Hekel aan de winter.

Gisterochtend zagen wij Luna in de Kruidentuin. Ze lag wat de doezelen en was helemaal niet blij met onze komst.



Wij waren wel blij om haar te zien! Luna komt de laatste tijd weer wat meer buiten, en we zien haar eveneens wat vaker op het achterdak. Waarschijnlijk bevalt het lekkere weer van de laatste tijd haar goed, en dat geeft een oude dame weer wat meer energie, heh?
Wij hoorden van haar mens dat Luna de winter liever overslaat. Ze blijft, wanneer het sneeuwt en vriest, bij voorkeur binnen omdat zij zeer slechte herinneringen heeft aan de vrieskou. Hoe dat komt? Wel, Luna werd als jonge dame gevonden met haar tong vastgevroren aan een ijzeren hek of paal. Zij kwam in het asiel terecht en werd daar natuurlijk uitstekend opgevangen, maar hield wel een gespleten tong over aan haar vries-avontuur. Gelukkig kwam er al snel een mens opdagen (haar huidige mens dus) dat erg graag voor haar wilde zorgen, maar die ene winter zal zij nooit meer vergeten. Luna kan overigens uitstekend eten met haar gespleten tong, en met blazen en grommen heeft zij ook geen moeite.



Dat merkten we toen zijn gistermiddag bij ons langskwam om uit de waterbak te drinken, want Oscar zat daar (volgens haar) in de weg, en Luna was heel goed in staat om Os van de tafel te blazen en te grommen; zij gaf hem daarbij nog een tik na ook.




Even later kreeg Japekoppie (u ziet hem nog net achter de plantenpot) de wind van voren. Ja, Luna heeft zo te merken helemaal geen last van haar eens bevroren en beschadigde tongetje, en dus hoeven wij ook geen medelijden met haar te hebben.
Soms echter kan zij wat in de war zijn, is een eindje van huis gelopen en lijkt de weg dan niet meer terug te kunnen vinden, of heeft op dat moment zo'n last van haar spieren of gewrichtjes dat zij bepaalde sprongen niet meer kan maken. In elk geval zit zij dan net zolang te mauwen tot zij door haar mens wordt opgehaald (wij schreven hier al eerder over....).
Maar gisteren was deze dame dus in topconditie, en dat doet ons deugd.

Helemaal in de war!

's Avonds hoorden wij al klaaglijk gemauw uit de dakgoot van de buren komen. Natuurlijk gingen we kijken, maar konden direct vaststellen dat het hier geen noodgeval betrof. Nee, het was Luna maar, en wij weten van haar dat ze de weg over de daken op haar klauwtje kent. Toch?



Echter, tot onze schrik moesten wij de volgende dag vaststellen dat Luna daar nog zat! Een buurvrouw had haar gemauw de hele nacht door gehoord, dus er moest wat aan de hand wezen met deze oude dame (Luna dus, heh)! Tijd om bij Luna's mens aan te gaan bellen en te vragen wat er mis kon wezen.



De buuf ging naar de parallelstraat (waar Luna dus woont) en wij bleven Luna gezelschap houden. We probeerden haar allerlei vragen te stellen maar ze luisterde niet en kwam erg verward over.



Nee, niet springen Luna! Zo erg kan het toch niet zijn? Wacht maar rustig in de goot, je mens komt er zo aan! Alles sal reg kom, echt waar!
Gelukkig kwam het mens op tijd. Met een trapje, maar dat bleek niet nodig want Luna werd via het bovenraam naar binnen gelokt en even later kon haar mens Luna in zijn armen sluiten.



En Luna herkende haar mens gelukkig nog.
Echter, de weg terug naar huis lijkt zij steeds vaker kwijt te raken. Of durft zij niet meer te springen van goot naar muurtje naar dak? Zijn het de oude botten en/of spieren misschien?
Luna was teveel in de war om daarop te kunnen antwoorden. Bovendien wilde zij natuurlijk direct naar huis voor een slokje en hapje.

Wij hopen vanzelfsprekend dat dit incidentje eenmalig was. Maar we zullen Luna goed in de gaten gaan houden, want als Katzheimer op de loer ligt, nou, dan weet je het wel.....

Ik heb tenminste een vergunning!

Deze keer zat Luna op een wielhuis naast de Kruidentuin. Dat had te maken met de stand van de zon, want in de Parallelstraat scheen die niet en was het derhalve wat frisjes. Toen wij bij het wielhuis aankwamen, zat Luna zich net uitgebreid te wassen. En zij vond het maar niks dat wij haar daarbij kwamen storen.



Luna:
U hoeft mij niet te bekeuren want ik heb een vergunning. Om op wielhuizen te liggen, ja. Dus u kunt beter gelijk weer wegwezen, dan verpruts ik uw tijd en u de mijne niet.



Ach, u kwam hier niet om mij te bekeuren? Wel om foto's van mij te maken? Dan ga ik er even beter bijzitten. Nee, ik stel mijn wasbeurt verder wel uit; ik was trouwens toch al bijna klaar. Ja, ik ben zeer vereerd door uw belangstelling maar vraag me 1 ding af: was het nu echt nodig om dat jochie van u mee te nemen? Ik bedoel, kan hij niet een eindje verderop gaan spelen? Ik kan namelijk zo niet rustig voor u po(e)seren.

Ja, ik weet dat hij geen kwaad in de zin heeft, dat mormel van u, maar hij maakt me erg zenuwachtig met zijn gespring en gedartel op de motorkap. Bovendien is dit mijn wielhuis en hij heeft vast geen vergunning. En ik dus wel, ja.

Wist u dat hij laatst dreigde bij mij binnen te komen in mijn boudoir? Jazeker, hij liep in de dakgoot voorbij, zag dat het raam openstond en stak zo zijn snuit naar binnen. Erg impertinent inderdaad en nog onbeleefd ook. Nee, hij kwam niet helemaal naar binnen, daar heb ik persoonlijk zorg voor gedragen. Ja, toen ik mijn bek had opengetrokken was hij er snel vandoor, dat kunt u zich wel voorstellen. Nee, ik ben hem niet achterna gegaan van ikzelf kom liever niet meer op het dak. Een enkele keer nog maar dus. Omdat er op het dak inderdaad geen wielhuizen zijn te vinden en hier beneden dus wel. Fijn dat u mij begrijpt, ja.

Maar denkt u niet dat u nu genoeg foto's van mij heeft genomen? Ik zou het namelijk heel plezierig vinden als u en uw mormel nu weer eens wat verderop zouden gaan. Ja, dan kan ik ook weer verder met waarmee ik bezig was. Nee, ik weet opeens niet meer wat dat was, maar als u weg bent gegaan, kom ik er vast wel weer op. Ja, dan schiet het me echt wel weer te binnen. Dag mevrouw Katblad! Vergeet u niet dat griezeltje van u mee te nemen?

het griezeltje.....

Was zij het nou?

In de Parallelstraat konden wij haar niet vinden; zij lag niet op een wielhuis of ander vervoermiddel, en ook niet gewoon op de straat. Ook in de Katbladstraat zagen wij Luna niet. Tenslotte echter kwamen wij haar tegen in de Kruidentuin. Luna had net een lange wandeling achter de rug (zij kwam van de overkant van de gevaarlijke verkeersweg) en kwam enigszins vermoeid op ons over.



Nee, zij wilde niet met ons spreken toen wij haar vroegen naar haar aandeel in een conflictje in de Katbladstraat eerder op de dag. Wij hadden namelijk van een getuige vernomen dat er een opstootje was, en dat daar Zwarte Gijs, een stevige, felle Schildpad cq Lap en Storm bij betrokken waren geweest. Het was begonnen met een ruzie tussen Gijs en "Lap", waarbij Gijs het onderspit had moeten delven. Vervolgens had Storm zich er ook nog tegenaan bemoeid en gepoogd de "Lap" te kalmeren (op zijn eigen wijze natuurlijk), maar dat de dikke "Lap" zich nauwelijks iets van hem had aangetrokken.
Wel, er was maar 1 stevige Lap in de buurt die dat geweest kon zijn, volgens ons dan. Want wij hebben in de Katbladbuurt nog nooit iemand gezien die het op durfde te nemen tegen jongens van zwaar kaliber. Behalve Luna dus; die laat zich echt door niemand op haar kop zitten.
Maar was zij het nu of niet? Want wij willen het natuurlijk wel zeker weten. Getuigen van het opstootje in de Katbladstraat kunnen zich melden bij het lkb.

Niet vergeten....

Luna:
Nee ik ben niet bang voor u zoals die anderen hier uit de straat. Ik ga zelfs mijn ogen niet opendoen alleen omdat u hier weer eens voorbij komt. En als u toevallig te dichtbij komt of anderszins lastig bent, geef ik u gewoon een knal. Zoals gewoonlijk ja.



Weet u trouwens dat uw waterbak leeg is? Ja, want ik kwam gisteren langs en toen zat er geen water meer in. En dat lijkt me toch niet de bedoeling van zo'n waterbak, wel? Ja, het vervelende was dat ik dus voor niets kwam. Het is toch al zo'n roteind lopen naar die bak, en op mijn leeftijd is dat dus een extra inspanning, zal ik maar zeggen. En dan kom ik dus daar, met mijn tong zo ongeveer op mijn poten, moet ik constateren dat die waterbak leeg is. Ja, dat was een heel onaangename verrassing inderdaad.



Dus als u nu doorloopt en naar de redactie teruggaat, kunt u die bak gaan bijvullen zodat ik straks niet weer voor niks kom. Want ik moet wel op u kunnen rekenen, heh? En op deze manier gaat dat dus niet. Ja, laat mij maar lekker verder slapen of wat daar voor door moet gaan. Voor mij een weet, voor u de vraag inderdaad. Tot ziens, mevrouw Katblad, en niet vergeten heh?

Ga van m'n bankie af!

Cera:
Ja ja! De zon schijnt en ik zou dus tevreden moeten zijn, maar toch is er een vuiltje aan de lucht!
Of liever gezegd: een stuk vuil, want dat zit op mijn bankje en ze wil er niet af! Ja, ze kan net zo goed in haar eigen straat in de zon gaan liggen want ze heeft daar een eigen wielhuis met vergunning, maar ze heeft mijn bankje uitgekozen en nu kan ik daar niet meer op! Nee, geen haar op mijn lijf die erover peinst om naast haar te gaan zitten. Mevrouw Katblad, omdat ik uw topmodel ben, staat u toch zeker aan mijn kant, heh? Kunt u haar niet overhalen te vertrekken?


Luna:
Ik kwam alleen maar even om wat uit te rusten op dit bankje, komt daar opeens dat scheldende wijffie stennis schoppen. Ja, ik was namelijk onderweg want ik had net uw waterbak bezocht voor een lekker lebbertje vocht, en daar ik niet zo jong meer ben en het nog een heel eind lopen is naar huis, moest ik even gaan rusten en dat doe ik natuurlijk bij voorkeur in de zon en op niveau. Wel, dit bankje viel me op dus ben ik daar neergestreken. Is dat verboden soms?



Tjonge jonge, wat een drukte om niks. Hoor dat mormel toch eens schreeuwen; het is niet normaal. En dat terwijl zij ook wel eens op mijn wielhuis zit, dat heeft u zelf met eigen ogen laatst ook nog gezien. En daar zeg ik dan toch ook niks van? Als zij op mijn wielhuis zit, ja? Maar het is wel goed hoor, ik ga al.
Maar als ik onderweg in elkaar zak en nooit meer opsta, is dat wel uw schuld. En de hare, uw topmodel ja. Omdat zij mij dus weggescholden en u mij hier dus nu weggekeken heeft van dit bankje terwijl ik nog niet volledig was uitgerust, inderdaad. Wel, knoop dat maar goed in uw oren. En als u de volgende keer met uw camera bij mij langskomt en een foto van mij wilt maken, kijk ik gewoon de andere kant op of loop ik uit uw zoeker weg. En zij zet geen stap meer op mijn wielhuis, daar zal ik ook voor zorgen. Ja, het is maar dat u het weet. U ook nog een rotdag, ja.

Vergunninghoudster.

Luna:
Jazeker, ik heb een vergunning voor het parkeren in deze straat, maar daar hadden we het al eens over gehad. En omdat het wielhuis momenteel niet beschikbaar is, moet ik het doen met dit tweewielgeval. Ja, een groot zadel, dus dat is gunstig inderdaad, maar ik kan maar slecht mijn draai vinden.



Het is even wennen ja, zo'n zadel. Mijn wielhuis heeft een groot dak met balustrade, en dat geeft een zeker gevoel van veiligheid. Ja, alsdat je daar niet zo makkelijk vanaf kan donderen dus. Maar dit is andere koek. Geen bescherming, niks om je aan vast te houden. Wel zachter dan zo'n wielhuisdak ja, daar heeft u gelijk in.



Ik geloof dat ik nu de juiste houding heb gevonden. Ja, misschien lukt het me zelfs om in deze houding een kleine dut te doen, maar dan heb ik wel graag dat u doorloopt, anders gaat het niet lukken. Het klopt inderdaad dat ik u nog steeds niet helemaal vertrouw, maar volgens mij is dat wederzijds, niet? Ja, ik heb goede redenen om u niet te vertrouwen. Wel, u heeft laatst mijn kippenbot afgepakt en dus weet je maar nooit wat u nu weer in uw hoofd heeft gehaald om mijn leven te verpesten. Ach, we gaan het nu toch niet hebben over die ene keer dat ik u een bescheiden mep heb gegeven, heh? Nee, dat was een onbeduidend klapje op uw hand en het verbaast me dat u dat hebt onthouden. Ja, ik hou er nu eenmaal niet van als mensen te dichtbij komen. Omdat je maar nooit weet, inderdaad, wat u zegt.

Wel, nu we onze wederzijdse grieven hebben uitgesproken.... Zou het misschien mogelijk zijn om mij nu met rust te laten zodat ik wellicht kan beginnen aan mijn dutje? U heeft vast nog wel meer te doen dan hier rondhangen met die camera, niet? Dat dacht ik ook. Goed, dan is dat ook weer duidelijk en dan gaat u nu gewoon leuk weer verderop. Nee, geen foto's meer, het is mooi geweest zo. Ja, mijn vergunning wordt het volgende kwartaal gewoon automatisch weer verlengd, maakt u zich daar maar niet druk om. Ajuus dus. Ja.

Niet gezien.

Luna:
Ik zie u niet. Of liever gezegd, ik verkies u niet te zien. Dus doe ik net alsof ik diep in slaap ben. Ja, dan verwacht ik natuurlijk wel dat u mij geen kwaad doet. Nee, er valt vandaag niks van me af te pakken - geen botjes of iets dergelijks, nee - behalve dan natuurlijk mijn rust. Met deze warmte heb ik namelijk heel veel rust nodig en ik begrijp echt niet wat u zo midden op de dag op straat doet.



Geen kat te zien heh? Ja, behalve ik, ja. Ik kan er namelijk niet in. Nee, mijn huis is gesloten en ik heb geen zin om om te lopen en dan het dak op te klimmen. De weg naar het slaapkamerraam, ja. Ja, daar is het veel te warm voor, inderdaad. Bovendien is hier lekker schaduw in mijn straat en af en toe voel ik wat wind door mijn vacht strijken. Aangenaam gevoel dus, ja.
Maar goed, ik zie u dus niet en dit gesprek heeft derhalve ook niet plaatsgevonden. Ja, het is maar dat u het weet.



Misschien kom ik later op de dag nog wel even bij u langs om uit uw waterbak te drinken. U heeft 'm toch wel bijgevuld, heh? Dan is het goed. Wel, als ik u niet ontrief ga ik nu weer verder slapen, al ben ik eigenlijk niet wakker geweest en heb ik u dus niet gesproken of gezien. Ja, als we dat kunnen afspreken, zou dat erg plezierig zijn. En als u weggaat, wilt u dan die Japekoppie van u met u meenemen? Nee, hem heb ik dus ook niet gezien, dat spreekt natuurlijk vanzelf.....

Afblijven!

Luna:
U komt zeer ongelegen. Ik ben namelijk druk bezig met dit kippenbotje, zoals u ziet. En daar kan ik dus geen pottenkijkers bij gebruiken. Bovendien zou het best zo kunnen zijn dat u honger heeft en van zins bent mijn botje van mij af te pakken. En dat terwijl ik er nog lang niet mee klaar ben. Ja, ik heb dus liever dat u gaat, en wel onverwijld, inderdaad.



Ook dat nog, u heeft dus twee verslaggevers bij u. Jazeker, ik zie ze wel en ik voel dat zij eveneens belangstelling hebben voor mijn kippenbotje. Daarom ga ik nu link worden. U hoort mij goed inderdaad, en ik snap niet waarom u nu toch hier blijft staan. Is mijn gegrom niet duidelijk genoeg voor u? U schijnt geen van drieën mijn boodschap te ontvangen of te vatten, heh?



Ah, mijn botje ligt er gelukkig nog. Ja, want je weet maar nooit inderdaad. Maar ik kan dus met zekerheid concluderen dat u het nog niet van mij heeft weggenomen. Ja, je kunt dan wel op je hoede zijn maar met mensen weet je het maar nooit. Zo heb je een lekker kippenbotje voor je neus liggen en zo wordt het van je afgepakt. Daarom vertrouw ik u niet, nee.

En die Boez van u vertrouw ik dus ook voor geen cent. Geeft u hem geen eten soms? Wel, hij zit namelijk erg verlangend naar mijn botje te kijken. Maar wees er maar zeker van dat ik hem geen stap dichterbij laat komen. Nee, mijn nagels zijn in goede conditie en ik heb ook al mijn tanden nog. Ondanks mijn leeftijd, ja. Ja, het is maar dat u weet dat hij, mocht hij het in zijn kop halen mijn botje af te pakken, niet bepaald ongeschonden uit de strijd zal komen. Ik zeg het u maar ronduit, dan kunt u daar rekening mee houden.

Ja, ik zie dat vriendinnetje van uw Boez heus ook wel loeren naar mijn botje. Zij is minder brutaal dan hij, maar toch dient ook zij rekening te houden met mijn humeur van dit moment. Nee, ik ben helemaal niet blij met die belangstelling van u en die haarfabrieken van u, dat heeft u goed opgemerkt.

Ik stel voor dat u er nu weer vandoor gaat. Ja, u heeft mij nu lang genoeg geïntimideerd en ik durf te wedden dat u best nog wel andere dingen te doen heeft, is het niet? En als u dan toch gaat, lijkt het mij erg handig als u uw begeleiders met u meeneemt.

Nee, van mijn kippenbotje blijft u af. Afblijven zei ik! AF-BLIJ-VEN!

(Helaas voor Luna, maar wij kunnen niet toestaan dat welke kat dan ook aan kippenbotjes zit te kluiven, laat staan de botjes tussen zijn kiezen kapot kraakt. Het gevaar is namelijk erg groot dat zo'n stukje bot ergens in de keel of elders in het inwendige lijf blijft steken en de gevolgen kunnen vreselijk zijn. Wij raden daarom ook altijd de mensen aan hun kippenresten goed verpakt in de vuilniszak te stoppen; dat is tenslotte een kleine moeite, toch?)

Vreemde zitplaats?

Luna:
Nee, deze keer lig ik niet op een wielhuis maar boven op een struik, inderdaad. Ja, stevig genoeg hoor, ik zak er heus niet doorheen. U daarentegen zou hier beslist niet op kunnen plaatsnemen. Nee, dat raad ik u niet aan.



Ja, het werd me een beetje te druk in mijn straat. Eerst die Oscar en dat kleine, nieuwe mormeltje, toen kwam u er ook nog aan met die Boez en uw verkenner - Japekop ja -, dus u begrijpt wel dat het mij veel te vol werd. Ja, toen heb ik ervoor gekozen om hier te gaan liggen.



Sinds Jaya en Tummy hier niet meer wonen, is het hier wel erg stil ja. U begrijpt dat ik er als de kippen bij was om een stukje tuin tot het mijne te maken, heh? Ja, plek genoeg nu. Alleen Siep en Kaija wonen hier nog. Of ben ik nog iemand vergeten?




Ja, er woont nog iemand vlak naast mij. Kan ik toch even niet op de naam komen! Een schuw beest ja. Blond, ook dat nog inderdaad. Nee, heb ik verder maar weinig contact mee. Zie haar wel eens langsschuiven ja. Zit meestal tussen de struiken of je ziet haar ergens een hoek omgaan. Weet u wie ik bedoel? Nee?

Ach, daar zal je haar net hebben. Vlinder ja! Nee, die zal heus niet naast me komen liggen. Is heel erg op zichzelf. Heb ik geen bezwaar tegen nee, want ik ben ook nogal op mezelf.

Ziet u haar zitten? Ja, ik hou haar wel in de gaten. Voor het geval. Je weet namelijk maar nooit met die stille typetjes. En ik lig hier goed, dus waarom zou ik dan weggaan heh? Hoewel, als u hier zo blijft treuzelen, ga ik er dus wel vandoor. Als u nu nog snel een plaatje schiet van die Vlinder, kunt u vertrekken. Ja, dan heeft u hier wel weer lang genoeg rondgehangen. Ik zie u vast wel weer gauw, vrees ik. Tot dan ja.

Vlinder.

Van links naar rechts en weer terug.

Luna:
U gaat toch niet weer wat vertellen over mijn dikke buik, heh? Nee, want dat ben ik eerlijk gezegd een beetje zat. Bovendien heb ik er nauwelijks last van en gaat het u dus helemaal niets aan. Dat mijn buik een pietsie dik is inderdaad.


Alleen als ik hard moet rennen zit ie een beetje in de weg, die buik. Ja, dan zwabbert het een beetje van links naar rechts. En ook weer terug dus, ja. Het is voornamelijk los vel hoor! Ja, dat komt vanzelf als je wat ouder wordt en je een behandeling hebt ondergaan. U vraagt watvoor behandeling?


Nou, die ene natuurlijk. Ja, om geen kits meer te kunnen krijgen. Maar nu genoeg daarover.
Kijk: het rollen gaat nog prima. Vooral als ik op mijn rug lig. U wilt mij zeker niet aaien? Nog steeds bang dat ik u zal meppen zeker? Ja, dat is dan jammer. Ik kan u echt niet op andere gedachten brengen?


Ik vind dat wij daar dan maar eens over moeten babbelen. Over die angst van u, ja. Ik mep namelijk niet altijd. Ja, onberekenbaar ben ik wel. Maar als u nu die camera even wegdoet, heeft u twee handen vrij. Ja, ik zal u precies vertellen wat ik in gedachten heb, maar eerst die camera maar even in de jaszak, heh?

Bang dat ik u mep?

Luna:
Ha, mevrouw Katblad! Leuk dat u weer eens langsloopt. Ja, u zag mij laatst al op het dak, dat klopt. Ik was inderdaad uit het slaapkamerraam geklommen en scharrelde wat rond in de dakgoot. Ja, het klopt ook dat het allemaal niet meer zo gemakkelijk gaat, dat scharrelen op het dak. De leeftijd, heh? Ja, en ook wel een beetje mijn dikke buik.... Ik noem het zelf maar een "winterbuikje" en hoop erop dat het deze zomer vanzelf weer verdwijnt. Of tenminste wat krimpt, als dat mogelijk zou zijn. Nee, het is niet makkelijk om snel en adequaat op te treden met zo'n zwabberbuik. Zit behoorlijk in de weg, ja.



Staat hij wel aan? Die camera van u? Ja, dat wou ik even controleren. Anders zit ik me hier voor niks uit te sloven namelijk.



Wel, ik kan u zeggen dat ik me op dit moment vrij ontspannen voel. Zelfs in uw aanwezigheid ja. En u staat nog wel zo dichtbij mij, heh? U zou mij inderdaad zomaar kunnen aaien. Nee, dat zou ik niet erg vinden. Vandaag ben ik in een goeie bui ja, dat heeft u goed gezien.

U aarzelt? Bent u bang dat ik u mep? Ja, daar ben ik erg goed in, in meppen. Daarom snap ik ook wel dat u aarzelt. Maar dat neemt niet weg dat ik toch wel enigszins teleurgesteld ben. Dat u mij dus niet even aait, inderdaad. Ik bedoel, ik lig me hier uit te sloven en te rollen over het wielhuis en krijg geeneens een aai voor de moeite. En het is nog vies ook. Dit wielhuisdak ja. Maar goed, het is niet anders. Dat houdt wel in dat ik nu dus stop met me uit te sloven. Nee, ik vind er zo helemaal niks aan.

Ja, het is maar beter dat u nu weer doorloopt. Dan kan ik ook weer verder met mijn bezigheden, wat die ook waren. Ja, het was gezellig dat u mij even wat aandacht gaf, maar ik kan niet zeggen dat ik me nu zoveel beter voel dan daarvoor. Nee, ik vind dat we het hier maar bij moeten laten en dan zien we de volgende keer wel weer. U ook een fijne dag verder.