Wij zijn tegen!!!

Deze foto's zijn niet geënsceneerd!
Japekop lag zelfs nog dieper onder de deken en de fotograaf zat naar het schaatsen te kijken. Toen de fotograaf even languit wilde gaan liggen, bleek er een Japekop onder de deken te liggen, helemaal weggekropen. Hij kwam wat tevoorschijn omdat hij vreesde verpletterd te worden, doch de fotograaf besloot niet languit te gaan om J'kop zijn veilige plek niet af te nemen.

De Boez was (dit was gisteravond dus) ook behoorlijk schrikachtig maar kroop nog niet weg. Dat zou later op de avond wel anders worden.

Ja, vorig jaar zat Boezschje nog naar het vuurwerk te kijken, maar ondertussen heeft hij geleerd dat hij ook bang voor dingen moet zijn. Dat komt door het buitenleven, waar je Rooie Gijzen hebt die je aan kunnen vallen, grote wielhuizen die je moet ontvluchten, razende bromwielen, mensen met lawaaiapparaten etc.

Wij vinden het niet erg dat Boez heeft geleerd dat er gevaarlijke dingen zijn....

Wij vinden het wel erg dat er al twee dagen zoveel vuurwerk wordt afgestoken (en er zal nog wel een dag bijkomen) en dat er talloze mensen zijn die helemaal geen rekening houden met de dieren (want niet alleen de haarfabrieken zijn bang!)!

Mevrouw Troy is behalve bang ook boos. Ze houdt het poezenloket dan ook goed in de gaten, zo lang ze dat kan volhouden tenminste.

Want vanochtend vroeg begon de herrie dus opnieuw. En wel zo hevig dat onze haarfabrieken alledrie nu al onder het bed zijn gedoken. En ondanks de Bachdruppeltjes dus.

Wij zijn dus TEGEN VUURWERK - tenminste, op de manier waarop het nu gaat. En wij zijn BOOS op al die mensen die zich van niets of niemand iets aantrekken.

Zo, wij hebben gesproken.

De voltallige redactie.

De zondagsneeuwmiddag.

Ja, het is nog steeds zondag en het blijft maar sneeuwen. Oscar heeft het heel druk met het wroeten in het witte, koude goedje, en komt af en toe even naar binnen om zijn natte vacht op onze vloer uit te schudden en wat nieuwe energie op te doen in de vorm van kattenbrokjes. Aan het eind van de dag schatten wij dat hij zo'n 12 keer bij ons binnen is geweest, en elke keer weer was het alsof hij in geen dagen had gegeten. Daarnaast is Oscar een slordige eter: hij morst een hoop en strooit aardig wat kruimels in het rond. Gelukkig staat er een veger met steel en blik in onze keuken, dat scheelt.



Maar als Os klaar is met foerageren, stapt hij resoluut de sneeuw weer in. Hij geniet met volle teugen van dit natuurverschijnsel en zou het liefst elke vlok vangen. Als de sneeuw wel in heel dichte vorm nederdaalt, zit Oscar te happen naar de vlokken en is hij erg in zijn sas.



Meisje Cera heeft er ook veel plezier in. Ze dribbelt achter Oscar aan. Ook haar zien we een paar keer op de redactie, maar ook maar voor korte tijd. Eigenlijk alleen maar om de Boez over te halen mee naar buiten te komen. Leuk samen spelen in de sneeuw! Kom nou, Boez!

Wel, de Boez is dus niet zo'n held. Hij is weliswaar een paar keer naar buiten geweest toen de sneeuw nog maar vlokje voor vlokje naar beneden kwam, maar nu is het hem te gortig. Hij weigert Cera te volgen naar buiten en kruipt zelfs weg in een doos als wij hem proberen aan te moedigen met ons mee te gaan, de sneeuw in. O Boezie toch. Nou, blijf dan maar binnen, maar wij gaan wel achter Cera aan en willen Oscar ook van dichtbij meemaken, als hij achter de vlokjes aanholt! Dag Boez!

Doch als wij eenmaal buiten zijn, komt de Boez toch achter ons aan. Alleen binnen zitten is het ook niet heh? Nee, dan maar je angst of weerzin (of wat het is) overwinnen, en je aansluiten bij de anderen. Alles beter dan in je uppie achterblijven en misschien wel iets van het plezier missen.... Maar wel voorzichtig beginnen heh? Onder de stoel dus.

Ah, daar komt Japekop aan. Hij heeft een verkenningsronde gemaakt zonder dat wij dat wisten. Dat heb je met een kattenluik. Waarschijnlijk is hij, toen wij onze eerste reportage van vandaag aan het schrijven waren, erop uit getrokken. Zonder ons te waarschuwen, en dat is jammer, want nu weten wij niet waar hij is geweest en wat hij heeft gedaan. Maar dat is typisch Japekop: in je eentje vertrekken en de dingen doen die je moet doen.

Os is ook druk aan het verkennen, maar wij horen ook van zijn mens dat hij zo even sneeuwballen heeft geapporteerd. Flinke vent, die Oscar. Een hoop energie heeft hij ook, maar dat kan niet anders met al die gejatte kattenbrokken in je maag. Ook heeft Oscar lekker in de sneeuw liggen rollen. Dus behalve flink is hij ook wel een beetje getikt.

Het hij-mens van Storm heeft samen met het hij-mens van Oscar en Lima een sneeuwpop gemaakt. Het is een enorme pop geworden en de haarfabrieken lopen er met een grote boog omheen. Het zij-mens van Storm biedt ons een lekker glaasje warme wijn aan en vertelt dat Storm weigert naar buiten te komen. Hij zou teveel opvallen (als zwarte kat) in de sneeuw en zou dus niet gebruik kunnen maken van zijn hinderlaagmethoden. Nee, Storm ligt lekken binnen te slapen en zelfs als er tegen het raam wordt getikt, weigert hij wakker te worden.

Misschien droomt Storm wel van Groningen, waar hij volgende week naartoe zal verhuizen? En dus zal hij het ook niet meer nodig vinden de katten uit de Katbladstraat aan te vallen of aan het schrikken te maken. Nee, Storm heeft al afscheid genomen. Alleen hij weet wie zijn opvolger als "Schrik van de Buurt" zal zijn. Wij moeten dat maar afwachten...

Onze kersboom zakt een beetje door door het gewicht van de neerslag. Er valt niet alleen meer sneeuw maar ook andere winterse neerslag, zoals hagel en ijzel of zelfs een beetje regen. De temperatuur is ondertussen ook gestegen naar een graad of twee boven nul. Jammer, vinden wij. Door alle weers- en verkeerswaarschuwingen zijn alle mensen uit de straat thuis gebleven. Wij horen van mensen dat zij eigenlijk weg zouden gaan, maar tja, overmacht heh? En wel zo prettig. Een dagje thuis, helemaal niets hoeven en dus genieten van de vrije dag en genieten van de sneeuw.

We zien vaders met kinderen op sleedjes, families verwikkeld in sneeuwballengevechten, en buren spreken gemoedelijk met elkaar. De geluiden worden gedempt door de sneeuwdeken, de wereld is opeens erg klein en intiem geworden. Het is goed zo en fijn, en even voelt iedereen hoe lekker het is om helemaal niets te hoeven, behalve genieten van het moment....

Zelfs Lima is buiten, al voelt hij zich niet helemaal op zijn gemak. Maar Lima is nu eenmaal een zenuwpeesje, weer of geen weer.

Het wordt later en kouder. Niet vanwege de temperatuur maar omdat er een windje gaat waaien, en de kou is meer te omschrijven als "waterkoud". Ja, het is, zien wij op onze thermometer, al 3 graden boven nul. Hele plakken sneeuw vallen van het dak en onze kerstboom wordt langzamerhand weer groen. Dat heb je als je in het westen en zo vlakbij zee woont; de vrieskou duurt nooit zo lang, en als het gaat dooien begint het hier.

Cera loopt nog even met ons mee. Als model wil ze dat we natuurlijk nog een paar leuke foto's van haar maken. Al is het maar voor in het archief, heh?

De Boez is ook nog buiten, maar lekker rondstruinen doet hij niet. Ja, omdat wij buiten zijn wil hij in de buurt blijven, maar het is allemaal niet van harte. Hij blijft het liefst onder de struiken of onder stoelen en banken.

Cera heeft het tenslotte ook wel gezien. De dag loopt ten einde.

De Boez smeekt ons zo ongeveer om mee naar huis te gaan.

Ja Boezje, we gaan met je mee. Tijd ook voor een warm drankje voor de fotograaf.

Als we naar binnen zijn gegaan met de Boez, duurt het niet lang of ook Cera en Oscar melden zich. Nou jongens, jullie mogen nog even op de redactie blijven, maar het wordt zo donker en dan moeten jullie toch echt naar je eigen huis!

Mevrouw Troy heeft zich nauwelijks laten zien. Zij heeft in haar leven genoeg sneeuw meegemaakt en bleef liever in de warmte. Als je zo oud bent als zij, mag je doen en laten wat je wilt. Dan heb je je strepen ruimschoots verdiend.

Morgen begint het "ruimen" van geiten. De bokken zullen overschieten. Zij zullen vervolgens ook niets meer te doen hebben. Dit was een mooie dag en dus ook mooi meegenomen. Maar we leven in een rare wereld; jammer van die schaduw die boven ons hangt....

Drukte van belang.

De Katbladstraat vanmorgen vroeg. Nog geen sporen in de sneeuw, behalve dan van Charli die al nog vroeger dan wij een heel klein rondje had gelopen, en van Japekoppie die dacht "wat mijn broer kan kan ik ook". Maar nog geen mensenvoeten dus... Zo konden wij een foto maken van een nog vrij "maagdelijke" sneeuwdeken in onze straat.
Wij besloten even een bezoekje te brengen aan de Hoftuin. En tot onze grote verbazing stormde de Boez ons opeens voorbij, rende de Poort door en sloeg de hoek om de tuin in.


Ziehier de sporen van onze Boez. Grote sprongen inderdaad!



De Hoftuin was ook nog onbetreden. De Boez waren we al direct kwijt; hij verschool zich ergens onder de struiken. Nu moeten we er wel bijvertellen dat het behoorlijk hard sneeuwde; in elk geval zo hard dat we vonden dat onze camera in gevaar kwam. We keerden dus terug naar huis, tot grote blijdschap van de Boez.



Wat later zat Japkop voor het raam. Hij had besloten dat het kattenluik niet goed genoeg was voor hem. Of we het raam wilde openen? Nee, dat wilden we niet. We wilden wel de deur voor hem opendoen. Voor deze ene keer dan, heh?

Het was al een uurtje later toen Oscar zich meldde. Hij was niet op de vlucht voor de sneeuw maar voor sneeuwballen. Want opeens wemelde het van mensenkinderen op de straat die ze druk lieten rondvliegen (sneeuwballen dus heh?) En Oscar vond dat niet zo plezierig. Tijd dus voor hem om even een paar brokjes te komen roven op de redactie. Zijn vacht was behoorlijk nat van de sneeuwvlokken, maar daar was ons tapijt goed voor; gewoon effe rollen!

Cera zat weggedoken onder onze buitentafel. Ja, het is altijd weer even wennen, die sneeuw. Vooral als het zo lang geleden is dat het zo hard sneeuwde. Of als je het nog nooit heb meegemaakt! Natuurlijk kwam Cera ook de redactie vereren met een bezoekje. Gezellig hoor, al die haarfabrieken over de vloer! Waar waren eigenlijk onze eigen katten gebleven? We moesten naar boven om ze te zoeken.

We namen eerst maar eens een foto van het achteruitzicht van de redactie. Dik besneeuwde daken dus. En daar zagen wij helemaal geen poezenpootjes in de versgevallen sneeuw! We maakten gelijk maar even onze keukenkoepel schoon want het was in de kamer beneden behoorlijk donker geworden. Het duurde echter niet lang of de koepel was opnieuw bedekt met een wit dekentje....

Japekoppie was ondertussen op het dekbed van het grote bed gaan liggen. Nee, hij had niet zo'n zin in een dakinspectie of nog een verkenningsronde in de sneeuw. Wel, dat hoefde ook niet van ons. Ja Japekop, je salaris wordt gewoon doorbetaald. Sneeuwverlet, heh? Daarom dus ja, en niks aan de hand. Ga maar lekker slapen!

Terwijl we boven aan het fotograferen waren, besloot mevrouw Troy de wacht te houden op de redactietafel. Binnen dan wel te verstaan!

De Boez zat uit het slaapkamerraam te kijken. Juist op dat moment viel er een enorme bui hagel, en dat kletterde behoorlijk tegen het raam en op de keukenkoepel! Altijd een gezellig geluid, daar niet van. Net of je aan het kamperen bent! Maar dan wel met de cv aan gelukkig...
We gingen maar weer eens naar beneden.

Daar zat mevrouw Troy dus. En door haar komst waren Cera en Oscar maar weer door het kattenluik gegaan, maar nu naar buiten natuurlijk.

Zij zouden later in de morgen nog enkele keren op bezoek komen. En Japekop zou nog wel een paar rondjes lopen in de straat, en de Boez zou nog vaak in- en uitspringen door ons luik. Wat een winterse gezelligheid! En daar hoorde uiteraard ook mensenbezoek en lekkere kopjes koffie bij! Ja, het was een drukte van belang bij het Leidsch Katblad op deze zondagmorgen.

De oudste rechten.

Normaal gesproken krijgen mevr. T. Troy en haar zoon Japekoppie als eersten hun avondmaal geserveerd, en daarna pas de Boez. Want zo heeft iedereen zijn plek en volgorde van bediening.
Deze keer echter bracht de Boez ons in de war. Wij zetten de bakjes van Troy en Japekop neer op het serveerblad, en Boez dook direct met zijn snuit in het bakje van Japekop. Omdat wij geen zin hadden hem daar van weg te slepen, hebben wij vervolgens het bakje van de Boez (toch allemaal uit hetzelfde blikje of pakje) aan Japekop geserveerd. (Moet toch een keertje kunnen, heh?Dat dachten wij tenminste.) Japekop had honger en dus maakte hem dat op dat moment niet uit. Ook kon hij het blijkbaar hebben dat de Boezel naast hem stond te smakken uit zijn bakje.
Dus het ouwe en jonge ventje waren smakelijk aan het nassen (smikkelen).
Maar mevrouw Troy dan? Tja, zij bleek te oud voor verandering van gewoontes....


T. Troy stond eerst enige tijd de nieuwe situatie te bekijken. Nee, aan eten kwam zij niet toe. Zo dicht bovenop je zoon zitten tijdens de maaltijd, dat kan niet. Niet genoeg privacy, heh? Bovendien produceert hij erg onsmakelijke geluiden bij het consumeren van zijn Gourmet of Whiskas, en die hoeven niet zo dicht op je oor. En dan, dat die Boez daar ook nog staat terwijl er al zo weinig ruimte is voor een aangename setting!
Mevrouw Troy, altijd de grootste eter, zag vervolgens van haar maaltijd af. En wij voelden ons erg schuldig. Arme oude dame helemaal in de war en dat hadden wij gedaan. Dus: volgende keer weer orde op zaken stellen en de Boez moet maar wachten tot wij zijn bakje in zijn eigen hoekje neerzetten. Want mevrouw Troy heeft als oudste ook de oudste rechten en daar dienen wij rekening mee te houden! Zo is het toch? Nou dan! Dom mens!

We wachten het maar af...

Ja ja, eindelijk is het zover. Drie uur heeft het ons gekost (pfffff!) om dit eenvoudige kattenluikje in de deur aan te brengen, en dat terwijl het gat er al zat (van een vorig kattenluik....). Het probleem was de al aanwezige schroefgaten (scheef), die prima waren voor het vorige kattenluik maar dus niet voor deze. En omdat wij niet zo behendig zijn in het klussen, het werk nogal in de diepte gedaan moest worden (ja, kussentje onder de knieen) en de bijgeleverde schroeven ook niet helemaal de goede maat waren, werd het flink afzien. Wij hoeven u vast niet te vertellen hoe wanhopig je kunt worden als de mini-moertjes steeds uit je handen glippen terwijl je bezig bent en dan ergens verdwijnen op de grond.... Afijn, toen het luikje eenmaal zat, bleek de flap niet goed te werken (bleef steeds steken), en toen wij het al bijna hadden opgegeven, kwam peettante langs die ook nog een uurtje op haar knieën heeft moeten passen, meten en schroeven.
Het luikje is (komen wij achteraf tot de conclusie) niet van het beste soort. Maar wat kun je ook verwachten voor 20 euro? We bedoelen maar.....



Mevrouw Troy, die bekend is met luikjes, nam het vreselijke ding het eerst in gebruik. Nee, het deurtje gaat niet zo soepel en T. Troy keek dan ook erg bedenkelijk nadat ze naar buiten was gestapt. Voor Japekop was dat minder een probleem omdat hij gewoon zijn hele gewicht er tegenaan drukt. Zijn in- en uitgaan is dan ook van verre al duidelijk te horen.
De Boez echter heeft meer problemen. Hij vertrouwt ons geklus niet en dus ook dat luik niet. Ergens wel terecht, maar een beetje lef mist hij toch ook wel. Wij moeten hem dus nog steeds wijzen op het feit dat het flapje naar beide kanten uit kan zwaaien en dat hij er met zijn kop tegenaan moet drukken. Echter, hij heeft liever dat wij dat doen met onze handen. En zodoende hebben we weinig rust, want Boez wil elke 10 minuten wel naar buiten of weer naar binnen.



Zo zit hij dus constant voor de flap te mekkeren dat wij hem moeten komen helpen, en dat moet snel gebeuren als hij heeft gezien dat Cera buiten is.

Cera had haar klimuurtje. Wij hadden haar de hele dag nog niet gezien, maar in de namiddag verscheen zij plots op de pergola en wandelde daar enthousiast op en neer.

Toen wij de Boez naar buiten hadden geduwd (door het luik), kwam zij rap naar beneden.

Doch de Boez moest eerst even bijkomen van de schrik. Dat was gisteren dus.

Gelukkig heeft de Boez, nadat wij hem nog zeker 10 keer door de flap hebben moeten duwen, thans reeds 2 x zelfstandig in en uit weten te komen, en dat geeft hoop voor de toekomst. Als het luik het tenminste houdt, maar dat terzijde.

Cera echter is allerminst tevreden met de huidige openingstijden van de redactie en de alternatieve ingang. Het poezenloket is namelijk slechts beperkt open vanwege de oprukkende kou en de hoge energierekening, en het luikje is voor haar vooralsnog geen optie. Oorzaak daarvan is ook dat, toen zij net voor het luikje zat om het voorzichtig te verkennen, Japekop er van binnenuit een enorme knal tegenaan gaf. Daar schrok de arme meid zo van, dat zij besloot voorlopig uit de buurt van de nieuwe ingang te blijven.

Japekop is erg tevreden met het luik en gebruikt het veelvuldig. Hij vindt het alleen jammer dat op deze manier ook anderen vrij toegang hebben tot de redactie. Zo heeft buurkat (en broer van Japekop) Charli reeds een poging gedaan ons huis binnen te dringen, maar halverwege ging hij toch maar weer terug omdat Japekop binnen amok stond te maken. We moeten er trouwens niet aan denken dat zo'n zware jongen als Charli klem zou komen te zitten in het vrij kleine luik, want dat zou het einde kunnen betekenen van het krakkemikkige luik. Maar ach, we wachten het maar af...

De thuiskomst

Jazeker, wij zijn weer heelhuids en goed uitgerust thuis gekomen. Op de foto hierboven ziet u de kleine Simba (12 weken) die wij in het Grote Bos tegenkwamen. Een heuse Boskat dus. En overigens tevens de enige haarfabriek die wij gedurende de HELE WEEK hebben gezien. Dus dat was enigszins afzien.... Uit armoe kochten wij in Zeist bij de Zeeman aldaar een paar knotjes zeer harige wol, als compensatie dus. En een paar breinaalden daarbij, maar van het breien op zich is weinig terecht gekomen omdat er zoveel moois te zien was in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug.....
Meer over het kleine boskatje in het bovenstaande bericht.
Wij kwamen dus vanmiddag thuis. Geen kat te zien in de kamer. Nee, want ze lagen te ronken op bed. De oppas was al vertrokken en zodoende hadden ze (vermoeden wij) niks beters te doen.
Wij roepen dus. En nog eens en nog eens. Nou, vast in slaap zeker! Wat een welkomstcomité! Wij bleven onderaan de trap staan wachten, en de eerste die zijn kop door het trapgat liet zien was de Boez. Toen hij ons ontwaarde, kwam hij rap de trap af. Dat wel. En hij had heel veel te vertellen en te vragen.



Ja, wij zijn het echt hoor, Boez! Terug van weggeweest. Alles goed met jou? Ja, met ons ook dus.



Kom maar gauw, dan gaan we even lekker knuffelen! Nou, daar had Boez wel oren naar. En dus gaven wij elkaar heel veel kopjes en kusjes. Ja, we hadden elkaar erg gemist.

Maar ja, op een gegeven moment moest wel het poezenloket open, heh? Voor de frisse neus inderdaad. Maar de Boez bleef in de buurt. Ja, je weet namelijk maar nooit....

De volgende die beneden kwam was mevrouw Troy. Zij was wat gereserveerd naar ons toe, maar het kwam tenslotte toch nog tot een korte aaisessie. T. Troy houdt verder niet zo van poespas en flauwekul, dus ging zij op de leuning van de bank wachten op wat er verder ging komen. Wel, dat was Japekop. Hij kwam trouwens niet uit zichzelf van boven. Wij moesten er zeer op aandringen en liepen daarvoor de trap op om onze snuit te laten zien. Pas toen geloofde Japekoppie dat wij echt thuis waren gekomen en was hij bereid ons te begroeten. En zo kwam het gelukkig toch nog goed.

En ja, inderdaad moeten wij nu de lens van de camera weer oppoetsen! Maar dat is een klein offer na zo'n liefdevolle begroeting.

Het familiediner.

Ach ach. Wat was het toch donker en nat, gisteravond. We besloten om het maar eens gezellig te maken en lekker te gaan eten. Ja, de haarfabrieken hadden hun Gourmet al gehad, maar een hapje van iets anders lekkers kan er natuurlijk altijd wel achteraan, heh? Hoewel, de Boez lag lekker te pitten en had helemaal niet geroken dat er lekkere dingen op het vuur stonden. Of hij was gewoon moe, dat kan natuurlijk ook.



Japekop had het natuurlijk wel geroken. Hij was al een poosje present en vastbesloten te komen aanzitten. Ja, Japekop was helemaal klaar voor het familiediner.



Maar het voorgerecht was een tegenvaller. Pompoensoep met pinda en kokos. Nee, als kat zou je dat natuurlijk nooit op het menu zetten. Jekkiedekkie, wat vies. Gauw opeten dan maar en vervolgens snel door naar de volgende gang!



Ja, dat rook een stuk beter en daar moet je natuurlijk met je neus bovenop blijven zitten. En flink je best doen om veel fliebertjes los te peuteren.

Dat zeuren heeft altijd succes dus. En de Boez, wakker geworden van Japekop's gedrein, kwam toch ook maar eens kijken wat er nu zo de moeite waard was. De stukjes zalm smaakten erg goed inderdaad. Ja, zo goed dat het naar meer smaakte. Veel meer alstublieft.

We (de mensen aan tafel) kwamen nauwelijks zelf aan eten toe.

Japekop stelde het gezelschap van de Boez trouwens niet op prijs. Hij kon het niet hebben dat Boez ook zalm kreeg en het zo vlak naast hem zat op te smikkelen. Er klonk gegrom en geblaas, en dat terwijl het toch gezellig zou moeten zijn en blijven!

De Boez, vertrouwend op onze slogan "Altijd Eerlijk Delen", verplaatste zich van de grond naar het telefoonkastje. Heel verstandig van de Boez.

En zijn vertrouwen werd beloond. Nog een stukje zalm Boez? Ja, helemaal voor jou alleen. Japekop eet wel van de vloer.

En als het stukje zalm niet snel genoeg naar de vloer toekomt, gaat hij het wel halen, heh?

Ach ja, sommige mensen zullen wel griezelen van deze gang van zaken aan onze dinertafel. Maar wij kunnen u verzekeren dat het gezeur over is als wij roepen dat het "OP!" is. En bovendien is het echt heel erg gezellig om zo samen te eten! En nee, er wordt niet van de borden gejat; zover laten wij het niet komen.

Japekop zit gewoonlijk de hele maaltijd uit. Of dat nu op de grond is naast de tafel of op een beschikbare stoel, hij houdt erg van de gezelligheid tijdens onze etentjes en bovendien weet je maar nooit wat je nog aangeboden krijgt, heh?

De slagroom van het toetje wellicht? Nou vooruit, een heel klein likje dan. Voor het lekker, ja. Want slagroom komt hier echt niet elke dag op tafel.

En waar mevrouw Troy nu toch was? Wel die kwam wat later. Ze had liggen slapen op het dekbed en vond het sowieso te druk. Maar toen de boel was opgeruimd, kwam zij haar portie ophalen. Ja, natuurlijk hadden wij een stukje zalm voor haar bewaard! Wat dacht u dan?

Maar het was weer een gezellig familiediner en het tafelkleed is redelijk schoon gebleven. Dat is dan weer mooi meegenomen dus. De afwas moet trouwens nog wel gebeuren....