Paar vierkante meter.

Ollie:

U zegt dat u mij bijna niet ziet? Wel, dat is nu juist de bedoeling. En doet u alstublieft de deur dicht want er lopen allemaal vreemden door ons huis. Ja, dit is de enige veilige kamer op dit moment want overal wordt getimmerd en geboord.

Overdag zit ik hier alleen, dat klopt. En mijn mens zit hier ook vaak, dat klopt ook. Charl is op stap, de hele dag. Oh, zit die bij u? Wel, 's avonds zijn we allemaal hier. Ja, op die paar vierkante meter inderdaad. En dan loop ik wat rond door het huis. Als die vreemden allemaal weg zijn dus, heh? Maar het moet niet veel langer meer duren, dat gedonder hier in huis. Ik persoonlijk ben er helemaal klaar mee ja. En ook met dit gesprek. Wilt u de deur weer goed achter u dicht doen?

Ollie is razend!

Ollie:
Wilt u zich a.u.b. met uw eigen zaken bemoeien? Ik heb het zo al moeilijk genoeg.
Ja, ik ben inderdaad al een poos niet meer buiten geweest, maar dat had zo zijn redenen.



Wel, eerst werd ik ontvoerd. Ja, mijn oude huis uitgesleept en in een vreemd huis gedumpt. En in dat nieuwe huis klopt niets, maar dan ook helemaal niets. De trap gaat verkeerd omhoog, mijn oude bank staat er niet en het uitzicht is ronduit waardeloos.
Maar vandaag besloot ik dus maar weer eens een frisse neus te gaan halen, en ik zie tot mijn verbazing dat de Steeg van Storm er nog wel is. Ja, en de straat is ook nog helemaal hetzelfde, en daardoor besef ik des te meer dat er behoorlijk wat mis is met de ligging van mijn huidige huis.
En daarom heb ik dus besloten terug te keren naar mijn oude huis, en denk maar niet dat ik dat niet meer weet te vinden.



Hier is het dus ja. Mijn kattenluik inderdaad. Ze hebben er alleen iets mee gedaan! Nee, ik krijg het niet meer open! (Vloek, grauw, snauw, jank).

Wat zijn ze daarbinnen aan het doen? Timmeren? Waarom? Ze moeten opdonderen allemaal! Weg uit mijn huis! Ik woon hier en ga verd..... echt niet meer terug naar dat andere stomme huis!

Hier eindigen wij met het citeren van Ollie, want het gevloek nam dusdanige vormen aan dat wij dat niet durven te plaatsen.

Uiteindelijk moest Ollie door zijn mens worden weggehaald bij de deur, opgetild worden en naar "huis" gedragen. Helaas zal het nog een dikke maand duren voordat Ollie weer terug kan naar zijn oude huis, en daarom wensen wij hem en zijn huisgenoot Charli en mens, heel veel sterkte toe.

Mond op slot!

Tot onze verbazing zagen wij midden op de dag Ollie naar buiten komen (door zijn kattenluik). Waarschijnlijk was hij zijn huisgenoot Charli de straat op gevolgd om een frisse neus te halen. Charli ging direct op weg naar de Kruidentuin, waar hij graag wat rondzooit.



Ollie ging er eerst maar even bij zitten. Nee, de Kruidentuin is hem veel te ver en bovendien te druk. Dus dacht hij na over een ander doel. Het duurde een tijdje voor hij zijn beslissing had genomen.



Hij ging een rondje om de tafel maken. Goed zo Ol! Zet 'm op! Dat hadden wij nu niet moeten roepen. Want toen Ollie in de gaten kreeg dat wij ook op straat waren en dat Os en de Boez een eindje verderop zaten te klooien, had Ol alweer genoeg gezien. In rap tempo (voor zijn doen) zocht hij zijn kattenluik weer op en verdween naar binnen. Volgende keer moeten wij toch echt onze mond op slot doen en ons misschien zelfs wel verstoppen, anders krijgt Ol nooit genoeg frisse lucht! En dat is dan onze schuld, heh? Juist ja!

Het rondje van Ollie.

Ollie liep buiten zijn rondje. Doch toen hij ons in de gaten kreeg, wilde hij maar 1 ding, en dat was zo snel mogelijk naar huis.

Hij moest daarvoor wel een kleine omweg maken want wij stonden in de weg en zagen er met camera zeer bedreigend uit.

Hij liep daarbij Cera bijna onder de voet. Gelukkig is zij nog (veel) sneller dan Olie, dus het liep allemaal goed af. Cera kwam met de schrik vrij.

En Ollie bereikt ook ongedeerd zijn huis. Nou, dat was even spannend allemaal!

Wel, voor u misschien niet maar voor Cera wel dus.

Ze moest direct een plas doen van de zenuwen en nam daarvoor de dichtstbijzijnde plantenbak, die gelukkig ook eens een keer zeer geschikt daarvoor was. Dat beetje onkruid wat erin stond zou het heus wel overleven, en anders nog geen man overboord, heh?

Na het succesvol begraven van haar plas, ging Cera over tot het markeren van onze pergola. Helemaal links ziet u hoe goed ons kleine, nieuwe druivenplantje het doet. Wij denken echter dat het nog wel een aantal jaartjes zal duren voor wij kunnen gaan oogsten, en nog een paar jaartjes erbij voordat wij onze eerste fles wijn op de markt kunnen brengen. Maar hoop doet leven.

De Boez had erop toegezien dat Ollie in zijn eigen huis verdween. En dat dan ook nog van een veilige hoogte. Het is namelijk zo dat elke keer dat Ollie de Boez ziet, er flink geblazen wordt door beide haarfabrieken. Nu blaast Ollie tegen iedereen die hij tegenkomt, maar de Boez horen wij zelden een dergelijk geluid produceren. Wij denken daarom ook dat de twee elkaar niet bepaald liggen......

Katloze zondag?

Boez:
Ik ga nu echt niet naar buiten. Heb je het niet gehoord dan? Nou, ga maar kijken. Er zit er nu 1 voor de deur, daar durf ik dus niet langs. Nee, echt niet! Hij zit als een idioot naar me te blazen en daarbij is hij nog eens zo groot dat ik er bang van word. En ik ben niet gauw bang, dat weet je best. Ja, pak die camera van je maar en steek 'm maar om de hoek van de deur. Dan kun je inderdaad zien waarom ik het niet in mijn hoofd haal de gang in te gaan. Ja, doe maar, ga maar kijken.



Ollie:
Zo? Mag ik hier niet staan? En van wie dan wel niet? Oh, durft die kleine van u nu niet naar buiten? Ach, is hij geschrokken van mijn geblaas? Net goed. Ja, u heeft mij goed gehoord. Ik mag die Boez van u niet. Eigenlijk mag ik helemaal niemand. En als ik de moed heb opgebracht een klein stukje buiten te lopen, wil ik dus niemand tegenkomen. Ook niet van opzij, zal ik maar zeggen. Nee, als ik langs kom moeten ramen en deuren gesloten zijn. En dat weet u best. Dat ik dat graag zo heb, inderdaad. Maar u zit altijd maar te gluren. Ja, ik zie u heus wel. Is het niet door het poezenloket dan is het wel door de open deur. Zoals nu ja. Nee, ik was niet onvriendelijk. Ik probeerde die kleine alleen maar duidelijk te maken dat hij de straat niet op mag als ik daar loop. Hopelijk heeft hij dat nu eindelijk eens begrepen.



Kijk, daar loopt er weer eentje. Een ander ja. En ik hou dus niet van anderen. Ja, ik heb weer vette pech vandaag. Want het betekent dat ik weer naar huis zal moeten. Nee, ik wandel niet verder maar keer altijd huiswaarts als er anderen op straat zijn. En verdorie, er zijn altijd anderen op straat. Zelfs 's ochtends heel vroeg ja. Daarom blijven mijn wandelingetjes ook meestal kort. Nee, ik zou liever hebben dat er een katloze zondag werd ingesteld. En mensloos ook tegelijkertijd, ja. Niemand op straat behalve ik dus. Ja, dat zou ideaal zijn. Dan kwam ik tenminste toe aan wat beweging. Maar nou wordt het alweer niks. Ja, dat is inderdaad uw schuld. Omdat u uw deur had openstaan en die kleine naar buiten wou komen, ja. Daardoor ben ik van mijn stuk gebracht inderdaad. U wordt dan ook hartelijk bedankt. Nee, u bent een buurvrouw van niks. En volgens mij geeft u helemaal niet om katten. En zeker niet om mij, nee. Ajuus.

Tussen de bloemen.

Vanochtend vroeg maakte mevrouw Troy er ons op attent dat buurkat Ollie zowaar buiten was! En dat hij op het punt stond de Poort door te gaan. Deze bijzondere gebeurtenis wilden wij natuurlijk vastleggen en daarom namen wij de camera mee en gingen de Ol achterna.



Ollie echter had zich juist erg verheugd op een rustig wandelingetje in zijn eentje en stelde onze aanwezigheid in de Hoftuin niet op prijs. Hij verbood ons dichterbij te komen en dook tussen de planten.



Wij deden nog een poging om Ollie duidelijk in beeld te krijgen, maar telkens als wij wilden afdrukken, stopte Ol zijn kop achter een struik of flinke plant. Zodoende ziet u op deze foto alleen Ollie's lijf, dat er overigens mag wezen, heh?
Daar er dus geen beginnen aan was (Ol wilde echt niet voor ons po(e)seren), begonnen wij maar weer aan de terugtocht naar de redactie. Misschien vonden wij daar wel een gewillig model...



Toen wij ons nog eenmaal omdraaiden, konden wij het niet laten. Ollie stond daar prachtig te wezen tussen al die eveneens prachtige bloemen; wij drukten derhalve nog een keer af. En toen lieten wij Ollie alleen met zichzelf. Want dat heeft hij nou eenmaal het liefst, heh?

Een echte wandelaar?

Ollie krijgt er steeds meer zin in. Wij zien hem tenminste tegenwoordig overdag regelmatig een rondje buiten lopen. En dat is voor Ollie een hele overwinning! Want Ollie kwam voorheen alleen maar buiten als er niemand anders op straat was....


Wij kunnen daaruit misschien wel concluderen dat Ollie steeds beter in zijn vel komt te zitten en zijn daar erg blij om.


Zijn rondjes zijn nog wel erg kort. Maar wij moedigen hem aan! Kom op Ol! Pak er nog een paar metertjes bij! Goed zo! Ja, Ollie wordt wellicht nog een echte wandelaar! Of misschien kunnen wij hem wel opgeven voor een cursus Verkennen voor Senioren!?

Pijnstillers.

Ollie:
Zo. Nog een laatste stapje en ik zit in de vensterbank. En dan is het nog een klein sprongetje naar buiten. Gaat toch wel allemaal een stuk makkelijker tegenwoordig.



Ja, ik heb namelijk pijnstillers gekregen. Vanwege de artrose dus en dat heeft dan weer te maken met het te dik zijn en te weinig bewegen. Ja, dan is de cirkel rond. En om nu uit die cirkel te komen, heb ik dus pijnstillers gekregen. Snapt u het een beetje? Gelukkig.



Dus ik beweeg nu meer, wat betekent dat ik zou kunnen afvallen en dan weer minder last heb van mijn gewrichten. Ja, ik leg het nog maar een keer uit voor het geval dat u het toch niet helemaal begreep. Ja, ik zou ook minder moeten eten, maar dat kost wel heel veel moeite. Heeft te maken met een moeilijke jeugd inderdaad. Mijn moeder zwierf dus en ik heb mijn eerste weken doorgebracht in een isoleercel. Ziektes en andere narigheid dus, ja. Maar nu ben ik dus Hollands Welvaart, zou je kunnen zeggen. Ja, heel veel welvaart. En daar komt dan ook weer narigheid van. Maar goed, het gaat dus weer wat beter met me. Ik was eigenlijk ook net van plan even naar buiten te gaan, maar nu moet mijn huisgenoot Charli ook opeens nodig naar buiten en bovendien zitten jullie daar aan die tafel. Erg druk ja, en ik hou niet zo van drukte dus.



Ik denk dat ik daarom ook maar weer naar binnen ga. Uw schuld inderdaad, omdat u daar zit met de hele redactie. Ik wacht wel tot u klaar bent met uw vergadering, dat lijkt me toch beter.

Hoezo mag ik er best bij komen zitten? Ik vertel u toch net dat ik het te druk vind!? Goed, ik denk er nog wel even over na. Maar ik denk niet dat ik kom. Nee, vergadert u maar lekker door en trekt u zich vooral niets aan van mijn aanwezigheid. Uw vergadering is tenslotte waarschijnlijk veel belangrijker dan mijn uitstapje naar buiten. Nee, zegt u maar niks meer. Ik heb u heus wel door.

Geen eetfobie.....

Ollie:
Zo, het is daar druk heh, bij het poezenloket? Is er wat te halen soms? Oh, alleen maar gezelligheid dus. Geen voedselpakketten?



Nee, als er geen eten wordt uitgedeeld, kom ik liever niet. In dat geval ga ik maar weer terug naar huis. Ja, ik was van plan mijn ochtendrondje te lopen, maar er is wel erg veel poezenvolk op de been op dit moment. Nee, ik hou niet zo van drukte. Ik doe mijn rondje liever in rust en stilte.



Ja, ik heb definitief besloten de beschutting en veiligheid van mijn huis weer op te zoeken. Ik weet dat ik de lichaamsbeweging nodig heb, maar ik heb een soort van fobie dus. Ja inderdaad, een kattenfobie. Kent u dat? Bovendien heb ik ook nog mensenfobie ja. En een soort pleinvrees ook, dat klopt. Alles bij elkaar dus genoeg redenen om snel weer naar binnen te gaan. Nee, ik heb geen eetproblemen. Ik eet namelijk graag en veel, dus kun je stellen dat dat wel goed zit.
Maar nu moet ik gaan. Ja, als het meezit, valt er misschien nog wat te snacken binnen. En als het tegenzit dus niet, nee. Maar ik kom dus niet meer buiten vandaag. Vanwege mijn fobieen dus ja. U ook nog een fijne dag verder.

De nodige beweging

Ollie:
Mevrouw Katblad, ik vind dat aan dat gegluur van u maar eens een einde moet komen. Ja, ik erger me daar behoorlijk aan. Ik ga expres heel vroeg in de ochtend even naar buiten omdat ik dan onbekeken wat rond kan snuffelen. Dat lukt me inderdaad altijd. Nee, ik word nooit bespied en wou dat graag zo houden. Dus u bent een spelbreker inderdaad.



En voordat u die vervelende vraag weer gaat stellen: nee, ik ben niet afgevallen. En ja, ik ben dus nog steeds veel te dik. En als ik voortaan mijn ochtendrondje niet meer kan maken omdat u mij staat te begluren, wordt dat er niet beter op. Nee, dan kom ik helemaal niet meer buiten, mis dan dus de nodige beweging en zal vervolgens nooit meer afvallen. Ja, dat is dan uw schuld; ik houd u daar verantwoordelijk voor ja. Dus doet u mij voortaan een lol en blijf met die knipkast van u achter de gordijnen zitten tot ik klaar ben! Kunt u daar nu mee beginnen, a.u.b.??

(Geen) Kerstmaal

Charli:
Zo, bent u daar eindelijk! Aan de late kant heh? Zeker eerst zelf lekker zitten eten en ons een beetje vergeten? Oh, had u gasten. Die kon u dus niet laten wachten. En ons kon u wel laten wachten. Nou, het is fraai. Maar u kunt het goedmaken. Ja, met bijvoorbeeld een plakje eendenborst of verse vis. Heeft u niet bij u? En ik had me daar zo op verheugd. Het water stond me al in de mond. Nou, maak dan maar dat blikkie open. Kunt u er een beetje vaart achter zetten? We sterven namelijk van de honger zo langzamerhand.


Ollie:
Ik was al aan het kattengras begonnen. Ja, je moet toch wat heh? En nu u hier toch bent: kunt u ons water even verversen en het kattengras besproeien? Het wordt namelijk een beetje taai. Nee, eerst moet u natuurlijk onze voerbakjes vullen, dat spreekt vanzelf.


Charli:
Ik kan dit met de beste wil van de wereld geen kerstmaal noemen maar we moeten het er maar mee doen. Ja, dat verhaal over die arme poezen in Afrika, ken ik zo langzamerhand wel, dus houdt u dat maar voor u.


Ollie:
Nee, ik denk anders over de dingen dan mijn stiefbroer Charli. Voor mij is eten gewoon eten. En natuurlijk ook nog uiterst noodzakelijk. Ja, als ik niet kan eten, voel ik mij diep ongelukkig. Is dit trouwens alles wat we krijgen? Wel een afgemeten portie heh? Laat ik het maar een beetje uitsmeren, dan lijkt het meer.


Zo, dat zit er weer in. Heeft u de kattenbak al gedaan? Dan mag u wat mij betreft weer terug naar huis, naar uw gasten ja. Nee, u hoeft echt niet langer te blijven, dat weet u best. Ja, ik ben erg op mijn rust en privacy gesteld. En ik lig hier best. Vergeet u niet de deur op slot te draaien?

Cera:

Ik heb best wel gezien dat u daar binnen was! En dat u ze eten hebt gegeven! Ik heb nog niets gehad, wist u dat? Nee, de hele dag nog niet. Oh, was het vanochtend dat ik in uw keuken was geslopen? Weet u zeker dat ik dat was? Ik kan me daar echt niets van herinneren. U moet zich vergissen. Zeker al wat wijn gedronken heh? Ja, dat dacht ik al. Dus een paar snoepjes of brokjes zit er zeker niet in? U weet dat het Kerst is? En dat ik uw trouwste model ben? Oh, u gaat niet in op chantage. Wel dan moest ik maar weer eens op huis aan. Doet u Japekop de groeten? En de Boez? Ja, omdat het Kerst is mag u mijn a.s. schoonmoeder ook wel de groeten doen. Voor deze ene keer dan. Kerstgedachte? Ik heb geen idee waar u het over heeft!

Ollie was erbij

Ollie:
Ja, ik zag het allemaal gebeuren. Ik ben namelijk altijd erg vroeg op om een stukkie te lopen buiten, en dan zie ik ze vaak zitten. Bij het poezenloket ja. En Pim kreeg dus een happie. Dat is dan zogenaamd tegen zijn depressiviteit, heb ik horen zeggen. Wel, Pim zat net lekker te smikkelen en toen kwam Storm. Ja, het was een uur of zes in de morgen.


Storm is die kleine zwarte ja. Met die spillebenen, precies. En Storm dacht vast dat hij Pim kon wegjagen. Hij sloop heel behoedzaam naar Pim toe. Ja, ik zag het allemaal gebeuren.


Maar Pim had honger blijkbaar, en was niet van plan zijn happie af te staan. Gourmet Gold ja, want dat krijgt-ie thuis niet. Dus hij keek wel om, Pim dus, maar at toen verder gewoon door. Hoewel, het was niet zo gewoon want hij begon best wel te schrokken toen hij Storm z'n adem in z'n nek voelde.

Storm begon wat te grommen ja. Nee, hij kwam niet verder dichterbij want zij van het katblad stond de hele boel te fotograferen. In haar nachthemd inderdaad, en dat zag er niet uit. Ik zou ook niet dichterbij hebben durven komen. Pim is daar bijna kind aan huis, dus die let niet meer zo op de kleding van dat mens. Nee, het is goed dat er niemand was die van haar - dat mens dus - een foto maakte, anders had ze mooi voor gek gestaan. Maar ik zag het dus allemaal gebeuren want ik was erbij.

Toen, opeens, had Pim er genoeg van. Van dat gehijg in zijn nek dus. Van Storm ja. Dus toen ging Pim er vandoor. Nee, ik heb niet gezien waar Pim heenging want ik moest natuurlijk die Storm in de gaten houden. Nou het duurde niet lang of die Storm zat met zijn puntige snuit in het happie van Pim.

Zij van het katblad liet hem (Storm dus) nog effetjes zijn gang gaan want ze wou er een foto van maken. Maar toen zei ze dat ze niet van plan was de hele katbladstraat van eten te voorzien en heeft ze Pim's bakkie onder de snuit van Storm vandaan getrokken. Ja, dat vond ik wel gemeen van haar. Ik had dat niet geaccepteerd als ik Storm was. Maar ik ben Storm dus niet. En toen die kleine zwarte was afgedropen, zag ik dat er zich een heel publiek had verzameld rond de plek van het delict. Ja, Cera zat achter de struiken te loeren, mevr. Troy had alles gezien vanachter het raam van het poezenloket, Japekoppie zat in de gang achter zijn mens en Charli (mijn stiefbroer) zat midden op de straat toe te kijken. En toen ik mij omkeerde, zag ik ook nog dat loeder Luna op de tafel zitten. Ja, die komt helemaal uit geel gebied inderdaad. (Zie kaart territoria helemaal onderaan pagina - red.) Ik denk dat ze allemaal zaten te wachten op een conflict, maar het liep dus met een sisser af. Nee, niemand heeft gesist, ik zei dat bij wijze van spreken dus. Nee, ik ben toen naar binnen gegaan want ik vond het veel te druk worden op straat. En ik hou dus helemaal niet van drukte. Ja, wel jammer dat het niet uit de hand is gelopen, dat van Pim en Storm. Want nou hebben we allemaal voor niks daar gezeten. Als publiek dus, ja.

Altijd honger

Ollie:
Zo, bent u daar weer eens? Nee, deze keer kruip ik niet weg voor u. Is trouwens ook een beetje moeilijk want het logeerbed is opgeklapt. Ja, het is nu een bankje inderdaad, dat heeft u goed gezien. Mijn bankje dus. Knoop dat goed in u oren. Wat komt u doen? Ah, eten geven. Waarom? Oh, mens komt niet thuis vanavond. Nou, fraai is dat. Wat was er zo belangrijk dat ze niet thuis komt? Ik bedoel, belangrijker dan ik? Gaat u niet aan mijn neus hangen? Wel, dondert u dan maar weer op. Maar natuurlijk wel eerst eten in de bakjes deponeren heh? Nee, ik kom niet met u naar beneden. Dat doe ik pas als u weer weg bent. Ja, dan kan ik op mijn gemak de trap af lopen. Nee, niet rollen maar lopen! Ik vind u grapje niet geslaagd! Het is fijn dat u zich om mij en mijn stiefbroer Charli bekommert als dat eens nodig is, maar ik wens niet door u belachelijk gemaakt te worden! Ah, u vind mij best wel lief? Nou, dat valt dan weer mee. Ik neem dat als kennisgeving aan en sommeer u nu ons huis te verlaten. Als u dan zo nodig iemand wilt aaien, neem Charli daar dan maar voor. Vindt-ie fijn ja. Maar wel opschieten want ik heb honger.