Goed gegokt.

Het Poezenloket stond op een kiertje, maar dat was voornamelijk voor de frisse lucht en niet als doorgang voor de haarfabrieken, want voor hen stond het kattenluik in de voordeur gewoon open. Doch op de een of andere manier is het veel en veel leuker om over de vensterbank te klimmen dan door een deur te stappen, en als je ook nog eens de priemende ogen van mevrouw Troy achter je voelt (u bent hier ongewenst jongeman!), dan moet zelfs een kiertje genoeg zijn. Zo dacht de Os er tenminste over. Hij nam natuurlijk wel eerst de maten op, maar besloot toen de gok te wagen.



Nou, die kop en schouders gingen dan nog wel, maar nu de rest dus nog!



Nee, dat ging niet zo makkelijk. Vette pens heh? Ja, dat krijg je als je alsmaar bij je vriendje alle brokkies komt proeven. Oscar vindt namelijk helemaal niks niet lekker en vreet alles wat hij vindt, en dat kun je zien aan zijn bolle buikje. Wel, Os kwam dus aanvankelijk klem te zitten, maar laat zich echt niet voor 1 gat vangen!




Dus ging hij op zijn zij, en zo schoof hij verder, zij het moeizaam, naar buiten.

Tja, en als Os door het Poezenloket naar buiten kan, zou Cera op dezelfde manier naar binnen moeten kunnen, niet?

Nou, nee dus. Cera zag de bui al hangen en voelde de buik al klem zitten. Zij besloot de gok niet te wagen. Mevrouw Katblad riep haar toe dat ze door het kattenluikje binnen moest komen, maar daar had Cera helemaal geen zin in. Mevrouw stond toch voor het raam? Het was toch een kleine moeite om dat raam iets verder open te doen? Nou dan!

Mevrouw Katblad ging door de knieën. Die ogen van Cera heh? En dat lieve snuitje. Ja, mevrouw Katblad is een softie. Maar dat wist u natuurlijk al.

Boomshow

Op onze ronde kwamen wij Mini tegen. Zij zat vlakbij haar huis op een tafeltje. Wij vroegen haar waarom ze de laatste tijd niet meer zo vaak in de Katbladstraat kwam, maar daar gaf ze geen antwoord op. Ze had het veel te druk met het in de gaten houden van Cera, en negeerde Oscar die onder het tafeltje aan het snuffelen was. Maar dat snappen wij, want Cera was erg spannende dingen aan het doen terwijl Os alleen maar aan het snuffelen was.



Echter, toen Os in de gaten had dat Cera de show stal, ging hij achter haar aan. Cera was inmiddels al flink hoog, en eigenlijk hoopten wij dat Oscar wat lager zou blijven. De boomtakken waren namelijk niet zo vreselijk dik, maar dat had u natuurlijk zelf ook al gezien (op de foto).



Cera kijkt hier even om. Het was namelijk niet de bedoeling dat ook Oscar de boom in zou gaan, want als je dan opeens terug naar beneden wil, zit daar zo'n flapdrol in de weg. Ja, wij weten precies wat Cera denkt! Maar dan moeten wij er ook bij vermelden dat Cera best wel boos naar Oscar keek.



Ondertussen had Mini onder de boom plaatsgenomen. Toen Oscar in de gaten had dat hij publiek had, keerde hij om en keek naar beneden.

Cera merkte dat ze niet verder omhoog kon. Vervolgens moest zij heel wat fratsen uithalen om de juiste houding te vinden voor de afdaling.

Oscar zette ook de afdaling in. Hij zette zijn nageltjes stevig vast in de stam.

En Mini vond het allemaal zo spannend! Als Os beneden zou arriveren, kreeg hij vast en zeker een pets van haar. Daar kon je op wachten, heh?

Gaat het een beetje Cera? Ja, het ging best. Cera is namelijk een heel goede klimster, ondanks die paar pondjes extra.

Mini had inderdaad (zoals verwacht) Os een pets gegeven toen hij uit de boom kwam, maar daarna besloot zij dat ze niets wilde missen van de capriolen van Cera. Os was alweer bezig met heel andere dingen....

Onnodig om te vermelden dat we weer veilig thuis kwamen. En met een hoop leuke foto's!

Niet te dicht bij het water!

Gisteren, na de fietstasseninspectie, heeft Cera Oscar meegenomen naar het Gevaarlijke Water om hem te laten zien dat het Water niet echt gevaarlijk is, als je tenminste maar niet te dichtbij de kant komt. Wel, Oscar was ook helemaal niet van plan om aan de rand te gaan staan en was liever onder het wielhuis gebleven. We hopen dat Cera zich ook zelf houdt aan haar advies, want wij hebben haar al een paar keer op het uiterste randje zien staan! Gelukkig hangt er wel op deze plek een kattenklimtouw aan de kade (van "Katuitdegracht")!

Kale tuin.

Toen wij met onze verslaggeefster Cera en leerling-verslaggever Oscar in de Kruidentuin kwamen, moesten wij constateren dat er heel hard gewerkt was door de plantsoenendienst.
Het hele centrum was leeggehaald en er zaten overal gaten in de grond. Nee, geen plek meer om gezellig wat te klooien of zooien, heh?



Oscar bestudeerde de kuilen en gaten grondig. Niet dat dat zoveel zin had, maar je moet toch wat, niet?



Cera vond er helemaal niks aan. En toen Oscar opeens weer naast haar kwam om haar een speels tikje te geven, ging ze naar een ander stuk van de tuin. Ja, Cera had de pest in.




Het leek alsof Os eerst nog even wilde graven in de koude, natte grond, maar toen vertrok hij ook naar een groener stuk. Op bovenstaande foto ziet u dat de Rozemarijn gelukkig gespaard is gebleven, en de fotograaf heeft gelijk maar wat takjes afgeknipt voor 's avonds, voor bij de lamsbout.
Maar dat terzijde.




Het zijstuk van de tuin was dan ook wel niet veel soeps, maar in elk geval viel er nog wel het een en ander te besnuffelen gelukkig. Cera deed haar best.

En Oscar ontdekte iets wat over de grond kroop. Eerst sloop hij er voorzichtig achteraan,

en toen greep hij het. Nee, wij hebben niet kunnen zien wat het was en we hebben niet afgewacht of Os het ging opeten. De fotograaf moest namelijk snel weer naar huis omdat er een pakje bezorgd zou worden, en daar dat een belangrijk onderdeel van de laptop bevatte, wilden wij onze voordeur in de gaten houden.

Het pakje kwam trouwens aan het eind van de middag pas. Erg irritant, ja.

Typisch "Oscariaans"

Dat Oscar een viespeuk is, wisten we al. Maar om dat nu steeds te vermelden..... nee, daar gaat de lol vanaf. Hoewel, soms is hij wel erg eh..... bijzonder.... bezig. Zo nu ook weer. Os kwam dus Cera tegen op het Zooiplein. En omdat ze vriendjes zijn, volgt er uiteraard een begroeting op een ontmoeting. Dus we keken er niet van op dat ze even neusje-neusje deden. Alleen is het dan wel weer typisch "Oscariaans" om direct na het neuscontact met je neus onder de staart van het meisje te duiken. Dat deed Os dus. Doch Cera was daar helemaal niet van gediend (uiteraard!) en ze snauwde hem derhalve ook flink af. Helemaal verdiend, vonden hij.
Maar Os is een beetje hardleers....



Hij bleef Cera in de gaten houden en koos een goede plek uit om dat te doen: de tafel van Zwarte Gijs. Cera scharrelde wat tussen de plantenpotten van dezelfde Gijs (die overigens niet aanwezig was), en vond tenslotte een goed exemplaar voor een plasje.



En zodra ze aan het "plasje-doen" begon, zat Oscar daar nieuwsgierig met zijn neus bovenop! Natuurlijk grauwde en snauwde Cera weer naar hem, maar we hebben zo het idee dat Os daar helemaal niets van zal leren. Pas toen Cera klaar was en zich omdraaide, haalde hij zijn neus weg.
Wij weten niet precies wat we hier nu van moeten denken....