TT sliep (niet)!

Zeg mevrouw Troy! Slapen onder diensttijd? Hoe moet dat nou als er niemand op het Poezenloket let? Straks komt er maar van alles binnen; dat jat dan de brokkies, het bevuilt de bak en gaat misschien zelfs over tot markeren van stoelpoten of erger! Ja, stelt u eens voor dat er een vreemde op het dekbed gaat liggen snurken! En dat is dan allemaal uw schuld omdat u denkt effe lekker kunnen te gaan pitten tijdens uw o zo belangrijke werk!
Of wilt u soms ontslagen worden als receptioniste en hoofd bewaking?



Oh, u sliep niet? Alleen maar even de ogen gesloten? Fel zonlicht zeker, heh? Ja ja!
Wel, we laten het deze keer nog bij een waarschuwing, maar als u vaker wegdommelt onder werktijd, moeten we toch maar eens even een stevig gesprek hebben heh?
U wilt wel over uw pensioen praten? Herkeuring? Nette afvloeiingsregeling? Nu al? U wordt toch pas deze zomer 16? Goed, we zullen er over nadenken. Ja, het is waar dat u er al heel veel jaren trouwe dienst op hebt zitten en dat waarderen wij natuurlijk zeer, maar uw verzoek komt wel een beetje onverwacht! Nee, u heeft gelijk dat je op tijd moet starten met dergelijk overleg.
Schikt volgende week maandag u?

T.T. op stap

Omdat in de beschutte Hoftuin de wind nooit zo hinderlijk en koud aanwezig is, besloot de fotograaf daar een half uurtje in het zonnetje te gaan zitten. Dan kon de jas tenminste even uit en bovendien lopen er altijd wel wat haarfabrieken rond die een aai behoeven.

Maar tot onze grote verbazing kwam mevrouw Tokkie Troy de tuin binnenwandelen! Wel, dat is dit jaar nog niet eerder gebeurd en dus keek de fotograaf ervan op.

Mevrouw Troy bleef wel een heel kwartier rondhangen. Ze snuffelde wat aan de plantjes en kwam zelfs ook de fotograaf nog een kopje geven. Doch toen de grote Iwan op haar afkwam, hield mevrouw Troy het voor gezien. Ze ging terug naar de redactie en wachtte netjes op de buitentafel tot de fotograaf weer huiswaarts keerde. En toen was het tijd voor haar middagdutje.

Weggeweest!

T. Troy:

Ik heb hier de hele middag op u zitten wachten! Ja, want u was zonder iets te zeggen weggegaan en bent heel lang weggebleven! En dat hadden wij dus niet afgesproken!

Hoezo bent u op zoek geweest naar een nieuw wielhuis? Is die van ons dan niet goed genoeg meer? Oh, is twaalf jaar oud een probleem? Voor zover ik weet is ons wielhuis nog nooit stuk geweest. En twaalf jaar zegt niks, kijk maar naar mij. Ik ben inderdaad al 15 en een half, en mij mankeert ook niks. Ja, klopt u maar even af. Want dat is wel nodig als u onaangekondigd zomaar meer dan een halve dag verdwijnt van de redactie. Ja, het kattenluik was dicht, dus dat was wel in orde. Maar mijn voerbakje was wel bijna leeg, en u weet dat u het dient bij te vullen wanneer het half leeg is, en dat heeft u dus nagelaten. Verder hadden we hier nog een probleem terwijl u weg was. Ja, die Oscar heeft constant aan het kattenluik zitten krabben en dat was op zijn minst erg onaangenaam. En we hadden bovendien een ligplekprobleem. Nee, ik lag gewoon op mijn plekje boven op de tafel, maar de Boez wilde in de stoel waar Japekop lag. Ja, ze kregen mot. En dat terwijl het grote bed helemaal leeg was. En de bank beneden ook ja. Ja, Cera lag ook binnen. Ze heeft wat last van haar blaas denk ik, want ze is erg vaak op de bak geweest. Nee, zij lag beneden op uw stoel, dus dat was verder wel in orde. Maar u heeft me wel voor het blok gezet door zo te verdwijnen. Ja, want als u van huis bent moet ik hier de orde bewaren, en dat is niet mis. Dus graag de volgende keer even overleggen heh? Als u besluit weer eens een tijdje weg te gaan, ja.

En, heeft u een nieuw wielhuis gekocht? Met een ruime bagageruimte? Goede airco? En wanneer krijgen wij hem te zien? Nee, ik hoef geen proefrit, maar wil wel graag weten hoe dat nieuwe wielhuis klinkt. Om te weten wanneer u dus thuiskomt ja. Ik had eigenlijk liever gehad dat u nog een tijdje in uw oude wielhuis zou blijven rijden. Ja, die herken ik als u de straat inrijdt. Nu moet ik op mijn oude dag nog wennen aan een nieuw geluid. Nee, ik vind het drie keer niks, zo'n nieuw wielhuis. Krijg ik nou verse brokjes erbij of hoe zit het?

Ik ben hier de baas.

T. Troy:
Daar heb je hem weer, die Oscar. Zit en staat achter me en dat vind ik niet fijn. Ik vind het nooit fijn als er iemand achter me zit. Ik heb namelijk geen ogen in de achterkant van mijn kop en wil graag alles en iedereen in de gaten houden. Want je weet dus maar nooit...



Nee, het is geen kwaad ventje, die Os. En hij komt regelmatig bij ons binnen en dat schijnt mijn mens goed te vinden. Dus gedoog ik die knul. Hij komt alleen maar brokjes stelen en met de Boez spelen. En wel, wij hebben brokjes genoeg en het kan ook geen kwaad als die Os de Boez bezig houdt. Ja, dan heb ik tenminste geen gezeur aan mijn kop. Van de Boez dus, heh?




Maar hij moet dus niet achter mij gaan zitten, die Os. Nee, dan voel ik mij niet op mijn gemak. Bovendien is het mijn tafel. En hij heeft zijn eigen tafel verderop in de straat. Dus vraag ik mij af waarom hij steeds hier zit. En dan ook nog zo vlak achter mij dus. Ja, ik probeer hem duidelijk te maken dat hij hier weg moet. Omdat ik hier zit natuurlijk. En omdat het mijn tafel is. Nee, mijn blikken zijn niet mis.




Goed zo, hij heeft het begrepen. Eindelijk rust. Kan me niet schelen wat hij nu gaat doen, als hij maar niet meer op mijn tafel komt. Want ik ben hier toevallig wel de baas. En daar dient hij rekening mee te houden. Vindt u ook niet? Juist ja.

Rustig blijven....

T. Troy:

D'r staat hier wat te gebeuren, dat merk ik heus wel. Ze kwam net met haar wielhuis thuis en haalde daar allemaal ezels uit. Om te gebruiken bij het schilderen, zei ze. Het waren dan ook dingen van hout. Een hele stapel ja. En verder is ze met pannen in de weer. Ja, er wordt weer gesneden, gekookt en geroerd in de keuken, en als het klaar is gaan de pannen het huis uit.

Ik bemoei me nergens mee, ik kijk wel uit. En ik probeer rustig te blijven tussen al dat gedoe.

Wel, het schijnt vandaag dus een beetje feest te worden. Niet hier in huis maar aan de overkant, de Poort door. Wij mogen ook komen maar ik weet nog niet of ik daar nou zo'n zin in heb. De Boez zal wel gaan ja, en mijn zoon Japekop wellicht ook, maar ik blijf waarschijnlijk gewoon lekker thuis. En dan zie ik ze wel weer terugkomen, met zijn allen. Dat zal dan na de nieuwjaarsborrel zijn, inderdaad. Ja, dat betekent dat we waarschijnlijk wat later ons diner zullen krijgen. Maar ik zie dus wel. En probeer rustig te blijven, ja.....

Veilige plek.

Tokkie Troy:
Omdat ik de hele winter zo'n beetje binnen heb gezeten - en voor de deur dus ja - vond ik het tijd worden om maar weer eens een korte wandeling te gaan maken. Even de poten strekken inderdaad, en eens wat andere geuren opsnuiven dan die van de Katbladstraat.

Nee, ik ging niet ver. Naar de Kruidentuin inderdaad, dat heeft u goed gezien. Wel, het zonnetje scheen en het was nog vroeg in de ochtend - dus er was nog niet zoveel verkeer nee - en de fotograaf ging mee en eigenlijk zat alles mee en had het een mooie wandeling moeten worden.
Ja, de wandeling op zich was wel aardig, maar ik merkte dat ik zo schrok van allerlei dingen. Nou, ik zag bijvoorbeeld Jaya zitten en raakte daar helemaal door in de war. En een bromwiel maakte een hoop lawaai en plots deed ik het bijna in mijn broek, als ik die tenminste gehad zou hebben.
Het was dus niet zo'n succes, nee.

Ik had het dus plotseling ook helemaal gezien daar. Ik ben met een grote bocht om Jaya heengelopen, liet de fotograaf daar achter en sloeg heel snel de hoek om de Katbladstraat weer in.

Lekker terug naar mijn veilige plek. Het poezenloket van de redactie dus inderdaad.
Nee, voorlopig blijf ik maar in de buurt van de redactie en doe ik wel mijn werk als receptioniste of wat bureauwerk of iets dergelijks. Het kan best zijn dat de schrik van de dierenarts er nog inzit, of dat ik gewoon wat last heb van stress. Ja, het is vaak erg druk bij het poezenloket en ik moet het toch altijd allemaal maar in de gaten houden, heh? Misschien dat ik nu eerst een dutje ga doen om wat tot rust te komen. Ja, daarna zie ik wel weer.

Mevr. Troy regelt het weer.

Ja, daar zit hij weer. Bel de Franskat. Met zijn brutale snuit pontificaal voor het raam, op het tafeltje van het Poezenloket.



De Boez ziet hem het eerst en is uit veiligheid maar voor het andere raam gaan zitten. Boez maakt vreemde geluiden. Wij verstaan hem niet. Ontwikkelt hij een nieuwe taal die wij niet begrijpen? Dat zou werk aan de winkel betekenen. Weer een taal erbij leren......



Als Bel de Franskat via het loket binnen dreigt te dringen, vindt mevrouw Troy dat ze moet ingrijpen. Want al zit ze niet meer zo vaak bij het loket en is haar baan als receptioniste teruggebracht tot slechts enkele uurtjes per dag, ze blijft het weren van de brutalere soortgenoten als haar taak zien. Bovendien is er niemand anders in huis die optreedt in dit soort gevallen.

Haar zoon Japekop kijkt toe hoe zijn oude moeder Bel uit het raam jaagt. Zo, die klus is weer geklaard. Is Bel wel echt verdwenen?

Mevrouw Troy controleert het tafeltje en de potplanten. De "jongens" wachten rustig af tot ze daarmee klaar is. Moeder de vrouw regelt het wel weer. En waarom zou je je dan, als flinke vent, ermee bemoeien, heh? Nee, gemak dient de eh.. kat! Het zogenaamde zwakke geslacht blijkt alweer de sterkste in dit geval.

Japekoppie komt nog even controleren. Of die Bel nu echt wel weg is, zodat hij zonder problemen in- en uit kan springen. Mevrouw Troy ziet dit als een motie van wantrouwen en geeft haar zoon een snauw. Terecht vinden wij. Eerst een ander het vuile werk laten opknappen en dan nog commentaar leveren ook? Het moest niet mogen.

Maar Bel is niet helemaal weg. Hij zit wat in elkaar gedoken op de buitentafel. Het is ook niet niks als je door een oud wijffie op je nummer wordt gezet. Je voelt je dan opeens zo klein en nietig, heh?

Er verstrijkt enige tijd. De jongens gaan naar buiten. De Boez om allerhande troep (hijzelf noemt dat "prooi") te verzamelen en naar binnen te brengen, Japekoppie om een verkenningsronde te maken. Niet te lang natuurlijk want het is koud en hij heeft ook al het dak moeten inspecteren. En je kunt het ook overdrijven.

Het raam blijft nog even open want misschien zijn er poezen die hun klachten willen komen bespreken, iets aan willen vragen of zich op komen geven voor een cursus (er is nog plaats bij de opleiding Verkenner A). Er komt echter niemand langs. Te koud natuurlijk. Eigenlijk is het ook gekkigheid dat het poezenluik geopend is bij deze temperatuur.

Dit overdenkende, klinkt er opeens gekrijs van buiten. We gaan natuurlijk direct kijken.....

Ach, de kleine Boez (die best al groot wordt) heeft ernstige last van de Franskat. Bel is zo gaan zitten dat Boez niet meer naar binnen druft, en zit vervaarlijk te grommen. Wij vrezen dat wij de kleine moeten gaan redden, anders loopt hij misschien een trauma op en dat kunnen wij ons niet veroorloven. Maar mevrouw Troy is zich dat ook bewust.

Zij zit net even met haar zoon te smoezen als de hel buiten losbreekt. Ze weet dat zij niet op haar zoon hoeft te rekenen. Pavlov, weet u nog? Ja, dat geldt ook voor dit soort situaties!

En als Bel dan ook nog zijn grijnzende tronie door het poezenloket steekt, is voor mevrouw Troy het startsein gegeven. Tijdens haar vorige wegjaagactie was zij waarschijnlijk te lief gebleven, dus moeten de zaken nu beter worden aangepakt!

Met superdikke staart gaat zij achter Bel aan. En gillen kan zij ook! Wij kunnen met zekerheid vaststellen dat onze deeltijdreceptioniste heel erg boos is.

De Boez weet veilig te redactie te bereiken. Bel laat het nu wel uit zijn hoofd om op de tafel te gaan zitten. Dat enge wijf is nota bene de straat op gekomen en komt hem achterna! Nee, Bel heeft het nog nooit zo zout gegeten en schrikt echt van de resolute, oude, vervaarlijk krijsende dame. Zal hij zich achter de tafel gaan verschuilen?

Japekop houdt de situatie goed in de gaten. Niet dat hij zijn moeder wil gaan helpen, maar waarschijnlijk voor de sensatie. Of schatten we hem nu helemaal verkeerd in?

We komen daar, op dit moment althans, niet achter.

Want Bel gaat er helemaal vandoor! Jazeker, hij vreest de oude dame dusdanig dat hij besloten heeft zich uit de voeten te maken. Niet alleen van de tafel vandaan maar helemaal de katbladstraat uit. Naar veiliger oorden waarschijnlijk. Wij zijn wederom erg trots op mevrouw Troy.

T. Troy wacht rustig tot zij met eigen ogen heeft gezien dat de Franskat de hoek om is gegaan. Daarna neemt zij plaats op het tafeltje naast het loket en wacht nog een kwartiertje tot zij zeker weet dat de brutale Bel niet is teruggekomen.

Dan besluiten wij het raam te sluiten en roepen mevrouw Troy naar binnen. Dankbaar stapt zij door het loket, doet een plasje op de bak (ja, toch een beetje de zenuwen heh?) en vervolgens, na een paar seniorenbrokjes genuttigd te hebben, gaat zij voor haar dutje naar boven. De jongens hebben andere plannen. Zij besluiten elkaar maar even dwars te gaan zitten. Maar dat moeten ze natuurlijk helemaal zelf weten.

Waakzaam en sterk

Tokkie Troy:
Hij komt steeds vaker hier aan het loket, die Franskat. En maar dreigen en gillen om ons daarmee bang te maken. Nou zit hij alweer met zijn achterste op ons bloementafeltje. De jongens hier vrezen die Bel, maar ik dus niet. Ik blaas en grauw net zolang tot-ie opdondert.



Ja, ze laten een oude dame het vuile werk opknappen. Het is een grof schandaal. Kijk ze daar nou staan, onze helden. Ze komen me niet eens even helpen.



Nee, Japekop maakt van de opschudding misbruik en als we niet opletten, duikt hij in het bakje van de Boez. Met de Juniorbrokken inderdaad. Hij weet heel goed dat hij die brokken niet mag hebben. Als ons mens het ziet, pakt ze het voerbakje gelijk weg.

En als ik die Franskat heb weggejaagd, komt hij, mijn zoon Japekop dus, aanlopen alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Met de Juniorbrokken nog tussen zijn kiezen ja.

Terwijl ik op het door mij heroverde tafeltje zit, blijven Japekop en de Boez nog even in de vensterbank hangen. Tot ze er zeker van zijn dat Bel een eind verderop is gegaan. Ja, want Bel blijft dus wel rondhangen in de straat. En wacht totdat de Boez even alleen gelaten is. Want dan ziet hij zijn kans schoon en probeert hij Boez te meppen. Maar zolang ik hier zit, zal dat niet gebeuren! Want wij vrouwen zijn waakzaam en sterk! Zo, ik heb gezegd.

Capabel genoeg!

Tokkie Troy:
Het is natuurlijk erg fijn dat het niet meer vriest en dat het poezenloket nu weer af en toe openstaat, maar dat geeft ook een hoop onrust. Heeft u gelezen dat Bolle-wangen hier langs is geweest? En dat hij onze Boez oneerbare voorstellen heeft gedaan? Nee zeg, ik moet er niet aan denken dat onze kleine wordt meegezogen in zulk gedrag als dat van B-w. Wij hadden toch hele andere plannen met hem. Wel, volgens ons kan hij best een goede verslaggever worden en een diploma Verkenner A zit er ook wel in. Tenminste, dat denken wij. Maar de tijd zal het leren.


Voorlopig moet ik maar weer eens wat vaker het loket bewaken en daarmee dus onze redactie en Boezelmans. Om er inderdaad voor te zorgen dat er niet meer van die zwervers en dergelijke langskomen met van die rare voorstellen. Ja, dat betekent dat ik af en toe een dutje moet overslaan, maar dat heb ik er graag voor over. Toevallig zit er nu weer zo'n vaag figuur naar de redactie te loeren.


Nee, het is geen vreemde, dat zie ik ook wel. Het is Zwarte Gijs inderdaad, dat weet ik best. Maar nu is het geval dat deze Gijs ook niet helemaal zuiver op de graad is. Heeft u hem wel eens zien hangen in dat hek van zijn balkon? Ja, met ware levensverachting. En voor je het weet neemt hij de Boez mee om hem op te leiden voor een of ander trapezebaan. Kijk, als de Boez wat ouder is en hij zelf kiest voor klimwerk, dat vind ik dat best. Maar voorlopig is hij nog veel te jong voor dergelijke gevaarlijke cursussen.

Wij katten hebben weliswaar meerdere levens tot onze beschikking, maar een poot breken of staart verliezen is ook geen pretje, kijk maar naar Storm. Storm-zonder-staart ja. U maakt mij namelijk niet wijs dat die geen nadelige gevolgen heeft ondervonden van het verliezen van zijn staart. En dan ook nog een trauma eraan overgehouden ja.

Ik snap sowieso niet goed waarom anderen zich zo nodig moeten bemoeien met de toekomst van onze kleine Boez. Alsof wij zelf niet capabel genoeg zijn om hem op te voeden tot een volwaardige kat. Ja, ik vind dat het maar eens afgelopen moet zijn met die bemoeienissen en die zogenaamde goeie tips of onzinnige voorstellen. En om dat te bewerkstelligen, sla ik graag een dutje over. Om er inderdaad voor te zorgen dat er geen enkele idioot meer de gelegenheid krijgt om zich tegen de toekomst van onze Boez aan te bemoeien ja. Zijn ze nou helemaal bedonderd!

Uitzicht op de trap.

Tokkie Troy:
Vanaf het bed waarop ik meestal slaap, heb ik goed uitzicht op de trap. Gelukkig maar, want zo kan ik goed in de gaten houden wie er boven komt. Ik zou het natuurlijk ook wel kunnen horen, maar als ik het ook nog zie wie eraan komt, weet ik het tenminste zeker. Wie het is dus, ja. En ja, ik vind het erg belangrijk om dat te weten. Omdat je inderdaad maar nooit weet.


Mijn mens komt overdag niet zo vaak boven. Soms om Japekop binnen te laten door het slaapkamerraam als hij terugkomt van een dakinspectie. Soms ook om de was te doen of om het een en ander op te hangen. Dingen die net gewassen zijn ja. En heel af en toe om schoenen te halen of iets uit de kast te pakken. Ik kijk nauwelijks op als zij naar bovenkomt, want van haar heb ik niks te duchten. Het enige wat soms een beetje vervelend is, is als ze me gaat aaien terwijl ik daar niet om had gevraagd. Ik lig niet voor niets boven op bed heh? Ja, vanwege de rust en privacy inderdaad. En als ik geaaid wil worden, kom ik daarvoor heus wel naar beneden. Maar ja, soms kan ze het niet laten en dan krijg ik dus een ongevraagde aai en dat vind ik niet zo prettig.
Af en toe komt Japekop naar boven, maar die komt dan niet bij mij op bed liggen. Nee, sinds de Boez in huis is, slaapt Japekop eigenlijk het liefst op het grote bed van het mens. Ja, dat staat aan de andere kant van het huis. Maar daar heb ik dus geen last van.
Dan komt die kleine tegenwoordig ook wel best vaak naar boven. Dat betekent onrust ja. Want hij komt in eerste instantie om te zooien, en valt me dan regelmatig lastig met zijn gemekker en gespring. Ja, hij springt dan om me heen, daagt me uit en slaakt daarbij vreselijke kreten. Nee, dat is niet prettig want daardoor kan ik niet rustig verder slapen. Als Boez dan klaar is met zijn gezooi, komt hij bij mij op bed liggen. Ja, dat vind ik prima want er is plek genoeg, als hij dan maar stil ligt en gaat slapen. Nee, hij gaat niet naast Japekop op het grote bed, en dat is maar goed ook want daarvan komt doorgaans narigheid, als u snapt wat ik bedoel.
Dan hebben we ook nog ons nieuwe topmodel. Cera ja. Die kleine tante weet ook nog wel eens naar binnen te sluipen en dan komt ze ook soms boven. Ja, dan is het met de rust gedaan. Iedereen van slag, wilde jacht door het huis en tenslotte de uitzetting. Dan wordt ze door mijn mens het huis uitgezet ja. Vervolgens duurt het dan wel even voor de rust is wedergekeerd. En dan kan ik eindelijk weer verder slapen ja.
Maar al met al is dit het beste plekje, hier op dat logeerbed met uitzicht op de trap. Omdat ik dan dus kan zien wie er boven komt. Maar daar heb ik u net al alles over verteld, toch?

De baas in huis

Mevr. T. Troy:
Ja, ik heb het liefst dat ze allebei liggen te slapen. Vanwege de rust en vrede, ja. Op de bank beneden of op bed boven, dat maakt me niet uit. Want dat geruzie heh? Daar kan ik dus slecht tegen. Ja, dat is jammer, dat ze dan doen, ruzie maken dus. Waar die ruzies om gaan? Wel, dat lijkt me duidelijk. Het gaat om de macht inderdaad. Wie heeft het recht om waar te zijn, te lopen en te liggen. Ja, de beste plekjes in huis dus. En aandacht dus ook. Ja, ze willen allebei flink wat aandacht van de mensen die hier komen en die hier al zijn. Lief gevonden worden ja. En wie de meeste aaien krijgt, wordt het liefst gevonden. En dan is er natuurlijk ook de strijd om het meeste eten. Maar daar doe ik ook aan mee dus daar zeg ik verder maar niks over.


Kijk, die kleine - de Boez ja - zit bovenop. Daarmee ergert hij mijn zoon Japekoppie, die onderaan zit ja. Het is namelijk zo dat die kleine zijn brokjes bovenop krijgt. Nee, dat is niet slim van ons mens maar dat is nu eenmaal zo gegroeid. Wel de Boez krijgt dus andere brokjes dan wij. Ja, dat zijn zogenaamde juniorbrokken. Daar schijnt dan spul in te zitten waar hij van moet groeien en dat slecht is voor onze nieren. Daarom mogen wij er niet aankomen, nee. En dat weet die kleine en daarom zit hij triomfantelijk daar boven, bij zijn brokjesbakkie. En daarom zit mijn zoon dus beneden chagrijnig te wezen. Ja, verdomd als het niet waar is.....



Moet je 'm zien zitten, die kleine doerak. Ja, eerlijk gezegd vind ik dat zelf ook knap irritant. Dat betekent dus dat ik me daar ook aan erger ja.

Daarom probeer ik zelf ook wel eens wat. Om op die rand te klimmen en wat van die brokjes te stelen, ja. Vaak vind ik dan de hond in de pot. Dat betekent dat het bakkie dan leeg is inderdaad.
Wel, dan blijf ik daar even bovenop zitten om duidelijk te maken dat ik ook nog heel goed klimmen kan en dat ik tenslotte ook nog eens de werkelijke baas in huis ben. Niet alleen vanwege mijn ouderdom maar ook omdat ik moeder ben. En moeders verdienen respect, hoe dan ook, en dat weet iedereen dus ook wel. Nee, daar is geen twijfel over mogelijk. Ja, ze pesten me wel eens een beetje, de jongens, maar echt ruzie maken met mij durven ze niet. Ja, dat is omdat ze weten dat, wanneer er echt de nood aan de man is, ik de verstandigste beslissingen neem en de kar zal gaan trekken. Ja, zoiets brengt het moederschap nu eenmaal met zich mee. Dus alleen daarom al ben ik blij dat ik een keer moeder ben geworden. Vanwege het respect dat ik afdwing ja. Luistert u wel naar me? Dan is het goed.

Dus zo nu en dan zit ik bovenop en kijk op ze neer. Hoe zij daar dan zitten te twisten over wie nu weer waar mag zitten ja. U ziet hier dat mijn zoon direct onder mij komt. Ja, na mij is hij dus de baas. Maar die kleine rukt op. Hij zou gewoon op de grond moeten zitten en tegen Japekoppie op moeten kijken, maar dat vertikt hij. De Boez ja. Hij is al een treedje opgeklommen en zit op de tafel. Pas een half jaar oud en dan al zo brutaal, inderdaad.

Ik was zelf al jarenlang niet meer op het aanrecht geweest. Maar nu die kleine er regelmatig opspringt, doe ik dat ook weer. Om te laten zien dat ik het ook nog kan ja. En in het voorbijgaan kijk ik daar dan ook nog even rond om te zien of er niet nog wat lekkers staat op dat aanrecht.

Nee, dit ben ik niet (op de foto) maar dat is die kleine dus. Dat kunt u toch zeker wel zien? Ik spring alleen op het aanrecht als ons mens niet oplet. Aan het werk is dus, ja. Nee, mij hoort ze nooit springen want dat kan ik geluidloos. Die kleine hoort ze wel, en mijn zoon hoort ze ook springen. Weer een belangrijk verschil tussen poezen en katers ja. Katers zijn inderdaad weinig subtiel. Hebt u ze wel eens de trap af horen komen? Nou dan. En hoort u mij wel eens de trap afkomen? Dat bedoel ik dus.

Ik hoop dat ons mens niet zo lang meer wacht met het laten helpen van die kleine. Hij wordt namelijk een beetje lastig. Zit heel vaak onder mijn staart te neuzen en daar ben ik dus niet van gediend, nee. Verder krijgt hij ook een nogal grote bek. Nee, niet letterlijk maar figuurlijk dus. Maakt veel lawaai, loopt te krijsen en veel te roepen ja. Soms denk ik wel eens dat die Bolle-wangen langskomt, maar dan is het de Boez die stampij staat te maken. En ik zie ook best wel dat hij met de verloofde van Japekop loopt te flirten. Cera ja. Dan zitten ze samen in de vensterbank te smoezen en te kirren. Nee, ik vind dat geen goede ontwikkeling en word er wat nerveus van.

Gisteren was ik een beetje ziek, dat klopt. Ja, dat kwam omdat ik teveel had gegeten en gedronken, achterelkaar dus. Eerst mijn eigen ontbijt (gourmet gold - red.) en toen heb ik die kleine van zijn bakje weggejaagd en zijn portie ook nog opgegeten. Een flink restant ja, want hij is blijkbaar niet zo dol op zacht voer. En daarna heb ik, om de boel weg te spoelen, ook nog flink wat water opgelebberd. Ja, toen kwam het er opeens allemaal uit. In een grote golf inderdaad. Midden op het tapijt, dat klopt. Nee, was ze niet blij mee, ons mens. Dus voortaan staat ze op wacht bij het bakje van de Boez, en als die zijn eten niet opeet dan haalt ze het weg. Om te voorkomen dat ik het opschrok ja.

En nu wil ik dit interview graag beeindigen. Tijd voor mijn dutje ja. Als u nu even het raam openzet, kunnen die twee jongens buiten ruzie maken. Kan ik even rustig slapen ja.

Slim zijn

Mevrouw T. Troy:
Als je in dit leven echt wat wilt bereiken, moet je verdomd slim zijn. En dat ben ik dus, al zeg ik het zelf. Ja, het is een kwestie van afwachten, inschatten en snelheid. Nee, die jongens zullen dat nooit begrijpen. Dergelijke slimheid is ons voorbehouden. Ons, dames ja. Ten eerste moet je geduldig zijn en je kans afwachten. Nee, niet te gretig zijn. Japekoppie, mijn zoon, en die Boezel, mijn pleegzoon, zullen dat wellicht nooit leren. Altijd doorzichtig gedrag inderdaad, en dus voor mensen voorspelbaar. Ja, wij dames hebben in dit leven geleerd. En vergeten nooit inderdaad. Vandaar dat wij ook uitermate geschikt zijn om onze jongen te voeden, dus op jacht te gaan en dan ook nog met de buit thuis te komen. Want op jacht gaan is leuk en aardig, maar er moet wel brood op de plank, heh? Dus wij dames hebben dat geleerd. Het gaat niet om de jacht op zich maar om het resultaat. Dat je met iets thuiskomt dat de moeite waard is inderdaad. Ja, dat heb ik vanavond weer bewezen. Wel, als je iets wilt hebben, qua eten dus, moet je dat plannen. Nee, dat kunnen die jongens niet. Als ze lekkers zien, beginnen ze te dreinen om een happie, en dan loop je de kans dat je met lege poten blijft staan. Ik pak dat anders aan. Eerst doe ik alsof ik niks zie. Dat broodje rosbief inderdaad. Ik deed dus net of ik dat niet zag. Terwijl ik het allang had gezien en bovendien daarvoor al had geroken.


En dan, als ze -het mens- effe niet oplet, sla ik toe. Ja, een goeie haal op de juiste plek en ik heb een brok rosbief te pakken van heb-ik-jou-daar. Gewoon een hele hap uit die plak ja. Met mijn linkerpoot inderdaad, want ik ben supersensitief. Ja, alle sensitieve katten doen belangrijke dingen met hun linkerpoot. Wist u dat niet? Dan weet u het nu. Wel, mijn snelle actie met mijn linkerpoot had dus wel resultaat. Een flink stuk rosbief inderdaad. Dat heb ik zelf en bliksemsnel opgegeten ja. Nee, met niemand gedeeld want ik heb geen jongen dus. Als mijn zoon en die Boezel ook rosbief willen hebben, moeten ze maar even slim zijn als ik, en anders hebben ze pech gehad. Ja, ze stond wel effe te kijken met haar camera, mijn mens. Maar ze had het kunnen weten. Dat ik zo slim ben, ja.

Lekker vertrouwd...

Tokkie Troy:
Ze zijn eindelijk klaar hiervoor. Er wordt nog geveegd want er is zand gestrooid. Ja, dat moet tussen de stenen zakken. Gelukkig maakt het vegen geen lawaai. De Pipowagen is een stukje opgeschoven en nu gaan ze met vakantie. Het werk ligt dan 14 dagen stil. Dan komen ze in januari weer terug om het af te maken. Het laatste stuk tot de hoek ja. Misschien hoeft Japekop nu voorlopig even geen pilletjes meer. Zolang ze met vakantie zijn dus, die mannen. De straat mag wel dichtblijven verder, vind ik. Ja, dan rijden er ook niet zoveel auto's langs heh? Stuk rustiger dus ja. Aan 1 kant open mag, maar met 2 kanten open gaan ze hier weer scheuren, dus dat heb ik liever niet. Maar ja, ik heb het niet voor het zeggen. Ja, erg jammer. Misschien ga ik binnenkort wel even naar buiten. Nee, niet ver maar hier bij de deur. Even kijken ja. Als het niet regent tenminste. En dan moeten die planten ook maar weer gauw terugkomen, want het is nu een kale boel. Bovendien wil ik de luchtjes van al die potten en planten weer terug bij de tafel van de redactie. Lekker vertrouwd ja. Dan wordt het misschien weer mijn oude straat, ondanks de nieuwe stenen en al dat zand......

Een rotdag

Tokkie Troy:
Wat een rotdag vandaag. Ze begonnen al heel vroeg, toen het nog donker was. Er kwamen grote wielhuizen met schepbakken. Ja, ze schepten allemaal stenen uit het midden van de straat.


Tot vlak voor de redactie dus. Mijn mens moest haar wielhuisje wegbrengen. En toen ging het ook nog sneeuwen. Het werd ook erg donker inderdaad. En Japekop kan het allemaal niet meer aan. Nee, hij gaat niet naar buiten als het zo'n lawaai is. De geluiden maken hem bang. En nu plast hij op de deurmat. Ja, hij is flink van streek. Ons mens heeft pillen gehaald voor hem bij de dierenarts. Tegen de stress dus ja. En een extra kattenbak gekocht. Ook voor hem ja, voor in de gang. Nee, we weten nog niet of het allemaal zal helpen. Hij heeft zijn eerste pilletje al gehad ja. Nu loopt ie een beetje sloom te wezen. Nee, er is geen sprake van dat hij nu op reportage kan. En al helemaal het dak niet op. Stel je voor dat hij er door zijn slomigheid afvalt. Daar moeten we toch niet aan denken. Het is nu stil in de straat ja. En het sneeuwt ook niet meer. En nu loopt de Boez te klieren. Arme Japekoppie. Ja, ik heb echt medelijden met hem. Dus al met al was het vandaag een rotdag. Ja, nu maar hopen dat de Sint morgen komt. We wachten maar af heh?