Grastest.

Onder de trap in de Hoftuin begint het siergras weer aardig te groeien. De beide vriendjes (Boez en Os dus) besloten tot een test. Welke pol ruikt het best, smaakt het lekkerst en ligt aangenaam in de bek? Nee, de kleur was niet van belang, maar dat spreekt vanzelf want de test is in de eerste plaats voor katten bedoeld.
Op bovenstaande foto ziet u de Boez zitten voor zijn testpol.



En op deze foto zit Os klaar om te gaan happen.
Wel jongens! Allebei een frisse bek? Geen andere smaakjes meer op de tong? Dan mogen jullie nu beginnen!
Wel, er werd flink gekauwd en geplet door beide jongens. Maar Os constateerde al snel dat zijn gras niet zo lekker was. En daar Boez' pol wel lekker in de bek lag, deed Os een voorstel om te ruilen.



Er werd eerst overlegd, maar daarna bedacht het stel dat de pol van Boez groot genoeg was voor allebei. Bijna snuit tegen snuit werd het kauwen hervat.

Wel, de keuze van de vriendjes is dus gevallen op het gras bij de muur. Een echt duidelijke reden konden ze niet geven, maar wij nemen maar aan dat hun keuze terecht is.

Dus als u een hapje gras wilt nuttigen in de Hoftuin, kies die pol die bij de muur staat! Ons testpanel is namelijk erg betrouwbaar....
NB: de test is zo'n week of twee geldig. Daarna hebben zich weer nieuwe sprieten ontwikkeld en de kwaliteit daarvan kan natuurlijk verschillen van die van de huidige sprieten.

Rustige zondag.

Na ons bezoek aan de Kruiden en de Hoftuin, liepen wij nog even door de Parallelstraat om te zien of daar nog haarfabrieken aan het zooien waren. Maar nee, we hadden geen geluk. Zaten alle katten dan om de tafel of voor de haard? Ja, want het was tenslotte moederdag en in sommige huizen zou er best wel eens taart op tafel kunnen staan, toch? Of een pan heerlijk geurende soep op het vuur?
Maar toen, langs het gevaarlijke water, zagen wij plots Oscar onder een wielhuis zitten. Aan datzelfde water dus heh? Daar schrokken wij even van. Wat hij daar deed? Wel, dat weten we niet, maar hij zat er angstig bij. We moesten een paar keer roepen voordat hij besloot om onder het wielhuis vandaan te komen. Vervolgens stak hij over naar de Katbladstraat en wachtte daar tot de fotograaf op gelijke hoogte met hem was. Samen liepen we toen naar de redactie.



En toen we daar waren aangekomen, kwam net de Boez naar buiten. Zo, uitgeslapen jongen? Jawel, en daarom moesten er even wat rek- en strekoefeningen gedaan worden. De fotograaf stelde de twee jonge reporters voor om nog even een stukje te gaan lopen, maar daar hadden ze geen oren naar. Want, te lang gescheiden geweest dus eerst een flinke partij rollebollen. Ja, lekker klef weer, maar ook leuk om te zien!

Deze keer lagen ze naast elkaar op straat (in plaats van bovenop dus), lekker naar elkaar te schoppen en te slaan.

Opeens dreigde er een bromwiel aan te komen. Zonder uitlaat denken wij, want hij maakte een hoop lawaai. En dat op de zondag! Schandalig inderdaad. Maar het bromwiel sloeg gelukkig af.

En dus kon er verder gestoeid worden. Ja, het ging er best heftig aan toe! Tot er weer een ander geluid klonk.

Er vlogen kwetterende vliegbeestjes over! Ook erg belangrijk natuurlijk! En beide kattenkopjes gingen precies tegelijkertijd naar rechts.

Wel, zo ging het nog een tijdje door. Wij zullen u verder niet vervelen met al die foto's van de stoeiende vriendjes, want dat wordt het Katblad al te saai.

De zondag bleef verder erg rustig en er kwamen geen vreemde haarfabrieken meer voorbij, zelfs BW (Pincho) niet. Die was zeker ook naar zijn moeder.....

Geen bezoek boven (1)

Het was weer zo'n mooie dag, maar behalve Cera zagen wij geen enkele reporter op straat. En daar het beslist geen pauze was, gingen we maar eens controleren waar iedereen zat.
Wel, tot onze grote verbazing zat Os bij ons boven in de slaapkamer. Jawel, verboden gebied voor hem, maar blijkbaar had de Boez hem uitgenodigd zonder eerst toestemming aan mevrouw Katblad te vragen, en Os was op de uitnodiging in gegaan. Wij verzochten Os echter onmiddellijk de trap af te dalen, want aan de regel "geen bezoek boven" willen wij graag vasthouden. Maar Os had helemaal geen zin om zich te laten sturen, had bovendien net ontdekt dat het raam openstond en sprong naar buiten. Nou, daar waren we mooi klaar mee!



Jouw schuld Boez! Ga hem maar achterna en haal hem svp snel terug!
De Boez twijfelde even, maar sprong toen ook het dakje op. Wij vreesden echter dat hij dat niet deed om zijn vriendje terug te halen....



Japekoppie lag zich te wassen op een stoel. Nee, hij was niet van plan om zich ook maar ergens mee te bemoeien. Ja, hij had een vroege pauze genomen omdat de zon wat fel was, en bovendien had hij recht op extra pauze vanwege iets onduidelijks.

Mevrouw Troy was ook niet van plan zich druk te maken om zo iemand als Oscar. Nee, zij had het al lang geleden opgegeven; Os was toch nooit tegen te houden en je kunt je energie dan beter bewaren voor andere zaken. Zoals je middagdutje inderdaad.

De vriendjes gingen zooien en klooien op het dak van de buurvrouw. Nee, ze kwamen nu niet naar binnen, misschien wel later. Of niet. En daar konden we het mee doen.

x

Wel, de jongens kwamen inderdaad later gewoon via de trap weer naar beneden. Daarop heeft mevrouw Katblad het slaapkamerraam maar gesloten. Voor het geval.

Jakkiebah.

Het is maar goed dat Os en Boez niet samen in 1 huis wonen, want af en toe vinden wij hen behoorlijk klef.
Wij weten niet hoe het bij Os thuis gaat, maar de Boez begint om zes uur met zijn "verzoeken" buiten gelaten te worden. Omdat mevrouw Katblad half zeven een mooiere tijd vindt om de luiken open te gooien, overbruggen we dus een half uur, dat door Boez gevuld wordt met het uitpakken van zijn trukendoos. Jazeker, u kent natuurlijk wel dat eerste filmpje van Simon's cat? Wel, zo dus!
Om half zeven precies openen wij het slaapkamerraam en zoeft Boez het dak op, loopt en klimt dan direct om zodat hij snel in de Katbladstraat op zoek kan gaan naar zijn vriendje Oscar. Als deze nog niet naar buiten werd geschopt, wacht de Boez net zolang tot dat wel gebeurt. Hij gaat dan niet naar de voordeur van Os, maar ligt voor onze deur met zijn snuit richting huize Os en blijft zo liggen tot Os verschijnt. Als het erg lang duurt voordat dat gebeurt, wil hij nog wel eens binnenkomen voor een snel brokje, maar voor een fatsoenlijk ontbijt heeft de Boez echt geen tijd. Nee, alles draait om de komst van Oscar....
En als die dan verschijnt, begroeten de twee elkaar enthousiast!



En erg klef dus, vinden wij.
Je moet er toch niet aan denken dat deze twee bij elkaar in huis zouden wonen? Jakkiebah!

Knap Lastig.

Was het eerst een geworstel, gespring en gedol daar onder onze vergadertafel, opeens was het helemaal stil. En dat terwijl wij niemand hadden zien vertrekken. Tijd dus om maar eens een kijkje te nemen. Wel, u ziet het zelf. Boez had zijn vriendje Oscar weer eens in de houdgreep en er zat voor Os niks anders op dan zich "dood" te houden. En hij (Os) keek ons aan met een blik van: "Tja, 't is is niet anders, heh? Ik ben weer de klos...."



Maar plots zag hij toch kans zich los te worstelen en gaf de Boez een knal voor zijn kop. Zonder nageltjes uit dus. Echt vriendjes, niet? Nee, elkaar echt pijn doen ze niet; we horen tenminste nooit een grauw, gil of snauw als ze aan het ravotten zijn.



Cera kwam voorbij en dacht er het hare van. Nee, als Boez haar in de houdgreep wil nemen, laat ze luid protest horen. Want dergelijke dingen doe je niet met dames, wel?

Mevrouw Troy vond het maar knap lastig, dat gestoei onder haar tafel. Zij is erg gesteld op haar
rust, en wil zich bovendien kunnen concentreren als zij in functie en dus van de bewaking is. Maar gelukkig was zij goed gestemd omdat de zon zo heerlijk scheen. Ze sloeg zelfs haar 2e middagdutje over! Het lijkt wel of het lekkere weer haar nieuwe kracht en energie heeft gegeven en daar zijn wij erg verheugd over. (Mevr. Troy hoopt over 3 maanden alweer 16 jaar te worden!)

Paasbrunch

Na onze Paaswandeling gingen mevrouw Katblad en de fotograaf naar de Paasbrunch in het Hof. Onderweg kwamen ze Bohr tegen. Zij zat wat te mokken op het bankje van Rooie Gijs, die overigens zelf nergens te bekennen was. Maar anders was Bohr daar natuurlijk ook nooit gaan zitten, heh? Effe erbij blijven, mevrouw Katblad! Tjongejonge....



De Boez en zijn vriendje Oscar waren met mevrouw Katblad meegegaan. Ja, ook zij hadden wel trek in een brunch! Alleen was het voor beide haarfabrieken te eng om de eetkamer te betreden. Teveel vreemde mensen, heh? En best wel luidruchtig ook omdat het Pasen was en vanwege de spanning voor de eierenzoektocht. Maar Boez was gaarne bereid om buiten op wat hapjes te wachten. Of eigenlijk ging het hem natuurlijk vooral om de aandacht.



Doch Oscar zag in gedachten al een paar zacht gekookte eitjes voorbij komen. Zonder zout graag. Jammer alleen dat deze lunch voor mensen was, en dus niet voor leerling-reporters met vacht. Wat een teleurstelling voor de Os!



De Boez zag de gedekte tafel en was boos. Niet dat hij nou zo graag menseneten eet, maar waar mevrouw Katblad is, wil hij ook zijn! En nu moest hij dus buiten blijven wachten..... Dat zat hem behoorlijk dwars. (Verwend knaapje eigenlijk, heh?)

Wel, Boez bleef dan ook daadwerkelijk in de Hoftuin wachten. Os was het na een tijdje zat en vertrok. Boez wilde niet vertrekken zonder mevrouw Katblad. Natuurlijk zat hij regelmatig voor de ramen te jengelen. Lekker ontspannen hoor, Boez! Kan je niet gewoon naar huis gaan? Nee dus.

Halverwege de maaltijd moesten er eieren gezocht worden in de tuin. Boez deed zijn best maar vond er geeneen. Dat kwam ook omdat hij op de verkeerde plaatsen zocht. Typisch Boez dus.

Daar Boez! Een groene! Arme Boez; hij ziet natuurlijk helemaal geen groen tussen groen!

Boez zocht nog even verder. Tevergeefs....
Toen alle eieren verzameld waren, gingen de mensen weer naar binnen. Boez nam weer plaats voor het raam en zat dusdanig klaaglijk en irritant te jengelen dat mevrouw Katblad hem maar naar binnen haalde. "Nog erger dan een mensenkind!", riep ze.

Maar Boez voelde zich helemaal niet op zijn gemak tussen de mensen aan die vreemde tafel. Hij zat te worstelen in de armen, wilde niet op schoot, wilde niet weg en wilde ook niet blijven. Kortom: lekker onrustig! Tenslotte was het maar beter om naar de redactie terug te gaan, vond de fotograaf. Mevrouw Katblad had toch al genoeg lekkere broodjes gegeten, heh? Nou dan!

Thuis kreeg de Boez een paar verantwoorde kattensnoepjes. Daarna keerde hij weer terug naar de Hoftuin terwijl mevrouw Katblad dus speciaal voor hem naar huis was gegaan. Snapt u daar nu wat van? Wij niet!

Lol trappen in de Steeg.

Nu durven ze wel, de twee vriendjes de Boez en Oscar. Het is inmiddels alweer 3 maanden geleden dat Storm (de Schrik van de Buurt) verhuisde, en de Steeg (van Storm) is dus niet zo gevaarlijk meer als eerst. Dus als wij, terugkomend van een rondje lopen, door de Steeg wandelen, is het even feest. De twee blagen nemen bezit van bankje en tafeltjes, springen op en af en maken er een lollige boel van. Het gevaar is geweken, de jongens profiteren van een onbezorgde doorgang.

Maar hoe zit het dan met Bel de Franskat? Hij zou toch de Steeg in bezit nemen? Hij was toch de opvolger van Storm?

Wel, wij weten ook niet hoe het zit, maar wat wij wel weten is dat Bel een groter territorium heeft dan Storm had. En waarschijnlijk is hij daarom minder vaak in de Katbladstraat of in de Steeg te vinden. Maar dat maakt ook dat Bel de Franskat gevaarlijker is. Immers, op Storm kon je altijd rekenen; hij was een constante Schrik. Bel kan na dagenlange afwezigheid zomaar ineens opduiken en slaat dan nietsontziend zijn slag.

De jongens (Os en Boez) beseffen dat niet. En dat is misschien maar goed ook. Maar vandaag of morgen krijgen ze de Schrik van hun leven, daar kun je donder op zeggen. Al hebben wij dat natuurlijk liever niet.......

Vieze stukjes en plakjes.

Al snel is het "vechtpartijtje" (zie een vorig bericht) weer vergeten. Gelukkig maar! De jongens gingen met de fotograaf mee op een kleine verkenning door de parallelstraat. Erg enthousiast waren ze echter niet.



En de lol ging er helemaal af toen we Bel tegenkwamen. De Franskat dus, heh?
Bel had het erg druk. De vuilnis was net opgehaald maar er lag nog genoeg op de straat, en de Franskat leek honger te hebben. Hij was tenminste druk bezig om allerlei vieze plakjes en stukjes van de stenen af te vreten. We zagen zelfs een platgereden pitabroodje (of zoiets), waar Bel gretig hapjes vanaf stond te scheuren. In elk geval waren wij niet welkom, en Bel stond bij voorbaat al te grommen toen hij ons zag aankomen. Wat zou hij gaan doen? Aanvallen of doorgaan met zijn vreterij?



De jongens besloten dat niet af te wachten. Na een kort overleg keerden ze om en liepen terug naar de Kruidentuin. De fotograaf ging maar mee....

Bij het luik van Vlinder was er nog een kleine schermutseling, maar dan wel een van het vriendelijke soort gelukkig. Blijkbaar waren de jongens toch niet zo erg onder de indruk geraakt van het gedrag van de Franskat.

En ach, de dag was nog jong. Bovendien scheen de zon! Nee, de dag was nog lang niet ten einde en er zou vast nog wel meer te beleven zijn...

Hij zakt er maar in!

(links Oscar, rechts de Boez)

Oscar:
Ik hoor u denken: Ah, wat lief!
Wel, laat ik u uit de droom helpen. Dit was helemaal niet lief!
Ik deed helemaal niks, echt waar. Alleen maar een paar brokkies uit Boez' bakje genomen. Daar doet ie gewoonlijk niet moeilijk over en we hebben dat ook zo geregeld. Dat ik dat mag dus, ja.
Maar toen ik wil naar buiten wilde gaan, besprong de Boez me. En nam me dus in de houdgreep, heh?



Hij zette ook nog eens zijn tanden in mijn hals. Ik kon geen kant meer op, nee. En omdat ik dus geen kant meer op kon, hield ik me dood. Het duurde zeker wel een hele minuut. Ik wou nog zeggen dat ik het nu wel wist. Dat hij sterker is dan ik, ja. Want ik werd het behoorlijk zat, dat liggen in die houdgreep met zijn tanden in mijn vacht. Het was ook helemaal nergens voor nodig want we zijn vriendjes en het gaat er helemaal niet om wie er nou sterker is. Maar Boez wou dat dus bewijzen. Nou, leuke vriend hoor!
Toen liet hij opeens los.



En normaal word ik nooit boos, maar nu effe wel. Nee, ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo boos ben geweest als op dat moment. Vandaar dat ik hem een paar oplawaaien wilde geven. Maar dat lukte niet want Boez ging op zijn rug terug liggen maaien.

Toen heb ik gezegd dat hij de pot op kon. En toen ben ik weggegaan, inderdaad. Nee, ik had het helemaal gehad met die Boez. Vriendjes zijn we toch? Nou dan. Nee, dan doe je zoiets niet. Hij zakt er maar in, dat vriendje van me. Heh?

In het belang van het Katblad...

Mevrouw Katblad werkt regelmatig aan de relatie tussen haar en de Boez. Dit uiteraard helemaal in het belang van het Katblad. Een van de onderdelen van deze therapie is het door de kamer gooien van snoepjes uit zo'n paars doosje (1 snoepje tegelijk natuurlijk), daarbij "Een, twee...... Joepie!" te roepen en dan te zien hoe de Boez uitglijdt over de tegels en tenslotte het snoepje weet te "vangen", er even mee zooit en vervolgens opsmikkelt. Vervolgens komt Boez weer naar mevrouw Katblad toe, zet zijn grote ogen op en wacht op de volgende ronde. Dit ritueel wordt enkele keren herhaald, tot mevrouw Katblad vindt dat Boez genoeg snoepjes heeft gevangen. Immers, wij willen niet dat hij misselijk wordt, heh?
De Boez zelf geeft aan wanneer het tijd is voor deze therapie door op het muurtje bij de keuken te klimmen en te gaan zitten mauwen. Dat mauwen doet hij in een bepaalde, unieke toonsoort zodat mevrouw Katblad direct begrijpt dat het moment daar is. Vaak is zij dan net op dat tijdstip bezig met de koffiemachine, en wij denken dat dit geen toeval is.
Vandaag echter kwam, tijdens deze belangrijke therapie in het kader van de relatieverbetering, een tweede kandidaat de ruimte binnen. Oscar dus, ja.
Hij verklaarde dat ook hij recht had op deelname, en toen zaten wij met een probleem. De Boez had reeds een flink aantal snoepies achter zijn kiezen, en eigenlijk waren wij net klaar met zijn therapie. Maar daarnaast vonden wij het ook erg kinderachtig om, nu Oscar net was gearriveerd, de sessie af te sluiten en hem daardoor wellicht een klein trauma te bezorgen.



Wel, mevrouw Katblad besloot dus de therapie met enkele snoepjes te verlengen, doch tijdens deze verlening bleek overduidelijk dat Oscar helemaal geen therapie nodig heeft en dat de Boez een doetje is. De door mevrouw K. met het gebruikelijke enthousiasme weggeworpen snoepjes werden direct door Oscar opgevangen, stilgelegd en opgeschrokt, zonder enige vorm van spel of andere interactie. De Boez kwam er sowieso niet meer aan te pas.
Na drie snoepjes werd het doosje dichtgedaan en ging Oscar weer de sneeuw in. Zonder bedankje trouwens, en de Boez perplex achterlatend. Nee, Oscar redt zich wel zonder therapie.

Gezellige boel.

Het is hondenweer als wij onze ronde lopen, en daarom komen we dan ook maar weinig haarfabrieken tegen op straat. Oscar loopt voor zijn huis te klagen en draait een aantal keren met zijn drijfnatte vacht om onze benen heen. Zijn huisgenoot Lima zien wij nergens, maar als wij stiekem even door de ramen kijken, wordt onze blik naar beneden getrokken. We hadden het kunnen weten....



Lima zit natuurlijk weer eens verstopt achter het tuinbankje. Nee Lima, wij zullen je heus niks doen. Sterker nog: wij laten je lekker met rust en gaan weer verderop; we zijn al nat genoeg geworden en onze camera ook.



De Boez, onze jongste verslaggever, is ons komen ophalen. Hij maakt nog wat rare sprongen om zijn vriendje Oscar uit te dagen en sprint daarna weer in volle draf naar het kattenluik. Ook de Boez wordt liever niet al te nat!
Oscar heeft de rare sprongen van de Boez opgevat als een uitnodiging om binnen te komen spelen, denken wij. In elk geval zien wij hem achter de Boez aan door het kattenluik verdwijnen.



Cera was al op de redactie. De Boez helemaal blij: zijn maatjes zijn weer allebei binnen! Wij pakken wat veertjes uit de kattenspeelgoedmand en strooien die in de kamer rond. Zo, nu lekker spelen jongens, en geen ruzie maken heh? Waar is Oscar gebleven?

Stomme vraag.

Wel, het werd weer een gezellig boel op de redactie. Hoe zat dat ook alweer met onze sluitingstijden?

De hagelbui.

Oscar en de Boez zaten buiten voor de deur van de redactie. Zij deden niets bijzonders en waren zelfs niet aan het zooien of klooien. Nee, zij zaten daar alleen maar. Of zij zich verveelden? Dat weten wij niet maar het leek er wel verdacht veel op.



Toen de eerste druppels vielen van een nieuwe bui, keek de Boez even achterom om te zien of het kattenluik nog wel open was. Je moet immers snel naar binnen kunnen vluchten als de nattigheid te heftig wordt, heh? Gelukkig was het luik open. Dat staat trouwens gewoon de hele dag open maar het is goed om dat af en toe te controleren want je weet maar nooit. En natuurlijk moet je ervoor zorgen dat je geen enkel risico loopt met dit wisselvallige weer. Bovendien kan het grote vuilnismonster langskomen en dan moet je ook wegwezen. Redenen genoeg dus om het kattenluik in de gaten te houden!



De bui kwam maar langzaam op gang en een paar druppels op je vacht kun je wel hebben. Vooral als je eraan gewend bent regelmatig zeiknat te worden, zoals Oscar dus.

En omdat er toch op dit moment niks te doen was, probeerde Oscar weer eens wat aaien los te peuteren bij de fotograaf. Oscar kreeg zijn zin. Hij drong ook wel heel erg aan, dat moeten we erbij zeggen.

De fotograaf vond het na een poosje wel welletjes en besloot naar binnen te gaan. Even later ging het zowaar hagelen, maar toen waren de jongens nergens meer te vinden. Pas na de bui meldde de Boez zich weer. Luid klagend natuurlijk en behoorlijk vies en nat. "Eigen schuld", zei de fotograaf. En de dweil moest er alweer aan te pas komen.