Ik hoef niks...

Iwan:

Erg fijn dat u ons eten komt geven, maar ik hoef niks. Nee, geen trek dus. Ja, gisteravond was ik op pad, dat klopt. U stond voor niks met mijn voerbakje klaar? Wel, dat was dan uw probleem. Ja, ik zag dat u mijn bakje tenslotte toch maar heeft neergezet, met gourmet inderdaad, maar toen ik later thuiskwam was het natuurlijk leeg heh? U had geen zin om nog wat langer op mij te wachten? Nou, dat is fraai. En nu hoef ik dus niet, nee. Misschien als u straks weer bent opgehoepeld ja, dat zou zomaar kunnen. Zet u mijn bakje dus maar neer, dan zie ik wel. Komt u nog terug vandaag? Oh, mijn mensen komen weer thuis dus. Misschien wacht ik dan wel met eten tot zij er weer zijn. Nee, dat is niet persoonlijk tegen u bedoeld. Al is het natuurlijk wel zo dat ik u liever op straat tegenkom dan hier binnen. Nee, dat kan ik niet uitleggen. Ja, een aai wil ik wel. Twee of drie aaien mag ook ja. Dank u wel. Tot ziens maar weer, mevrouw Katblad. Doet u de deur goed achter u dicht?

Recalcitrant.

In de Hoftuin zat Iwan op het platte dakje met uitzicht over de tuin. En daar hij anders altijd met veel bombarie en geklaag naar de fotograaf toekomt om een troostknuffel te halen, waren wij zeer verbaasd dat hij a. zijn snavel dichthield, en b. niet van het dakje af kwam voor een aai. Wat was er met Iwan aan de hand? Zat hij daar op de zon te wachten (het was zwaar bewolkt) of was hij in een recalcitrante bui? Wij vroegen hem dat natuurlijk, maar kregen geen antwoord. Ook weer zoiets! Nou Iwan, zeiden wij na onze vergeefse pogingen wat uit hem te krijgen, zoek het dan maar uit. En jij ook nog een prettige middag heh? Tjongejonge!

Er waren trouwens geen andere haarfabrieken in de tuin aanwezig, en dat was op zich ook al zeer teleurstellend. Want we moeten wel een Katblad in stand zien te houden, heh? En op deze manier gaat dat natuurlijk niet!

Geheim.

Iwan:
Mevrouw Katblad! Wacht u even op mij? Ja, ik wil graag een paar aaien van u, maar ik wil u ook iets laten zien.



Kijk, nieuwe bloemetjes. Nee, ze zijn nog niet open, maar dat gaat vast gauw gebeuren. Ja, ik heb deze bloemen zelf ontdekt en het doet mij veel plezier mijn geheim met u te mogen delen. U bent vereerd? Wel, dat lijkt me niet meer dan logisch.



Genieten heh? Ja, de wonderen der natuur. En ze hangen precies op de goede hoogte voor mijn markeringsactiviteiten. Inderdaad, dat doe ik om Rooie Gijs een beetje te pesten. Als hij straks hier langs komt, zal hij weer behoorlijk de pest in hebben. Dat mijn geur aan deze struik hangt dus, ja....

Aaaaaahhhhh. Erg vermoeiend, dat markeren. En dan ook nog die zon op je kop, daar raak je helemaal van uitgeput, heh?

Ja, het markeerwerk is nu wel klaar dacht ik zo, dus kan ik maar beter even gaan uitrusten. U mag mij best nog wat aaien, als dat tenminste niet teveel moeite is. Als dank voor het delen van het geheim inderdaad. Dank u wel. U gaat er nu weer vandoor?

Nee, ik ga deze keer niet met u mee. Te moe geworden, dat klopt. Doet u de groeten thuis? Tot ziens dan maar weer heh? Dag mevrouw Katblad!

Ik beloof u niks.

Iwan:
Wel mevrouw Katblad, ik word op dit moment liever niet gestoord. Nee, want ziet u, ik ben even wat gras aan het eten. Ja, voorjaar heh? Last van haren inderdaad. In mijn inwendige ik dus ja, en daar is mijn inwendige ik dus niet content mee. Nee, als het effe kan, gooi ik die hele prop er straks uit, maar dan moet ik nu natuurlijk wel doorgaan met gras consumeren.
Hoe het verder met mij gaat? Wel, wat zal ik zeggen? Kijkt u zelf maar.



Het oor herstelt goed inderdaad. Af en toe nog een beetje jeuk, maar dat is een goed teken heh? Had u al onder mijn oog gekeken? Ja, ook daar heb ik wat lichte beschadigingen opgelopen. Nee, het scheelde niet veel of die nagels waren in mijn oog terecht gekomen; hij deed daar tenminste wel zijn best voor.
De dader? Ik zou het u niet kunnen zeggen. Nee, het ging erg snel allemaal en ik moest dus mijn ogen dichtknijpen. Anders was ik nu blind geweest, dat klopt.
Wel, ik hoop in elk geval dat ik hem ook flink heb geraakt, wie het dan ook was. Ja, als ik hem weer tegenkom, zal ik hem vast direct herkennen. Nee, ik weet nog niet wat ik dan doe. Misschien kan ik er dan maar beter vandoor gaan, zegt u? Ik zal daar over nadenken. Nee, ik beloof u niets. En als ik dan nu weer door mag gaan met gras eten? Dank u wel.

Bloed aan kattenluik!

Uit zeer betrouwbare bron vernamen wij dat het zij-mens van Iwan, Igor, Lotje, Caja en Bonya op een morgen in het Paasweekend de schrik van haar leven kreeg toen zij, na net uit de bedstee opgestaan te zijn, een BLOEDSPOOR in huis zag! Jawel, het kattenluikje was besmeurd met rode vegen en..........



er liep een spetterspoor door het huis.
Natuurlijk ging zij direct verder op onderzoek uit, controleerde alle haarfabrieken en kwam al gauw tot de conclusie dat Iwan het slachtoffer was.



Iwan was die nacht buiten geweest en had dus blijkbaar gevochten. Met wie?

Dat wilde hij niet vertellen, want hij had honger en dus had hij geen tijd voor prietpraat.

Vervolgens moest hij natuurlijk eerst uitrusten van zijn nachtelijk avontuur, en toen hij daarna ontwaakte, was hij alweer alles vergeten!

Wij zullen dus nooit te weten komen wie Iwan's oren heeft beschadigd, tenzij we een getuige vinden van de vechtpartij.

Heeft u wat gezien in de Paasnacht (van 4 op 5 april)? Of iets gehoord misschien?

Het zij-mens verklaarde overigens nog: "Het is maar goed dat Iwan destijds niet het topmodel van het LKB is geworden; zijn oren zien er ondertussen niet meer uit met al die rafels en littekens!"

Wij wensen Iwan natuurlijk een spoedig herstel toe!

(Met dank aan het zij-mens voor de gruwelijke foto's!)

Ochtendrituelen.

Vanmorgen mochten wij bij Iwan thuis aanwezig zijn bij het ontbijt. Wel, dat is daar een drukte van belang, dat kunnen wij u verzekeren. Iwan wenste in de gang te eten, Bonya en Igor aten in de keuken en de dames Lotje (links) en Caja (rechts) wilden eigenlijk liever naar buiten, stonden reeds voor de terrasdeur te wachten en kregen daarom daar hun ontbijt. Ja, want zonder ontbijt de felle koude in, dat kan natuurlijk niet heh?



De ontbijtbakjes waren nog niet allemaal leeg, maar de zon lokte en dus wou iedereen eindelijk wel eens de frisse lucht in. Iwan maakte dat duidelijk door zijn aanhoudende, schorre keelgeluid. Wel, het luikje moest dus open, maar vanwege het gedrang op die plek werd de terrasdeur ook maar geopend. En het was net of de schooldeur openging, na een lange dag van lessen!
Lotje (rechts) ging gelijk de dakgoot in, want zij vond de aanwezigheid van mevrouw Katblad toch wel wat eng. Iwan ziet u links, op de tafel dus. De oude dame Bonya besloot nog even terug te gaan naar de keuken. Wij denken dat zij daar de afwas ging doen.



Iwan snoof de frisse lucht op, en terwijl hij dat deed snoof Igor (rechts) aan zijn vacht.

Daarna ging Iwan over tot het aflikken van de Dracaena. Wij vertelden hem dat wij dat niet zo'n goed idee vonden, maar Iwan was het daar niet mee eens en kauwde vervolgens op het puntje van een blad. Dat vonden wij wel een heel slecht idee! (Later zochten wij op het internet naar mogelijk giftige stoffen in deze plant (en dus schadelijk voor katten), maar allerlei berichten spraken elkaar tegen. Als iemand misschien over de juiste informatie beschikt? Uw reactie graag onder dit artikel!)

Igor liet Iwan niet met rust, dus werd er even gespeeld. Eerst draaiden ze om elkaar heen. Alsof er een dansje gedaan werd dus.

Daarna liet Iwan zien hoe groot en sterk hij was. Niet dat Igor daarvan onder de indruk raakte, want hij bleef Iwan uitdagen.

Lotje was ondertussen verder de daken op gegaan, Caja (hierboven) wilde graag even zonnebaden.
Wel, wij vonden het erg leuk om eens een keer de ochtendrituelen in Iwan's huis te mogen meemaken!

Toen wij het pand verlieten, ging Iwan met ons de deur uit. Het was namelijk tijd om zijn straat te inspecteren. Tenminste, dat vermoeden hadden wij, en Iwan sprak dat niet tegen. Vandaar.

Zonder rancune.

Iwan:
Mevrouw Katblad! Joehoe! Wacht eens even op mij! Het is best alweer een tijd geleden dat wij elkaar zagen, niet? Daarom! Ja, ik was wat aan het klooien en zooien in mijn straat. Niks bijzonders nee, en vandaar dat uw komst hier een aangename afwisseling is. Hebt u even tijd?



U ging net de Poort door? Wel, ik wil eigenlijk wel even met u mee.
Maar is het veilig in het Hof? Ik bedoel, kan ik zonder gevaar ook die Poort door?



Want ziet u, de leden van de partij "Hof is Vol" zijn weer erg actief. Ja, dat betekent dat ik geen toegang krijg van hen tot de Hoftuin, al ben ik echt geen gevaar en zou ik eigenlijk gewoon recht van overpad moeten hebben. Nee, ze zijn onverbiddelijk en maken het mij erg moeilijk.
Nou, wat zei ik u? Daar zit weer zo'n ventje van die partij!



Panda dus, ja. Hoort u hem grommen? Nee, dat is niet tegen u maar tegen mij. Omdat ik er niet langs mag, dus.

U vindt dus dat ik me daar niet aan moet storen? Dat ik rustig met u kan meekomen?

Nou, hier ben ik dan. Ja, ik vond het wel eng om die Panda te passeren, maar als u zegt dat ik hier langs mag, durf ik het wel te wagen. Maar alleen als u mij beschermt dus.

Ja, fijn dat u mij aait, maar wilt u dan wel al die losse haren van mijn vacht verwijderen? Ik verhaar inderdaad een beetje. Nee, daar kan ik niks aan doen. Misschien is dat wel het naderende voorjaar, heh? Gaan we nu door de tuin? En dan naar uw Katbladstraat? Goed, ik zal u volgen. Omdat u zo aardig tegen mij doet, ja.... En ook wel een beetje omdat ik het gezellig vind om met u mee te lopen, inderdaad.

Zo, is dit nu uw nieuwe wielhuis? Een raar kleurtje, niet? Nee, verder zeg ik er niks over. En nu maar oversteken dan?

Wel mevrouw Katblad, normaal gesproken zou ik graag even met u meegaan naar de redactie. Tot uw voordeur ja. Misschien zou ik dan nog een glimp kunnen opvatten van uw kleine Boezelmans. Ja, die kleine die eens mijn vriendje was maar die vergat wie ik was. Maar helaas, er is teveel lawaai daar. Ik hoor machines en dat bevalt mij niet. Verbouwingen zegt u? Nee, dat zegt mij niets. Behalve dan dat ik die herrie erg onaangenaam vind. Ik moet dus helaas besluiten niet verder met u mee te gaan. Misschien een volgende keer weer, ja. Als er geen gedoe meer is in uw straat. Ja, dan ben ik beslist weer van de partij. Maar nu besluit ik om weer terug te keren naar mijn eigen straat. Tenminste, als u dat niet erg vindt. U begrijpt mij? Dan is het goed. Dan nemen wij hier afscheid zonder rancune. Wel mevrouw Katblad, ik vond het fijn u weer eens te ontmoeten. Ja, graag tot een volgende keer. U bent echt niet boos dat ik weer ga? Ja, uw wielhuis is prachtig. Tot ziens, mevrouw Katblad!

Te onrustig.

Iwan:

Ja mevrouw Katblad, ik heb u een hoop te vertellen. Zoals gewoonlijk ja. Maar ik hoor dat er mensenkinderen aankomen. Nee, die vertrouw ik niet zo. Het is niet dat ik er vanuit ga dat ze me kwaad zullen doen, maar ze rennen zo hard en maken onverwachte bewegingen. En daar houd ik dus niet zo van. We kunnen dus nu niet praten. Ja, geeft u me maar vlug een aai, en dan ga ik er weer vandoor. Nee, het is niet anders. Jammer inderdaad dat we niet even konden smoezen, wij twee. En dat u mij niet uitgebreid kunt aaien op dit moment. Daar komen ze. Ja, nu ga ik snel terug naar mijn straat. Zien we elkaar snel weer? Dag mevrouw Katblad!

Beschikbaar.

Iwan:
Ha mevrouw Katblad, wacht eens even! Ja, u loopt daar nu wel druk heen en weer, maar u kunt vast wel even een momentje van uw tijd aan mij besteden, niet? Ja, om te beginnen eerst maar een paar flinke aaien, en dat moeten we het even ergens over hebben!



Ik weet namelijk dat u hier nu een kattenatelier heeft. Ja, mijn mens zit er ook bij. En nu dacht ik zo, u heeft natuurlijk het liefst een levend model, of zie ik dat verkeerd?
In elk geval ben ik daar uitermate geschikt voor. Wel, ik heb alleen maar een bordje - een diep bord dan natuurlijk heh - kip nodig en ik zit dan wel een poosje stil. Ja, nadat ik de kip heb opgegeten natuurlijk. U wilt geen model met een dikke pens, zegt u?



Maar mijn kleuren en tekening doen het heel goed op het doek. Ja, een kwestie van zorgvuldig de verf mengen en een leuke achtergrond verzinnen. Zoiets als deze witte muur met groene plant, ja. Zegt u nu zelf, kom ik hier niet beeldig op uit?
Ach, u heeft foto's voor de schilders? Zeker weer van uw model? Cera dus?



Juist, dat dacht ik al wel.
Oh, de mensen hebben ook zelf foto's bij zich? Van hun eigen haarfabrieken?




U weet dus zeker dat u mij niet nodig heeft?
Wel, ik blijf nog wel even in de buurt. Voor het geval u of iemand anders zich nog bedenkt, heh?
En ik poseer desnoods ook wel voor een paar van uw gehaktballetjes. Nee, zonder pindasaus dan natuurlijk. Geeft u het binnen even door? Dat ik beschikbaar ben? Ja, dan is het goed. Zult u niet vallen met uw pan soep? Wel, tot gehaktballetjes dan maar, heh?

Iwan werd getroffen.....

Eerst de beste wensen voor het nieuwe jaar voor het LKB!

Iwan kwam een paar dagen geleden thuis met een grote bloedkorst en zwart spul op zijn kop.
Hij is sindsdien erg bang voor vuurwerk. Wij vermoeden dat hij een rotje naar zijn kop gekregen heeft. Ik heb de wond schoongemaakt en nu wachten we maar af of het goed geneest.
Ik zou die mensen wel wat aan willen doen! (Wij ook, wij ook! - red.)
De middag van oudejaarsdag konden we Iwan nergens vinden.
Ik heb de hele buurt afgespeurd. Toen ik hem nog een keer riep in onze tuin hoorde ik zacht mauwen. Iwan had zich verscholen tussen onze schuur en de muur van de buren. Hij zat daar te bibberen. Hij durfde er niet uit vanwege het geknal, en het gangetje is echt te smal voor een mens. Na lang aandringen kwam hij gelukkig toch naar mij toe. Hij is vanaf toen nauwelijks meer buiten geweest, en daarin geef ik hem groot gelijk. De anderen zijn dichtbij huis gebleven, maar juist Iwan heeft er een hekel aan als hij niet nu en dan even een frisse neus kan halen. Dus als je je al zorgen maakte omdat je Iwan niet meer buiten tegenkomt, dan weet je nu de reden.
Hij zal wel weer bijtrekken en dan zie je hem wel weer verschijnen.

Het mens van Iwan,
Ina.

Wat een verhaal! Wij hebben natuurlijk met Iwan te doen en wensen hem een zeer spoedig herstel, zowel fysiek als psychisch... En mochten wij hem een dezer dagen tegenkomen, krijgt hij een extra knuffel van ons!

Iwan's probleem (2)

Iwan's verwonding...

Wel, wij hadden u beloofd wat meer te vertellen over de verwonding van Iwan, dus hier gaat-ie dan.

Vrijdagavond ontdekte het zij-mens van Iwan een vieze, etterende plek op zijn linkerwang. Zij (het mens dus) heeft toen met een warm, nat washandje de plek schoongeboend. Iwan onderging deze boenbeurt spinnend, vertelde zij.

De volgende dag kwam er weer pus uit de wond en werd de plek weer schoongemaakt. Dat was dus zaterdag. Op zondag hetzelfde recept, alleen werd toen het boenen verricht door Iwan's hij-mens die wat hardhandiger was, en daardoor kwam er een "hard stukje" uit de wond.

Op maandag leek het nog niet veel beter te gaan en besloten Iwan's mensen de dierenarts te raadplegen. Iwan voelde zich namelijk ook niet zo lekker. Gelukkig mochten ze dezelfde dag nog komen.

De dierenarts spoelde de wond schoon met een spuitje met water. Iwan onderging ook deze behandeling weer spinnend. En hij kreeg voor 5 dagen antibiotica mee.

Iwan eet zijn pillen alsof het snoepjes zijn. Dus geen ingewikkelde toestanden met bolletjes tartaar, een volgepropt stukje leverworst of andere, moeilijke trucs om het medicijn toe te dienen. Dat is dus nu de stand van zaken.

Wanneer Iwan's wang nu weer dik wordt of hij de wond gaat openkrabben, dan moet er weer een ritje naar de dierenarts plaatsvinden. Want dan zou het kunnen dat er nog "iets" is achtergebleven in zijn wang.

Wat dat iets zou kunnen zijn (of wat er nu precies de wond heeft veroorzaakt), zal waarschijnlijk wel een raadsel blijven. Misschien heeft hij een lel van een rivaal ontvangen? (Wij denken natuurlijk gelijk aan Thassos.) Of is hij gestoken door een vliegbeestje met angel? Ach, wie zal het zeggen. In elk geval is het zaak dat Iwan's wond goed gaat herstellen en wij wensen hem dus van harte beterschap toe!

Iwan's probleem (1)

De Boez verveelde zich stierlijk. Nee, er was niemand op straat om mee te zooien of klooien. Ja, dat wist hij zeker want hij ging elke 2 minuten buiten kijken en dat reeds gedurende enkele uren. Dat betekende inderdaad dat wij constant het kattenluikje hoorde klepperen en dat wij daar dus knettergek van werden. Nou, vooruit dan maar. We pakten de camera en gingen met de Boez de Hoftuin in. In 's hemelsnaam dan maar even samen spelen bij de graspollen onder de trap! Ja, de Boez is dol op de trap. Hij klom er ook gelijk op.



En dan door de treden heen naar de pluimen graaien. Dat is echt veel leuker dan binnen achter een balletje aanrennen, heh Boez? Bovendien was het net even droog en dat moet je dan waarnemen. We kunnen de hele winter nog met balletjes en muizen spelen....
Wel, we waren lekker bezig. Trap op, trap af, lekker graaien, tussen de pluimen duiken etc. En de fotograaf probeerde daarvan wat aardige plaatjes te maken.
Opeens hoorden wij klaaglijk gemauw en kreeg de fotograaf een duwtje van achteren tegen de benen. Wie had er wellicht problemen maar was bovendien erg brutaal?



We hadden het al aan zijn stem gehoord; het was Iwan. Hij was nogal opgewonden en had heel wat te vertellen. Maar omdat hij tegelijkertijd op wat gras stond te kauwen, konden wij hem echt niet verstaan. Tenslotte hebben wij hem maar uitgebreid geaaid en daar werd hij wat rustiger van.

Maar daarna moest er weer gras gekauwd worden en op hetzelfde moment gepraat. Nee, er was dus geen touw aan vast te knopen.
Iwan, wat moeten wij nu met jou?

De Boez trouwens, had zich voor Iwan verstopt. Hij ziet Iwan niet zo vaak en zo blijft Iwan dus min of meer een grote, vreemde rooie voor hem. Daar kwam nog bij dat de Boez op vreemd terrein was en dan dien je in te binden, heh?

Iwan liep om de trap heen omdat het gras aan de andere kant wat malser was. Tenminste, dat vermoedden wij. Terwijl hij daar verder ging met knabbelen, hield hij uiteraard wel de Boez in de gaten. Hij deed weliswaar alsof hij Boez niet had opgemerkt, maar wij wisten wel beter.

En toen Iwan wat al te dicht bij de Boez kwam, hoorden wij onze jongste bediende zowaar grommen. Dat maakte natuurlijk helemaal geen indruk op Iwan.
Tenslotte, toen wij nog zo'n 10 foto's hadden gemaakt van de graskauwende Iwan, liep hij weer om de trap heen. Wij er achteraan met de camera.

Iwan begon opnieuw te vertellen. Of eigenlijk kun je het beter klagen noemen. En schuurde met de zijkant van zijn kop langs de muur. En toen, eindelijk, zagen wij het: hij had op zijn linkerwang een behoorlijke wond! Dat was dus zijn probleem! Dat we dat nu niet eerder hadden gezien!

De wond zag er vrij vers uit. Zeg Iwan, weten je mensen hiervan???

In elk geval wilden wij hier meer over weten. Want je hebt een kattenkrant of niet, heh? Juist. Dus we besloten naar Iwan's huis te gaan om informatie los te peuteren. Ga je mee met ons, Iwan?

Nou, Iwan twijfelde. Eigenlijk had hij helemaal geen zin om naar huis te gaan. Later begrepen wij heus wel waarom.

U ziet op bovenstaande foto de twijfel aan de stand Iwan's poten; hij wist niet goed of hij nu voor- of achteruit moest stappen.

Maar tenslotte ging hij toch maar met ons mee. Op de achtergrond ziet u de Boez staan. Die was uit zijn schuilplaats gekomen en vroeg zich af wat er nu ging gebeuren. Liet zijn mens hem zomaar in de steek? We zouden toch zooien bij de trap?
We beloofden de Boez snel weer terug te komen. Nee, we bleven echt niet lang weg.

En toen gingen we met Iwan naar zijn huis.....

Ja, de mensen wisten van Iwan's probleem en waren zelfs al naar de dierenarts met hem geweest. Dat zat dus helemaal goed. We kregen het hele verhaal te horen en zullen u dat vertellen in deel 2 van deze reportage. En wij hadden het geluk dat Igor de trap was afgedaald! Zo konden wij ook van hem nog wat plaatjes schieten. Igor is net een flinke bol zachte wol, dus het was heel fijn hem even te mogen aaien. En het is een kleine dondersteen. Zijn mens vertelde ons dat hij af en toe op het balkon is geweest maar dan ook nodig het dak op wil. Iets wat door zijn mensen niet op prijs gesteld wordt. Want is Igor eenmaal op het dak, dan is hij niet meer te pakken. En hij is nog veel te jong voor een dakverkenning, dat zijn wij helemaal met de mensen eens.

Igor's oogjes, eerst nog diep blauw, worden steeds lichter van kleur. Maar verder blijft hij een lekker knuffeldiertje, al groeit hij flink en is hij dus best groot geworden.

Als hij wordt opgepakt, houdt hij zich slap, vertelt zijn zij-mens. Zou er dan Ragdol bloed door zijn adertjes stromen? Dat blijft de vraag; we zullen nooit zeker weten watvoor bloed er allemaal door zijn lijfje stroomt. Maar dat maakt ook dat Igor een heel interessante kater is.

Wij moesten afscheid nemen want we hadden de Boez beloofd niet te lang weg te blijven en er was toch minstens al een flink kwartier voorbij.

En tot onze verrassing zat Boez nog steeds in de Poort te wachten. Hij sprong op van vreugde toen hij ons zag naderen en danste van blijdschap in de rondte. Ons hart maakte een sprongetje van ontroering. Wel een beetje dom die Boez, maar toch ook een lekker ventje...