Mini pest Cera.

Mini links, Cera rechts.

Cera zat lekker tussen de plantjes te snuffelen en vermaakte zich uitstekend. Nee, er was geen vuiltje aan de lucht. Totdat Mini arriveerde. Ja, de kleine Ka had er helemaal zin in: ze zou Cera wel eens even lekker dwars gaan zitten, ongeacht of Cera dat nu leuk zou vinden of niet. En Cera vond dat toevallig niet leuk.



Dus Cera nam de poten en verdween tussen de Nepeta, iets verderop. Natuurlijk was het daarmee voor Mini niet afgelopen. Nee, Mini volgde Cera eerst alleen met haar ogen, en later met haar hele (dunne) tijgerlijfje.



Toen Mini dichtbij genoeg was, uitte ze een aantal bedreigingen. Cera kroop in elkaar en snoof de geur van de Nepeta op. Dat vonden wij erg verstandig van haar want je moet natuurlijk in alle omstandigheden zo rustig mogelijk blijven. Wat er verder gebeurde? Wel, Mini ging nog een poosje door met om Cera heen te springen en op te jagen. Er werd daarbij niet gemept, dus dat viel dan nog mee. Maar dat was nog niet het einde van het verhaal. Net toen Mini bovenop Cera wilde duiken, trok iemand anders de aandacht. Maar daar leest u later meer over.

Confrontatie.

Toen wij een rondje met Cera gingen lopen, zagen wij Mini in de Parallelstraat. Zij had zich weer eens verstopt en had veel belangstelling voor onze reporter. Ze hield Cera namelijk erg goed in de gaten en volgde haar nauwlettend met haar slimme, scherpe oogjes. (Mini negeerde de fotograaf trouwens compleet...)



Wat was Mini van plan? Zou ze haar schuilplaats verlaten om Cera aan te vallen? Wat ging er in dat kleine koppie allemaal om?



Ja hoor! Toen Cera een eindje verderop was gelopen, sprong Mini van de bloembak af en zette ze de achtervolging in. Cera deed net alsof ze Mini niet had gezien maar wij weten wel beter, heh?
Wij wandelden nog rustig en afwachtend een stukje door.



Toen Cera de hoek om (bij de Kruidentuin) was gegaan, sprong ze op het bankje en wachtte Mini daar op. Maar Mini, ook niet achterlijk, had daar rekening mee gehouden. Heel voorzichtig kwam ze naderbij. Nou, dat zou vast wel uitlopen op een confrontatie heh?
En inderdaad. Er werd flink over en weer gemept, maar dat allemaal achter het bankje door het hout en het ijzer heen, dus ongeschikt voor de foto. Tenminste, we kregen geen scherpe beelden van de haarfabrieken zelf. We probeerden nog wel even de regie over te nemen, maar dat bleek een onbegonnen zaak. Tenslotte lieten we de twee meiden, al meppende, lekker hun gang gaan en gingen op huis aan voor een bakkie troost...

Zonder muziek.

Dat Mini niet altijd als een razende door de straat rent, ziet u op deze foto. Ze was Cera tegengekomen (die lekker lag te zonnen), en Mini dacht er maar eens bij te gaan liggen. Toen zij eenmaal door haar pootjes was gezakt, deed ze gelijk maar wat rek- en strekoefeningen.


Daarop liet Cera liet zien dat zij het strekwerk ook nog heel goed beheerst!
Het leek zo wel een gymnastiekclubje, maar dan alleen voor dames heh?
Alleen jammer dat er geen muziek bij was.



We maakten een paar foto's van de dames en lieten ze toen in alle rust verder werken aan hun conditie. Of er tenslotte nog klappen zijn uitgedeeld, weten wij dus niet.

Mini ziet relatie niet zitten.

boven Oscar, onder Mini

Mini:
Kijk 'n nou fleppen in dat zand. Die Oscar, ja. Steeds maar met zijn kop erdoorheen. En doet zijn ogen erbij dicht. Moet wel erg bijzonder zijn, dat hoopje grond, heh?



Oh, blijkbaar is hij klaar. Dan is het dus mijn beurt.



Wel, ik ruik toch echt niks wat de moeite waard is. Ja, wel een vreemd luchtje, maar om daar nou met je kop in te gaan liggen rollen? Nee. Nee, ik zie van het fleppen af.

Die jongen is dus volkomen getikt. Eerst dacht ik nog dat we misschien wel een relatie zouden kunnen opbouwen. Oscar en ik dus, heh? Maar nu twijfel ik toch ernstig. Ik bedoel, hij is leuk om mee te spelen, maar als het om klooien en zooien gaat heeft hij toch heel andere opvattingen dan ik. Ook wat fleppen betreft dus ja. Nee, ik denk niet dat we bij elkaar zouden passen. Tenzij hij dit afleert. Dat met zijn kop in de derrie fleppen dus, heh? Als hij zich daarna nou nog ging wassen, maar nee. Nee, dat wordt helemaal niks, die relatie. Laten we het voorlopig maar alleen bij spelen houden, ja. Laat ik maar gewoon eerlijk zijn: omdat Os dus gewoon een viespeuk is inderdaad. Ja, het spijt me dat ik dat moet toegeven. Jammer inderdaad ja.

Gekwetst?

Mini:
Zo mevrouw Katblad! Alleen de viespeuk bij u? Rest is thuisgebleven? Zo zo...
En wat doet dat ventje daar? Oscar ja? Verkennen zegt u? Dat ken ik niet. Is dat moeilijk?
Niks voor mij dus, heh? Nee, laat mij maar rollen en dollen door de buurt. En uitdagen ook, ja.
Hij is inderdaad wel serieus bezig, die Os! U zegt dat ik hem niet mag storen? Wel, dat was ik eigenlijk en eerlijk gezegd wel van plan!



Ozzy! Gekke Ozzy! Hier zit ikke! Purrepurre! Joebiedoebie! Ozzy!



Hij laat zich echt niet afleiden, heh? En dat hoort dus bij verkennen? Dan mag je niet tussendoor effe spelen?
Nee, ik had dit niet verwacht. Dat Os dus zo serieus bezig kan zijn, heh? Nee.
Hij doet nota bene gewoon alsof ik er niet ben! Gekker moet het toch niet worden!



Ik zou natuurlijk bovenop hem kunnen springen. U heeft dat liever niet? Dan verpest ik zijn les?
Wel mevrouw Katblad, ik vind het allemaal flauwekul wat u zegt. Maar ik zie wel dat Oscar inderdaad geen belangstelling voor mij heeft op dit moment. Dat steekt natuurlijk want het is de bedoeling dat iedereen mij opmerkt, heh? Ja, ik heb graag de aandacht en voel me op dit moment toch enigszins gekwetst.
Nee, het komt vast weer goed met mij. Geen blijvende schade dus, nee. En ik denk dat ik later op de dag nog wel even bij u langskom. Ja, want bij u voor de deur is altijd wel wat te doen, niet?
Succes met de les verder, heh? Ik zie u nog!

Mini op zoek naar slachtoffers....

Terwijl wij achter de computer zaten, werden wij afgeleid door het diverse keren langsflitsen van een schaduw. Een haarfabriek, dat beseften wij best wel, maar welke dan?
Wel, het leek erop dat Mini haar geplande voorstellingen (zie vorig bericht) allemaal had afgedraaid en nu een beetje kwam klooien in de buurt van de redactie. Wij meenden tenminste haar achterwerk te herkennen.



En ja hoor, het was inderdaad Mini. Dat zie je alleen al aan die ogen, heh? Tjongejonge, daar kan mevrouw Troy nog jaloers op zijn, op zo'n blik!
Mini wilde ravotten, dat was duidelijk. Of tenminste een paar fikse petsen uitdelen. Waren er kandidaten in de buurt? Of kunnen we beter "slachtoffers" zeggen?




Wel, Oscar had geen trek in een stoeipartij met Mini. Een paar van die scherpe nagels in je nek of aan je staart? Nee, Os bedankte voor de eer en hield zich schuil onder de bank. Erg verstandig van hem.




Maar Cera had wel zin in een spelletje. Ze ging bovenop de tafel zitten waar Mini even tevoren onder was gekropen. En Cera hengelde door het parasolgat naar het felle tijgerinnetje.... Heel moedig van Cera!

Doch Mini vond dit spelletje helaas minder leuk. Erg jammer, want de fotograaf had er wel schik in en Cera dus ook. Het kwam dus verder niet tot een treffen. De fotograaf wachtte nog even op meer vuurwerk, maar dat werd niet afgestoken. Misschien was Mini wel moe, of speelt (of flirt!) ze liever met jongens? De tijd zal het leren.

De Verschrikkelijke Sneeuwpoes!

Gisteren, tijdens onze ronde, kwamen wij Mini tegen. En geloof ons, wij durven haar nog nauwelijks "klein" te noemen na deze ontmoeting. Want Mini voerde een show voor ons op die er niet om loog. En tijdens deze show meenden wij haar te horen grommen: "Ik ben de Verschrikkelijke Sneeuwpoes en Niemand doet mij wat!" Maar het kan ook zijn dat zij wat anders riep en dat wij haar niet goed verstonden.


In elk geval liet Mini ons zien hoe je sneeuw kunt verplaatsen, hoe je flinke pootafdrukken kunt maken in het witte goedje en vooral hoe je daarbij moet kijken: erg gevaarlijk!



Gelijk een "Wilde Sneeuwkat" dus! Wel, wij waren zeer onder de indruk van Mini's voorstelling en zullen haar beslist niet meer aanduiden met "klein". Dat Mini geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken, wisten wij natuurlijk al....




En dat werd nu nog eens door haar bevestigd.
Toen Mini klaar was met haar show, hebben wij haar flink geprezen en in onze handen geklapt.
Daarna ging zij er weer vandoor, waarschijnlijk op zoek naar nieuw publiek. Want zo'n prachtige voorstelling moet natuurlijk herhaald worden; iedereen moet namelijk weten dat de Grote Mini een Verschrikkelijke Sneeuwpoes is! Zo is dat!

Waarschuwingsborden!

Vanochtend vroeg kregen wij bezoek van de kleine Mini. Nou is dat niets bijzonders want Mini komt wel meer langs om even met de Boez of Oscar te flirten. Dan duikt ze bij voorkeur onder onze buitentafel en terwijl de jongens bovenop zitten, probeert Mini ze een lel te geven van onderaf, dus tussen de planken door. Dat is namelijk Mini's favoriete vorm van communicatie. En de jongens zien daar wel de lol van in en spelen het spel vrolijk mee.

Doch vanochtend, toen Mini zich net onder de tafel wilde verschansen, kwam er zo'n groot bestelwielhuis langs met diep ingetrapt gaspedaal. En dus vluchtten de jongens de redactie binnen en wist Mini niet hoe snel zij in de Steeg van Storm moest komen. Zij kwam vervolgens ook niet meer terug; de schrik zat er blijkbaar goed in.

Wij hebben al eens eerder geklaagd over het rijgedrag van sommige mensen in onze Katbladstraat, waar het toch duidelijk een 30 km zone is maar waar maar weinig mensen zich aan storen. Op het platteland bestaan waarschuwingsborden voor overstekende koeien, herten, padden en zo meer. Bestaan er eigenlijk ook van die borden voor in de stad? Met bijvoorbeeld overstekende haarfabrieken erop? Als dat zo is, bestellen wij er gelijk een paar!

Geen last van de kou.

Vandaag kwam Mini bij ons langs. Ze wilde graag met de Boez spelen en deed dat ook. Maar van het "kiekeboe-gedeelte" snapte de Boez niet zoveel of hij had daar geen zin in, dat kan natuurlijk ook.



Joho! Boezie! Hier zit ik! Kom maar naar me toe, dan geef ik je lekker weer een lel voor je mooie koppie! Wil je niet?



Nee, de Boez wilde niet. Hij had genoeg van de spelletjes van Mini. Bovendien was Oscar in de buurt en hem vond de Boez veel interessanter. Ja, dat heb je zo met dikke vriendjes.



Nou, als de Boez dan niet met Mini wilde spelen, wilde de fotograaf dan misschien? Dat leuke touwtje aan de camera hing toch wel erg aantrekkelijk te bengelen!
Mini haalde een paar keer uit maar miste. En toen was de lol eraf en ging Mini maar weer eens verderop. En nee, ze had helemaal geen last van de kou! Maar dat is logisch, want als je zo druk in de weer bent als Mini, voel je niet dat het vriest.

Ontdekkingsreizigster.

Mini scharrelt rond bij het Poezenloket. Gelukkig voor haar is mevrouw Troy, onze receptioniste, op dat moment niet op haar post.

Ondanks de regen zien wij de jonge Mini regelmatig rondstruinen op straat. Wij vragen ons af waarom zij dat doet.
Het kan zijn dat ze door haar mens op straat wordt gezet, regen of niet, maar dat is eigenlijk zeer onwaarschijnlijk.



Nee, wij vermoeden dat Mini van plan is ontdekkingsreizigster te worden en heeft besloten zoveel mogelijk daarvoor te oefenen in onze buurt. Immers, reeds op zeer jonge leeftijd (nog geen 4 maanden oud) zagen wij haar al in de Kruidentuin, aan de kant van het gevaarlijke water, langs de drukke verkeersweg en in de Katbladstraat (zijzelf woont in de parallelstraat). Ze was toen nauwelijks weg bij haar moeder.
Bovendien laat zij zich ook door geen enkele weersgesteldheid weerhouden nieuwe avonturen te beleven. Ja, die Mien wordt er eentje om rekening mee te houden! Als ze maar niet ook hier komt mee-eten, want in dat geval gaat ons kattenluik er definitief uit. (Met het verstrekken van voedselpakketten zijn wij in het voorjaar reeds gestopt wegens te grote belangstelling, vooral van weldoorvoede haarfabrieken dus...)

Uit logeren.

Toen wij door de parallelstraat liepen, zagen wij een deur opengaan en er werd een poezenmandje op straat gezet. Wij concludeerden al direct dat dit Mini moest wezen. Waar ging Mini naar toe? Toch geen verhuizing, wel?



Nee hoor, Mini gaat gewoon een paar daagjes uit logeren. En nog wel op de Utrechtse Heuvelrug ook! Gelukkig kent ze daar de weg, dus wij hoeven ons niet ongerust te maken.
Mini zag er niet echt gelukkig uit in het reismandje, maar wij konden haar vertellen dat de reis niet zo lang zou duren; dat weten wij namelijk uit ervaring. En verder wensten wij haar heel veel plezier! Nadat wij uitgekiekt waren, werd de mand met Mini van de straat getild. Want zij ging natuurlijk wel onder begeleiding van haar mens, maar dat spreekt vanzelf...

En de druif kreunde en steunde...

Nadat Oscar even kort bij ons langs was geweest, was hij naar de Kruidentuin gegaan. Daar was hij een uurtje later nog. Wij werden begroet door hem als oude vrienden en Oscar ging er zelfs bij liggen rollen. Nu kwam net de zon een beetje door, en dan is het erg lekker om even te rollen. Tenminste, voor haarfabrieken is dat zo.



Maar je kan het natuurlijk ook overdrijven, en dat deed Oscar. En we moesten hem nog over zijn buik kriebelen ook. Nou, vooruit dan maar, heh? Nee, schone handen hielden we daar niet aan over...



Zo. Eindelijk klaar, Os? Zullen we nu iets leuks gaan doen? Iets nog leukers dan dit, bedoelen wij? Wel, bijvoorbeeld rondkijken of er nog meer kattenvolk rondloopt?

Want Mini bijvoorbeeld was ook in de Kruidentuin. Aan de kant van de huizen dus. Het leek alsof zij iets zeer belangrijks in het oog had, dus tijd om maar eens wat aandacht te gaan besteden aan die fascinatie van Mini.

Ach natuurlijk, de druivenrank was zeer interessant. Die moest verkend worden, dat was duidelijk. Op zich niet zo spannend, maar dat kon nog komen. Als kattenfotograaf moet je vooral veel geduld hebben.

En ons geduld werd beloond. Toen de voet van de rank genoeg was verkend door de kleine poes, moest zij omhoog. Dat kon nog een aardige serie foto's opleveren. En wij hoopten natuurlijk ook op een flinke "bloeper" (van Mini's kant dan, heh?).

Er werd nog even overlegd. Of Oscar mee naar boven ging? Wel, wij wilden ons daar niet mee bemoeien maar het leek ons geen goed plan. Mini is nog jong en licht en de takken zouden haar wel kunnen dragen. Maar Oscar?

Afijn, het besluit werd genomen. Mini ging alleen en deed dat snel. Met een kordate sprong verdween zij de hoogte in.

Nee, geen scherpe foto want het ging echt razendsnel! Want omdat de takken toch niet zo stevig bleken, moest Mini haar pootjes vaak en rap verzetten om zo nog een beetje houvast te vinden.

Maar het was erg knap, wat ze deed.

Dat vond Oscar ook. Hij keek vol bewondering naar hoe Mini de druif inklom en twijfelde toch of hij haar niet zou volgen.

En Mini keek om om Oscar aan te moedigen. Of het was als spot bedoeld ("kijk eens wat ik kan en jij lekker niet!"), dat kan natuurlijk ook. Wij neigen eigenlijk, nu zo achteraf, naar het laatste.

Mini moest vervolgens weer even bij de les blijven want ze gleed uit. En donderde dus bijna naar beneden. Wij hebben net geen foto kunnen maken van het moment dat ze aan haar twee voorpoten aan de rank hing, maar geloof ons: dat gebeurde wel!

Nee, het was allemaal niet zo eenvoudig, het beklimmen van deze druif. En daarom des te moediger van de kleine Mini; zij is een echte doorzetter!

En vindingrijk is ze ook! Nee, hoger ging echt niet, maar wij kunnen wel stellen dat de actie geslaagd genoemd kan worden. De beklimbare top was toch min of meer wel bereikt. En dan moet je natuurlijk ook weer veilig naar beneden, heh?

Oscar wilde daarbij nog best wel helpen, maar hij was te laat. Mini kwam gewoon langs de makkelijkste weg via de dikste stam. Toch een wonder dat de hele plant niet in elkaar is gestort; wij meenden de druif te hebben horen kreunen en steunen...

Tja en vervolgens, toen Mini weer de grond had bereikt, huppelde zij er energiek en triomfantelijk vandoor. En Oscar had het nakijken. Nee, die Mini is niet bij te houden! We zullen vast nog veel van haar horen en zien!