(Geen) tuinwerk.

In de Hoftuin moest weer nodig gewerkt worden, maar Harremans zat op zijn luie achterste. Nee, hij had er helemaal geen zin in, in dat wroeten tussen de planten. Ten eerste veel te nat allemaal en ten tweede kon je er toch geen wijs uit. Welke plant moest er nu uit en welke moest blijven staan? Nee, volgens Harremans was er geen beginnen aan. Dus zat hij liever lui te wezen.



Zijn broer Panda (hoofdtuinman) was het daarmee niet eens. Hij was van mening dat er wel degelijk veel in de tuin gedaan kon worden en dat dat bovendien wel zin had. Dus was hij boos op Harremans; die moest maar gauw eens komen helpen. Aan de slag dus, luie donder! Ja, Panda staat er vaak alleen voor en soms is hij dat helemaal zat! Nu dus ook.



Hij joeg Harremans van het bankje af en probeerde hem in zijn luie donder te bijten, maar Har was hem te snel af. Doch, de luie tuinmanshulp had de boodschap wel begrepen.....




en deed alsof hij aan het werk ging. Nu zagen wij toevallig dat Har alleen maar wat stond te snuffelen aan de dooie stengels, terwijl die eigenlijk gewoon moesten worden afgebroken en afgevoerd. Maar die taak leek Harremans te zwaar, dus ging hij zogenaamd aan het inspecteren. Terwijl er dus helemaal niks te inspecteren viel, heh? Nee, veel werk zou Harremans niet verzetten. Maar dat hadden we ook niet van hem verwacht.

Panda zelf trouwens was ook niet echt hard aan de slag. Ook hij stond slechts wat te snuffelen en wij zagen ook hem niks uit de grond trekken. Dus die tuin zal er ook later op de dag niet beter uitzien. Wij lieten de twee maar verder in hun sop gaarkoken. En hopen dat er binnenkort wat mensenhanden zullen wapperen. Of zouden de mensen ook liever op hun luie gat blijven zitten?

De tijd zal het leren.

Nauwelijks te tillen.

Panda:
Zeg Har? Ik geloof dat ze ons eten gaat geven. Mevrouw K. ja. Ik ruik het namelijk. Het staat hierboven. Ja, het is zo'n lekker blikje met mousse. Nee, geen gewone brokken, dat weet ik zeker. Maar als je me niet gelooft, moet je zelf maar even komen ruiken.



Harremans:
Jee Panda, ik geloof dat je gelijk hebt! Het ruikt zalig inderdaad. Beter dan die stomme brokken heh?



Misschien kan ik er wel bij, als ik mijn best doe. Nee, ik kan je niet beloven dat ik van jouw portie afblijf, Panda. Je weet hoe ik ben. Als ik eenmaal een hapje van dat lekkers heb genomen, wil ik het allemaal. Ja, dan heb jij mooi pech.
Zeg mevrouw Katblad, wat staat u daar nu te knippen met die stomme camera? U ziet toch wel dat we bijna dood gaan van de honger? Wat dacht u ervan? Ja, gewoon oppakken die handel en op de grond zetten. U heeft dat best al vaker gedaan dus kom op met die hap!



Lekker heh, Pan?
Ja Har, erg lekker. Maar je moet niet zo snel eten want dan ben jij eerder klaar dan ik en dan ga je van mij jatten. Ja, altijd hetzelfde liedje met jou. En dan moet ik mijn maag verder vullen met die stomme brokken.

Wel, wat Panda al vreesde, gebeurde. Harremans vrat als een bezetene, en toen hij zijn portie op had, duwde hij Panda opzij om diens restanten er nog even achteraan te schrokken. En Panda liep al automatisch naar de voerbak met brokken. Tja, ook een brutale haarfabriek heeft de halve wereld!
Doch toen Harremans allang naar buiten was vertrokken om een rondje tuin te gaan doen, stond Panda nog van de brokken te eten. Dat duurde en duurde maar. Toen het er niet op leek dat hij daar op korte termijn mee zou gaan stoppen, sleurden wij hem van de voerbak weg om hem naar buiten te dragen voor wat lichaamsbeweging. En geloof ons, die Panda is dus nauwelijks te tillen!

Ontbijtje.

Vanochtend mochten wij bij Harremans (links) en Panda (rechts dus) het ontbijt serveren. Dat was geen nare opdracht. Deze jongens waren zo enthousiast, dat het leek alsof wij hen van de hongerdood kwamen redden.



Toen wij eenmaal het ontbijtplateau op de grond hadden weten te zetten, hoefden we alleen nog maar een stap achteruit te doen. Een luid gesmak bereikte onze oren. Heerlijk dankbaar werk, op deze manier. Nee, dit is heel anders dan het gedrein in onze keuken. En dan nog de afkeurende blikken wanneer het smaakje onze redactieleden niet bevalt. Deze jongens, Har en Panda dus, eten met graagte op wat je hen voorzet. Geen op- of aanmerkingen, gewoon lekker smikkelen.



Panda was het eerst voldaan. Hij sprong direct de tuin in om aan de slag te gaan. Tenminste, dat denken wij. Links ziet u Mio, die dus al vroeger was opgestaan. Of zijn mens dan, heh?

Harremans zorgde ervoor dat er geen kruimeltje overbleef. Ook erg handig, vinden wij, want dat bespaart je weer afwasmiddel. Ja, het opdienen van dit ontbijt was voor ons een waar feest. En het zet ons aan het denken.....

Liefst met kuiltjes.

Harremans:
Ik voelde me een beetje licht in de kop, dus vandaar dat ik even op de bank ben gaan liggen. Ja, kleine ongesteldheid, gaat vast zo wel weer over. Nee, niks om je druk over te maken. In elk geval moest ik even stoppen met de arbeid, heh?



Ja, dat tuinwerk is niet bepaald makkelijk te noemen. De boel groeit als kool daarbuiten en het is allemaal moeilijk in toom te houden. Vooral dat onkruid is een ramp inderdaad, en daarbij komt nog dat ik op dit moment ook niet helemaal kan besluiten wat er nu moet blijven staan of wat er uit moet. Uit de tuin, ja.



Ja, misschien kreeg ik daardoor wel last van die lichte duizelingen, dat zou zomaar kunnen. Keuzes maken is altijd een moeilijk iets en ik ben daar eerlijk gezegd niet zo bedreven in.
In elk geval mocht ik van mijn broer Panda even op de bank plaatsnemen en hij is nu zo aardig om voor mij een stoel te testen.



Panda:
Ik test inderdaad deze stoel voor Harremans. Ik persoonlijk heb het niet zo op stoelen testen, nee. Je gaat erop liggen of niet, en daarmee is de kous voor mij af. Maar mijn broer wil altijd een uitgebreid rapport uitbrengen over de kwaliteit van het hout, kussens, ligcomfort en ga zo maar door.



En omdat hij dus wat naar in zijn kop is op dit moment, heb ik aangeboden om voor hem deze stoel aan een onderzoek te onderwerpen.
Ja, ik was net toe aan de rugleuning. Voor ons katten natuurlijk niet zo belangrijk, maar het hoort er nu eenmaal bij, zo'n rugleuning. Nee, de kwaliteit is niet zo denderend, vind ik zelf.



Wel, daarmee bedoel ik dat het markeren van deze rugleuning een beetje moeizaam verloopt. Je kan er niet makkelijk langs met je nagels heh? Nee, ze blijven in die gaatjes hangen en dat voelt niet altijd even aangenaam. Ik kan u ook garanderen dat zo'n rugleuning niet echt lang mee zal gaan, vooral niet als deze stoel regelmatig getest wordt. Ja, dat gaat slijten heh, dat zit er dik in ja. De kwaliteit van het kussen is wel aardig inderdaad, maar een lekker kuiltje ontbreekt. Ja, kuiltjes zijn absoluut voorwaarde voor een stoel, willen wij tenminste een dikke voldoende kunnen uitdelen voor een dergelijk meubelstuk. Nee, ik ben nog niet tot een eindconclusie gekomen. Ik denk dat wij beiden, Harremans en ik, nog wel een paar jaar bezig zijn met het vormen van ons eindoordeel, maar je hebt goede kans dat de stoel voor die tijd al niet meer het aanzien waard is. Voor ons niet zo belangrijk nee, maar ons mens denkt daar anders over.
In elk geval was het leuk dat u even langskwam. Ja, u kunt gerust al uw stoelen hier brengen, dan zullen wij ze wel voor u testen. Nee, kost helemaal niks, behalve dan tijd heh? Ja, voor een goede test moet je al gauw een jaar of 3 uittrekken want wij zijn natuurlijk ook flink wat tijd kwijt met het onderhouden van de tuin, en dat gaat in de zomer voor. Zullen we dan maar een afspraak maken voor in oktober? Ja, als het een slechte zomer wordt, kunt u uw stoelen ook eerder brengen natuurlijk. Liefst met kuiltjes ja, dat heeft u goed begrepen.

Smakelijk eten!

Ach, wat enig toch! De twee tuinmannen, samen, zo hard aan het werk! Niet dat er al zo geweldig veel te doen is in de tuin, maar nu is het overduidelijk dat dit twee broers zijn die samen een doel hebben. En om dat doel te bereiken, werken zij zij aan zij.



O jee, het vredige plaatje wordt verstoord. Gaan we meppen naar elkaar? Toch geen ruzie, jongens? Wat jammer nu! Het leek net nog zo vredig en goed te gaan. We moesten maar eens wat dichterbij komen met de camera.



Ha, gelukkig. Er wordt weer doorgewerkt. Maar wat doen jullie eigenlijk? Want eh, wat valt er nu te tuinieren tussen de crocussen? Nog maar wat dichterbij kijken.




Het is toch niet waar heh? Zien we het goed? Even inzoomen dan maar?

Ja hoor! De heren zitten de crocussen op te vreten! En alleen de paarse, zo te zien. Nou, daar komt gedonder van, dat is een ding dat zeker is. Nee, de mensen hier zullen dat jullie niet in dank afnemen!

Maar eh, wat is er nu zo lekker aan die paarse bloemetjes?

We krijgen geen antwoord op onze vraag. Ze (de broers dus) hebben het te druk met kauwen. Wij gaan er maar snel vandoor. Voor de hel hier losbreekt. Smakelijk eten verder, jongens! Nee, wij vertellen niemand wat. Ons geheimpje, heh?