Tot Sint Juttemis.

Boez:
Ik zit op Oscar te wachten, want we zouden samen gaan spelen. Maar hij komt maar niet. Nee, hij zal wel thuis zitten. Opgesloten ja. Heeft geen kattenluik heh? Nee.....
Wat ga jij doen? Naar de Hoftuin toe? Dan ga ik mee. Ja, Cera gaat ook vast mee en dan gaan we daar samen spelen of klooien.



Waar blijft Cera nou? Komt ze niet? Wil ze niet? Ik snap het niet! Houdt ze niet meer van mij?
Heb ik iets verkeerds gedaan dan? Ja, ga maar gerust weer naar huis want ik wil nog even op Cera blijven wachten. Tot ze komt, ja. Als je haar ziet, wil je haar dan zeggen dat ik op haar wacht? Op deze trap? Dank je wel.



Cera:
Boez is dus naar de Hoftuin. Ja, dat zag ik heus wel en ik wou best mee en was de Poort al bijna door, maar zag toen daar die Harremans zitten. Dat is een pestkop inderdaad en laatst heeft hij mij weer eens opgejaagd. Door de Poort heen geslagen ja. Nee, hij heeft me niet verwond maar het scheelde niet veel. Vandaar dat ik nu dus niet naar de Hoftuin ga. Ja, ik wacht hier wel tot de Boez terugkomt. Dan gaan we hier spelen of zooien, in de straat. Komt hij eigenlijk wel terug? Oh, hij zit op de trap op mij te wachten? Wel, gaat u hem dan maar vertellen dat ik hier zit, dan komt hij wel terug. Ja, anders zitten we allebei op elkaar te wachten tot Sint Juttemis en dat duurt volgens mij veel te lang. Nee, dat overleven we dan geen van beiden. Fijn dat u het met me eens bent.

Wilt u het nog een keer uitleggen?

Boez:
Het luik moet open! Ja, ik weet wel dat het al laat is maar het luik moet nu toch echt direct worden opengedaan!
Mijn vriendinnetje is namelijk in paniek. Ja, ze wil naar huis en ze kan er niet uit. Vandaar dus!



Hoezo heeft ze geen huis meer? Zijn de mensen weg? En is het huis helemaal leeg nu? Wat moet Cera dan?
Oh, bij ons logeren. Tot het nieuwe huis klaar is? Moet de vloer daar nog open? En zijn er nog werklui? U zegt dat ze nog niet mee kan verhuizen omdat het daar nog te gevaarlijk voor haar is?
Nee, ik vind het niet erg dat ze nog een poosje blijft. Maar Cera zelf is erg nerveus en snapt het allemaal niet zo. Daarom wil ze dus naar haar eigen huis. Nu dus, ja. En daarom moet het luik open zodat ze naar de overkant kan.
Kan dat echt niet? Nog 1 keer even kijken bij Cera's huis? Nee? Slapen we nou allemaal hier vannacht? Met zijn vieren? En nog een paar nachtjes daarna?
Van mij mag het, ja. Maar Cera is erg zenuwachtig. Nee, we snappen het niet goed. Wilt u het nog een keer uitleggen?

Rustig aan!

Cera:

Boez, rustig aan heh? Ja, ik weet dat je me de hele nacht hebt gemist, maar een wat minder wilde begroeting zou ik fijner vinden. Nee, zo'n stoeipartij op mijn nuchtere maag komt erg hard aan en ik wil graag eerst nog een beetje kalmpjes wakker worden. En een of een paar brokjes uit jouw bakje eten dus. Ja, pas daarna wil ik wel even met je stoeien. Maar je hoeft niet zo ruw op mijn nek te springen zodra ik hier binnenkom, heh? Boehoez!!!

Koud rondje.

Al was het dan koud, wij gingen toch even een kleine ronde maken. Deze keer met de Boez en Cera; onze twee oudjes bleven liever binnen bij de kachel. Eerst togen wij naar de Kruidentuin. Wij verwachtten daar niemand te zien, maar kwamen zowaar Kaija tegen. Ze zat aan de rand van de tuin C en B te bespieden. Daar bleef het bij, bij dat bespieden. Wij waarschuwden Kaija nog voor het gevaar van te lang stilzitten bij deze vrieskou, maar ze negeerde ons advies. Wijzelf zetten er wel flink de pas in. De parallelstraat in dus.



De Boez hield het tempo ook hoog, maar Cera had nog wat tijd nodig voor wat snuffelwerk in de tuin. Misschien had zij iets belangrijks ontdekt?
NB: Zie de "Poepverbod"tekeningetjes op de straat. Die willen wij ook wel bij ons voor de deur! Of dat echter zou helpen?



Eindelijk kwam Cera dan met ons mee. Er werd een hoop gesnuffeld onderweg, en dan vooral aan de wintergroene struikjes.

Omdat wij best wel het tempo erin hielden en dus dreigden na 10 minuten alweer thuis te komen, kozen wij voor de lange route. Tenminste, dat was onze bedoeling. Cera had daar (zoals altijd) ook wel zin in, maar toen wij zo'n 20 meter voorbij de Steeg van Storm waren, begon de Boez te janken. Jawel, zo'n raar geluid van achter uit de keel dat aangeeft dat er iets goed mis is met de betreffende haarfabriek. Boez was bang en durfde niet verder mee. Een verslaggever van niks dus. Na nog wat keelgeluiden geproduceerd te hebben, keerde de Boez om en liep terug richting de Steeg. Nou, mooie boel. Cera liep uit solidariteit achter haar vriendje aan. En wij keerden toen ook maar om...

De Boez ging vlakbij de Steeg opeens weer flink lopen doen. Hij sprong om Cera heen en daagde haar uit. Net nog een zielig en angstig ventje, nu weer de stoere jongen uithangen.
Tja, we hebben nog maar enkele weken de tijd om samen met Cera ons rondje te lopen, Boez! Daarna zal ze vertrokken zijn uit onze buurt en dan kan ze jou niet meer het verkennersvak bijbrengen! En zo'n goeie lerares zul je niet snel meer vinden!

Ach, laat ze ook nog maar even lekker stoeien zolang dat nog kan. En dan zien we wel weer verder, toch? En wellicht zit het er gewoon niet in en wordt de Boez nooit een echte verkenner. Dan moet hij maar een ander vak leren.

Onenigheid

Gisteren, tijdens een "rondje Kruidentuin" kregen de Boez en Cera onenigheid. Boez wilde in het Centrum spelen en zooien (zie boven), maar Cera voelde daar niet voor omdat het daar zo modderig was. Wij gaven Cera uiteraard helemaal gelijk, want wie wil nu met zijn poten in de blubber zakken, heh? Daarom dus.


Cera hield poot bij stuk en streek neer tussen de Nepeta. Tenminste, wat daar nog van over is want de tuin en plantjes staan behoorlijk in de herfststand. Maar gelukkig waren er nog voldoende kattenkruidblaadjes om van te snoepen en voor de kleur op de foto.
Wel, Cera bleef een poosje mokkend zitten waar zij zat, en de Boez ook.



Gelukkig werd de kleine ruzie tenslotte bijgelegd en was er een compromis gesloten: samen zitten tussen de dooie sprieten. Dat vond de fotograaf weer niet zo geslaagd omdat er zo geen goede foto's genomen konden worden. Het kwam erop neer dat deze laatste (de fotograaf dus) dan ook ontstemd naar de redactie terugkeerde. En zo is er altijd wel wat...

Gegorgel.

Toen wij een klein rondje liepen en zodoende in de Hoftuin terecht kwamen, stond daar zomaar een blafbeest. En dan ook nog eentje van het soort dat graag op haarfabrieken jaagt. Toen het blafbeest Cera en de Boez in de gaten kreeg, begon het te trillen van opwinding. De aansteller.



De Boez zag het met zijn bekende grote ogen aan. Belachelijk vond hij het. Wist dit blafbeest dan niet dat deze Hoftuin verboden is voor blaffers?
Gelukkig zat het trillende beestje vast aan de lijn. Dat had de Boez natuurlijk allang gezien, anders zou hij daar niet zo rustig zijn blijven zitten.



Het blafbeest werd mee het huis ingetrokken maar verzette zich hevig. Daardoor stikte het bijna vanwege de knellende halsband. Gggghahgggg.

Cera keek vol afschuw toe. Wat haar betreft moest ons bezoek aan de Hoftuin onmiddellijk beëindigd worden. Immers, de vieze geluiden van het blafbeest en haar nerveuze gedrag was iets dat je liever niet meemaakt, heh? Jakkie bah! Nee, Cera had het helemaal gehad en wilde direct terug naar de Katbladstraat.

Ja, en omdat zijn vriendinnetje het meestal voor het zeggen heeft, moest Boez natuurlijk mee. Maar haast had hij niet. Dat kwam doordat hij stiekem toch wel genoot van het gegorgel van het blafbeest en het aanstellerig gedrag. Wijzelf snappen daar dus helemaal niets van en zagen de lol er dan ook niet van in....

Hard geplens.

Cera:
Ja, ik ben hier even komen schuilen. Ook een klein brokje gegeten ja, maar dat was meer bijzaak. Omdat ik hier toch was, inderdaad.
Maar ik zou erg graag weer de straat op willen, ware het niet dat het zo klettert! Vreselijke plensbuien ja, zelfs te erg voor mij. Nee, een klein buitje deert mij niet, daar word ik niet warm of koud van. Bovendien vind ik het niet erg om onder een wielhuis te zitten en daar te wachten tot het weer droog is. Maar dit is te gek. Wat er nu buiten aan de hand is ja. Vandaar dat ik dus hier zit.



En ik heb dus geen zin in spelen. Met de Boez niet, nee. Omdat hij nogal wild is tegenwoordig. Ja, dat komt doordat hij vaak met Oscar speelt en dan gaat het er nogal hard aan toe. Allebei jongens heh? En nu denkt Boez dus dat hij met dezelfde inzet met mij kan dollen, maar daar voel ik dus helemaal niets voor. Ik heb hem net al een pets voor zijn kop gegeven, ja. En nu zit hij daar bovenop dat kastje naar mij te loeren. Ik vermoed dat hij niet snapt wat ik bedoel en erg teleurgesteld is in mij. En bovendien loop ik de kans dat hij direct weer een poging zal gaan wagen en dan weer bovenop me springt.



En daar heb ik dus helemaal geen zin in en daarom zit ik hier te wachten tot dat harde geplens is afgelopen. Ja, dan ga ik snel weer naar buiten toe om mijn eigen dingen te doen.
Misschien kunt u even gaan voelen hoe de situatie daarbuiten is? Ja, u mag uw paraplu wel meenemen. Hoezo ligt die nog in uw wielhuis? Dat schiet natuurlijk niet op, heh?

Ach, die regen.....

Een gure dag. En dus geen haarfabriek te bekennen op straat. Wij gingen toch maar op zoek. In het Hof zagen wij Panda lekker binnen op de bank liggen slapen. Wij hebben weliswaar zat foto's van slapende katten, maar deze was weer anders door de weerspiegeling in het raam. Welterusten Panda!



De Hoftuin was leeg. Geen Mio, geen Rooie Gijs, geen Bohr en geen Harremans. Saaie boel!



Vervolgens gingen wij maar weer eens een kijkje nemen in de geheime tuin van Iwan. Ja, dat ligt inderdaad buiten de Katbladbuurt maar we moesten toch wat!
Maar ook hier was het doodstil......
Dan maar weer terug naar de redactie.



Ach, de Boez was naar buiten gekomen! Ja, hij verveelde zich stierlijk. Japekop en mevrouw Troy hebben totaal geen moeite met een hele dag slapen, de Boez moet af en toe wat ondernemen; hij is immers nog zo jong!
Niemand om mee te spelen, Boez? Zullen wij dan maar een stukje gaan lopen. Samen, ja?
Dat wilde Boezje wel.



Maar net toen we bij de Steeg van Storm waren, zag Boez dat zijn vriendinnetje naar buiten was gekomen. Wat gezellig!

Cera sprong op het bankje dat vlakbij de Steeg staat. En Boez wilde haar natuurlijk gaan begroeten. Ja, wij deden er niet meer toe nu Cera ook op straat was!

Maar goed, dit schoot dus ook niet op. Lekker zitten en blijven zitten, jongens? Jullie zijn toch geen bejaard stel?

En wat is dit voor onelegante houding, Boez?

Kom op, dan gaan we naar het Zooiplein toe! Jullie kunnen de hele dag nog zitten en Jut en Jul spelen!

Cera sprong direct op om het Plein op te gaan. En ze liep gewoon de normale route.

Boez koos een alternatieve route, achter het hek langs. Waarom hij dat deed, weten wij niet. Misschien wilde hij gewoon wat dwars zijn?

Cera liet de Boez zien hoe leuk je toch in het hek kunt hangen. En Boez keek vol bewondering toe. Nee, zelf doet hij niet aan hek-hangen, want dat vergt een aparte techniek die hij niet beheerst. Inmiddels begon het wat te spetteren. Alweer een bui!

De Boez had dat eerst niet zo gauw in de gaten. Hij wilde samen met Cera wat gaan zooien rond de zandbak. Maar Cera liep niet met hem mee. Waar was ze gebleven?

Wel, Cera wilde haar vacht niet nat laten worden dus ze was gaan schuilen. En het enige plekje waar dat mogelijk was, was onder de glijbaan.

Daar wij daar niet onder pasten en de camera niet nat mocht worden, besloten we het Zooiplein te verlaten.

Boez en Cera besloten mee te gaan. Ga je echt naar huis? Ja, wij gaan. Maar jullie mogen best nog even blijven, hoor! Maar dat wilden ze niet. Boez ging mee naar huis en naar binnen, Cera dook onder een wielhuis. Ja, zij wilde graag nog even buiten blijven, maar dan wel droog zitten natuurlijk.

Ach Boez, heb je nu weer helemaal niemand om mee te spelen? Arme Boez. Zullen we dan maar eens in je speelgoedmand kijken?

Gelukzaligheid...

Toen onze fotograaf met de camera naar buiten ging voor een rondje, stond Oscar al klaar om mee te gaan. Ja, hij zou namelijk ook graag verslaggever willen worden voor het Katblad en bereidt zich voor op zijn sollicitatie door regelmatig de fotograaf te vergezellen. Net als Cera dus, inderdaad.
De fotograaf liep naar de Kruidentuin en daar zat al gelijk een probleem (voor Oscar) om de hoek.



Het was Kaija die al direct wat gromgeluiden voortbracht toen zij Os in het oog had gekregen. Nou, dat schoot dus niet lekker op. Os rende namelijk gelijk terug de Katbladstraat in en daaruit leidden wij af dat hij bang is voor Kaija, of haar in elk geval niet graag mag. Kiest u maar.



De fotograaf liep een paar passen terug om te kijken waar Os was gebleven. Ja hoor, daar stond Os. Hij was best een eind teruggelopen. En hij keek nu de Boez na die hem voorbij was gegaan en achter de fotograaf aan wilde. Zou de Boez wel opgewassen zijn tegen Kaija?



Kaija keek erg boos en hield de Boez goed in de gaten. De fotograaf meende wederom wat gromgeluiden waar te nemen, en die werden zeker niet voortgebracht door Boez. Nou Boez, wat gaan we doen? Kaija voorbij of ga jij ook rechtsomkeer maken?

Als het aan Kaija lag dat laatste dus. Rechtsomkeer inderdaad. Tjonge, wat kan die poezenmadam link kijken! De fotograaf werd er bijna zelf bang van.

De Boez twijfelde en moest er even over nadenken. Daarom ging hij er waarschijnlijk bij zitten, want dat denkt makkelijker na, dachten wij op ons beurt weer. Maar er wordt al zoveel nagedacht en de fotograaf wilde eigenlijk en eindelijk nu eens iets gaan doen. Hup Boez, mee de Kruidentuin in! Je bent toch zeker geen mietje???

Wel, de Boez wist weliswaar niet wat wij daarmee bedoelden, maar liet zich toch niet door Kaija wegjagen. Met een grote sprong ging hij langs de fotograaf en dook pardoes het centrum van de tuin in, waar dus de prachtige rozemarijn staat. En in bloei ook nog, maar dat kunt u niet op de foto zien; het waren meer de grotere takken die vol zaten met kleine, blauwe bloemetjes. Maar dat terzijde want daar kwamen we niet voor en misschien interesseert u zich geen moer voor plantjes enzo....

En de Boez trouwens ook niet. Nee, na een rondje om de rozemarijn was de Nepeta weer snel gevonden. Ja, dat werd weer genieten, heh Boez?

Van verder wandelen zou voorlopig wel niks meer komen. Boez was helemaal in de ban van het kattenkruid en de fotograaf kon de boom in. Dat deed de fotograaf natuurlijk niet want er moesten foto's worden gemaakt. Beter een Nepeta kauwende Boez dan niks.

Na een poosje snuffelen en vooral kauwen, maakte zich een gevoel van gelukzaligheid meester van de Boez. Dat kunt u op bovenstaande foto heel goed zien. Kaija was even helemaal vergeten en de fotograaf ook. Oh, wat is de wereld toch prachtig en wat zijn de wolkjes toch wonderschoon, heh Boez? Zucht....

Maar de roes gaat op een gegeven moment toch weer over. En dan sta je weer met allevier je poten op de grond. In de Kruidentuin wel te verstaan.

De Boez wilde niet verder op pad. Nee, hij wilde terug naar de redactie en had geen zin om de fotograaf te vertellen waarom. Misschien wilde hij wel weer met Oscar gaan zooien?

Os zat op de tafel van de buurman op de Boez te wachten. Wij weten niet of hij daar al die tijd had gezeten maar in elk geval zat hij er nu. Nou jongens, lekker samen spelen dan maar weer?

Nee, de Boez had andere plannen. Inmiddels was Cera namelijk uit haar huis gekomen. Ze kwam via een slaapkamerraam op het dak van de garage en liet zich met een plof op de blauwe container vallen. Van die plof schrikken wij altijd, want het is nogal een luide. Cera was in elk geval weer goed beneden gekomen en liep direct in de richting van de Boez. En ze was zo blij hem te zien dat ze heel nodig alles wat ze tegenkwam kopjes moest geven. Dus de Boez vergat Oscar helemaal en zag alleen Cera nog maar. Arme Oscar werd in de steek gelaten.

Want Boez en Cera gingen samen op pad. Niet zover van huis hoor, want dat is helemaal niet nodig; als je maar in elkaars gezelschap bent. Dus gewoon zij aan zij een beetje langs de tafels struinen, even gaan zitten, stukje lopen en snuffelen etc. Niets bijzonders dus maar gewoon gezellig. En Oscar wilde daar niet tussen komen. Hij bleef voor de redactie rondhangen en besloot ons kattenluik te testen. Voorlopig is hij daar nog wel even mee bezig.