Rare geluiden.

Boez liep thuis te janken. Ja, want zijn boezemvriend Oscar was met een andere haarfabriek gaan spelen, en dat was Monster. En de Boez is niet zo dol op Monster, dus was hij naar huis gekomen en ging daar een beetje lopen janken. Wij gingen maar eens kijken hoe en waar Os en Monster aan het spelen waren, en namen de camera mee. Zouden die twee net zo leuk stoeien en rollebollen als de boezemvriendjes altijd doen?
Wel, dat viel tegen. Het had meer te maken met jagen op elkaar en elkaar uitdagen. Geen omhelzingen dus. Wij volgden de twee naar het Zooiplein.



Daar moest de Os natuurlijk een zandbad nemen, en Monster deed hem na. Want al is Monster al bijna net zo groot als Os, hij is nog een stuk jonger en denkt dat het goed is om Os na te doen. Om te leren dus, heh?
Even later liepen de twee wat om de glijbaan en zandbak heen te klooien en zooien, en toen Monster dicht langs de klimop kwam, liet hij zich vallen. Ja, want hij hoorde interessant gekwetter en wilde dat bestuderen. Hij lag daar en luisterde. Hij keek ook, maar zag niks.



Wij keken ook, maar zagen eveneens niks!

Ziet u wat? Nee heh?

Maar het gekwetter was dus duidelijk hoorbaar. Wij dachten het geluid te herkennen als dat van merels, en eerlijk gezegd is die klimop ook wel een fantastische plek voor een nest!

Toen hield het geluid op. Monster snapte er niks van. Had hij het zich allemaal verbeeld? Was hij soms gek aan het worden?

Nee, want daar was het weer! Rare geluiden vond Monster, en zo boeiend dat hij Os helemaal was vergeten.

En Os had geen zin meer in Monster. Een speelkameraad die naar merels gaat liggen luisteren en geen aandacht meer schenkt aan jou, daar heb je niks aan. Uit verveling ging Os maar spelen met een takje, en erop bijten en kauwen. Je moet toch wat heh? Toen bedacht hij zeker dat er nog een Boez op de wereld was, want opeens liep hij in de richting van de redactie en liet Monster achter op het Zooiplein.

De fotograaf volgde Os, en toen wij onderweg omkeken, zagen wij Monster van het Zooiplein komen en de Katbladstraat uitlopen. Zonder vogel in zijn bek trouwens.

Kale plant.

Zo! Wie neemt daar opeens zoveel licht weg bij ons raam?
Wij herkenden hem niet gelijk, want hij is ontzettend hard gegroeid! Ja, het was Monster(tje) dus! En hij zat heel brutaal bij ons naar binnen te kijken. Wij gingen maar eens naar buiten om een praatje met hem te maken. (Het Poezenloket was namelijk - het was al avond - weer gesloten wegens snel optrekkende koude...)



Zo jochie? En wat kom je doen? Spelen met de Boez en Oscar? Nee?



Oh, de laatste sprietjes Nepeta uitgraven en opvreten! Wel, dat vonden wij geen goed idee, maar Monster was vastbesloten. Helaas, de plant werd helemaal kaal.....

Japekop kwam verhaal halen, maar Monster liet zich door hem niet van de wijs brengen. En daar Japekop een sul is, liet hij het erbij en begon doodleuk aan zijn verkenningsronde. Monster ging weer door met graven en knabbelen tot wij hem dringend adviseerden op te hoepelen en de Nepeta in de Kruidentuin maar aan te gaan vallen. Die planten zijn namelijk al een stukje verder qua ontwikkeling en kunnen wel een takje missen.

Om nu de rest van onze waardevolle plant te beschermen (zodat er misschien nog nieuwe takjes uit gaan groeien), zullen wij een kapje van gaas moeten vervaardigen. Wij denken nog even na over hoe wij dit gaan doen....

Zo jong al verslaafd?

Vanochtend vroeg kwam Monster voorbij. Hoewel, niet alleen voorbij want hij nam ruim de tijd om onze plantjes te onderzoeken. Wij hebben namelijk diverse soorten Nepeta staan, die blijkbaar (min of meer gedeeltelijk) de vorst en sneeuw tot nu toe hebben overleefd want Monster stond op wat takjes en blaadjes te kauwen.



Nu hadden wij Monster een paar dagen terug al uitgebreid zien rollen in de restanten kattenkruid in de Kruidentuin, dus vragen wij ons thans af: Is Monster een liefhebber? Of is hij nu al zelfs, op zo'n jonge leeftijd, verslaafd het het plantje?
In elk geval vond Monster verschillende potjes met het goedje en toonde zijn bijzondere belangstelling daarvoor. Hij liet de dooie Pelargoniums en Campanula's links liggen, en dat vonden wij op zijn minst erg verdacht. Wij zullen Monster voortaan extra goed in de gaten houden.....

Ontmoeting met Monster, deel 2.

Het leek erop of Mini het Monster zou gaan bespringen, maar Monster had Mini heus wel zien aankomen en draaide zich bliksemsnel om. Mini schrok daarvan, sprong weg en dook verderop tussen de struiken.



Monster stond vervolgens op, liep richting gevaarlijke weg maar ging daar gelukkig niet op. Nee, hij bleef netjes aan de rand van de tuin staan, en keek een beetje rond.




Boez zat al geruime tijd op de paaltjes en wachtte op wat er ging gebeuren. Eerlijk gezegd zien wij hem zelden in het stuk tuin dat aan gevaarlijke weg ligt. Aan de ene kant natuurlijk een veilig idee, maar aan de andere kant mist hij zo vaak een hoop actie. Zoals net dus, toen de anderen daar een spel speelden en de Boez in zijn eentje achteraf zat....

Os was ze kwijt geraakt, de twee jonkies. Hij had verderop wel wat geritsel gehoord, maar Mini en Monster waren en bleven voor hem uit beeld.

De Boez had Mini tussen de struiken zien duiken en ging achter haar aan. Tja, waar zit ze nou? Al spoedig verdween ook Boez tussen de takken en zagen wij niks meer.

Os begreep er niks van. Waar was nu iedereen?

Wel, Monster zat dus achter Os, maar Os keek in de richting waar eerst Mini en toen de Boez tussen de struiken waren gedoken.

Cera zat nog steeds ergens op het pad te wachten. We zouden toch gaan wandelen? Nou dan!

De fotograaf vond dat Cera gelijk had; we moesten maar eens verderop. De jongens hadden nu lang genoeg achter de jonge haarfabrieken aangezeten, heh?

Dus riep de fotograaf de troep bijelkaar en gingen we de parallelstraat in. Natuurlijk bleven de
twee ukkies in de Kruidentuin achter om nog wat langer te dollen. Nee, zij weten nog niet hoe leuk het kan zijn om samen een stukkie te gaan lopen en nieuws te zoeken.

Cera ging natuurlijk voorop, en daarna volgde Oscar. Boez liet weer op zich wachten. Ja, want eigenlijk vindt hij het best eng om de parallelstraat in te gaan.

Maar uiteindelijk kwam Boez dan toch mee en hij werd door Oscar hartelijk ontvangen.

Van ontspannen wandelen kwam echter niet veel. Boez bleef bij elk geluid dat van achteren kwam stilstaan en wachten. Zo kwam een aantal fietsmensen voorbij en kroop Boez zowat in de gevels van de huizen. Kortom: we moesten steeds op ons Boezeltje wachten totdat hij vond dat het weer veilig genoeg was om verder te gaan.

Oscar en Cera wilde best wel een grote ronde lopen, maar dat ging niet, tenzij we de Boez zouden lozen. En dat wilde de fotograaf niet. Samen uit, samen thuis, heh? Daarom.

De Steeg van Storm werd met veel vreugde en blijdschap "genomen". En omdat het koud was, ging de fotograaf maar snel terug naar de redactie voor het onvermijdelijke kopje koffie. Onze drie reporters stortten zich op de brokjes. En dat drievoudig gesmak klinkt altijd weer als muziek in de oren! Amen!

Ontmoeting met Monster, deel 1.

We gingen met de Boez, Oscar en Cera onze ochtendronde lopen. Eigenlijk wilde de cursusleidster er een verkenningstocht van maken, maar al snel werd duidelijk dat de 3 haarfabrieken daar geen zin in hadden. Nee, het werd klooien en zooien, dat hadden we direct in de gaten toen we in de Kruidentuin aankwamen. Oscar (boven) was zo druk bezig met het klooien op de paaltjes dat hij in eerste instantie niet eens waarnam dat Mini (ook op de foto) in het centrum zat. En als je aan het verkennen bent, mag en kan je zoiets toch niet missen!



Mini, die al klaar zat om uit te halen (zie opgeheven linkerpoot) was verbluft door het feit dat Oscar haar geen blik waardig keurde. En je ziet de teleurstelling van haar bekkie druipen. Maar, zij zou haar kans nog wel krijgen, vermoedden wij zo!



Maar toen Os zich had omgedraaid, trok iets anders zijn aandacht. Ook Mini draaide haar koppie om. Wat was daar dan? De fotograaf liep om Oscar heen om het ook te kunnen zien.




Ach, het was de Nieuwe Kleine! Die trouwens vanaf vandaag "Monster" heet! Ja, echt waar! Wij hebben uitgevonden waar dit Monstertje woont en kregen te horen dat het een ventje is (gecastreerd) van 8 maanden. En ja, hij is best klein maar dat was zijn moeder ook. Vandaar dus misschien? Maar je weet maar nooit, want haarfabrieken blijven groeien tot ze ongeveer 18 maanden zijn! Afijn, het Monster hield de Boez in de gaten, want die zat namelijk een eindje verderop.

Monster sprong van de paaltjes af en Mini sprong erop. Ja hoor, Oscar kreeg een paar flinke meppen van de felle tante, maar deed zijn best om terug te meppen. Gedurende enkele seconden zag de fotograaf twee poten door de lucht maaien. Er viel trouwens geen onvertogen woord of klank bij.

De Boez vond het allemaal maar niks, dat gemaai. Maar hij keek wel toe. Monster was ondertussen onder de struiken gekropen. Os sprong opeens op en klom zo snel als hij kon de boom in. Zou hij nu verlost zijn van zijn belaagster?

Nee, natuurlijk niet! Want Mini ging hem uiteraard achterna. En in de boom begon het meppen opnieuw en hield een flinke tijd aan.

Een paar keer zagen wij hoe Mini bijna uit de boom donderde maar toch nog aan een paar nagels bleef hangen. Nee, zij gaf niet op. En Os bleef maar proberen haar naar beneden te slaan. Wel, die zouden elkaar wel een tijdje bezig houden!

Het kleine Monster was ondertussen weer tevoorschijn gekomen en liep nu over de strook tuin naast de gevaarlijke weg. Wat was hij van plan?

Cera had de pest in. Zij was meegegaan in de verwachting dat we een echte wandeling zouden gaan maken. En nu bleven we maar wat rondhangen in de Kruidentuin! Een beetje verveeld ging ze op het pad zitten. Maar hield wel alles in de gaten heh? Ja, dat wel....

Monster had plaatsgenomen op een pol kattenkruid. Nepeta inderdaad. En sommige plukken van deze plant hadden de vorst goed doorstaan en daar zaten dus zowaar nog groene blaadjes aan. Monster ging er een paar keer flink met zijn koppie doorheen. En terwijl hij daarmee bezig was, werd hij beslopen door Oscar en Mini. Die hadden dus blijkbaar genoeg gekregen van hun boomgevecht.

Monster maakte een grote fout. Hij vergat Mini in de gaten te houden, zo ging hij op in de geuren van het kattenkruid. En Mini greep haar kans.

Zou Mini het Monster aanvallen? Kreeg Monster nu een pak op zijn falie van haar? Of zou hij nog kunnen ontkomen aan de klauwtjes van de felle tante?

We lezen het in het volgende deel!