In plaats van Nepeta.

Gisteren zagen wij Siep in de Kruidentuin. Dat is op zich niets bijzonders, want Siepie woont daar heh? Daarom. Maar wat wij niet snapten was dat Siep in plaats van lekker tussen de Nepeta te rollen, van een iellig stukkie graspol zat te vreten! Zoveel van dat mooie kattenkruid voor de deur (en al zo groot gegroeid - wij zijn jaloers), en dan op een kort, platgetrapt grassprietje kauwen? Wel, het kon natuurlijk zijn dat zij een beetje last van haar maag had omdat zij al eerder van de Nepeta had gesnoept. Maar laten wij niet verder speculeren, anders is het eind zoek (als je mevrouw Katblad haar gang laat gaan, ben je voorlopig nog niet klaar....).


Toen Siep klaar was met de grassprieten, besloot zij dat ze weer naar binnen wilde. Niet omdat zij niet houdt van een beetje gezonde buitenlucht, maar zij werd wat nerveus van de aanwezige fotograaf, en dat snappen wij best. Dus gingen wij daarom maar weer eens verderop; misschien viel er nog meer te beleven op straat? Zou zomaar kunnen, heh? Of niet natuurlijk. Dag Siep!

Zoek het maar uit!

Siepje had dienst. D.w.z. dat zij de tuinbewaking deed en er dus niemand door mocht laten. En daar had de Boez niet op gerekend.....



Maar hij liet zich niet kisten, de Boez. Terwijl Siep wat (grommend) heen en weer liep, besloot Boez toch te blijven. En als het moest, zou hij zich verdedigen ook!



Echter, zo ver kwam het niet. Siep ging op een strategisch punt liggen en de Boez liet zich op straat neerzakken. Wat nu? Een partijtje elkaar aanstaren?
Wel, de fotograaf was niet van plan de afloop van deze strijd af te wachten. En ging dus lekker naar huis! Hup Siep! Hup Boez! Zoek het maar lekker uit met zijn tweetjes!

Alsmaar pech voor Siep.

Weer een mooie, zonnige dag. In de Kruidentuin was het rustig. Charli was een beetje aan het verkennen en inspecteerde een aantal plantenmanden. Hij nam daar ruim de tijd voor, maar dat snappen wij want zoiets belangrijks moet je op je gemak en serieus doen.



Oscar hing een beetje rond, dat wil zeggen dan hij vanaf een stoelleuning naar beneden zat te hengelen. Wat hij daarmee beoogde weten wij niet, maar waarschijnlijk was het gewoon een onderdeel van "klooien", iets wat Oscar heel graag doet en waar hij ook goed in is.
In elk geval heerste er een vredige sfeer in de Kruidentuin.
Totdat Siep werd buitengelaten...



Siep was niet in een goede bui, dat zagen wij direct. Wij denken dat zij had verwacht de tuin voor zichzelf te hebben, maar dat viel dus erg tegen. En Siep kan niet goed tegen tegenvallers. Ze kroop onder een stoel voor haar huis, en bedacht een strategie. Toen ze daarmee klaar was, kwam ze onder de stoel vandaan en........

.... gaf de nietsvermoedende Oscar een pets tegen zijn achterste. Vervolgens trok zij zich snel terug en nam de aanvalshouding aan, terwijl Oscar verbaasd en misschien zelfs wel wat verbolgen achterom keek. O jee, een wijffie met problemen!

Oscar zelf kent geen agressie. Hij is iemand van "lang-leve-de-lol" en loopt liever een stukje om dan de confrontatie aan te gaan. Wel, het was duidelijk dat Siep niet voor de gezelligheid naar hem toegekomen was, heh? Nee, want haar geblaas gaf, menen wij te weten, toch wel aan dat ze ruzie zocht. Helaas, ze had de verkeerde uitgekozen. Os wou niet vechten maar sloeg ook niet op de vlucht. Weer een tegenvaller voor Siep. Nee, ze had niet haar dag.

Dus deed ze een verzoek om weer binnen gelaten te worden. Helaas werd zij niet opgemerkt, al deed ze nog zo goed haar best de aandacht te trekken. Hoeveel pech kun je op 1 dag hebben, heh? Arme Siep.

Cera was ondertussen ook gearriveerd, was op een stoel gaan liggen maar hield de chagrijnige Siep wel heel goed in de gaten. Nee, de sfeer was niet zo ontspannen meer hier in de Kruidentuin, dus stelde de fotograaf voor om maar een stukje te gaan wandelen. En toen had Siep de tuin eindelijk helemaal voor zichzelf. Voor hoelang? Wel, dat weten wij niet. Er lopen namelijk ook nog Mini's en Monsters rond, heh? Ach en wee.....

U bent er voorbij gelopen!

Siep:
Heeft u het gehoord? Ja, het was een hoop lawaai. Ze kwamen met grote zagen en zijn best wel een tijdje bezig geweest. Nee, Kaija heeft een zware depressie gekregen door dat hele gedoe. U weet niet wat ik bedoel?



U weet het echt niet? U bent er net voorbij gelopen! De bomen ja! Draait u zich naar even om en loopt u maar een stukje terug de tuin in. Ja, het kan niet missen! Nee, u hoeft niet terug te komen want ik heb alles gezegd wat er te zeggen viel en bovendien probeer ik weer een beetje tot rust te komen na die vreselijke gebeurtenis. Ja, gaat u maar gauw kijken.



De boom waar Cera kortgeleden nog was ingeklommen toen zij moest vluchten voor een kefbeest....

Het allerergste: de boom van Kaija.... In deze boom sliep zij vaak en schuilde ze geregeld. Wij nemen aan dat de bomen wel weer zullen uitgroeien, maar het is natuurlijk erg schokkend om zomaar opeens van die rare knotten te zien..... Ach, arme Kaija; wij hebben met haar te doen.

Vergeten vraag.

Siep:
Zo mevrouw Katblad, bent u daar weer eens? Mooi, want dan kan ik u wat vragen. Wat ik u vragen wilde? Ach, nu weet ik het niet meer. Nee, soms heb ik dat, dan wil ik wat vragen en dan weet ik opeens niet meer wat. Maar het schiet me zo wel weer te binnen. Wat ik u vragen wou, ja. Nee, het was niet of u mijn deur wilt openmaken. Omdat ik dus net buiten ben ja. En niet terug naar binnen wil op dit moment, inderdaad. Bovendien heeft u geen sleutel, toch? Nou dan. Ja, dan zou het wel stom zijn om u dat te vragen. Nee, dat was het dus niet, wat ik u vragen wilde. Dan moet het inderdaad iets anders zijn geweest. Maar ik kom er zo wel weer op, hoor! Ja, ik snap dat u het druk heeft en dus nog meer te doen, maar u kunt toch wel eventjes wachten! Dan maakt u ondertussen toch gewoon een foto van mij? Ach, nu schiet het me toch opeens weer te binnen! Wat ik u wou vragen dus, heh?



Of ik ook eens mocht! Met mijn snuit tegen uw camera, ja! Maar dat is nu gebeurd dus hoef ik het ook niet meer te vragen! Ja, het was een bijzondere ervaring, dank u wel. En tot ziens dan maar weer, heh, mevrouw Katblad? Kunt u dan toch nu even mijn deur openmaken?

Siep slaat toe.

Op haar ronde is gisteren onze fotograaf aangevallen door Siep in de Kruidentuin. Gelukkig raakten geen van beiden gewond bij deze schermutseling.
Het volgende geschiedde.
De fotograaf, op zoek naar een mooi plaatje natuurlijk, kwam de hoek om (de Katbladstraat uit en de Kruidentuin in ; zie voor beter overzicht van de situatie onze plattegrond - helemaal onderaan deze pagina) terwijl Siep voor haar deur klaar stond om binnengelaten te worden. Er was echter niemand in het huis bereid op dat moment open te doen, of er was gewoon niemand thuis. Dat hebben we verder niet kunnen nagaan.



Siep, die waarschijnlijk al een tijdje vergeefs had staan wachten, was dusdanig uit haar hum dat ze op de fotograaf afliep, en toen deze haar vriendelijk wilde begroeten met een aai, sloeg Siep toe. Pats ja, en met de nagels niet geheel ingetrokken.
De fotograaf was natuurlijk perplex van zoveel onverwachte vijandigheid. Er werden enkele onvriendelijke woorden geroepen, maar niemand heeft precies verstaan wat.




Siep ging vervolgens weer voor haar deur staan in de verwachting dat de fotograaf wel even wat voor haar zou "regelen", maar dat kon ze natuurlijk op haar buik schrijven. Wij hebben Siep verteld dat wij een verslag zouden maken van dit onfatsoenlijke gedrag en dat zij daarmee onze zaterdageditie zou halen. Ja, met foto en al. Siep antwoordde daarop dat wij met onze krant naar de pomp konden lopen. Daarmee was alles over en weer wel zo'n beetje gezegd.

Ogen prikken in mijn rug.

Siep:
Ik weet zeker dat ze naar me zitten te gluren. Wel, dat voel ik gewoon. Ogen die prikken in mijn rug ja. Nee, ik heb het zelden mis.



Daar bewoog wat. Zag u het ook? Nee? Maar er zat wel wat daar. Ja, ik weet het zeker. Nee, mijn gevoel bedriegt mij nooit.
Weet u zeker dat u alleen bent gekomen? Geen verslaggevers meegenomen? En u bent onderweg hiernaartoe ook niemand tegengekomen? Iemand die u gevolgd is? Nee?
En toch weet ik dat hier iemand naar me zit te gluren. Nee, dat bevalt me niets. Ik denk dat ik maar weer naar binnen ga. Omdat ik het niks vertrouw, nee.....



(Siep had gelijk. Dit is Cera; zij was ons gevolgd en daar hadden wij niets van gemerkt. Toen wij de Kruidentuin verlieten, zagen wij haar zitten. Siep was inmiddels weer haar huis ingegaan. Onderschat het instinct van katten nooit! En bedenk dat zij nooit doen alsof! Nee, dat is ons mensen voorbehouden....)

Zak er maar in....

Siep:
Ik wou helemaal niet naar buiten maar ze hebben me eruit geschopt. Anders lig je toch maar de hele dag te slapen, zeggen ze. En je wordt te dik, dat hebben ze ook gezegd. Nou, daar zit ik dus helemaal niet mee. Dat ik dik ben geworden ja. Straks, als het lente is geworden, ga ik weer lekker buiten spelen en dan val ik vanzelf wel weer af.


Nee, het raam is dicht. Ik kan er echt niet in. En ik vind persoonlijk dat ik lang genoeg buiten ben geweest. Ja, ze zijn thuis. Ze kunnen dus best de deur of het raam voor mij opendoen. Alleen doen ze dat niet. Terwijl ik toch heel duidelijk heb gemaakt dat ik naar binnen wil.


Kaija is ook buiten ja. Zit daar in de Kruidentuin te vernikkelen. Ja, Kaija is meer buitenkat dan ik ben, maar met deze kou is ze ook liever binnen.

Kijk zelf maar! Ze zijn toch echt thuis hoor! En het is helemaal nergens voor nodig dat ze me buiten laten zitten. Daar heeft niemand wat aan en ik vooral niet. Ze zien me kijken maar ze doen niks. Kunt u mij niet helpen?

Wacht ik kom even naar u toe.
(Siep kwam naar ons toe en gaf wat kopjes aan ons. Toen duidelijk werd dat wij haar niet konden binnenlaten en ook niet van zins waren aan te bellen, gaf zij ons een paar flinke meppen. Daarna sprong zij weer terug in de vensterbank.)

Jazeker, die meppen had u verdiend. Omdat u mij niet wilt helpen. Wel foto's maken van mijn ellende maar mij niet daadwerkelijk helpen. Ik heb dus helemaal niks aan u en ik heb liever dat u nu doorloopt en mij alleen laat met mijn misere. Ik hoop dat ik goed duidelijk heb gemaakt hoe ik op dit moment over u denk. U en uw katblad kunnen erin zakken, ja. Waarin? Dat zoekt u zelf maar uit. Als u mij niet wenst te helpen, help ik u ook niet. Vaarwel.

Zonder kattenhaar geen echte bank

Siep:
Hee mevrouw Katblad! Ja, ik heb het koud en wil vreselijk graag naar binnen. In principe zou dat kunnen ja, want het raam staat open. Maar ik doe het dus niet, naar binnen gaan. Waarom niet?


Wel, als u dichterbij komt, kunt u het horen. Hoort u het? Ja? Dan hoort u hetzelfde als ik dus. Nee, het is niet pluis binnen en dus vertik ik het om door het raam te stappen.


Er wordt inderdaad weer stevig huisgehouden. Met het zuigmonster inderdaad. Nee, geen haar op mijn hoofd die erover peinst om nu naar binnen te treden.
Als u nog dichterbij komt dan kunt u zien hoe ze tekeer gaat met dat zuigmonster. Ja, de bank wordt helemaal haarvrij gemaakt en de vloer ook inderdaad. U wilt niet gaan kijken? Oh, u gelooft het zo ook wel. Ja, u staat onderdehand wel een beetje bekend als kattengluurder, dat klopt. Vandaar dat u wat afstand houdt van de ramen dus. Nee, ik begrijp het.


Nee, er zit niets anders op dan rustig af te wachten tot ze klaar is en het zuigmonster weer is opgeborgen. Voor die tijd zien ze mij niet in de huiskamer inderdaad. Ja, het is vrij fris hier dus ik hoop dat de klus snel geklaard is. Ja, dan kan ik direct weer beginnen met de bank te voorzien van een nieuw laagje haar. Ik heb er inderdaad genoeg van, haren dus ja, en bovendien is een bank zonder kattenharen geen echte bank. Nee, ligt lang zo lekker niet. Ja, het is een heel werk om steeds weer die bank te voorzien van een nieuw, aangenaam laagje haar, maar ik heb het er graag voor over. Kunt u niet even door het raam kijken of ze al klaar is? U bent ook niet erg behulpzaam, heh?

Allemaal blij

boven: Kaija, onder: Siep
Siep:
Nee, wij maken heus niet altijd ruzie! Wie heeft u dat verteld? Nou, samen spelen, ach, wat zal ik daarvan zeggen. Laat ik maar zeggen dat dat niet bepaald onze hobby is. We zijn min of meer tot elkaar veroordeeld omdat we in hetzelfde huis wonen. Ja, daar laat ik het maar bij. En dus delen we ook samen de stoelen en de tuin. Nou ja, die tuin delen we natuurlijk met meer. Ja, er wonen hier aardig wat haarfabrieken heh? Meestal gaat het wel goed hoor. Soms een kleine ruzie, wat blazen enzo, maar verder heeft het hier meer weg van een grote commune. Wat betreft het delen van de tuin ja. Nee, onze mensen delen we niet. Ieder heeft zijn eigen mensen en dat is maar goed ook. Maar ja, ik doe dus wel met Kaija samen, dat mensen delen. We hebben er verschillende inderdaad. Groot en iets kleiner. Als die ene grote, een hij-mens, met zijn fiets thuiskomt, gaan wij hem beiden verwelkomen, Kaija en ik. Nee, daar heeft u geen foto van heh? Maar het is toch zo. We lopen dan achter hem en zijn fiets aan, hij zet hem dan in de schuur en dan zitten wij samen voor de deur te wachten. En dan lopen wij met zijn drieen naar de voordeur toe. U vindt dat leuk om te horen? Nou, ik vind het leuk om te vertellen. Dan zijn we dus allebei blij, heh?

Siep springt ernaast

Tokkie Troy:
Lekker hoor, weer naar buiten en met de fotograaf op sjouw. Dat staken is toch wel erg vermoeiend en ik ben blij dat het afgelopen is. Afijn, we zijn hier in de Kruidentuin. We hebben Siep in de smiezen. Siep heeft plannen, dat is duidelijk. Het ziet er erg spannend uit. Ik blijf op mijn schuilplekje zitten kijken maar de fotograaf gaat erop af.


Siep:
Leidt me nou niet af! Ik heb iets op het oog, ga iets vangen. Ja, u mag kijken maar niet te dichtbij komen heh? Dan jaagt u mijn slachtoffer weg. Vindt u mijn tijgersluipgang niet geweldig?

Het ging mis. Niet gevangen nee. Het was een vlinder geloof ik. Was op een bloem gaan zitten, ik zag dat en heb 'm al die tijd in de gaten gehouden. Een heel stuk over de grond gekropen ja, heeft u mij gevolgd? Net toen ik de sprong maakte, vloog het beest weg. Tja, gewoon pech heh? Volgende keer beter zal ik maar zeggen. Nee, ik mis niet vaak hoor! Toevallig dat u nu een mislukking meemaakt maar dat gebeurt me niet vaak. Wat ik dan vang? Meestal de wat grotere insecten. Weinig vlinders dit jaar. Soms een libelle. Zo, nu ga ik maar even wat uitrusten. Nee, niet op de straat maar op de tuinstoel. Met kussens natuurlijk, ja. Mevrouw Troy uitgestaakt? Ik zie haar zitten. Oh, zij doet het verslag. Nou, mooi. Heeft u mijn tijgersluipgang goed op de foto gekregen?

Drukke dienst

Siep:
Ik hoorde u al aankomen. En als u voorbij komt, loopt er meestal wel wat achter u aan. Dus ben ik op mijn hoede, want ik heb namelijk tuinwachtdienst vandaag. Nee, Jaya is er niet. De anderen ook niet dus ik ben verantwoordelijk voor de gang van zaken vandaag.


links: T. Troy, rechts: Siep
Troy is mijn vriendin en niet gevaarlijk. Nee, die zoon van haar, die Japekoppie moet ik in de gaten houden. Hij kwam net met een noodgang voorbij en zit nu ergens in onze tuin te rommelen. En daar ik niet voor niets tuinwacht ben vandaag, moet ik uitzoeken wat hij allemaal uitvreet. Daarbij moet ik natuurlijk voorzichtig te werk gaan.


Ik weet zeker dat hij achter dit muurtje zit. Ik hoor hem en ik ruik hem. Maar omdat ik niet het risico wil lopen om neus-aan-neus met hem te komen staan, doe ik slim en zoek het hogerop.

Ha, dacht ik het niet! Daar zit die kleine boef. Waarschijnlijk had hij mij ook al horen aankomen. In elk geval ben ik nu in het voordeel want ik zit boven hem. Ik zou zo op hem kunnen springen, maar dat doe ik niet want dat durf ik niet. Maar dat hoeft hij niet te weten natuurlijk.

Ik blijf hem gewoon aankijken en hoop dan maar dat-ie oprot. Kijk 'm daar nu zitten met zijn penning en brutale blik. Doet alsof hij hier helemaal thuis is. Helemaal geen respect voor een ander z'n gebied. Afijn, ik ben nog steeds in het voordeel en ik hoop dat hij zich dat realiseert.

Ja hoor, hij is weg. Zogenaamd kijken waar zijn moeder is gebleven. Maar volgens mij is Tokkie Troy al naar huis en is hij, die Apekop, de struiken ingedoken. In elk geval heb ik mijn taak goed uitgevoerd en mijn avondmaal weer verdiend, dacht ik zo. Nu nog even genieten van de avondzon en wachten tot ze de deur of het raam voor me opendoen. En anders ga ik wel bij de buren naar binnen, als ik het zat ben. Want zo'n wachtdienst moet niet te lang duren, vooral niet als je het druk hebt gehad. Daarom is het hoog tijd dat iemand het nu van mij overneemt.