Kijk uit, Pincho!

Toen wij een sirene hoorden voorbij komen, gingen wij uiteraard direct achter het geluid aan. Natuurlijk, want mevrouw Katblad is weer helemaal opgeknapt!
En ja hoor, in de Kruidentuin vonden wij Bollewangen. Ondertussen had hij zijn sirene uitgezet en was erg ingewikkeld bezig.



Er was iets met dat bossage! BW klom er helemaal bovenop en inspecteerde zowat elk takje. Hij schonk niet eens aandacht aan de fotograaf!
Hee Pincho! Wat ben je daar aan het doen? BW (alias Pincho) reageerde niet. Veel te druk, heh?



Af en toe verdween de Pinch tussen de takken en kroop hij onder de struiken. En dan zagen wij hem dus niet meer. Vervolgens bleef hij wel een paar minuten uit zicht. Dan kwam hij weer tevoorschijn en ging door met het besnuffelen van de bovenkant (van de struiken dus, heh?).



En toen hij eindelijk, eindelijk klaar was met zijn belangrijke werk, volgde er natuurlijk een welgerichte markering.

Kaija lag iets verderop en hield de Pinch heus wel in de gaten! Maar ze maakte zich verder niet druk om hem.

Pincho (alias BW dus) stak uiteindelijk de gevaarlijke verkeersweg over. Hij bleef netjes aan de rand staan, liet een paar wielhuizen passeren en zette het toen op een lopen. Zijn sirene ging pas weer aan toen hij de overkant had bereikt.

De fotograaf vergat (oh, kijk uit Pinch!) een foto te nemen van de gevaarlijke oversteek. En Kaija sloot haar ogen maar weer.

Update

Ik wilde even laten weten dat ik donderdag 8 april rond 6 uur Bolle wangen heb gesignaleerd (ter hoogte van waardgracht 84).
De reden dat ik er even melding van maak is omdat ik er ook een paar foto's bij heb gemaakt.

Het ziet er naar uit dat hij aardig gevochten heeft de laatste tijd en hij lijkt last te hebben van zijn linker-voorpoot. Ook het gedeelte onder zijn oor ziet er niet zo lekker uit.

Ik dacht: gewoon even voor de update.

Met vriendelijke groet,

Jennifer en Wesley

Dank voor dit bericht.

BW ziet er inderdaad niet lekker uit.

Verder onthouden wij ons maar van commentaar............

De redactie.

Niet sentimenteel doen!

Vandaag zagen wij Bolle Wangen door de Groenesteeg lopen. Wij probeerden zijn aandacht te trekken maar BW had haast en verkoos ons niet te zien of te horen. En wij hadden geen camera meegenomen dus konden hem ook niet kieken.
Aangekomen bij onze kapper op de Hooigracht, hoorden wij dat BW regelmatig het eetcafé de Hooikist bezoekt, en daar gevoerd wordt door gasten met hart voor de kat.
Wijzelf hadden BW al een tijdje niet meer gezien in de Katbladbuurt, maar nu blijkt dus dat hij toch zo zijn vaste smikkel-adresjes heeft en dat verklaart ook zijn gebrek aan belangstelling voor laffe kattenbrokjes. Tja, als je echt vlees krijgt, hoef je die troep natuurlijk niet. Dat snappen wij best.
Ook vertelde onze kapster dat BW er af en toe zeer gesoigneerd uitziet. Alsof hij onlangs netjes werd geborsteld en gekamd dus. Wij sluiten dus nog steeds niet uit dat BW een huis met mens heeft, en uit principe niet werd gecastreerd. Dat schijnt meer voor te komen.
Wij hadden 12 jaar geleden een buurman (en buurvrouw) die de zonen van mevrouw Troy, genaamd Tom en Ukkie (de broertjes dus van Japekop) hadden geadopteerd. Toen het tijd was voor DE ingreep, had de buurman zo zijn twijfels over het nut en de noodzaak daarvan. Buurvrouw was echter onverbiddelijk, maar ging een paar maanden op stage in Parijs, en liet wel de opdracht bij buurman achter: Castreren die twee ventjes! Tom en Ukkie waren reeds ruim 9 maanden oud en met name Tom had een zeer uitgebreid territorium en bleef soms langer van huis dan gewenst. Bovendien leerde Tom uitstekend hoe hij moest sproeien. Dat gebeurde dan meestal buitenshuis maar soms ook wel eens binnenshuis. Maar dat had dan weer te maken met het feit dat kattenbak en voerbakjes vlak naastelkaar stonden.....
In ieder geval moest dus buurman met de twee katertjes naar de dierenarts. En omdat hij geen vervoer had, boden wij aan om hem met de katertjes naar de dierenarts te brengen met onze katbladauto. Zo geschiedde dus. Toen wij mens met katertjes afzetten bij de dierenarts, had buurman-mens tranen in zijn ogen. Alleen maar het idee dat zijn jochies nu onder het mes moesten en er dus iets zou gebeuren met hen waar hij persoonlijk niet aan moest denken..... Ach, mannenverdriet! Wij (mevrouw Katblad) willen daar heus niet te spot mee drijven, maar we denken wel dat wij (vrouwen) makkelijker over een dergelijk probleem heen kunnen stappen. Dat geldt trouwens niet alleen voor het castreren van katertjes maar eveneens voor het steriliseren van poezen. Niet sentimenteel doen; wat moet dat moet. En de poes denkt heus niet: oh, ik ben geen poes meer! Ik kan geen kitjes meer krijgen! Oh, mijn leven is voorbij! En katers idem dus.
Om kort te gaan, Tom en Uk werden geholpen en gelukkig breidde Tom zijn territorium niet verder uit. En uiteindelijk moest buurman ook wel toegeven dat de castratie van de jongens zo zijn voordelen had. In elk geval kwam Tom voortaan gewoon met etenstijd thuis en het rondzwerven door de buurt en verder werd minder en overzichtelijker. En er waren ook geen vechtpartijen meer.
Maar goed, BW loopt dus nog steeds ongecastreerd rond. Hij heeft een territorium van heb ik jou daar en jaagt zo nu en dan andere katten dusdanig op dat zij in hun wanhoop in de gracht springen. En verdrinken....
Wij hopen alleen maar dat, als BW een mens heeft, zijn mens dit leest en nog eens goed nadenkt over dit probleem.

Niet meer graatmager...

Bw ziet er weer goed uit!





Bolle-wangen komt niet zo vaak meer langs. En als hij langs komt, heeft hij zijn sirene niet meer aan. Wij weten niet waarom dit zo is. Wellicht heeft Bw begrepen dat het maken van veel geluid tot gevolg heeft dat de mensen hem kunnen traceren en sommige mensen ziet Bw liever niet. Ja, dat zijn de exemplaren die hem graag willen vangen om hem te laten castreren en onderzoeken op nare ziektes enzo. En daar voelt hij niets voor. Zijn levensdoel is immers: het doorgeven van zijn genen en dus constant achter de wijven aan. Nu is het voor Bw, denken wij, niet zo makkelijk om jonge, nog "ongeholpen" dames te vinden, hoewel wij wel hebben vernomen dat er heus hier en daar wel nestjes zijn gekomen door Bw's activiteiten.






In elk geval hebben wij kunnen constateren dat Bw er weer puik uitziet. Hij is niet echt mager en het lijkt zelfs alsof zijn vacht nog pas helemaal geborsteld is; hij glanst zelfs en er is geen klit te ontdekken. Nee, Bw maakt het weer goed. Misschien heeft hij toch een paar adresjes waar hij af en toe wordt verzorgd?





Bw gaat niet graag op de foto, maar na lang aandringen wou hij toch wel even po(e)seren voor ons. Als we maar niet te dichtbij kwamen, heh?

En het moest wel gauw klaar zijn want hij had nog meer te doen. (Ja, ja!)

En wij zagen in de gauwigheid heus wel dat zijn apparatuur nog intact is, dus hij heeft zich nog niet laten vangen - dat is duidelijk.

Oscar deed voor ons nog een extra controle....

Bw wordt overigens nooit "aangevallen" of weggejaagd door de Katbladbuurtkatten. Men heeft een soort van respect voor deze wilde jongen, toont wel belangstelling (vooral even besnuffelen) voor hem maar daarna mag hij door. Zelfs Storm haalt het niet in zijn kop om Bw te bespringen, en dat zegt wel wat! Oscar blijft dus ook bijzonder aardig en houdt bovendien genoeg afstand van Bw. Oscar's staart toont trouwens zeer duidelijk zijn vriendelijkheid!

Bw heeft op zijn beurt geen enkele belangstelling voor Os. En Oscar dus, laat Bw gaan. Hij snapt blijkbaar dat deze voorbijganger van een heel andere orde is....

Jut en Jul (Boez en Cera dus) hebben zitten toekijken, maar waagden zich niet in de steeg van Storm. Misschien zaten ze wel te wachten op een leuk verzetje, maar dat kwam er dus niet.

Wij keerden toch wel een soort van "blij" naar de redactie terug. Blij, omdat Bw er weer goed uitziet (in tegenstelling tot afgelopen zomermaanden - hij was toen graatmager en zag er vies en ziek uit....) en dat wij weer tenminste 1 leuke foto hadden kunnen maken van zijn markante kop!

Hij leeft nog!

Wij hadden Bolle-Wangen al wekenlang niet meer gezien en vreesden eerlijk gezegd voor zijn leven. Hij is immers een zwerfkater, kan allemaal nare ziektes hebben opgedaan op zijn tochten en is (voor een zwerfkat althans) ook niet meer de jongste. Maar tot onze grote verbazing is BW dus weer opgedoken; hij lag zomaar ineens onder onze vergadertafel!



Wij wilden hem uiteraard graag interviewen, doch BW had daar geen oren naar en besloot maar weer eens op te stappen. En wie zijn wij om hem dan tegen te houden, heh?



Hij liep nog wel even langs de Nepeta om daar wat aan de snuffel en te knabbelen. Het kwam gelukkig niet tot het markeren van deze heerlijke lekkernij.

Het viel ons overigens op dat BW goed in zijn vacht zit en geen lelijke verwondingen heeft. Dat hij broodmager is, was wel duidelijk zichtbaar. Wij weten overigens nog steeds niet waar hij zijn maaltijden haalt. Als hij uit vuilniszakken moet leven, heeft hij - door de vakantieperiode - waarschijnlijk een slechte tijd achter de rug.

Mevrouw Troy zag erop toe dat BW zich langzaam maar zeker van haar grondgebied verwijderde. Nee, zij mag Bw niet zo graag. Wat de oorzaak daarvan is, wil zij ons niet zeggen. Ook niet de reden ervan, nee.

Voor BW verderop ging, keek hij mevrouw Troy nog even smalend aan. Het zal hem worst wezen of zij hem aardig vindt of niet, denken wij.

Ja mevrouw Troy, BW loopt nu de straat uit en het gevaar is weer geweken.

Wij hopen echter dat BW weer wat vaker langs zal komen zodat wij niet weer in ongerustheid hoeven te leven omtrent zijn lot. Maar de frequentie van zijn bezoeken bepaalt hij natuurlijk zelf, dat spreekt voor zich.

Complot tegen Bolle-wangen.

Gisteren vereerde Bolle-wangen ons eindelijk weer eens met een bezoek. Hoewel, het was meer een flitsontmoeting en contact hadden wij dus nauwelijks.
Wij hoorden B-w alweer van verre aankomen met zijn geloei, maar toen wij hem tegemoet traden met camera, zette hij zijn sirene uit. Met een grote boog liep hij om ons heen en ging richting poezenloket. Even vreesden wij voor een stress-aanval van onze receptioniste mevrouw Troy, maar zij bleef gelukkig kalm en bedaard.



B-w kwam dus om te markeren. Dat deed hij tegen de Buxus van Charli terwijl hij kort sprak over een complot tegen hem. Nee, hij vertrouwde niemand meer want hij had heus wel in de gaten dat er mensen waren die hem probeerden in de val te lokken.



Ja, met een net en een hok, want hij was heus niet achterlijk en had ook ogen in zijn kop. Maar hij was niet van plan om zich te laten vangen. Daarom had hij meer haast dan anders, inderdaad. Want je weet maar nooit wanneer en waar die mensen met dat net en hok nu weer zullen opduiken. En bovendien had hij belangrijkere dingen te doen. Zoals het vinden van een lekker wijffie ja, om dus weer eens zijn genen door te kunnen geven. Ja, complot of geen complot, sommige zaken gaan gewoon door en moeten geschieden. Wij zijn erg benieuwd naar hoeveel nakomelingen B-w ondertussen heeft. En natuurlijk watvoor kleur ze dan wel niet hebben, heh?

Loslopend wild.

We hadden al een tijdje geen foto's meer kunnen maken van Bolle-wangen omdat hij de laatste tijd minder vaak lijkt langs te komen. Het kan ook zijn dat hij minder luidruchtig is geworden, hij wel langskwam, maar dat wij hem doodgewoon niet waarnamen. In elk geval waren wij blij dat wij, toen wij op de koffie waren bij Rooie Gijs, onze camera bij ons hadden, want opeens hoorden wij zijn sirene dichterbij komen en even later zelfs de Poort door. Wij lieten ons heerlijke bakje espresso met chocoladesoesje even in de steek toen wij inderdaad nog net zijn markante verschijning achter de klaprozen en digitalis zagen verdwijnen. Want om B-w op de kiek te krijgen moet je snel zijn.



Panda (links dus heh?) had hem (B-w, rechts inderdaad) ook gehoord en keek toe hoe B-w met stevige en besliste pas de paden in de Hoftuin volgde.



Wij liepen snel om om B-w tegemoet te kunnen komen en hem zo bij verrassing te kunnen fotograferen, met zijn kop voor de lens dus. Wij dachten snel een paar foto's "en face" te kunnen nemen, maar B-w was wederom weer eens te snel voor ons.

Hij zette een sprintje in, stoof ons voorbij en liep vervolgens - wat kalmer weer - de Poort uit naar de straat van Iwan.

Er bestaat een plan om B-w te vangen, naar een dierenarts te brengen en hem te laten castreren, injecteren en wat dies meer zij, en hem dan weer "terug te zetten". Dat plan is niet van ons maar van enkele dames in een andere buurt waar B-w ook regelmatig zijn sirene laat horen. Zo te zien echter, hebben zij B-w nog niet kunnen grijpen. B-w blijft ook nooit ergens langere tijd rondhangen, alsof hij weet dat er dan mogelijk "iets" met hem zou kunnen gebeuren. Zijn instincten zijn dus uitstekend in orde.

Mocht u nu heel toevallig wat meer informatie hebben over mogelijke verblijfplaatsen van Bolle-wangen, bericht ons het aub. Misschien verlinken wij hem dan wel. Voor zijn eigen bestwil, heh?

Toch een zwerver!

Het ziet ernaar uit dat Bolle-wangen toch een zwerver is. Daar is een van onze correspondenten onlangs achter gekomen na gedegen onderzoek en een interview met een dame uit een Hof nabij de Groenesteeg.

B-w werd daar al in 2001 gesignaleerd, op en rond de bekende begraafplaats. Ook in dat gebied struint hij alle straten en hofjes af. Hij scharrelt zelf zijn kostje bijelkaar door vuilniszakken open te scheuren en te controleren op lekkers, maar krijgt af en toe ook wel hapjes aangeboden door buurtbewoners. Misschien vangt hij ook wel zo nu en dan een muis, maar dat kan niemand bewijzen.

Wel is met zekerheid vastgesteld dat B-w enkele jaren geleden voor nageslacht heeft gezorgd: na bevruchting van een schone dame werd hij vader van 2 rode katertjes en 1 lapjespoesje. Deze 3 kleintjes zijn allemaal ondergebracht bij, naar wij hopen, aardige mensen.

B-w werd voor het eerst midden november 2008 in de Katbladstraat waargenomen. Zijn loeiende sirene klinkt ons inmiddels al vertrouwd in de oren.

Mislukte versierpoging.

Op onze ronde, kwamen wij weer eens in de Kruidentuin. Wij liepen al gelijk tegen Jaya op die vandaag tuinwacht had. Tenminste, zo leek het want ze zat er statig bij en hield de boel goed in het oog. Maar dat moet ook wel als je maar 1 oog hebt, heh? Ja, Jaya staat haar mannetje wel!



Iets verderop zat Bolle-wangen uitgebreid toilet te maken. Wij stapten op hem af om te zien of hij nu eindelijk eens bereid was zijn medewerking te verlenen aan een interview.



Ja hoor, dat was hij! Hij vertelde dat hij zich zat op te poetsen vanwege die dame verderop. Ja, daarmee bedoelde hij dus Jaya! Hij wou graag indruk op haar maken en dan heb je een schone vacht nodig en een gesoigneerd uiterlijk. Nou, die poetserij kon dan nog wel even duren, dachten wij stiekem. En dus zeiden wij dat niet hardop.



Bolle-wangen:
Ja, er moeten nodig wat vlekjes weggewerkt worden. Heeft u haar gezien? Die lieve dame daar verderop? Zij ziet er erg vriendelijk uit en zit al een tijdje naar mij te knipogen inderdaad. Maar ik kan me dus niet zo aan haar vertonen. Nee, de grote wasbeurt moest nog gebeuren dus ik vond dit wel het moment.



U zegt dat zij vorig jaar nog verloofd was? En hij heette Kleine Beer? Ach, hij is er dus vandoor gegaan zonder afscheid te nemen? Dat vind ik erg naar voor haar. Ja, dan is ze hard aan wat troost toe.

Denkt u dat ik er zo mee door kan? Ja, mijn poten zijn redelijk schoon en de rest is aardig gekamd, al zeg ik het zelf. Nee, aan die krassen op mijn neus kan ik niets veranderen, die zitten er nu eenmaal te zitten. Op den duur zullen ze wel herstellen inderdaad, maar nu moet ze het ermee doen. Met die lelijke neus van me ja. Maar de rest mag er wezen, toch?

Kijk, ze zit er nog. Ja, ze zit op mij te wachten, dat weet ik zeker. Het is dus nu tijd om aan de slag te gaan, voordat ze zich bedenkt. Ja, ik ga nu starten met een beschaafde hofmakerij. Let maar op.

Zo'n mooie dame moet je dus heel voorzichtig benaderen, en met de nodige beleefdheid. Ja, ze knipoogt nog steeds naar mij, dus ze lijkt mij best wel gewillig. Nu is het zaak om langzaam steeds wat dichterbij te komen.

Ik weet niet of zij in de gaten heeft dat ik haar aan het benaderen ben, maar volgens mij doe ik het helemaal volgens het boekje en kan zij daar onmogelijk bezwaar tegen hebben. U legt toch wel alles vast, heh? Ja, leuk voor onze kinderen, later.

Ik begin dus met het besnuffelen van het puntje van haar staart. U zult zien dat dit gaat werken. Gaat u vooral door met foto's nemen, maar niet te dichtbij komen alstublieft. Nee, dan schrikt u haar misschien af en dan is alles voor niets geweest.

Nou ja! Ze gaat er vandoor! Nee, ik deed niets verkeerds! Ik denk dat het toch uw aanwezigheid was waardoor ze op de vlucht is gegaan! Ja, u heeft het helemaal voor mij verpest!

Hier heeft ze gezeten. Heerlijke geuren inderdaad. Nee, met haar parfum is helemaal niets mis. Des te treuriger dat u haar heeft verjaagd met uw camera.

Nee, ik ga niet weg. Ik blijf hier nog even rondhangen ja. Je weet maar nooit of ze niet weer naar buiten komt. In de liefde moet je geduldig zijn, en dat ben ik dus best. Op dit moment althans, inderdaad.

Hierdoor is zij naar binnen gegaan, ja. Nee, ik ga haar niet volgen. Als er iets is wat ik heb geleerd, is het dat je een dame nooit moet volgen door haar kattenluik. Bovendien wonen hier nog meer soortgenoten met wie ik liever niet kennis maak. Ja, ik ruik er minstens nog 4, naast de schone dame dus heh?

Ja, de entree van dit huis mag er zijn. Verse planten met haar geur daar ook aan, ja. Heerlijk om zo even te kunnen snuffelen. Ik zou natuurlijk liever aan haar zelf ruiken, maar voor het moment moet ik het hier maar mee doen.

Prachtige bloemen ook. Haar bloemen dus heh? Jaya-bloemen zal ik ze in het vervolg noemen. U zegt toch dat de dame zo heet? Jaya? Nou dan. Echte Jaya-bloemen, dat ga ik nooit meer vergeten. In elke geval de komende 5 minuten niet meer dus.

Een kleine besproeiing kan nooit kwaad, nee. Dan weet ze straks dat ik hier nog even op haar heb zitten wachten. Ja, voor het geval ik straks weer verderop moet. Want ik kan natuurlijk niet eeuwig wachten heh? Nee, mijn geduld houdt een keer op en dan moet ik op zoek naar een andere dame. Ja, zo is het nu eenmaal en zeker niet anders.

Ik denk dat ik het maar voor gezien hou. Ja, ik heb de situatie, denk ik, toch een beetje verkeerd ingeschat. Het lijkt er inderdaad op dat zij mij, achteraf gezien, toch niet ziet zitten of staan. En dat terwijl ik mij juist had gewassen en opgepoetst, ja. Nee, dit betekent mijn zoveelste teleurstelling in dit leven. Ik kan ze bijna niet meer tellen, die teleurstellingen dus. Ik doe nog een laatste sproei tussen de struiken en dan moest ik maar weer eens verderop. Fijn dat u mijn falen heeft vastgelegd ja. Ik kan u zeker niet overhalen deze misser van mij niet te plaatsen in uw krant? Nee, dat dacht ik al. U bent een keiharde, niet? Ajuus dan maar weer.

Siep:

Het is toch niet te geloven! Geen 1 keertje heeft hij mijn kant uitgekeken! Terwijl ik er zo goed en jong uitzie! Geen blik heeft hij mij toegeworpen; hij had alleen maar oog voor Jaya!

Hoezo moet ik eerst maar eens vriendelijker leren kijken? Uw mevrouw Troy kijkt net zoals ik en die is toch ook aan de man geweest, niet? Nou dan! Ja, het is een grof schandaal dat hij mij zo genegeerd heeft. Maar eigenlijk is het maar goed ook. Want heeft u die neus gezien? Een lelijkere kokkerd bestaat er inderdaad niet. En die hap uit zijn staart? Ja, het groeit aardig bij, maar je ziet nog duidelijk dat er een gat zit in zijn vacht. En dan nog al die krassen in zijn oren! En stukjes eruit ook nog, ja! Nee, het is maar goed dat hij geen aandacht aan mij heeft besteed. Ik had hem toch niet willen hebben, die beschadigde wildeman. Niet goed genoeg voor mij inderdaad. Ja, mijn tijd komt nog wel. Ik ben nog jong, heh? En mooi ook ja, en binnenkort ook weer superslank. Let u maar op, dan zult u het zelf zien!