Kip, ik heb je.

T. Troy:
Er moet meer buiten gegeten worden. Door mijn mens dus, heh? Ja, want dan krijgen we tenminste vaker wat aangeboden. Wel, dat ligt aan het feit dat ze binnen het tapijt niet wil bevuilen met fliebertjes voedsel, en buiten schijnt dat niet uit te maken. Nee, daar ligt geen tapijt en dus gelden daar andere regels. Ja, die bevallen me wel. Maar goed, vandaag was er dus kip. Een hele uit de oven, met thijm uit de Kruidentuin. Op de foto ziet u mij net een flinke flieber consumeren. Ja, een borststukje was het. Ik moest het snel opeten want er waren nog andere kapers op de kust.



Oscar zat dus onder de bank vreselijk te zeuren, maar toen puntje bij paaltje kwam en hij een flieber kreeg aangeboden, wilde hij het niet. Ja, hij liet het zomaar op de grond vallen en toen was mijn zoon (Japekop - red.) er natuurlijk als de kippen bij.



Wel, hij had al verschillende fliebers achter zijn kiezen natuurlijk, maar is nooit tevreden. Nee, hij blijft doorzeuren tot ons mens OP! heeft geroepen. En dan nog. Ja, dan wil hij met eigen ogen zien dat het ook daadwerkelijk allemaal op is.
Maar het mooie weer lijkt weer voorbij en dat betekent dat ze niet meer buiten eet maar binnen. En daar ligt dus tapijt. Veel minder gezellig inderdaad.

Flinke kibbelpartij.

Omdat wij een hoop gesis en gegrom hoorden, gingen we maar eens kijken wat er aan de hand was bij onze buitentafel. We zagen mevrouw Troy op de bank zitten maaien naar iets onder de tafel, en dat iets was dus Mini (zie foto). Mini is erg goed in het onder tafels zitten, maar dit maal had ze toch echt de verkeerde tafel uitgekozen. Ja, Mevrouw Troy was namelijk helemaal niet gediend van Mini's aanwezigheid en deelde een paar rake klappen uit! Het arme slachtoffer wist niet wat haar overkwam. Zijzelf is toch altijd en overal de baas? Nou zat hier zomaar zo'n ouwe tante een beetje agressief te wezen, en zij kon niet tegen dat wijf op! Nee, Mini was een situatie als deze duidelijk niet gewend, en de verbazing straalde van haar snuit.



Mevrouw Troy was vastbesloten. De jongere uitgave van haarzelf moest opdonderen, en een beetje snel ook. Ze grauwde nog een paar keer, en sloeg en siste zo hard ze kon. Uiteindelijk bereikte ze dan ook haar doel.



Mini ging er vandoor, sloeg op de vlucht.
Via een paar plantenpotten bereikte ze de straat, en die liep ze uit, zonder nog een keer om te kijken.

De Boez, die al die tijd op tafel ongerust had zitten kijken naar de kibbelende dames, kon eindelijk opgelucht adem halen. Nee, Boez houdt niet van boze soortgenoten, is zelf een soort van pacifist zullen we maar zeggen. Ja, een stevige stoeipartij gaat hij niet uit de weg, maar dan alleen met Os en het wordt nooit gemeen. Tenminste, tot nu toe, dus effe afkloppen!

Cera had gedurende de ruzie voor het Poezenloket gezeten, maar durfde nu naar buiten te komen om een slokje te drinken uit de waterbak op de buitentafel. De rust keerde weer, het gewone leven kon weer zijn gang gaan.

Mevrouw Troy hield nog een poosje de wacht. Ja, naar die kant was Mini verdwenen, en je weet natuurlijk maar nooit of zo'n brutaal nestje het in haar hoofd zou halen terug te keren, heh?

Ja, mevrouw Troy weet daar alles van, want zij was ook eens jong en brutaal. Maar Mini keerde niet terug. Waarschijnlijk was deze ontmoeting met mevr. TT haar wel heel slecht bevallen....

Onbewaakt Poezenloket.

Mevrouw T. Troy heeft het erg druk met vliegbeestjes kijken. En dan bedoelen we niet van die kleine stekertjes, maar grote kwetters met een behoorlijke vleugelwijdte. Je hebt ze in het zwart met oranje of gele snavels, in het bruin (maar die komen meestal in groepen), in het zwart-wit (die een hoop lawaai maken), in wit/grijs (die vuilniszakken openscheuren), en dan heb je ook nog van die kleinere die zo lief zitten te zingen en van boom tot boom vliegen. En dan nog een paar soorten, maar het gaat te ver om ze allemaal op te noemen.

Mevrouw Troy maakt geen onderscheid, alle vliegbeestjes zijn even belangrijk in haar ogen en moet ze in de gaten houden. Ondertussen echter, doet ze haar werk niet. Het Poezenloket is onbewaakt en elke haarfabriek (bekend en onbekend) kan zomaar de redactie binnenkomen. Dat hebben wij natuurlijk liever niet. Daarom moeten we maar eens met mevrouw Troy gaan praten. Ja, zij mag best vliegbeestjes kijken als ze dat niet kan laten, maar moet dan wel vervanging regelen voor het bewaken van het Poezenloket. Anders wordt het hier een zooitje en dat kunnen we niet hebben. Punt uit.

Lijfwacht?

Gisteren was mevrouw Troy er zelfstandig op uit getrokken. Een soort bejaardenuitje omdat het zonnetje zo heerlijk scheen. Alleen waren wij niet zo blij met de richting die zij had gekozen.
Want tegen alle regels in, was zij tot vlakbij de gevaarlijke verkeersweg gekomen.


Toen wij haar toespraken, draaide ze haar kop om en ging gewoon verder met het besnuffelen van een paar planten. En daarbij zette ze steeds weer enkele stapjes verder in de richting van de weg.
Gelukkig kwam zij even later tot bezinning en drentelde ze terug naar veiliger gebied. Misschien moeten we een lijfwacht voor haar gaan regelen? Je weet namelijk maar nooit met die oudjes. Overigens, ze plast nog niet naast de bak en is nog steeds op tijd voor het eten....

Plicht.

Mevrouw T. Troy:
Zo zit je nog gezellig met bezoek aan tafel, het volgende moment verlaat iedereen de tent. Omdat er zogenaamd nog gewerkt (lees geklooid) moet worden in de vrije natuur.
En dan blijf ik hier alleen achter en niemand die zich iets van mij aantrekt....
Wel, ik blijf dus niet in mijn uppie binnen zitten, heh? Ik hoor er toch ook bij? Ja, dat vergeten ze wel eens, met zijn allen. En ik mag dan wel oud zijn, ik ben verre van seniel of dement!


Daarom ga ik ook maar naar buiten. Want regen of geen regen, er moet iemand zijn die de boel bewaakt. Ja, voor hetzelfde geld komen de pestkoppen door de Poort deze kant op om onze beginnende Nepeta op te vreten. Of ze komen hier de boel markeren, wat ook erg ongewenst is.
Dus terwijl het hele stel loopt te lanterfanten en zogenaamd op verkenning gaat, zal ik wel voor ons huis en gebied zorgen. Dat voel ik als mijn plicht. Niemand zal mij ooit iets kunnen verwijten, en als ik niet de verantwoording nam, zou het hier een ongeregeld zooitje worden. Het wordt tijd dat iemand dat eens gaat beseffen. Juist ja.

Twee plantjes....

Mevrouw T. Troy:

Het is vandaag lente geworden, daar heb ik geen kalender of iets dergelijks voor nodig. Nee, ik dacht vanochtend vroeg al: nou is het over, dat gedonder met die sneeuw en vorst, en vandaag schijnt de zon. Wel, ik heb dus gelijk gekregen.

En omdat er dus duidelijk iets van lente in de lucht hangt, vond ik dat het tijd was om de omgeving van het Poezenloket weer eens wat op orde te brengen. Nee, het loket is nog niet open want mijn mens vindt het daar nog te koud daarvoor. Erg jammer ja, maar niks aan te doen. Gelukkig hebben we tegenwoordig een kattenluik zodat ik langs die weg naar de buitenzijde van het loket kan voor mijn inspectie.

Wel, het zit er weer op. Ja, ik heb twee plantjes gecontroleerd en dat is een aardig begin maar tevens genoeg voor vandaag. En het is inderdaad nog steeds wat frisjes hier. Die wind heh? Ja, die hadden ze weg moeten laten. De zon begint trouwens ook erg voorzichtig. Nee, hij is er wel maar verdwijnt ook af en toe weer. Geen constante warmte op mijn botten dus. Ja, de jaren gaan tellen heh? Niet zoveel vet meer op mijn lijf en dat merk je nog eens extra als er zo'n kouwe wind staat. Nou ja, het is sowieso toch tijd voor mijn dutje. Dus als u de deur even voor mij opendoet? Hoezo kattenluik? U staat toch voor de deur? Wel, dan kunt u hem net zo goed even voor mij opendoen, niet? Waarom moeilijk als het makkelijk kan, heh? Daarom inderdaad.

Mevrouw Troy trekt de touwtjes aan.

Monster meldde zich weer bij het Poezenloket. Dat loket is trouwens nog gesloten; eerst moet het wat beter weer worden anders waaien wij achter de laptop vandaan.
Wij hoorden trouwens van het mens van Oscar en Lima dat Monster regelmatig via het dak bij hen binnendringt. De mensen troffen Monster al eens 's ochtends aan op de bank, diep in slaap.
Oscar en Lima hebben namelijk een kattenluik aan de achterkant van hun huis, uitkomend op een binnenplaatsje. En Monster heeft dat kattenluik dus ontdekt en vindt het blijkbaar erg gezellig bij Os en Lima thuis. Nou, daar zit je dan maar mooi mee.
Maar goed, Monster zat dus voor ons Poezenloket en keek brutaal naar binnen. Doch.......



Mevrouw Troy, zittend op tafel, had Monster in de smiezen. En wie mevrouw Troy kent, weet watvoor blikken zij in staat is te verzenden. Die liegen er dus niet om, vooral als zij ontstemd is. Wel, mevrouw Troy was zeer ontstemd en wist haar boodschap over te brengen aan Monster. Deze wendde zijn kop af en ging er rap vandoor.
Mevrouw Troy heeft onlangs besloten dat wij geen vacatures meer hebben. Nee, wij zijn voorzien van topmodel, twee Verkenners, diverse verslaggevers en nog een onduidelijk zooi- en klooifiguur die zogenaamd leerling-verslaggever is. En allemaal maar binnenkomen en mee-eten! Mevrouw Troy is dat zat en heeft besloten de touwtjes aan te trekken. Wij hebben haar onze steun beloofd.
Want Mevrouw T.T. heeft namelijk altijd gelijk.

Begin maar met dat handengeklap!

Mevrouw T. Troy:
Ik vind dat het etenstijd is, maar zij zit naar het lichtkastje te kijken. Elke dag hetzelfde liedje, dezelfde tijd met dezelfde stemmen. Als dat klaar is, dat kijken, krijgen wij ons diner pas. Ja, wel plezierig dat dat elke dag dezelfde tijd is, dat is waar, maar als ik toevallig 5 minuten eerder honger heb, moet ik dus wel wachten, heh? Daarom. Maar er is nog een ander probleem.



Ja, dat is dat die Os nog binnen is, en die moet wel eerst naar buiten voordat ik rustig kan gaan eten. Trouwens, mijn zoon krijgt sowieso geen hap door zijn keel als die Os hier nog ligt te ronken. Ziet u hem liggen? Ja, op een stoel onder de tafel. Hij houdt zich erg stil opdat niemand merkt dat hij er is, maar ik heb hem heus wel gezien, die Os. Hij wacht gewoon tot de bakjes gevuld worden, komt dan stiekem erbij zitten en verwacht dan ook een portie. Wel, wat mij betreft gaat dat dus niet door. Nee, hij moet eruit gezet worden door mijn mens. Ja, dat gebeurt meestal door handgeklap. Als ze daarmee begint, weet Os dat hij weg moet wezen. Hagel, sneeuw, storm, het doet er niet toe, als er handgeklap is moet Os de deur uit. En volgens mij is het hoog tijd voor dat handgeklap, anders gaat het hier helemaal mis.



De Boez geeft niet zo om eten, maar hij voelt nu wel de spanning in huis. Veroorzaakt door mij inderdaad, dat straal ik uit. Vanwege de aanwezigheid van die Os dus heh? Ja, dat u mij maar goed begrijpt.



Japekop is trouwens ook erg onrustig. Loopt alsmaar rondjes om de tafel en heeft weer zo'n blik in zijn ogen. Soort wanhoop inderdaad. Hij zou natuurlijk die Os naar buiten kunnen jagen, maar dat doet hij niet. Weinig pit inderdaad; zal hij wel van zijn vader hebben.

Dus we zijn allemaal van streek. Behalve Cera dan, want die ligt gewoon boven op het bed te wachten tot ze geroepen wordt. Nee, die laat zich niet zo makkelijk van haar stuk brengen en blijft kalm tot het bittere einde. Maar misschien komt dat ook omdat ze hier nieuw is. Ja, ze moet nog erg wennen aan onze vaste etenstijden.

Ik hoop dat we vandaag weer kip krijgen. Maar eerst moet die Os buiten de deur gezet, anders kan ik niet van mijn eten genieten. Dus doe dat lichtkastje nu eindelijk uit en begin nou maar eens met dat handengeklap. Omdat ik honger heb inderdaad, en dat is belangrijker dan wat dan ook, heh?

Dan zijn we het daar over eens.

Liefst vandaag nog.

T. Troy:
Mij niet gezien. Nee, veel te koud, die troep aan je poten. En bovendien te weinig vet op m'n ribbenkast. Trouwens, van binnenuit kan ik ook uitstekend het poezenloket bewaken. Niet dat er veel langskomen.
En wat er in de buurt rondloopt, stapt hier toch door het luik naar binnen. Ja, daarmee bedoel ik inderdaad Cera en die Oscar.



Die laatste is wel heel erg brutaal. Hoe vaak per dag hij hier binnenkomt? Dat is niet bij te houden. Bovendien lig ik regelmatig boven op bed te dutten en dat zie ik het dus niet. Dat hij binnenkomt dus, ja. Maar als ik het zie dan erger ik me rot. Vreet alle brokkies op, ja. Nee, op de bak gaat hij gelukkig niet, dat zou er nog bij moeten komen! Cera trouwens wel. Ja, die gaat wel hier op onze bak, meerdere keren per dag. Ik zal dus blij zijn als die troep buiten weg is en de grond niet meer bevroren. Ja, dan kan ze weer buiten haar behoefte doen. En dan kan ik weer een frisse neus halen. Nee, nu peins ik daar niet over. Mijn zoon gaat trouwens ook nauwelijks naar buiten. De Boez wel ja. In en uit. Ja, achter die Oscar aan. En dan laten ze dat kattenluik openstaan. Kouwe tocht dus, ja. Nee, niks gedaan met dit weer. Van mij mag het gauw over zijn. Liefst vandaag nog, inderdaad.

Raam dicht!

T. Troy:

Kan dat raam niet dicht? Ja, doe maar. Al die knallen hoef ik niet. Is het al oudjaar dan? Niet? Waarom dan die knallen? Nee, ik vind het niks. En die kleine dus ook niet. Ja, die zit hier ook boven. Angst inderdaad. En we dachten hierboven veilig te zijn, maar dat raam staat open. Ja, dat moet eerst dicht want je weet maar nooit. Japekop is toch allang klaar met zijn dakinspectie? Nou dan. Dicht dat raam! Ja, en het is nog koud ook! Ach, mijn ouwe botten.....

Ik persoonlijk...

Mevrouw T. Troy:

Ja, ik heb het gezien. Hij werd in een kattenmand in dat grote wielhuis meegenomen. Ja, samen met zijn hij-mens. En toen reden ze weg. Het zij-mens en kindmens zaten in een kleiner wielhuis. En u hebt nog gezwaaid, niet? Ja, dat zag ik ook.

Dus die is weg. Storm ja. Een hoop zorgen minder. Voor mij persoonlijk dan heh? Ja, Storm heeft mij een keer in mijn achterste gebeten. En ook een stuk uit mijn staart gekrabt en mijn achterpoot te grazen genomen. Nee, erg lief was hij niet tegen mij. Maar ik heb op mijn beurt hem ook een paar keer de stuipen op het lijf gejaagd. Ja, toen hij door het poezenloket naar binnen wou bij ons. Nee, dat kon ik echt niet toelaten.

Maar de laatste tijd was hij wat kalmer. Ik zag hem niet meer zo vaak rondlopen. Hij is inderdaad nog een keer hier binnen geweest, maar dat was om zogenaamd afscheid te nemen van ons. Ik sliep toen boven ja, dus heb niks van zijn bezoekje gemerkt.

Hij was vaker thuis toen zijn mensen eenmaal gingen inpakken. Minder op straat, inderdaad. Nee, hij vertrouwde het niet heh? Dat gevoel heb ik ook als er een koffer tevoorschijn komt. Ja, dan weet je het al. En Storm wist het dus ook. Daarom bleef hij dichter bij huis. Heel verstandig van hem, ja.

Maar goed, ze hebben hem uiteindelijk meegenomen. In een groot wielhuis dus, ja. En nu zit er een soort van gat in de Katbladstraat. Oh, geen twijfel over mogelijk dat dat gat opgevuld zal worden door iemand anders. Nee, ik weet niet wie. Ik ken niemand die daar genoeg lef voor heeft, maar wie weet duikt er toch een nieuwe Schrik op. Als Storm's geuren zijn verdwenen heh? Nee, voor die tijd niet, denk ik. Zag je net Rooie Gijs? Ja, hij ging daar snuffelen en sproeien, bij het oude huis van Storm. Hij was er wel heel snel bij. Nee, Rooie Gijs is geen goede opvolger. Te wisselvallig dus. De ene keer last van artrose, de andere keer te druk met het uitzetten van vreemdelingen uit zijn tuin. Ja, als Gijs een paar jaar jonger zou zijn....., maar dat is hij niet. Ik persoonlijk hoef trouwens niet zo nodig een nieuwe "SvdB" (Schrik van de Buurt - red.), maar je weet het maar nooit. Wat er dus gaat gebeuren, ja. Nee, ik maak me daar nog geen zorgen over. We zien wel wat er van komt, ja. Heb je de bak eigenlijk al verschoond?

Weet je wel wat dat kost?

Tokkie Troy:
Ik zag toch net duidelijk een ander wijf met haar kop in de waterbak. Ja, ze keek me met haar brutale bek aan, recht in mijn snufferd. Kon zomaar mijn zuster zijn, want ze leek dus erg op mij. En net toen ik mijn tong uitstak om wat water te lebberen, deed zij dat ook. En nou ben ik haar dus effe kwijt, dus ze zal er wel vandoor zijn, dat wijf.



Maar waar het nu om gaat, is dat ik het water hier zit te testen. Ja, op frissigheid, versheid, smaak en wat dies meer zij. En ik kan u meedelen dat dit water dus wel door mij goedgekeurd gaat worden. In elk geval is het beter dan het water dat ons wordt aangeboden binnen, in het redactiekantoor. Betere temperatuur, betere smaak, enzovoort dus. Rechtstreeks uit de hemel, zal ik maar zeggen, een vleugje maneschijn erin, een vleugje zon, de wind er overheen en ook het aroma van de herfst. Erg lekker inderdaad. Het bevalt me dus wel, inderdaad.



Maar die planten hier, nee. Dat deugt dus echt niet. Wist ik al toen mijn mens ze hier neerzette. Ik dacht toen al: dat wordt niks. Te nat, te koud, een kwestie van tijd. Ja, ik zie reeds vele afstervende bloemen. Die zou ze moeten weghalen maar dat doet ze niet. Geen gezicht nee, en je kan er donder op zeggen dat het dan snel gebeurd is met zo'n plantje. Het rot gewoon weg waar je bij staat, en dat kun je ruiken ook. Ze zei nog, toen ze die dingen pas had gekocht en ik mijn neus erin stak: "Weet je wel wat dat kost, zo'n prachtige cyclaam?" Omdat ze bang was dat ik de bloemen eruit zou slopen dus, ja. Terwijl ik dat helemaal niet van plan was. En nu laat ze ze gewoon verrotten. Zogenaamd geen tijd om ze te verzorgen.
Mensen snappen dus helemaal niks van de natuur. En geven er ook niks om, dus. Nee, dan ik. Ik hou de boel hier in de gaten en lik de bladeren af als er teveel water op zit. Vindt ze gek en zegt ze wat van. Nee, ik zal haar nooit helemaal snappen, mijn mens. Maar misschien is dat maar goed ook. Ze denkt teveel. Zit teveel in haar hoofd. En daar heb ik gelukkig geen last van. Daarom denk ik dat ik beter af ben. Al snap ik toch niet wat die kat net in mijn waterbak deed. Maar ach, aan de andere kant ben ik dat zo meteen weer vergeten. Dat is het voordeel van katzijn. Het is maar dat u dat weet.....

Klep in mijn snufferd.

Mevrouw T. Troy:

Nee, ik ben niet van plan door het luik naar binnen te komen. Ja, ik vind dat u best even het raam voor mij kunt openen. Gewoon opstaan, pin eruit en omhoog schuiven, maar u weet zelf ook wel hoe dat moet. Waarom ik niet door het luik wil?

Wel ten eerste werkt het dus slecht. Dat deurtje staat altijd de verkeerde kant op en dan moet je met je poten wringen tot het weer zo in positie is dat je er zonder problemen door kunt stappen. En gezien mijn artrose doe ik dat dus liever niet.

Ten tweede kom ik te vaak een vreemde kop tegen voor dat luik. Ja, dan schrik ik me kapot en dat is erg slecht voor mijn hart. Ja, het is veel te druk verkeer daar. En ze gaan er nogal tekeer. Wel, de Boez bijvoorbeeld ramt er dwars doorheen. Ja, bij voorkeur als ik net bezig ben het te openen. Dan krijg ik inderdaad bijna die klep in mijn snufferd. Nee, van Japekop heb ik niet zo'n last want die wacht beleefd tot zijn moeder (dat ben ik dus) klaar is met dat luik. En dan gaat hij er pas door. Maar dan heb je ook Cera nog. Ze doet nog erg onhandig met die klep, en als het haar niet lukt 'm open te krijgen, gaat ze in het raam zitten. En dat is dus mijn plek.

Wel, het huis verlaten door dat luik is meestal geen probleem voor me, maar weer naar binnen, dat doe ik dus niet meer. Daarom zit ik hier, inderdaad. En volgens mij gaat het zo regenen. Dus: staat u nog op of hoe zit het?

Knap vermoeiend.

Mevrouw T. Troy:
Erg leuk die nieuwe plantjes hoor, maar dan vooral voor haar, ons mens. Nee, voor mij maakt het niet uit want ik heb het te druk om me met die bloemen bezig te houden. Ik wil er best even aan snuffelen om haar een plezier te doen, maar dan moet ik toch wel weer aan het werk. Het loket en de tafel bewaken inderdaad.



Maar de tafel bewaken gaat wel een stuk moeilijker als er allemaal van die potjes op staan. Omdat je nooit weet wie er achter kruipt om zich te verstoppen voor mij.



Nee, het overzicht ben ik nu dus kwijt. Voor je het weet word ik begluurd en heb het dan niet eens in de gaten omdat ik het niet meer kan overzien. Door al die plantjes en rommeltjes op de tafel, inderdaad.

De enige manier waarop ik die gluurderij enzo kan voorkomen, is constant de hele straat in de gaten te houden. Ja, alles registreren wat verderop rondscharrelt en ze blijven volgen zodat ze zich niet zomaar kunnen verstoppen achter al die plantjes en bloemetjes.

Ja, beide kanten van de straat moet ik in de gaten houden, dus dat is knap vermoeiend. Vooral als je niet meer zo jong bent, heh? Maar ik doe mijn best en blijf alert. En als er dan toch iemand stiekem naderbij heeft kunnen komen zonder dat ik het heb gezien, moet zij maar komen helpen om die gluurders te verjagen. Ja, want zij heeft al die nieuwe plantjes hier neergezet zonder mij te raadplegen. Vandaar dus, ja. Ik ben blij dat u het snapt en met mij meeleeft.

Weinig tekst nodig...

Uitleg bij deze plaatjes lijkt ons eigenlijk overbodig; we maakten het al zo vaak mee. Rechts ziet u mevrouw Troy. Ze is net het huis uitgestoven en staat te schelden. Links ligt de Vreemde op straat wat te rollen.



Hier gaat de Vreemde er vandoor. Scheldende wijven, nee, daar kan hij niet tegen. En mevrouw Troy had haar zin natuurlijk weer.

Weer een probleem opgelost.

Opeens hoorden wij een hoop kabaal achter ons, terwijl wij aan onze tafel achter de computer zaten. Toen wij omkeken zagen wij een wit-rooie zomaar door onze kamer stappen. Mevrouw Troy, die in de keuken wat brokjes aan het kauwen was, had hem in de gaten gekregen en werkte hem met vervaarlijk gegrom en geblaas ons huis uit. En vervolgens zette zij de achtervolging in.



De wit-rooie zocht de beschutting van een picknicktafel. Nog konden wij niet zien wie het was. Hadden wij hier te maken met de Vreemde, of was het misschien Oscar?
Nee, Oscar zou het wel niet zijn. Die is toch niet zo brutaal?



Maar het was hem dus wel. Wij herkenden hem aan zijn kleine rooie snorretje. De Vreemde heeft een grote vlek aan 1 kant van zijn neus, Oscar heeft dus een klein snorretje. Net als onze Mouzsch in Griekenland........

Maar goed, Oscar was dus erg stout geweest. Wie durft er nu zomaar de redactie binnen te dringen en in de kamer rond te stappen!

Mevrouw Troy was voor de voordeur gaan zitten om er zeker van te zijn dat Oscar het niet in zijn kop zou halen nogmaals de redactie binnen te dringen.

Cera en de Boez waren ook op de herrie (het gekrijs) van mevrouw Troy af gekomen. Cera stond moedig op het bankje en hield Oscar goed in de gaten. De Boez bleef liever onder de tafel en keek toe hoe mevrouw Troy nog steeds stond te grommen.

Voor Oscar was het in ieder geval duidelijk: hij was hier niet welkom... Hij draaide nog een paar keer om de lantaarnpaal heen en verdween toen richting Kruidentuin. De rust keerde weer en mevrouw Troy zat 5 minuten later weer tevreden aan haar brokjes. Weer een probleem opgelost, heh? Ja, mevrouw Troy is een uitstekende werkneemster. Maar dat wist u natuurlijk al.

Van mij hoeft het niet....

Cera:
Ja, ik ben hier om mevr. Troy te helpen. Met het bewaken van de redactie inderdaad. Nee, erg druk is het niet want het is vakantietijd heh? Zo heb ik Bel de Franskat al in geen weken gezien. Niet dat ik daar rouwig om ben, want ik ben hem liever kwijt dan rijk, zal ik maar zeggen. Ja, het is een vreselijke pestkop en hij laat mij dus ook nooit en nimmer met rust. Daarom vind ik het prettig dat hij met vakantie is, ja. Ja, van mij mag hij nog wel een paar weken wegblijven. Of langer inderdaad. Hoe langer hoe liever dus. Ja, Japekop en de Boez zijn op pad. Misschien zitten ze wel allebei op het dak ruzie te maken, wie zal het zeggen. En omdat mevrouw Troy hier helemaal alleen zit dus, ben ik haar gezelschap gaan houden. Ja, twee paar ogen zien meer dan 1, heh?



T. Troy:
Nee, ik heb niet om haar hulp gevraagd. Is ook helemaal niet nodig nee. Eigenlijk heb ik haar hier liever niet. Omdat ze pestkoppen aantrekt, inderdaad. Bovendien is het mijn taak om hier de boel in de gaten te houden en het Poezenloket te bewaken, en heeft zij daar niks mee te maken. Zij is het model en doet ook wat aan Verkennen, en dat is wat mij betreft meer dan genoeg infiltratie, zeg maar. Ja, dat gedoe met de Boez vind ik ook maar niks. Zij is veel te oud voor hem en hij moet nog zoveel leren. Nee, dat kan niet lang goed gaan tussen die twee. Ja, voor de Boez had ze een soort van verhouding met mijn zoon Japekop. Dat ging dus ook niet goed. Ook teveel leeftijdsverschil, maar dan weer de andere kant uit, als u begrijpt wat ik bedoel. Nee, van het begin af aan heb ik voorspeld dat het niks zou worden en ik heb wel gelijk gekregen, heh? Maar goed, na Japekop is nu dus de Boez aan de beurt. Ja, dat betekent dat ze te pas en te onpas bij ons naar binnen loopt. Nee, niet alleen om met hem te sjanzen dus, maar vooral ook om onze voerbakjes te plunderen. U dacht toch niet dat ik dat niet in de gaten had, heh? Nee, verder zit er geen centje kwaad in Cera, dat moet ik toegeven. Maar dat in- en uitgeloop vind ik niet prettig. En ze hoeft dus ook niet te komen helpen met de bewaking, want dat kan ik allemaal alleen wel af. Wat zegt u? U vertelt me dat ze misschien wel een beetje eenzaam is? Daar had ik nog niet bij stilgestaan nee. Ja, daar zegt u wat. Wel, ik zal deze gedachte zeker meenemen in mijn mening over Cera. Kunnen we het hierbij laten?

Niet dat het wat uithaalt...

Mevr. T. Troy:
Onlangs ben ik dus 15 jaar geworden, ja. Ach, dat is min of meer ongemerkt voorbij gegaan. Nee, de aandacht die ik vroeger kreeg, is er niet meer zo. Vroeger ja, toen ik nog alleen was met Oma Koenk. Toen waren de kaarten anders geschud inderdaad.
Maar goed, het is ook wel een beetje mijn eigen schuld. Ja, want ik kreeg een relatie met Japie van de overkant en daar kwamen toen kleintjes van. Vier stuks ja, allemaal ventjes. Daarvan bleef er dus eentje hier in huis. Japekoppie ja. Toen was het met de rust gedaan. En ook met de aandacht voor mij. Ja, dat jonge volk schijnt vertederend te zijn want die vachtjes zijn nog zo zacht en ze maken rare bokkesprongen. Nee, dat zie je mij niet meer doen. Artrose, heh?



En nu is dus de Boez de jongste. Weer een generatie erbij dus, ja. Bij hem voel ik me helemaal oud. Mijn zoon Japekop is ook al aardig op leeftijd ja, dus moet ik wel stok zijn. Stokoud dus ja.
Maar waar het nu eigenlijk om gaat, is dat die Boez andere brokjes krijgt. Omdat hij nog jong is dus, heh? En die krijgt hij dus niet op de vloer maar hier, bovenop zo te spreken. Waar ik nu dus zit ja. En die krijgt hij meerdere keren per dag in kleine beetjes. Ja, dat is omdat wij, mijn zoon en ik, graag "opruimen" wat de Boez laat staan. En dat vindt ons mens niet goed. Dat heeft inderdaad iets met onze nieren te maken. Het vervelende is echter dat de Boez wel onze brokjes mag eten. Nee, gekker moet het niet worden.



Daarom zit ik hier regelmatig bovenop. Om duidelijk te maken dat ik evenveel recht heb op die lekkere brokjes van hem, als hij op mijn brokjes. Niet dat het wat uithaalt dus, maar ondertussen heb ik wel een punt gemaakt. Tenminste, dat hoop ik dan maar. En dan ga ik nu maar weer terug naar het poezenloket. Omdat er ook nog gewerkt moet worden, inderdaad.