Mini pest Vlinder.

Toen wij de Kruidentuin naderden, hoorden we al luid gekibbel en gegrauw. We zagen Mini voor de neus van Vlinder zitten, en de kleine Ka deed heel veel moeite om Vlinder te raken. Doch toen we de Kruidentuin betraden en Mini ons zag, sprong ze van de paaltjes af en verdween in het struikgewas. Zeker een slecht geweten, heh?



Nou, in elk geval was Vlinder van haar belaagster af. We hadden verwacht dat Vlinder nu zou opspringen en verdwijnen (want zij houdt niet zo van vreemde mensen in haar nabijheid), maar ze bleef rustig zitten. Misschien besloot ze wel dat de aanwezigheid van de fotograaf minder gevaarlijk was dan het passeren van de plek waar Mini verscholen lag? Wij wilden haar niet van streek brengen en liepen met een zo groot mogelijke boog om Vlinder heen.



Maar natuurlijk maakten wij wel snel even wat foto's van deze prachtig gekleurde poezenmeid! Het komt namelijk niet zo vaak voor dat wij haar zo vlak voor onze lens hebben.



Vlinder wachtte inderdaad tot wij een flink eindje verderop waren, en vertrok toen met een noodgang naar de Parallelstraat.



En Mini liet Vlinder gaan. Ja, want zij werd opeens in beslag genomen door haar nieuwsgierigheid; wij hadden namelijk een stel reporters bij ons! En natuurlijk wilde ze die heel graag bespieden, dat spreekt voor zich. Want: nieuwe mogelijkheden en nieuwe kansen! En Mini laat zich die niet afnemen. Oh nee.

Opwinding.

Op onze ronde kwamen wij eindelijk weer eens Vlinder tegen; wij waren blij haar te zien. Ze zat achter een wielhuis (dat had u natuurlijk al gezien) maar wat ze daar deed was niet duidelijk. Wel was het vreemd dat ze de fotograaf zo dichtbij liet komen; er moest derhalve iets bijzonders aan deze plek zijn.



Dat vond Japekop (op de voorgrond, Boez daarachter) blijkbaar ook. Zij bek stond een zelfs een beetje open. Wat was hier zo spannend?



Wel, dat werd spoedig duidelijk. Het was de bumper dus. Er kleefde een luchtje aan waar de haarfabrieken niet genoeg van konden krijgen. We begrepen nu ook waarom Vlinder daar was en ze niet op de loop was gegaan voor de fotograaf.

Maar Japekop werd wel erg brutaal en eiste de hele bumper op. Vlinder wist waarschijnlijk niet dat Japekop geen vechter is en haar heus niets zou doen; ze vond hem te opdringerig en besloot haar stukje bumper op te geven. Daarna liep ze in snelle draf naar de Kruidentuin.

Op de bumper zagen wij, nu wij dichterbij konden komen, wat de oorzaak was van de opwinding: een flinke geurvlag, vermoedelijk van een kater.

Nu is het zo dat wij de afgelopen nachten regelmatig weer de sirene van Bollewangen hebben horen gaan, doch gezien het onwelkome tijdstip hebben we daar geen foto, dus geen bewijs van.
Doch, zoveel ongecastreerde katers met hetzelfde geluid als Bw zullen er niet langs komen, wel? Dus nemen wij maar aan dat de geurvlag van hem is en dan begrijpen we ook de opwinding van Vlinder en Japekop. Wat wij niet begrijpen is dat de Boez geen belangstelling toonde, maar goed, hij was van huis gegaan om Oscar te zoeken, en dat was blijkbaar veel belangrijker!

Geen overbodige luxe.

Af en toe komt Vlinder even langs. Ze loopt dan haar rondje: door de Parallelstraat, via de Steeg van Storm naar de Katbladstraat, dan door de Kruidentuin weer de Parallelstraat in. Het is het rondje wat wij ook vaak lopen, maar dan wat minder snel dan Vlinder. Ze blijft ook nooit bij het Poezenloket dralen, zoals anderen wel vaak doen. Nee, bij Vlinder zit de vaart erin en wij denken dat het haar vooral om de beweging gaat, niet om de gezelligheid. En dat beetje beweging is naar onze bescheiden mening geen overbodige luxe!

Niet zomaar een kat!

Op onze ronde door de Kruidentuin zagen wij opeens, verscholen tussen de verschrompelde varens, een lichtgekleurd kattenkoppie. Hij of zij wilde duidelijk niet gezien worden en wij wilden uiteraard het onze daarvan weten. De bekende lokgeluidjes werkten niet bij deze kat, integendeel, hij/zij waggelde snel naar het centrum van de kruidentuin om zich aldaar te verschuilen.



Ha, Vlinder dus! Nou, van verstoppen was hier geen sprake dus, maar in elk geval zat Vlinder, al was zij nu duidelijker zichtbaar, hier wel op een plek waar wij niet bij konden komen. De boom in het centrum van de tuin heeft stevige, laaghangende takken en aan een tijgersluipgang doen wij niet omdat wij onze kleding netjes willen houden en bovendien niet meer zo lenig zijn.... Maar dat terzijde.



Dus lieten we het bij hangen over het hekje, armen met camera uitstrekken en dan maar hopen dat we Vlinder een beetje scherp in beeld kregen. Dat laatste lukte maar matig, zoals u kunt zien.
In elk geval kunnen wij (en u dus nu ook) wel vaststellen dat Vlinder nog steeds behoorlijk aan de maat is, en nu snappen wij tevens waarom zij zich alsmaar wil verstoppen. Ja, want als je, door je gewicht, niet meer zo snel kan zijn, moet je zorgen dat je veilig zit zodat je geen sprintjes hoeft te trekken; dat levert alleen maar nog meer frustratie op.



Wij probeerden Vlinder scherp in beeld te krijgen en moesten daarvoor rond het centrum van de tuin zoeken naar een opening tussen de bladeren. Daarbij moesten wij dus ook regelmatig over het hekje hangen en diep door de knieën gaan. En natuurlijk kwamen er mensen voorbij die erg nieuwsgierig waren, wilden weten wat ons doelwit was en dan "oh, het is maar een kat" riepen. Wel, met dit soort mensen willen wij niets te maken hebben, want zij zijn onwetend en arm van geest. Bovendien is Vlinder niet zomaar een kat, dat zie je zo!
Wel, Vlinder was niet bereid zich zo te draaien dat wij haar een beetje voordelig in beeld kregen, dus gaven wij het tenslotte maar op. Wij wachten maar weer op betere tijden, zeg maar.....

Privacy...

Vlinder:
Nee mevrouw Katblad, ik zag u niet en wil u ook niet zien. Maar omdat u daar nu toch staat, zou ik u willen verzoeken afstand te houden. Ja, u dient mijn privacy te respecteren en bovendien zit ik nog net binnen en heeft u hier niks te zoeken. Moet ik nog meer redenen opsommen? Nee, dat dacht ik ook.
Nee, ik kom beslist niet naar buiten en zeker niet om u te plezieren. Omdat het mij te hard waait inderdaad. Wel, ik had toch de behoefte aan een frisse neus en vandaar dat ik hier dus zit.
Mevrouw Katblad, nog 1 stap dichterbij en ik ben weg. Ja, het lijkt me het beste dat u nu doorloopt. U heeft uw foto en dus kan er niets meer zijn dat u hier houdt.



Het moet toch niet gekker worden. Zit je eens rustig in je raamkozijn, komt dat mens weer langs met haar camera. Ik zie haar best nog wel dralen, maar ik kijk niet naar haar want anders gaat ze hier nooit weg. Nog twee stappen en dan is ze de hoek om. Nou, ze neemt wel haar tijd......

Vlinder en vlinder...

Het is een warme dag en de meeste katten liggen derhalve ergens onder/tussen de struiken in de schaduw. Wij treffen Vlinder in de Kruidentuin aan, maar zij ligt lekker te zonnen! Wij vragen ons af hoe ze het uithoudt, zo in die warmte!



Als wij onze vraag aan Vlinder zelf stellen, is zij niet bereid te antwoorden. Ze vindt het te warm om ook maar het geringste geluidje voort te brengen. Wel, wij kunnen haar niet ongelijk geven.
Onze verslaggever Japekoppie, die vandaag de beurt heeft een rondje met de fotograaf te lopen en zijn commentaar te geven op alles wat we tegenkomen, denkt er het zijne van.



Ook hij is vandaag wat stilletjes. Als hij zo, op zijn bekende wijze, appelig zit te kijken naar de soezende Vlinder, proberen we ons voor te stellen wat/hoe hij zijn soortgenoten en eigenlijk ook de hele wereld ziet. Wij hebben immers begrepen dat haarfabrieken niet alle kleuren zien die wij, mensen zien?

We doen een poging ons in te denken hoe Japekop Vlinder in beeld heeft. Met de camera dan, heh?

Zou het ongeveer zo zijn???

Hoe dan ook, Japekop snapt niet dat Vlinder in de zon ligt terwijl er zoveel schaduw in de Kruidentuin is. Nu moeten we er ook bij vertellen dat Japekop Vlinder nog niet vaak heeft ontmoet daar Vlinder er maar zelden zo rustig bijligt. Meestal slaat zij op de vlucht zodra wij haar naderen. Maar nu dus niet.

Vlinder is ondertussen weer gaan slapen. Ze trekt zich helemaal niets van Japekop aan. Veel te warm om je druk te maken!

En voor Japekop is een slapende Vlinder totaal niet interessant. Nee, daar kun je geen krant mee vullen! Dus hij gebruikt zijn tijd om het centrum van de Kruidentuin te gaan inspecteren. Op de foto ziet u hem tussen het bonenkruid en de rozemarijn snuffelen.

Als wij later weer op de redactie zijn, zal Japekop ons een andere vlinder brengen. Zo een met vleugeltjes dus. Wij kunnen nog net zien dat het een distelvlinder is voordat hij met een paar happen het fladderende beestje heeft weggewerkt en ingeslikt. Opeens hebben wij ontzettende behoefte aan een glaasje water! Gelukkig hebben wij dat altijd in voorraad.....

Warm heh?

Vlinder:
Ha, mevrouw Katblad. Bent u wel goed bij uw hoofd om met deze hitte rond te lopen met uw camera? En geen kat gezien zeker? Wel, u boft dat u mij gevonden heeft. Dat was niet de bedoeling nee, dat ik zichtbaar zou zijn dus.



Ja, heerlijke schaduw hier. En wat koelte van de planten inderdaad. Nee, mij ziet u niet rondscharrelen in deze temperatuur. Bovendien moet ik om mijn vacht denken, heh? U begrijpt mij niet?



Wel, kijk maar naar uzelf. In Griekenland geweest? Ja, uw haar ziet er dus niet uit. Zeker veel
zon gehad? Ja, dat is te zien. Ik bedoel dat uw kopvacht behoorlijk verkleurd is. Normaal bent u niet zo blond toch? Wel, ik wil dus voorkomen dat ik er net zo idioot uit kom te zien als u. Ja, in mijn gewone doen ben ik mooi middenblond, zullen we maar zeggen, maar ik loop de kans dat dat verkleurd naar een onbestemd vaal oranje. Als ik tenminste in die felle zon ga ronddarren inderdaad. Vandaar dus! Dat ik hier in de schaduw lig ja. Maar nu hebben we wel weer lang genoeg gebabbeld, vindt u ook niet? Ja, ik zou graag mijn dutje hervatten. Dus als u mij niet kwalijk neemt?

Goede vragen....

sfeerplaatje, heeft niks met onderstaand verhaal te maken....


Vlinder:
Heeft u hem gezien? Is hij in de buurt? Nou, die griezel natuurlijk! Ja, die met die bolle wangen. Nee, ik heb geen last van achtervolgingswaanzin, hij bestaat echt en hij is erg lastig. Ik ben een beetje bang voor hem ja, hoe raadt u het zo. Maar heeft u hem nu waargenomen of niet? Ik moet zeker weten of hij hier niet in de straat rondloopt. U kunt het mij niet vertellen? Ach, u bent hem dus niet kortgeleden tegengekomen maar u kunt mij niets garanderen. Ik snap het.


Dan moet ik op mijn hoede blijven. Om me heen blijven kijken ja. Want dat kan hij overal opduiken waar je het niet verwacht. Hij zou zomaar uit de Kruidentuin kunnen komen zetten dus.


Of van achter mij, uit de straat. Nee, ik ga niet mijn huis binnen, want als hij mij door mijn kattenluik ziet gaan, staat hij wellicht straks midden in mijn huiskamer of naast mijn voerbakje. Zou zomaar kunnen ja, en dat risico wil ik beslist niet lopen. Er zit dus niks anders op dan hier te blijven, en af te wachten of hij langskomt. Wat ik ga doen als hij inderdaad hierheen komt? Dat is een goede vraag.


U heeft gelijk. Ik kan mij maar beter verstoppen, dan ziet hij mij misschien niet. Ja, de kans zit erin dat ik hier heel lang moet blijven zitten. Tot hij is langsgeweest en weer weggegaan is ja. Dan weet ik pas zeker dat hij hier niet meer is. Wat ik doe als hij helemaal niet langskomt? Of ik hier dan morgen nog steeds zo zit? Dat is ook een goede vraag waar ik zo snel het antwoord niet op weet. In elk geval heb ik tijd genoeg om daarover na te denken heh? Ja, gaat u nu maar, want straks staat hij ergens te loeren en ziet hij ons praten. Dan heeft u mij verraden ja, en ik kan me niet voorstellen dat u dat zou willen. Mij verraden dus ja. Maar als u hem ergens ziet, dan moet u dat wel komen vertellen aan mij. Ja, die enge rooie met die bolle wangen. Dat is dan afgesproken.

Geheime Hoftuinontmoeting

In de vroege morgen troffen wij Bohr aan in de Hoftuin (niet zo gek want zij woont daar), in gesprek met Vlinder, die in geel gebied woont. Vlinder (links, de oranje/rose theemuts) zagen wij al eerder deze week in de Hoftuin, maar toen zat zij weggedoken onder een bankje.

Wij wilden uiteraard graag weten wat daar besproken werd, maar Bohr hield haar kaakjes stijf opelkaar. Zij gaf Vlinder een knipoog, waardoor wij alleen maar nieuwsgieriger werden naar de bedoeling van deze geheime samenkomst!

Vlinder was ook niet bereid om een tipje van de sluier op te lichten, hoe wij ook aandrongen op een korte verklaring.

Het is natuurlijk mogelijk dat beide dames "meisjesdingetjes" wilden bespreken. Immers: in het Hof wonen verder alleen maar kerels (behalve Sylvester, maar die gaat binnenkort verhuizen) die zich af en toe vrij vrouwonvriendelijk kunnen gedragen. Of dat zij het hadden over zalmhapjes, tonijnhapjes en andere lekkernijen, en hoe zij kunnen bewerkstelligen dat deze heerlijkheden wat vaker op hun menu komen te staan.

Hoewel allebei er gezond en weldoorvoed uitzien, geloven wij niet dat zij spraken over een afslankprogramma.
Het blijft dus gissen waar deze twee volslanke dames samen over moesten "vergaderen". Wij lieten ze tenslotte maar met rust; er moesten tenslotte nog vele aardappeltjes geschild worden voor de Hutspot....

Van geel naar groen gebied

Vanuit het raam van de redactie hebben wij goed zicht op de Poort die leidt naar de Hoftuin. Dus als er een vreemdeling zich in de Poort waagt, zijn wij er als de kippen bij om verslag te doen. Door het felle licht aan de andere kant van de Poort, konden wij niet direct een duidelijk beeld krijgen van de vreemdeling. Voorzichtig slopen wij de Poort in......


In de Hoftuin bleek de vreemdeling verdwenen. Wel zagen wij Harremans (voor) en (achter) Mio, beide hofbewoners. En we zagen een lelijke voetbal, maar deze behoort niet aan de katten maar aan een blafbeest. Hoe kan het ook anders.... Wij vroegen Harremans, in het gewone leven "stoelentester", of hij de vreemdeling voor ons wilde opsporen. Harremans deed dat graag voor ons.


En jawel, Har leidde ons naar een overwoekerd houten bankje. Als u op de foto klinkt, ziet u e.e.a. groter en duidelijker. Dat geldt trouwens voor alle foto's in deze linkerkolom, maar dat wist u natuurlijk al. (?)

Daar zat de vreemdeling, verstopt onder het bankje en achter onkruid en slingers van de passiebloem. Toen wij even beter keken, herkenden wij Vlinder, die in geel gebied woont. Wat deed Vlinder zo ver van huis? Zij wilde het ons niet vertellen.

Samen met Harremans hebben wij enige tijd gewacht tot Vlinder uit haar schuilplaats kwam, maar dat gebeurde niet. Tenslotte zijn wij terug naar de redactie gegaan om de aardappeltjes te gaan schillen. Als iemand nog heeft gezien hoe en wanneer Vlinder weer naar huis is getogen, horen wij dat natuurlijk graag.