Reisgenoot

In de bus naar het vliegveld en in het vliegtuig naar Schiphol hadden wij een kleine reisgenote. Haar naam is Moly.



Moly werd door iemand gedumpt in de haven van Molyvos, en werd gevonden door Nederlanders. Dat was haar geluk, vermoeden wij....



Moly werd ingeënt en de papieren werden in orde gemaakt, en zo kon zij mee naar Nederland waar zij hopelijk heel gelukkig zal worden! Moly gaat wonen in Den Haag en wij wensen de lieve mensen die haar meenamen heel veel geluk met zo'n mooi kattenmeisje!

Vakantieliefde....

Hoe zwaar vonden wij het om afscheid te moeten nemen van onze kleine griekse Moustaki.... Want hoe zal het verder met hem gaan? Kan hij genoeg eten vinden? Zal hij zijn territorium kunnen bewaken? Is er iemand die naar hem omkijkt en hem zo nu en dan de knuffels geeft die hij zo hard nodig heeft? In elk geval hebben wij hem twee weken lang voorzien van gezond kattenvoer en hem zo een buffertje gegeven. En mocht u van plan zijn op vakantie te gaan naar Lesbos en daar logeren in het Hotel Aphrodite nabij Molyvos, kijk dan naar onze Mouzsch uit, vertroetel hem op allerlei mogelijke manieren en zeg hem dat wij hem nooit zullen vergeten en ons best zullen doen hem weer op te zoeken. Want hij is de grootste vakantieliefde die wij ooit hebben gehad.... (foto gemaakt door Peettante).

Hoofdredacteur en peettante weer thuis

Ja, vannacht zijn wij weer veilig thuisgekomen na een reis van 11 uur. Om vier uur 's middags werden wij door de bus bij het hotel opgehaald en daarna moesten wij nog vele stops maken bij andere hotels om meer mensen op te halen. Het was de warmste dag van onze vakantie; minstens een graad of 37 C maar het kan ook meer zijn geweest. Men sprak al over een hittegolf die langere tijd zou gaan duren. De laatste dagen hebben wij dan ook heerlijk aan de zeekant gezeten waar een lekker briesje stond en waar wij de laatste kattenbrokjes konden uitdelen aan al wie maar langs kwam....
Het vliegtuig vertrok om half negen plaatselijke tijd maar wij gingen nog voor een tussenlanding naar Kos. En daar wij niet zo houden van het opstijgen en landen met een vliegtuig, was dit een ware beproeving. Bovendien moesten wij op Kos het vliegtuig verlaten, en toen wij dachten een kop koffie te gaan nuttigen, bleek de koffiebar verlaten. En toen het personeel eindelijk opdook, werden wij net verzocht weer in te stappen. Dag koffie! In het vliegtuig moesten wij nog enige tijd wachten op drie dames die zoek bleken. Zij werden uiteindelijk gevonden en stapten in met het schaamrood op de kaken. Tenslotte konden wij dan eindelijk vertrekken maar kregen al direct na de start te maken met een constant gillend kind, 1 stoel voor ons. Tijdens de vlucht werd ons medegedeeld dat Arke Fly niet meer in staat was geweest de nodige etenswaren in te slaan op Schiphol, maar er was wel koffie met koeken waarvoor wij ruim moesten betalen. Gelukkig hadden wij ook nog een klef broodje in onze tas, wat wij met smaak oppeuzelden.
De vlucht ging voorspoedig en de landing op Schiphol was niet al te hard. Na nog 15 minuten taxiën werden wij losgelaten op de meest vergelegen pier waar een temperatuur werd genoteerd van 13 graden. Erg frisjes, vonden wij. Op de komst van de bagage moesten wij geruime tijd wachten. Maar dat schijnt op Schiphol niet bijzonder te zijn. Gelukkig hadden wij al voor ons vertrek naar Lesbos een taxi besteld die dan ook netjes voor ons klaar stond. Op straat vonden wij nog een gouden armband die wij hebben opgeraapt, en nu moeten wij nog verzinnen hoe deze bij de rechtmatige eigenaar terug moet komen. Maar dat terzijde.
Eerst werd peettante afgezet bij haar woning, daarna ging de hoofdredacteur nog een stukje mee met de taxi. Naar de redactie dus heh? Bij het openen van de deur zaten de drie redacteurs in de gang klaar om ons te verwelkomen. Wij kunnen u mededelen dat mevrouw Troy knap chagrijnig was, dat Japekoppie direct de koffer en andere bagage wenste te controleren en dat de Boez zeer enthousiast was en de hoofdredacteur verwende met vele kopjes en lieve geluidjes. Boez zag er wel erg groot en flink uit. Wij vermoeden dat hij in de afgelopen 15 dagen aan gewicht heeft gewonnen. Ook viel het ons op dat de redactiemedewerkers er bijzonder gezond en welvarend uitzien in vergelijking met onze modellen op Lesbos. Maar wij hadden ook niet anders verwacht. En nu gaan wij dus naar bed en brengen u later op de dag nog wel wat meer nieuws. Het was een vermoeiende dag, maar wij zijn erg blij weer op de redactie te zijn bij onze eigen haarfabrieken!

Pootgemeen

Na een pootgemeen met "Indringer", wil de Mouzsch weten of alles nog wel goed is met mamma Pouzsch. Natuurlijk ging de ruzie om eten op het terras aan zee, er werd gevochten onder een gedekte tafel en de Indringer ligt op dit moment onder een ligstoel bij het zwembad. Wij vermoeden dat er een familieband bestaat tussen Moustaki en Pouzsch omdat zij elkaar regelmatig besnuffelen en Mouzsch haar met kopjes verblijdt. Wij hebben nog steeds niet kunnen ontdekken waar Pouzsch haar kits heeft verstopt, maar het moet in de buurt van de zeekant zijn want zij bezoekt nimmer ons balkon dat verderop landinwaarts is gelegen. Dat is bllijkbaar te ver van haar nest verwijderd.....

Edoh

Dit is onze vaste balkonbezoeker Edoh. Gelukkig komt hij op andere tijden op visite dan de Mouzsch, want ze liggen elkaar niet zo goed. Edoh eet graag een brokje mee, maar is zeer bescheiden qua porties dus wij vermoeden dat hij nog meer adresjes heeft. Nee, hij komt eigenlijk meer voor de gezelligheid. Wij hebben gehoord dat Edoh uit huis is geplaatst omdat hij alsmaar vogels ving en die vervolgens niet opat. Zijn mens heeft hem toen gezegd dat hij kon vertrekken, en nu is hij min of meer zwervende. Edoh is erg sociaal, aan mensen gewend en vandaar dat hij graag in hun gezelschap verkeert. Hij kletst ons bovendien de oren van het hoofd en dat vinden wij weer gezellig.

Indringer

De laatste twee dagen worden onze hotelkatten steeds vaker lastig gevallen door een stevige, brutale indringer. Wij vrezen dat hij het terras wil overnemen van Moustaki, Pouzsch en Kleiis.

Gelukkig kiest het hoofd terras (mens dus) partij voor onze drie poezenvrienden en jaagt de indringer steeds van het terras af. Het is echter al een paar keer tot een pootgemeen gekomen bij het zwembad en op het terras aan zee. Wij hopen dat onze drie stand houden en hebben besloten dit te komen controleren, over een half jaartje of iets dergelijks. Eerst maar weer even sparen!

Arme drommel

Vriendje nummer 3 meldt zich. Hem hadden wij ook al eerder aan tafel gehad, maar hij is wat schuw en komt niet aan onze voeten zitten. Hij wil zijn voedsel toegeworpen krijgen en dus doen wij goed ons best de hapjes vlak voor zijn snufferd te gooien, anders vreten de anderen het op, heh?

Mooi ventje.

Ja, daar is vriendje nummer twee. Een mooie jongen en nog lief ook. Behalve een lekker hapje is een flinke aaibeurt ook erg welkom. Wij zagen hem hier al eerder en hij ons dus ook. Hij vertrouwt ons en neemt de aaien dankbaar in ontvangst.

Vriendje van de baas

Het duurt niet lang of het eerste vriendje van de baas (Alecco) meldt zich. Hij zegt dat hij keurmeester is en wij geloven hem direct. Aan 1 hapje heeft hij echter niet genoeg, want om de kwaliteit van het eten te kunnen beoordelen moet je natuurlijk van elke hoek van het bord een stukje van het een of ander krijgen. Maar hij is erg geduldig en wacht netjes op wat wij hem te bieden hebben.

De baas van het restaurant

Dit is Alecco en hij is (van) de baas van het restaurant. Dat kun je goed zien want Alecco is behoorlijk aan de maat. Onze dierenarts zou zeggen: daar kan wel een pondje vanaf...

Alecco ligt op dit moment uit te buiken na de lunch. De tafel is alvast weer gedekt voor het diner. Wij moeten nog aan de lunch beginnen want wij hadden namelijk een lekke band en dat was een heel gedoe en de reparatie kostte nogal wat tijd. Gelukkig kun je hier in het dorp op elk tijdstip van de dag eten wat je wilt, dus we krijgen onze bordjes zo op tafel. Wij denken dat Alecco dan wel komt vragen of het ons smaakt, en dan wat vriendjes meenemen. Hij heeft er vast vele.

Wachten op de zonsondergang

Samen wachten wij 's avonds op de zonsondergang. Mouzsch kijkt naar de mensen op het strand en de enkele surfers. Misschien loopt hij straks met ons mee naar onze hotelkamer om daar op het balkon plaats te nemen. Maar misschien ook wel niet, want Mouzsch heeft soms ook nog andere belangrijke dingen te doen. Zoals het verdedigen van zijn territorium bijvoorbeeld. Wij horen regelmatig midden in de nacht dat er gevochten wordt en maken ons dan zorgen om hem. Dat mag u best weten.....

Eigen stoel

Eigenlijk mogen de katten hier niet op de stoelen slapen, maar Mouzsch vindt dat dat niet voor hem geldt. Wij geven hem groot gelijk en zullen hem dan ook niet wegjagen. Maar gisteren zagen wij hoe een heel naar hij-mens een bedelende kat op het terras een schop gaf. Opeens smaakte ons eten niet meer zo en om dit mens dwars te zitten hebben wij de arme poes bij ons geroepen en lekker verwend met wat calamaris. Er zat weliswaar een deeglaagje om en de vis was gefrituurd, maar daar had poes geen last van. Al gauw kwamen zijn vriendjes ook toestromen en zo zagen wij ons middagmaal snel verdwijnen in de hongerige bekjes. Ja, de brokjes waren op dat moment op maar later hebben wij nog 2 zakken bijgekocht zodat wij onze vriendjes en vriendinnetjes niet hoeven teleur te stellen. Het leven zal sowieso weer wat moeilijker voor ze worden als wij vertrokken zijn. Maar voordat het zover is, proberen wij andere toeristen die nog wat langer blijven, over te halen onze taak over te nemen. Dat is onze plicht, vinden wij.

Gezelligheid

Ook als wij naar het terras aan zee lopen, volgt Mouzsch ons. Hij huppelt als een hondje achter ons aan en als wij in de schaduw gaan zitten en ons op onze eigen wijze wat gaan vermaken, gaat de Mouzsch vlakbij zijn dutje doen. Wij moeten ook nog even vermelden dat het alsmaar warmer wordt. Zelf hebben wij geen thermometer maar men heeft ons verteld dat het gisteren 33 graden was, vandaag is het 35 en morgen zal het 37 graden Celsius zijn. Wij vinden dat erg warm.

Tassenbewaker

Behalve dat Mouzsch een goede tassencontroleur is, is hij ook een prima tassenbewaker. Vooral de tas met het zakje Whiskasbrokjes houdt hij erg goed in de gaten. Let wel: het terras zit vol met mensen die allemaal lekkers op hun bordjes hebben. Mouzsch is een rasbedelaar en zou dus eigenlijk nu zijn chantage moeten plegen voor stukjes worst, fetakaas etc., maar vandaag neemt hij zijn werk erg serieus en wijkt niet van onze tassen. Misschien speelt wel mee dat hij al eerder op de morgen twee handen vol brokjes heeft gekregen, maar om nu je stukjes kaas te laten lopen, vinden wij wel ver gaan. Langzamerhand worden de banden aangetrokken en het afscheid nemen wordt alsmaar moeilijker. Daarom proberen wij daar ook nog maar niet aan te denken....

Rare standjes

Onze Moustaki (de Mouzsch dus) moet wel haast op een of andere manier in verbinding staan met onze jongste bediende de Boez.Nu hij ons wat beter heeft leren kennen, dringt hij zich steeds meer aan ons op en vraagt hij veel aandacht. Ook komt het regelmatig voor dat hij dusdanige houdingen aanneemt dat wij veel overeenkomsten zien. Het is maar goed dat onze studiereis zijn einde gaat naderen want wij moeten steeds vaker aan onze redactieleden denken. Terwijl wij hier hard zitten te werken en de katten alhier bestuderen, houden zij tenslotte maar vakantie en voeren waarschijnlijk helemaal niks uit. Wel, over een paar dagen vliegen we terug en gaat de zweep er weer over! Bij wijze van spreken dus, heh?

Tassencontrole

Terwijl wij foto's aan het maken waren van de zonsondergang, vond Moustaki het nodig onze tas de controleren. Hij had namelijk zijn avondhap nog niet gehad. Heel toevallig hadden wij een zakje kattenbrokjes bij ons en dus duurde het niet lang voordat Mouzsch deze had gevonden. Later liep hij mee met ons naar onze hotelkamer waar hij op het balkon de nacht heeft doorgebracht. Maar natuurlijk heeft hij eerst een tijd op schoot gezeten en is hij uitgebreid geknuffeld! Het hele verhaal krijgt u later uitgebreid te lezen!

Zonsondergang

Gisteravond waren wij getuige van een prachtige zonsondergang. De Mouzsch was er ook bij, al kwam hij niet voor de kleurenpracht maar voor iets heel anders!

Noodweer

Als u nu dacht dat het hier op Lesbos allemaal zo geweldig was! Wel, vandaag hadden wij noodweer. Bliksemschichten, tropische buien en storm. Daardoor dus regelmatig stroomstoringen, water onder de deur van de hotelkamer door en overstromingen op de weg zodat wij ook niet met de kleine huurauto op stap konden. Waar Mouzsch en Kleiis gedurende het noodweer zaten, weten wij niet. Gelukkig is het weer wat opgeknapt en is Kleiis alweer langsgeweest voor haar bakje met brokjes. De Mouszch hebben wij op dit moment nog niet gezien. De Poezsch (zie eerdere berichten) zagen wij vanochtend vroeg, voor de buien begonnen. Zij heeft dus gelukkig haar ontbijt genuttigd. Dat vinden wij erg belangrijk want wij vermoeden dat Poezsch kits heeft, gezien de toestand van haar buikje (mager maar met volle borstjes). Waar zij haar kits verbergt, weten wij dus niet. Haar ontbijt bestond uit 1 gekookt eitje (gejat van de ontbijttafel door ons), en een bakje met brokjes (niet gejat maar eerlijk gekocht), en dan nog wat stukjes kaas en worst. Wij hopen dat Poezsch haar kits goed heeft opgeborgen en dat haar nestje niet nat is geworden..... Maar een beetje zorgen maken wij ons dus wel.

Petrapoezen

In een volgend steegje zagen wij deze twee rakkers. Lapjespoes was duidelijk zwanger en had dus de bijbehorende honger. Ja, u ziet het goed: zij mist een groot stuk van haar staart. De kat achter haar was waarschijnlijk van een lagere kaste of zoiets, want lapje had voorrang bij het eten. Ook toen wij elders wat brokjes lieten vallen, durfde hij/zij deze niet op te eten zonder goedkeuring van het lapje. Onze zak met Whiskas raakt overigens snel leeg. Wij vrezen dat wij nog een zak van een paar kilo moeten kopen. Wij kunnen echt niet van de haarfabrieken hier verwachten dat zij voor ons po(e)seren zonder beloning, heh? Dat zou "misbruik" zijn!

Petrapoes

Wij moesten even op een laag muurtje klimmen om deze poes te kunnen fotograferen. Hij/zij zat namelijk op een schuurdak en was net met een flinke wasbeurt bezig. Hij/zij snapte niets van onze belangstelling en vond het dus ook helemaal niks, dat gerommel beneden het dakje. Wij wilden deze kat niet verder lastig vallen en bleven derhalve niet lang. Bovendien zaten er verderop nog wat andere haarfabrieken die wel belangstelling voor ons leken te hebben. Deze opname werd gemaakt in een smal straatje in het dorp Petra.