Vloeibaar wasmiddel.

Gisteren was er een kleine crisis in het huis van Iwan. Dat was omdat de oude dame Bonya een ongelukje had gehad.
Zij was namelijk met haar buik en achterpoten in de vloeibare wasmiddel terecht gekomen (zo'n leeggelopen bolletje), en Bonya had verwoede pogingen gedaan al die troep uit haar haren weg te wassen. Zo had zij natuurlijk van dat smerig goedje binnengekregen en door de waspogingen eveneens kale plekken gekregen in haar grijze vachtje. Daarna was zij ietwat onwel geworden....
Wel, de dierenarts heeft Bonya vervolgens een prikje gegeven tegen de irritatie van het wasmiddel, en natuurlijk moest zij ook in bad om alle resten narigheid van haar buik en poten te laten spoelen. Als wij de berichten mogen geloven, werd dat laatste een klein slagveld....
In elk geval ruikt Bonya voorlopig nog wel even naar de viooltjes, iets waar Bonya zelf helemaal niet gelukkig mee is....
Wij wensen Bonya een snel herstel toe en hopen voor haar dat ze spoedig weer helemaal normaal zal geuren.

(Niet) klooien en zooien.

Het was gisteren een drukte van belang in de Hoftuin. Gedurende het half uurtje dat de fotograaf daar op een muurtje in het zonnetje zat, kwamen er nogal wat haarfabrieken langs. Ook Iwan meldde zich. Natuurlijk moest hij eerste een portie knuffels hebben, maar daarna ging hij lekker een potje lopen klooien en zooien.



Zijn huisgenote, de oude mevrouw Bonya, kwam ook een paar keer langs. Zij doet niet aan klooien en zooien maar houdt er constant flink de pas in. Geen wonder dat ze zo slank blijft! Wij zagen haar in korte tijd diverse keren passeren (ze liep van de ene Poort naar de andere), zonder even te pauzeren of een plantje te besnuffelen. Mochten wij haar bij haar thuis wel een aai geven, hierbuiten was dat uitgesloten en zeer ongewenst. Nee, als dame Bonya buiten loopt, is zij erg nerveus en opgewonden. Van po(e)seren voor de fotograaf was dan ook beslist geen sprake.

Ik zag ze heus wel lopen...

Bonya:

U had de schrik goed te pakken, heh mevrouw Katblad?

Wel, dat was nergens voor nodig. Als het had gemoeten, had ik Igor wel opgespoord. Ja, na het eten uiteraard, want ik ben een kat van de klok. Ik vond het dan ook erg onaangenaam dat ik zo lang op mijn hap moest wachten, dat klopt.

Nee, Igor is niet zo bijster slim. Of wellicht is hij nog erg onervaren, dat kan natuurlijk ook. Ten eerste is het veel te koud om zo lang buiten te blijven (ja, u heeft gelijk als u zegt dat zijn vacht wel op de koude is berekend, maar dan nog), en ten tweede had hij daar helemaal niks te zoeken. Er is ruimte genoeg buiten voor diverse rondjes en verkenningen, en zo'n donkere nis, daar hoef je niet in te gaan zitten. Nee, dat voegt helemaal niks toe.

Heeft u gezien hoeveel daken en terrassen wij tot onze beschikking hebben? Ik bedoel maar. Bovendien kunnen we ook nog naar de Hoftuin als we dat zouden willen. Ja, ikzelf maak inderdaad af en toe flinke wandelingen, maar ik weet dan wel waar ik ben en hoe ik weer terug naar huis moet komen. Iwan ook ja, maar die woont hier natuurlijk al zo'n beetje zijn hele leven, en de meisjes (Lotje en Caja - red.) weten hun weg ook wel te vinden.

Ach, u bent een beetje boos dat ik niet heb helpen zoeken? U had toch zeker al een zoekploeg? Ja, ik zag ze allemaal heus wel lopen! U had mij helemaal niet nodig, vond ik. Dat stel ventjes - de Boez en Oscar heten ze? - waren er snel bij en ik vind het moedig van ze dat ze zomaar door al die vreemde tuinen naar de onze kwamen.

Ja, ik begrijp heel goed dat u verrast was hun koppen te zien opduiken in die nis. Erg jammer dat u daar geen foto van heeft, inderdaad. Wel geprobeerd? Oh, mislukt dus. Wel, ik zou zeggen, gaat u dan maar naar huis nog een beetje oefenen met die camera. Of een betere kopen, heh? Want het nieuws is nu wel verteld, maar dus niet in zijn geheel vertoond. Erg jammer, ja. Wel, u weet nu wat u te doen staat. Heeft u de handleiding nog? Van uw fototoestel?

En sta ik er nu tenminste wel een beetje goed op of is dat ook knoeiwerk geworden? Controleert u maar even ja, want ik blijf hier niet eeuwig zitten po(e)seren.

Zo kwam het weer goed....

Tot onze grote verbazing zagen wij de oude dame Bonya uit de richting van het Zooiplein komen. Ja, dat is dus een heel eind verwijderd van haar huis. Zou haar mens wel weten dat Bonya van zulke lange wandelingen houdt? Aan de overkant van de straat ging de oude dame - tegenover de redactie -even zitten en keek om zich heen. Zo kreeg zij plots ons Poezenloket in de gaten. Maar zij stak niet over voor een bezoekje, kwam weer overeind en liep de Poort in. Zou zij haar huis terug weten te vinden? Nieuwsgierig als wij zijn, pakten we de camera en liepen haar achterna de Hoftuin in. Daar vonden wij haar, zittend bij het Rozenpoortje. Daar bleef zij niet lang zitten.



Nee, want Panda en Harremans waren in de tuin aan het werk en keken haar nogal dreigend aan. Bonya deed een aantal stappen terug en ging wat verderop zitten; dat leek haar veiliger, denken wij.
Wat nu? Bonya zelf wist het ook niet precies.




Terug naar huis gaan zoals zij was gekomen, kon niet. Al helemaal niet omdat zij altijd via haar terras en wat muurtjes en dakjes in de Hoftuin belandt (dat hebben wij tenminste van haar mens vernomen), en dat zij vervolgens dan niet terug naar boven weet te komen. Of zij weet dat wel maar heeft gewoon geen zin in het afleggen van zo'n ingewikkelde terugtocht.
Nee, het beste was maar om te wachten tot haar mens, zoals meer gebeurt, haar uit de Hoftuin zou komen ophalen. En dan zouden ze samen naar de voordeur in Iwan's straat lopen, om daar, via een gewone trap weer de comfortabele sofa te bereiken. Wel, daar moesten we dan maar op vertrouwen.
Wij gingen naar de redactie terug.
Even later zagen wij het mens van Bonya onze straat inlopen; zij kwam een "De Poezenkrant" bij ons kopen en Bonya volgde haar. En zo kwam Bonya voor het eerst bij ons aan de deur. Ze wilde ook wel graag mee naar binnen toe, maar dat mocht niet. Terwijl haar mens even op de redactie zat te kletsen, heeft Bonya netjes op haar in de Poort zitten wachten. En zo kwam alles weer helemaal goed!
Heeft u eigenlijk al een "De Poezenkrant"? Deze is weer helemaal geweldig en overal in elke stad in de betere boekhandel te koop! (Behalve dus in Leiden, en daarom verkopen wij 'm......)

Bonje...

Toen wij ons gesprek met Storm (zie vorig bericht) hadden beëindigd, hoorden wij plots een luid gekrijs. Eerst wisten wij niet waar het kattengezang vandaan kwam, maar toen wij voorbij de Poort liepen, konden wij constateren dat de schermutseling zich in de Hoftuin moest afspelen.
Daar wij uiteraard wilden weten wat er aan de hand was, gingen wij de Poort door. Daar, helemaal achterin de Hoftuin, zagen wij de Boez op een muurtje zitten. En wij meenden naast hem op datzelfde muurtje Bonya te ontwaren. Wij slopen naderbij.....



Jawel, wij hadden het goed gezien! Het was inderdaad Bonya. En zij was degene die zo zat te gillen. Toen wij het muurtje naderden, ging Bonya er vandoor en verdween in een tuin waar wij niet in konden kijken.



De Boez dus wel. Hij keek Bonya dan ook uitgebreid na. Wij stelden hem ondertussen enige vragen waar hij niet op in ging. Hij negeerde ons compleet en bleef Bonya met zijn ogen volgen. Daar stonden wij dan. Wat nu?



Blijkbaar was Bonya uit het zicht van de Boez verdwenen. Maar ook nu keek hij niet onze richting uit. Wij probeerden hem nogmaals enige vragen te stellen. Had hij nou echt een oude dame zitten pesten? Wat bezielde hem eigenlijk? Etc. En ook nu kregen wij geen antwoord.

De Boez kwam van het muurtje af en dook tussen de struiken. Opnieuw gekrijs. Ja, want Panda bleek daar ook te zitten. Die had dus blijkbaar de ruzie zitten gadeslaan. Wij konden geen foto's maken van de twee kibbelende jongens want zij zaten onzichtbaar te wezen tussen en onder de planten. Wij besloten toen hen in hun eigen sop gaar te laten koken. Of zoiets. Het was sowieso toch tijd voor een kopje koffie.

mededeling 2

Bonya kan weer veilig naar huis!

Gisteravond berichtten wij dat Caja zou zijn binnengedrongen in het huis van Mio. Vlak daarna kregen we een correctie op dat bericht: het ging niet om Caja maar Bonya, de oude dame (ook)uit Iwan's huis. Mens Dennis had haar duidelijk herkend aan haar frommeloortje. Vlak daarop ging de telefoon op de redactie: Bonya was al een poosje zoek terwijl zij normaal gesproken niet ver van huis gaat en ook niet zo langdurig!

Wel, wij ontmoetten mens Ina (van Bonya) in de Hoftuin en keken het (inmiddels donkere) huis van Mio binnen. Daar bewoog wat! Ja, er kwam een kat de trap af en het was NIET MIO! Maar helaas, het was ook Bonya niet! Gelukkig kwam Bonya toen net door het struikgewas aan dribbelen. Zij had de stem van haar mens herkend en besloten zich te melden. Nou, haar avontuur was dus goed afgelopen en we waren allemaal erg blij.

Nu blijft natuurlijk de vraag: WIE was er nou de trap afgekomen in Mio's huis?

Steeds dichterbij....

Op onze ochtendronde zagen wij Bonya, die zat te zonnen op de rand van haar dakterras. Zij lag daar duidelijk te genieten!


Van haar mens hoorden we dat Bonya ondertussen goed is gewend in haar nieuwe huis. Zij heeft zo nu en dan nog wat "aanvaringen" met huisgenootjes Lotje en Caja (de concubines van Iwan inderdaad), maar dat komt doordat Bonya nog wat onzeker is. Zij heeft nog wel een beetje last van 1 oortje, en dat wordt dus nog eens per week ingezalfd.
Helaas begrijpt Bonya de werking van het kattenluik niet, maar gelukkig is er een deur die voor haar opengedaan kan worden. Ja, gelukkig omdat Bonya zeer geniet van het buitenzijn!


Waar Bonya ook van geniet is heel veel geaaid worden. Ja, liefst dag en nacht. Maar dan wel op de juiste manier alstublieft, want anders blijft zij mauwen.
Bonya is nog niet in de Hoftuin geweest, maar komt steeds dichter in de buurt. Misschien komen we haar daar binnenkort wel tegen?

Bonya

Dit is Bonya. Zij is de nieuwe huisgenote van Iwan. Ze woont al 2 weken bij Iwan en de andere twee meisjes in huis en is al aardig gewend....



Bonya is al twaalf jaar en heeft, voordat ze in haar nieuwe huis kwam, 3 maanden in een asiel gezeten.
Ze is een echte "blauwe rus", maar omdat ze een frommeloortje heeft, mag ze niet aan shows meedoen. Dat vindt ze echter helemaal niet erg, en wij trouwens ook niet.



Wij heten Bonya van harte welkom in de katbladbuurt!
Ja, we hebben nog veel meer foto's van haar, en trouwens ook van Lotje en Caja. Maar onze blog is vol..... Dus u moet nog even wachten op die foto's!