Vreemde gast.

Gisteren hadden wij een vreemde gast. Hoewel, zo vreemd is hij/zij nu ook weer niet want ongeveer een jaartje geleden zagen wij deze kat al eens eerder in de Kruidentuin. Toen had hij/zij nog van die prachtige, blauwe ogen!



Of die ogen zijn veranderd van kleur ondertussen, konden wij niet waarnemen. De witte scharrelde even wat rond bij het Poezenloket maar verdween toen vrij snel weer in de richting van de Kruidentuin. Uiteraard trokken wij snel onze schoenen aan, gristen de camera van de tafel en gingen (zonder ontbijt) de witte achterna. Konden wij nog een leuk plaatje van deze mooie witte kat maken? Liefst van dichtbij?



Nee dus. De witte scharrelt blijkbaar graag rond, maar liefst voordat de mensen uit hun huis komen. Dat wij hem/haar volgden werd niet op prijs gesteld. De witte besloot op huus an te gaan en stak zomaar de gevaarlijke weg over, zonder uit te kijken. Gelukkig was er op dat moment geen verkeer.
Een rotplek trouwens om over te steken; op dit punt kwamen al vele katten om het leven. En dat natuurlijk doordat veel wielhuisbestuurders veel en veel te hard rijden. Regelmatig fantaseren wij dan ook over het spannen van een dik touw, dat wij dan aantrekken als er weer eens een hardrijder aankomt. Of het strooien van kraaienpootjes. Maar ach, dat schijnt verboden te zijn en dus strafbaar. En wat moet er van onze haarfabrieken terecht komen als wij in de nor zitten? We bedoelen maar....

Vreemde gast in Hoftuin

Gast:
Oh, ik voel mij betrapt door u. Nee, ik woon hier niet maar kom gewoon even kijken hoe het hier is. Ja, u hebt mij wel eens meer gezien. Een keer in de Kruidentuin en ook een keer in uw straat inderdaad. Ja, ik heb altijd haast als ik zo ver van huis ben. En nu voel ik mij dus helemaal niet op mijn gemak.



U gaat mij toch niet meppen? Oh, u doet niet aan meppen. Dan is het goed. Maar toch blijf ik bang voor u. Nee, ik ben niet zo gek op vreemde mensen en probeer ze altijd te mijden.



Bovendien ben ik hier in vreemd gebied, dus dan moet je altijd extra voorzichting zijn heh? U staat trouwens vlak voor de ingang en dat bevalt me helemaal niet. Nee, ik voel me een soort van opgesloten dus.



U komt ook te dichtbij voor mijn gevoel. Ik neem meer afstand van u. Omdat dat beter voelt ja.

Zo, dat is beter. Maar ik geloof niet dat ik nu zo'n zin heb in een conversatie met u. U staat nog steeds voor die Poort en dus sluit u zo mijn vluchtweg af. En ik had u al gezegd dat ik dat niet prettig vind.

Bovendien zit daar een dikke rooie met chagrijnige bek en priemende ogen. Nee, hij ziet er niet erg vriendelijk uit en ik voel ook geen enkele behoefte om hem te ontmoeten.

Ik zou het liefst maar weer die Poort doorgaan. Waar u nu voor staat dus, heh?

Kijk, die rooie komt deze kant op. Hij heeft weinig goeds in de zin, dat zie je zo. Nee, daar heb ik geen bril voor nodig.

Mooi dat u effe niet oplette. Ja, ik ben er langs! Toedeloe en nog een prettige dag, heh?

Op de vergadertafel zit mevrouw Troy. Zij heeft net een paar tongetjes water genuttigd en kijkt de vreemde gast na. Nee Troy, hij komt niet naar uw poezenloket. U kunt weer rustig verder lebberen!

Daar gaat de vreemde gast. Hij loopt richting Kruidentuin. Wij zijn toch wel nieuwsgierig naar wat hij daar gaat doen, dus besluiten hem te volgen. Op afstand natuurlijk.

De vreemde gast blijft niet lang hangen in de Kruidentuin. Hij loopt langs Kaija, bekijkt haar nog even maar loopt dan door en slaat de hoek om de Parallelstraat in. Hier staken wij onze achtervolging. Er zijn tenslotte grenzen.

Wij vermoeden dat Kaija de vreemde gast wel kent. Ze snuffelt op de plek waar de vreemde gast net even stilhield. Wij zeggen haar gedag en lopen terug naar de Katbladstraat. Het wordt hoog tijd om de Boez te vinden. Hij is alweer een tijdje uit zicht en wij willen toch wel enige controle uitoefenen. Boez! Waar zit je nou weer?

Nog een wijvenjager!

Wij hoorden al gelijk dat het geloei deze keer niet van Bolle-wangen afkomstig was. Nee, dit was van een andere toonhoogte, volume en timbre.
Reden genoeg om weer het donker in de stappen en de camera op "flitsen" te zetten.
Daar was hij dan. Een nieuwe wijvenjager inderdaad. Keurig bandje om en prima verzorgd uiterlijk, maar zo krols als de pest dus.



Natuurlijk volgden wij deze vreemde kater een wijle. Gewoon uit nieuwsgierigheid ja, maar natuurlijk ook voor onze krant. Immers: zoveel complete, krolse katers kom je vandaag de dag niet meer tegen!
Enfin, hij ging naar de Kruidentuin en probeerde zich voor ons te verstoppen.




Ja, hij maakte het ons wel erg moeilijk om plaatjes van hem te schieten!
Natuurlijk wilde hij ook niet met ons praten dus een interview zat er niet in. Zelfs zijn naam wou hij ons niet mededelen. Nee, deze jongen had maar 1 doel en was daar naarstig naar op zoek. Dus toen hij het verstoppertje spelen zat was (en wij eigenlijk ook), draafde hij de Katbladstraat weer in.




Ja, en wij er weer achteraan natuurlijk. Al was het maar voor "de perfecte foto". In een mum van tijd dribbelde de kater de Katbladstraat uit en weer in. Ondertussen maakte hij zijn prachtige keelgeluidjes, alsof hij achter elke deur een gewillige damespoes verwachtte. Nou, die waren er niet helaas....

Troy (binnenkat) kwam nieuwsgierig voor zijn raam zitten. Leuk je weer eens te zien Troy! Alles goed met je?

De Hoftuin werd ook nog even gecontroleerd op dames. Nee, weer geen succes. Dit kon nog best een lange nacht worden.

Nee, niet voor ons, want wij hielden het voor gezien.

Wij zagen nog wel hoe de krolse kater de gevaarlijke weg overstak, zich daar bedacht en even later weer de Katbladstraat in wandelde. Woonde hij misschien aan de overkant?

We hebben nog even staan overleggen met de mensen van Jaya (en de anderen). Was het mogelijk dat dit Kleine Beer was? Die vorig jaar het hoofd van Jaya op hol had gebracht maar van de een op de andere dag niet meer was komen opdagen? Hij leek er in elk geval wel op, maar zou dan flink gegroeid zijn. Want Kleine Beer was dus van bescheidener formaat.

Voorlopig tasten wij in het duister. Mocht deze kater weer opduiken, zullen wij proberen wat betere foto's van hem te maken zodat wellicht het raadsel opgelost kan worden.

Vreemde dame slaat aanbod bescherming af.

Het is al behoorlijk donker als wij een noodkreet horen. Het komt van buiten en dus gaan wij even poolshoogte nemen.
Het duurt even voor wij haar hebben ontdekt. Het is een vrij kleine, gevlekte dame die blijkbaar in nood was en dus ze is onder een auto gekropen. Zou zomaar familie van Cera kunnen zijn!



We kijken even goed van dichtbij. Immers, in ons achterhoofd zit nog steeds Snoepje, de dochter van Cera die vorig jaar verdwenen is. Even voelen wij een spoortje van hoop. Maar deze dame lijkt wel een beetje op Snoepje maar ze is het niet.
Wie is zij dan wel en waarom uitte ze een kreet van angst?



Oh, nu wordt het iets duidelijker. Bel de Franskat scharrelt rond in de Katbladstraat en hij is vast de vreemde dame aan het pesten geweest. Geen wonder dat ze onder een wielhuis is gekropen!




Zo Bel! Is het geen tijd om naar huis te gaan? In elk geval willen wij wel graag dat je deze vreemde dame met rust laat! Bel weet natuurlijk van de prins geen kwaad. Nee, hij liep gewoon een rondje en gaat daar nu ook weer mee verder. Dag Bel!
Bel verdwijnt en de vreemde dame komt onder het wielhuis (auto dus ja) vandaan.




Ze hobbelt de straat uit en gaat richting Kruidentuin. Daar scharrelt ze even rond tussen de struiken. Het lijkt alsof ze niet weet waar ze is en waar ze heen moet. Tot een interview is zij echter niet bereid. Kunnen wij haar helpen dan misschien?

Nou, misschien eventueel wel dus. Waarmee dan? Dat wil de vreemde dame liever niet hier buiten bespreken. Is er misschien een rustig plekje waar we even heen kunnen gaan?

Wij stellen de redactie voor en de vreemde dame loopt voor ons uit de Katbladstraat weer in. In het volle licht van de flits zien we opeens dat deze dame een soort van erg dik is en dat haar buikje bijna op de grond hangt. Ach, ze lijkt wel zwanger! En een behoorlijk eind op weg is ze ook, zo te zien! Wat nu te doen?

Bij de redactie gekomen zien we het brutale smoelwerk van de Boez voor het raam. De dame besluit daarop om toch maar niet met ons mee te gaan. Moeten wij haar nu op straat achterlaten in haar toestand?

De dame markeert even een paal van de pergola van de buurman, want je weet maar nooit waar dat goed voor is. We proberen haar nogmaals over te halen met ons mee te gaan. Misschien kunnen we dan uitzoeken waar ze thuis hoort en haar in veiligheid brengen. Maar de vreemde dame heeft anders besloten en zal daar wel haar redenen voor hebben.

Als wij haar proberen te aaien, slaat zij beleefd doch letterlijk af. Zonder nageltjes hoor, dus heel netjes. Maar wel duidelijk dus: "geen polonaise aan mijn lijf!"

Wij blijven nog even bij haar in de buurt.

Maar dat "even" wordt op een gegeven moment een half uur en wij waren al een tijdje buiten bij haar....

We geven het tenslotte maar op en wensen haar heel veel sterkte toe. En een soepele bevalling met een hoop mooie, gezonde kleintjes uiteraard. En een veilige plek natuurlijk!

Als wij naar binnen gaan, dribbelt ze weg. Haar buik slingerend vlak boven de grond. Ach meisjelief, we hadden graag voor je gezorgd maar je wilde dat niet heh?

Later, in bed, bedenken wij dat de kleintjes misschien wel een bekende vader hebben. Ja, wij denken aan Bolle-wangen. Zou hij dan toch.......?