Mager bekkie....

Pim:
Ha, mevrouw Katblad. Leuk dat u weer op ziekenbezoek komt. Hebt u uw camera bij u? Maar ik zie er niet uit! Geeft niet zegt u? Mijn fans willen mij dus volgens u ook wel zien als ik er een beetje verfrommeld uitzie? Dan is het goed.


Ja dit gekroel vind ik erg lekker. Ja, mager bekkie heb ik heh? Nee, ik voel me nog niet helemaal tops. Erg afgevallen inderdaad. Heel ziek geweest dus, en nog niet helemaal jofel. Het schijnt dat ik goed moet eten, maar vandaag was de trek weer wat minder. Zal wel door de medicijnen komen. Ja, pilletjes voor mijn nieren dus. Die heb ik sinds gisteren.


Gaat u alweer weg? Nee toch? Ik was net van plan om te gaan spinnen. En mijn verhaal was ook nog niet klaar.

Dat is beter ja. Uw gekroel is mij zeer welkom. Ja, ik word best wel verwend hoor. Heeft u al die bakjes met eten zien staan? Wel 6 verschillende soorten ja. Ook harde brokken inderdaad, want die gaan er ook wel weer in zo af en toe. Met mijn gebit gaat het veel beter ja. Maar dat nierdieet vind ik niet zo geslaagd. Het schijnt dat ik straks toch niets anders mag dan dat. Dat is wel een tegenvaller ja.

Ja, op mijn buik wil ik ook nog wel even gekriebeld, als dat u uitkomt tenminste. Heeft u nog even tijd? U voelt mijn ribben en ruggenwervels uitsteken? Ja, dat kan wel kloppen. Ik heb een aardig jasje uitgedaan namelijk.

Ik heb hier een aardig plekje op de bovenverdieping. Een eigen kamer met een apart toiletkamertje inderdaad. Ik lig nu in dit mandje want dan kan ik lekker naar buiten kijken als ik daar zin in heb. Maar ik heb ook een hele sofa voor mijzelf en een televisie. Maar ik heb nog geen zin om te kijken. Nee, ik lig het liefst wat te doezelen in dit mandje.

Heerlijk ja. U vindt het echt niet erg dat u mijn ribbetjes voelt? Ja, ik zal mijn best doen met eten, dat beloof ik u.

Onder mijn kin mag ook nog even, graag ja. Dank u wel. Toch wel fijn om ziekenbezoek te krijgen, al was ik natuurlijk liever niet ziek geweest.

Hoe is het op het werk? Gaat het goed met het katblad? Ach, u heeft mij gemist? Maar u heeft zeker wel een nieuw topmodel aangenomen ondertussen? Niet? Ik ben nog steeds uw topmodel dus! Dat vind ik heel fijn om te horen. Ook geen vervanger aangenomen? Nee? Fijn om te vernemen dat u op mijn terugkomst wacht. En als het nu allemaal wat langer gaat duren? Ik bedoel, het kan best nog even wat tijd kosten voor ik helemaal beter ben en weer aan het werk kan gaan. Kan u niet schelen? Dat is ontzettend lief van u. Ja, nu ga ik dubbel mijn best doen om weer gezond te worden. Maar dan moet u wel op ziekenbezoek blijven komen. Ja, dan mag u ook foto's van mij nemen. Ik ben niet voor niets uw topmodel heh? Doet u iedereen de groeten? Ja, vooral de andere medewerkers van het katblad en mijn fanclub ook ja. Tot gauw dan maar?

Pim eet weer!

Goed nieuws voor alle fans van ons topmodel Pim: Pim is weer gaan eten! Er moest wel eerst prednison aan te pas komen, maar in elk geval is er weer hoop. Hij dribbelt nu ook een beetje door het huis en verstopt zich niet meer in een hoekje. 's Nachts slaapt hij op bed bij 1 van zijn kindmensen. Alhoewel de dierenarts heeft gezegd niet direct al te enthousiast te worden (Pim kan nog een terugval krijgen), is ons humeur er toch een stuk beter op geworden!

Kopjes van Pim

Gisterenmiddag zijn wij even op bezoek geweest bij Pim. Hij is nog erg ziek maar was in staat om kopjes te geven en zachtjes in onze hand te bijten. Dat was erg ontroerend. Het is nu erop of eronder: Pim moet (na een aantal dagen infuus) nu uit zichzelf gaan eten en doet dat nog nauwelijks. We moeten dus blijven duimen.....

Pim ernstig ziek

foto: 26 september j.l.

Omdat wij Pim al ruim een week niet meer hadden gezien en we erg ongerust waren, hebben we vandaag maar eens bij zijn huis geinformeerd of er misschien wat met Pim aan de hand was. Tot onze grote schrik vernamen wij toen dat Pim heel erg ziek is en daarom niet meer buiten komt. Ook dat hij niet meer wil eten. Behalve een infectie in zijn bek, is nu ook bekend dat hij lijdt aan ernstig nierfalen. Pim weegt nog maar nauwelijks 3 kilo. Gedurende de komende 3 dagen worden zijn nieren gespoeld. Hij heeft ook antibiotica gekregen maar zijn weerstand is nihil. Zijn nieren werken nog slechts voor 20 %, heeft de dierenarts gezegd, en eigenlijk is er weinig perspectief.
Wij zijn erg geschokt door dit vreselijke nieuws. Pim is pas 5 jaar oud. Wij branden een kaarsje voor Pim en willen u vragen dit ook voor hem te doen. En verder kunnen we niets anders doen dan heel erg hard hopen.....

Geen pottenkijkers!

Pim:
Zo, het is weer gelukt. Het ruikt goed tenminste. Nou maar snel even begraven, voor ze me betrappen.


Het is niet waar! U bespiedt mij! Wat ik hier doe? Wel, ik heb gewoon een drukje gedaan en ga dat nu begraven. Hoezo mag dat niet? Ik doe altijd mijn drukjes buiten! Ik kom oorspronkelijk van een boederij en daar deed iedereen altijd zijn behoefte buiten. Nee, ik laat mij niet dwingen om voor zoiets natuurlijks naar binnen te gaan. Zeker op zo'n klein bakkie met van die stoffige korrels? Mij niet gezien nee. Ja, dit is een ideale plek. Heeft eerst een plantenbak gestaan ja. Maar die ging kapot, is weggehaald en de aarde hebben ze laten liggen. Dus daar maak ik nu dankbaar gebruik van!

Maar als u mij nu verder met rust laat, dan kan ik mijn werk even afmaken. Ik zie u straks wel weer, bij het poezenluik. Voor een snoepje ja. Hele maaltijd mag natuurlijk ook, maar dat zit er zeker niet in heh?

Tjonge jonge, kattenkrant is prima, interviews ook maar ze kunnen het ook te gek maken. Bij sommige zaken wil je als kat gewoon geen pottenkijkers hebben en het wordt tijd dat dat eens bij ze door gaat dringen......

Schandalig!

Pim:
Psssst! Mevrouw Katblad! Komt u hier eens even bij me! Ik moet u namelijk iets laten zien!


Ja inderdaad, een wc-rol in mijn buitenverblijf. U spreekt daar ook schande van? Nee, ik weet niet wie dat heeft gedaan maar het spreekt vanzelf dat ik het er niet mee eens ben. Hoe kan ik nu rustig in mijn buitenverblijf een dutje doen als daar zo'n rol in ligt, heh? U begrijpt dat dit vreselijke feit niet goed is voor mijn humeur. Ja, ik dreig zelfs weer een beetje depressief te raken van deze nare gebeurtenis. Maar ik heb zo'n vermoeden dat u dat kunt voorkomen. U vraagt mij hoe? Nou, u kunt natuurlijk beginnen om mij eens even flink te knuffelen. Uit medeleven zal ik maar zeggen.


Heerlijk ja. Nog even achter mijn oren. Mmmmmmmm. Ja, het begint al een beetje te helpen.

Achter mijn wangen is ook altijd fijn ja. Dank u wel. Nee, ik ben bang dat het gevaar nog niet geweken is. Ik voel nog een lichte neiging tot depressiviteit ja. Misschien kunnen we samen over een oplossing nadenken? Ik stel voor dat ik even met u mee naar huis loop en dat u mij dan zo'n heerlijk kattensnoepje geeft. Precies ja, die ene soort tegen depressieve aanvallen inderdaad. Uit dat paarse doosje ja. Ach, wat voelt u mij toch goed aan.

Nou, dat smaakt. Ja, het ebt al wat weg, dat nare gevoel. Nee, er moet volgens mij nog maar een snoepje tegenaan. Om er zeker van te zijn dat het allemaal in orde komt, met mij dus.

Heerlijk, dank u wel. Alweer bijna op die snoepjes? Wel, u weet wat u dan te doen staat heh? Even bijschrijven op uw boodschappenlijstje ja, en dan natuurlijk ook die boodschappen gaan doen uiteraard. Want stel je voor dat ik de volgende keer, als ik weer een depressieve bui voel naderen, geen snoepje van u kan krijgen! Ja, ernstige gevolgen zou dat kunnen hebben. Fijn dat u me zo goed begrijpt....

Twee krassen

Pim:

Weet u dat ik hier al uren zit te wachten? Op mijn anti-depressiehapje ja. Want dat heb ik na vannacht wel verdiend. Ja, ik heb de katbladstraat moeten verdedigen. Ach, u had dat al aan mijn neus gezien! Is het heel erg? Twee krassen dus. Nee, zelf kan ik het niet zo goed zien maar voelen doe ik het wel. Ja, het was een brutale rakker die hier niet thuishoort. Een goeie vechter ook natuurlijk, anders had ik die krassen niet gehad heh? Hoe het is afgelopen? Nou, in elk geval is die rakker hier niet meer dus trekt u zelf maar uw conclusies. En nu u toch bent opgestaan uit uw stoel, kunt u misschien gelijk iets lekkers in een bakje voor mij doen. Ja, in ruil voor het zeer belangrijke nieuws dat ik u net heb gebracht. Nee, ik blijf geduldig hier op uw vensterbank wachten en kom niet verder uw huis binnen. Netjes opgevoed ja. Uw keuken is trouwens achter u.

Ze moeten het maar voelen.....

Pim:
De familie is weer terug inderdaad. Gisteravond ja. Ik zag ze komen, met de auto. Maar ik deed net of ik niks zag. Ik zal ze leren! Ik kan niet zo goed tellen, maar ik schat dat ze anderhalve maand weg zijn geweest. Ja, af en toe, een keer of twee per dag, kwam er iemand effe eten in mijn bakkie dumpen. Ja, sorry hoor, maar zo zie ik dat. En dan was ik verder helegaar alleen en in mijn eentje. Vandaar dat ik aansluiting zocht met de redactie van het katblad. En dat lukte me vrij aardig inderdaad. Gewoon blijven aandringen tot ze medelijden met je krijgen, en dan gaan ze je op den duur wel aaien en lekkere hapjes geven. Nou moet ik ook zeggen dat mijn eten vaak vlak achter mijn kattenluik werd geserveerd, en dat daar best veel soortgenoten van op de hoogte waren. Dus als ik effe een ommetje ging maken, was mijn eten op als ik terugkwam. En daar mijn maag dan ging rommelen, moest ik wel bij de redactie van het lkb langs voor een voedselpakketje, anders had ik vast en zeker een eetstoornis gekregen. Anyways, ze zijn dus thuisgekomen, maar ik heb heel lang gewacht voordat ik eens bij ze ging kijken. Ze hebben een hoop goed te maken wat mij betreft, en dat zullen ze voelen ook. Ja, ik ben nu wel weer vaker in en voor mijn eigen huis te vinden. Maar ik heb natuurlijk een bepaalde gewoonte ontwikkeld de afgelopen weken, en kan dat niet zo gauw afleren. Dat betekent inderdaad dat ik het poezenloket van mevr. Troy nog heel goed weet te vinden. Daar komt bij dat ik de diners daar erg sjiek en smakelijk vind. Gelukkig ben ik nog steeds het topmodel van het lkb, en wordt dat beloond met aaien en af en toe een lekker hapje. Dus die bezoeken aan dat loket, die hou ik er maar in. En poseren blijf ik ook wel doen, want dat is erg goed voor mijn gevoel van eigenwaarde. En verder zie ik wel hoe de dingen gaan lopen.

Mosselmaaltijd 1

Pim:
Ik zag het al aankomen: ze gingen weer een feestmaal aanrichten, daar bij de redactie. Op de buitenvergadertafel ja. Dus ik dacht: ik blijf maar in de buurt want ik hoef toch nergens te wezen vandaag. En wie weet wat er zoal naast de tafel valt, heh?


Ze gingen al gauw aan tafel, dus ik ook. Ik kwam om zogenaamd kopjes te geven en te rollen op de zitbanken. Meestal heb ik daar wel succes mee ja, maar deze keer dus niet. Nee, er werd mij helemaal niets aangeboden.

Tijd voor een andere aanpak heh? Dan maar de hongerige blik opzetten en verlangend snuffelen aan de schalen. Maar er stond nog niet echt veel op tafel dus er was ook niet veel te besnuffelen. Toen, eindelijk, kwamen de mosselen. Ik rook al gelijk dat dat nou niet mijn favoriete eten was. Nee, ik kon beter maar even de salade proeven. Maar ik kreeg niet eens de kans om er een tuinboontje uit te vissen. Ze zeiden dat dat geen eten was voor een kat.

Probeer maar een mossel, zeiden ze.

Wel, erg warm kon ik daar niet voor lopen. Ik heb die mossel wat heen en weer gegooid en 'm toen maar uit beleefdheid opgegeten. Maar een tweede hoefde ik echt niet.

Het ding viel trouwens ook nog op de grond en ik heb er een hekel aan om tijdens het eten van tafel te gaan.

De kruidenboter rook beter. Alleen jammer dat ze het op een stukje brood hadden gesmeerd. Net toen ik het er af wou likken, kreeg ik een duw. Ook dat mocht ik dus niet eten blijkbaar.

De sauzen voor bij de mosselen zagen er vreemd uit. Helemaal geen mayonaise ofzo erbij en daar had ik me juist op verheugd.

Nee, die mosselmaaltijd was drie keer niks. Gezellig was het wel. Ja, het was een leuke avond. En later kreeg ik gelukkig nog wat kattenvoer. Dat smaakte goed ja.

Troosteter

Pim:
Ik snap er niks van. Ik wil zo graag vriendjes worden met alle buurjongens en meisjes, maar ze moeten me gewoon niet. Ja, ik weet dat ik vroeger niet zo'n lieverdje was. Ik heb ze inderdaad wel allemaal stuk voor stuk gemept en geslagen. Maar dat was vroeger en ik ben nu een andere kat geworden. Nee, ik heb geen therapie gehad maar ben vanuit mezelf gewoon veranderd. Een omslag zou je het kunnen noemen. In mijn leven dus. Maar niemand gelooft dat ik vandaag de dag niet meer zo agressief ben. Dat ik vriendschappen wil aangaan en uit ben op een goed gesprek en contacten met een beetje meer diepte. Maar ik loop dus gewoon tegen een muur aan.
Neem nou die Charli. U ziet hem op de foto. Nee, niet die witte want dat ben ik, maar die andere die het luik doorgaat. Ik kwam dus met de beste bedoelingen en een allervriendelijkste bek naar hem toe. Zo van: hee makker! Zullen wij samen iets leuks gaan doen? Ik kom in vrede hoor! Maar Charli vertrouwde het dus niet. Stond even een beetje te twijfelen en ging toen toch maar zijn huis binnen. En dan zit ik daar weer in mijn eentje op straat. Helemaal verlaten en alleen. Nee, ik klaag niet maar stel alleen wat vast. Blijkbaar moet ik nog een hoop werk verzetten om mijn image te veranderen. Nou, zo eerst maar weer eens bij het poezenloket langs. Zo'n snoepie geeft vast wel wat meer zelfvertrouwen. En als dat niet het geval is, smaakt het gewoon toch lekker. Misschien ben ik wel een "troost-eter". Wie zal het zeggen......

Lekker kleedje

Pim:
Ik had al een tijdje voor het poezenloket bij de redactie gezeten toen het begon te regenen. Nee, het raam stond niet ver open en eigenlijk was het loket gesloten, maar ik heb kans gezien door die kier naar binnen te komen. Mevr. Troy was er niet nee, maar het mens wel. Omdat het zo hard regende, heeft ze me maar niet weggestuurd. Nee, ze haalde zelfs een kleedje voor me om op te liggen. Maar ik mocht niet verder naar binnen. Ja, ik heb het wel een paar keer geprobeerd, maar dat vond ze niet goed. Dus ik ben maar op het kleedje gaan liggen. Lekker zacht ja. Toen heeft ze me ook nog gekamd. Ze had namelijk gezien dat ik jeuk had. Vlooien inderdaad. Ze heeft er een paar verzopen.

Ik was best een tikkie moe en het kleedje was zacht en ik lag tenminste droog. Dus ik ben langzaam in slaap gesukkeld......



Ik moest later wel naar huis ja. Maar ik heb lekker geslapen. Het was er gezellig, met de radio aan en een mens in de buurt.
Ja, mijn eigen mensen schijnen binnenkort terug te komen van vakantie. Maar zolang ze er nog niet zijn, ga ik regelmatig terug naar dat kleedje. Dan ben ik tenminste niet zo alleen....

Pim eet ananas van taart!

Pim, die als hoofdmodel regelmatig vergaderingen (aan de buitentafel!) bijwoont van de redactie, kan zich niet beheersen en duikt met zijn snuit in de vruchtentaart. Wij konden nog net voorkomen dat hij er een hap van nam, maar even later wist hij toch een stukje ananas te bemachtigen en at dat met smaak op. Wij hadden ergens gelezen dat katten geen "zoet" kunnen proeven en er dus ook geen voorkeur voor kunnen hebben, maar beginnen nu toch wel te twijfelen aan deze bewering......
Omdat ons meer verhalen ter ore komen over katten die "vreemd voedsel" eten, zijn we in de rechterkolom de rubriek "rariteiten" begonnen. Eet uw kat ook ongewone dingen? Bericht het ons!!! Het liefst hebben wij natuurlijk een foto daarbij!

De aanhouder wint

Pim:

Het poezenloket is gesloten ja. Dus zit ik hier nu in de regen. Ja, het spettert behoorlijk en ik ben al aardig nat. Nou, ik wilde alleen maar even vragen of er modellenwerk te doen was vanavond, en of er misschien nog een lege mand was. Om in te overnachten ja. Ach, dat leek me gewoon wel gezellig maar het zit er dus niet in. Maar ik blijf hier net zolang zitten totdat het loket weer opengaat, al duurt het de hele nacht. Dat heb ik zojuist besloten dus.



Nou, om eerlijk te zeggen: toen de lichten uitgingen en ik geen hoop meer had op een logeerplek, ben ik maar naar huis gegaan. Tja, ik was behoorlijk nat, dat klopt. En nu ben ik behoorlijk schoon, dat klopt ook. Mooi meegenomen heh? Wel, toen het licht werd ben ik direct gaan kijken of het loket al open was, maar dat was niet het geval. Ik heb wel een paar uur moeten wachten ja. Nee, ik mocht niet binnenkomen en er was ook geen modellenwerk te doen, maar ik kreeg wel een klein hapje in verband met mijn depressies. Ja, zo'n hapje helpt om weer een beetje zin in de dag te krijgen heh? Dat begrijpen ze hier heel goed en daarom zou ik hier best wel willen logeren. Maar dat schijnt allemaal niet zo makkelijk te zijn, komen logeren. Dus ik eet maar gewoon mijn anti-depressie hapje op en dan zien we wel verder. Wat ik verder ga doen vandaag? Ach, dat komt vanzelf wel bij me op. In elk geval ga ik wel af en toe langs het loket voor een beetje aanspraak, een aai en misschien zelfs nog een klein hapje. Nee, dat hapje zal dan wel vanavond zijn. En misschien mag ik daarna wel komen logeren, je weet het nooit. En de aanhouder wint, wordt er wel eens gezegd.

Supermodel

Pim: U had mij niet binnen horen komen heh? Nee, ik kom niet solliciteren naar een baan, ik kom gewoon mijn werk doen. Als model, juist ja. Dus als u nu even uw camera pakt dan kunnen we aan de slag. Hoe zegt u? Net bezig met uw fotomappen? Geen tijd? Maar ik heb me speciaal een beetje opgepoetst dus u kunt me nu toch niet wegsturen! Ja, beetje vieze ogen maar dat hoort bij me. Dat maakt me juist zo'n bijzonder model. Uw foto's zijn nu opeens allemaal zwart geworden, heeft u dat gezien? Oh, slaapstand ofzo... Nou, dat komt mooi uit want dan kunnen we toch aan het werk. De camera ligt naast u dus u kunt hem zo pakken. Hoe zal ik kijken? Ernstig? Kop recht? Kop schuin? Ogen open of dicht? Van alles wat dan maar? En als we klaar zijn, krijg ik zeker weer zo'n lekker snoepje heh? Ja, daarna ga ik weer naar buiten als u dat nodig vindt.

Doen waar je goed in bent

Pim:
Vandaag heb ik me bij de redactie gemeld voor mijn eerste stage. Omdat ik dus verslaggever wil worden. Maar ik heb geen ervaring en daarom wou ik mee. En ook omdat ik niks anders te doen had.


Mevrouw Troy ging niet mee. Ze had zogenaamd bureaudienst, zei ze. Maar dat is niet waar want ze zat gewoon buiten op de tafel. Ik denk dat ze niet mee wilde omdat ik meeging. Onze relatie is nog niet helemaal top. Of eigenlijk: helemaal niet. Ze mag me niet zo omdat ik haar in het verleden nogal heb gepest. Daar heb ik spijt van maar ik kan de dingen niet terug draaien. Dan maar zonder mevrouw Troy op pad.


Japekoppie ging wel mee. Hij heeft al veel ervaring. Hij drinkt altijd eerst water voor hij op reportage gaat. Dat vond ik niet nodig en toen zei hij dat ik eigenwijs was. En dat ik goed moet luisteren als ik les krijg. Ik weet niet of ik wil luisteren naar Japekoppie.

Toen gingen we naar de Kruidentuin: de fotograaf, Japekoppie en ik. Ik liep achter de fotograaf aan en Japekoppie ging de struiken in.

Toen de fotograaf stil bleef staan, ging ik er maar bij liggen. Wat moest ik anders? Ik snap niet hoe je aan nieuws moet komen en hoe dat gaat, dat verslaggeven. Ik dacht dat we gewoon een stukje gingen lopen en dan weer naar huis gingen. Maar zo gaat het dus niet.

Japekop zei dat ik op zoek moest gaan naar opmerkelijke zaken. Maar ik weet niet wat dat betekent. Dus toen heb ik gevraagd hoe je dat moest doen. En toen zei Japekoppie dat ik niet moest blijven liggen maar aan het werk moest gaan. Want dat verslaggeven schijnt werk te zijn. Ik weet nou niet of ik zo'n zin heb in dat werken. Er komt geen aai aan te pas. En we krijgen ook niet eens wat te eten onderweg.
Maar goed, ik ben overeind gekomen en heb daar een rondje door de tuin gelopen. En de fotograaf liep met me mee en dat vond ik wel gezellig.

Maar dat naar nieuws enzo zoeken, daar heb ik echt geen talent voor. En ik kreeg er heel gauw genoeg van. Dus ik dacht: gaan jullie maar verder met je zoekerij, maar ik ga naar huis terug. En toen ben ik dus alleen naar de Katbladstraat teruggelopen.

Japekop liep toen de parallelstraat in en ging overal snuffelen en kijken. Om nieuws te vinden dus.

Toen de fotograaf en Japekop terugkwamen, zat ik al lang en breed voor de redactie te wachten. Ik verwachtte dat we dan nu wel een lekker hapje zouden krijgen, maar nee hoor. Ze eten daar op vaste tijden en dat is niet in werktijd. Dus dat was weer een tegenvaller.

Ik had daar een beetje de pest over in dus ben ik een eindje verderop voor mijn eigen deur gaan liggen. En toen heb ik nog maar eens even goed nagedacht over dat stage lopen. Ik geloof niet dat een baan als verslaggever bij mij past. Ik heb daar geen gevoel voor. Misschien moet ik maar blijven doen waar ik goed in ben: model zijn.

's Avonds was er buiten nog een redactievergadering. Ik ben daar heengegaan en heb toen gezegd dat ik verder afzie van dat stage lopen. Maar dat ik natuurlijk wel model wil blijven. Volgens mij waren ze allemaal opgelucht. Want het was hun ook niet zo goed bevallen dat ik er bij was, op reportage bedoel ik. Toen hebben we mijn eerste en laatste vergadering afgesloten met een klein hapje. En dus was dit mijn eerste en laatste verslag. En morgen ben ik weer lekker gewoon model!