Naar buiten!

Japekoppie:
Kijk mijn moeder (T. Troy - red.) daar weer zitten. Ja, ze moet nodig naar buiten maar gaat niet zonder jou. Daarom moet je nu maar eens van die bank afkomen en met ons de deur uitgaan. Ja, het heeft nu lang genoeg geduurd, dat ziek zijn van jou. Nee, geen smoezen meer nu.



Je moet je gewoon goed aankleden en dan kan het best. Al is het maar even bij de tafel, ja, dat zou voor iedereen goed zijn. Ook voor Cera inderdaad, want die ligt ook te veel op bed nu jij hier maar rondhangt.
Wel, we moeten in elk geval snel weer terug naar de normale situatie, en je hoest al een stuk minder dus je kunt het best proberen. Even naar buiten ja. Zal ik de anderen alvast maar gaan roepen? Dan trek jij ondertussen je jas aan, heh? Goed zo.
..........
Mevrouw Katblad had een beetje longontsteking gekregen, maar knapt alweer aardig op. De poezen zijn haar "gehang op de bank" helemaal zat en ook niet gemotiveerd om de straat op te gaan voor nieuws. Het worden luie donders. Japekop ziet dat heel scherp. Wij moeten meer en beter naar hem luisteren....

Tonijn goedgekeurd.

Mevrouw Troy lag lekker boven op het dekbed te slapen. Tenminste, dat dachten wij, maar plotseling stond zij bij de ingang van de keuken. Haar neusje bewoog snel op en neer en wij wisten precies het hoe en waarom.



Ook Japekoppie was van boven gekomen, maar hij ging recht op zijn doel af: het aanrecht. Ja, want Japekop is onze voorproever en neemt zijn taak erg serieus. Waarom hadden wij hem niet eerder geroepen? Wij hadden het toch niet gewaagd alvast zelf een stukje van het lekkers in te nemen, heh? Wel, waar bleef zijn testhapje?



Nog een beetje bevroren, die tonijn? Wij wisten toch wel dat dat niets uitmaakt? En als wij hem niet als de donder een stukje zouden aanbieden, zou hij het helaas zelf moeten gaan pakken!
Wel, wij hadden dus geen keus. De camera werd met spoed aan de kant gegooid en wij gingen over tot het afsnijden van wat fliebertjes. Eerst Japekop, dan pas mevrouw Troy. Ja, want anders breekt de hel dus los. Gelukkig keurde Japekop de tonijn goed, maar dat dan wel na diverse fliebertjes. Want na 1 flieber kun je je nog geen mening vormen over de kwaliteit, heh? Zo is dat.
En de Boez had weer eens pech; hij speelde buiten met Oscar. De sukkel.

Leidens ontzet? Leiden bezet!!!

Japekoppie:
Is dit nu een Tom Poes? Oh, Pouce dus. En die is dus niet voor ons. Nee, die ga jij opeten vanwege 3 oktober. Om het een beetje te vieren dus, dat stadsfeest van Leiden.



Nee, ik ruik alleen maar even. Ik kom er verder niet aan, nee. Ik had liever haring gehad. Ja, want dat hoort op 3 oktober. En hutspot hoort ook, maar die mag je wat mij betreft zelf houden. Die haring is het enige positieve van die hele 3 oktober-viering. Gooi de rest maar in mijn pet, ja.



Tokkie Troy:
Nee, ik heb ook niks met die 3 oktober. Geen oog dichtgedaan vannacht, nee. Ja, later in de nacht wel, maar toen werd het al bijna licht. Ja, je weet best wat ik bedoel want jij was ook wakker. Toen was ik bovenop je gaan liggen inderdaad. Nou, zo erg was dat niet want ik ben heus niet zo zwaar.



Japekop:
Ik was ook wakker, ja. Rotlawaai inderdaad. Eerst alsmaar dat geboenk. Kermis zeg je? En de wind stond verkeerd? Nou, dat hebben wij dus geweten. En dan steeds die vreemde mensen door de straat. Ja, ook nog midden in de nacht! Nee, ik vond er niks aan, aan die 3 oktober.




En toen kwam er ook nog dat geknal. Vuurwerk ja. Ja, toen had ik het helemaal gehad. Trouwens, mijn moeder en de Boez vonden het ook eng, dat geknal. Gelukkig duurde het niet zo lang. Ja, storm en regen heh? Wel, dat was maar goed ook, dat het snertweer was. Ja, want dan duurt dat vuurwerk tenminste minder lang dus. Maar is het nu echt voorbij, al dat lawaai?

In dat geval hebben we dus wat te vieren. Dat het weer voor een jaar voorbij is allemaal, ja. En misschien omdat het dierendag is. O, was je dat vergeten? Nou, de Albert Heyn is open dus gebruik je fantasie maar. Ja, we hebben wel wat lekkers verdiend na zo'n vreselijke nacht, vind je ook niet?

Tokkie Troy:

En dan wonen wij nog best een eindje van de kermis vandaan. Maar al die arme haarfabrieken dan die daar wonen? In de straten waar die kermis was dus? Twee dagen lang van die herrie om je heen! En dat dan alles in je huis staat te trillen en dat het giert om je heen en je nergens heen kan! Vreselijk ja. Zouden de mensen daar wel eens rekening mee houden, met al die beesten die daar wonen? Nee, ik denk het ook niet. Belachelijk, zo'n kermis midden in de stad.

Nou, laten we nu dan maar gauw overgaan tot het vieren van dierendag. Om al die ellende van de afgelopen nacht te kunnen verwerken, ja. De visboer is trouwens ook open vandaag. Ja, 't is maar dat je het weet!

Fliebers in de aanbieding.

Ja, wij waren weer eens bezig met cateringwerkzaamheden vandaag. En omdat het om een groot Indonesisch buffet gaat dat a.s. zondag pas zal plaatsvinden, zijn wij alvast begonnen met het vervaardigen van wat gerechten die vervolgens worden ingevroren. En later natuurlijk weer worden ontdooid, maar dat spreekt voor zich. Wij begonnen met rundvlees Bali, en hadden daarvoor zo'n slordige 3 kilo mooie runderlappen gekocht. Toen wij het vlees uit de verpakking hadden gehaald en gingen snijden, wisten wij al wie zich het eerst in de keuken zou komen melden....
Wij hadden natuurlijk wat fliebers apart gehouden, heh? Zonder kruiden enzo....



Al spoedig was de eerste lading vlees gekruid en gebakken. Nu nog een paar uurtjes stoven dus. Het duurde best een poosje voor hij kwam. Waarschijnlijk was hij bezig met een dakinspectie. Maar toen kwam hij toch, en vroeg direct om een stukje. Onze voorproever.



Japekop dus, ja. We kregen natuurlijk het verwijt te horen dat wij hem niet direct hadden geroepen. Immers, voordat het vlees in de pan gaat, moet het wel terdege gecontroleerd worden op vetgehalte, zeg maar kwaliteit dus, en op smaak en malsheid. En er is er maar 1 in huis die dat kan beoordelen. Wel, Japekop kreeg een aantal fliebers voor zijn kiezen en was daar best tevreden over. Een pak van ons hart, want je weet maar nooit.

Terwijl Japekop in de keuken aan het keuren was, kwam ook mevrouw Troy zich melden. Ja, want als het vlees door haar zoon is goed bevonden, wil zij nog wel even een nacontrole doen. Dat snappen wij heel goed. Moeders weten het tenslotte toch altijd het beste, al is hun zoon goed opgeleid en heeft hij zich in iets gespecialiseerd.

Dus boden wij mevrouw Troy ook een stukje rundvlees aan. Wij kunnen u mededelen dat mevrouw Troy zeer in haar nopjes was en heel tevreden over de kwaliteit van het rundvlees. Toen wij haar een tweede stukje aanboden, ging zij al bij voorbaat grommen (je weet maar nooit of er kapers op de kust zijn), griste het lekkers uit onze hand en smikkelde het elders in de kamer op. Ja, want wij mochten ons eens bedenken en het stukje vlees terug eisen, heh?

Helaas voor de Boez, maar hij was niet thuis en kwam zich ook niet melden. Alle fliebers werden dus verdeeld tussen Japekop en zijn moeder, en toen maakten wij het rundvleeskarwei af. Natuurlijk zal dit niet het enige gerecht zijn, dus wij gingen nog enige tijd door met andere werkzaamheden in de keuken, maar voor de haarfabrieken was de lol eraf toen het rundvlees op was. Kip krijgen zij niet rauw, en gekruid gehakt bieden wij ook niet aan. Dus Japekop verdween weer het dak op en mevrouw ging haar dutje verder afmaken. Later gingen wij nog de Boez zoeken, maar daar leest u in het volgende bericht over.

De lamsbout.

Wij hadden een lamsbout. Prachtig rosé gebakken in de oven, met rozemarijn en knoflookteentjes. Dus precies zoals Japekop het graag eet. Wij hadden de bout keurig ontdaan van het vlees en een groot aantal fliebertjes aan de poezen geserveerd. Tot op het bot hadden wij met een scherp mes de bout praktisch schoon gemaakt, maar Japekop vond dat het bot niet weggegooid mocht worden. Er zat nog genoeg aan, vond hij. En omdat wij geen rotzooi op de keukenvloer wilden hebben, brachten we het bot naar buiten zodat Japekop zijn gang kon gaan. Alsjeblieft, ouwe zeur!



Mevrouw Troy kwam er ook nog even bij kijken, maar zij moest al snel concluderen dat er niks meer van af te halen was (van het bot dus, heh?). Bovendien zijn haar kaakjes door artrose aangedaan (je hoort geklapper wanneer zij haar brokjes eet), dus zij liet het bot al snel voor wat het was.



Japekop echter (al beschikt hij niet meer over al zijn kiezen), wilde nog wel een poging wagen. Doch het bleef bij wat gelik: het karwei was ook voor hem te zwaar en bovendien zat zijn buik toch al aardig vol met de eerder genoemde fliebertjes.
Wat moesten wij nu verder met die bout? Ja, er zat best nog wel vlees aan, maar zoals gezegd, het was niet meer te verwijderen met een mes en ook niet met kattentanden.
Wel, de oplossing was gauw gevonden. Er kwam een blafbeest voorbij.



Natuurlijk vroegen wij eerst toestemming aan de baas van het blafbeest, want je weet maar nooit. De baas vond het dus goed dat wij ons bot aan zijn beest gaven (ja, anders had u deze foto's niet kunnen zien, heh?).

Het blafbeest maakte korte metten met het bot. In een mum van tijd had hij al het vlees met pezen en al van het bot gescheurd en hoorden wij hoe hij het kraakbeen tussen zijn kiezen vermaalde.

Onze haarfabrieken konden dit niet aanzien en -horen en verdwenen vol afschuw door het Poezenloket naar binnen. En wij snapten dit helemaal......

Vergadering met fliebers

Mevr. T. Troy:
Ja, we hadden een redactievergadering. Er waren deze keer twee extra mensen bij vanwege de uitbreiding van het Katblad inderdaad. Ja, die zijn gekomen om te praten over onze nieuwe bijlage en daar gaan ze dan ook dingen voor doen. Nee, wat interesseert me niet want mij gaat het om de dagelijkse krant omdat die over ons en de Katbladbuurt gaat. Maar goed, die twee zij-mensen waren dus ook aangeschoven. En ze gingen salade eten. De zon was gelukkig al weg ja, want anders was het helemaal niks geworden, die vergadering.



Dat ene zij-mens ging al gelijk met Japekop slijmen. Ja, ze gaf hem fliebertjes ham die eigenlijk voor in de salade waren. Maar het was wel goed dat ze die fliebers apart hielden want dan komt er namelijk niet van die vieze saus op heh? Nee, die saus daar vinden wij dus niks aan.



Ik wou net gaan mekkeren dat ze mij vergat, toen ik ook een fliebertje boven mijn kop zag verschijnen. Dat hing daar te bengelen ja.

En het leek mij dus helemaal niet de bedoeling dat dat daar hing te bengelen, die ham, dus sloeg ik mijn poot uit. Ja, ze dacht toch niet dat ik als een (zee)hond omhoog zou springen heh? Nou dan. Ik had het al snel te pakken, dat fliebertje, en het smaakte naar meer.

Dus kreeg ik ook meer. Nee, ik weet niet of dat mens enig nut heeft voor het katblad, maar in elk geval werden wij goed door haar bedeeld. Mijn zoon Japekop en ik ja.

Ze moest zelfs afgeremd worden door de hoofdredacteur. Omdat we dus nog geen Gourmet hadden gehad en ons eetpatroon niet al te zeer verstoord mocht worden. Ja, allemaal onzin natuurlijk, maar ons mens heeft wel meer van die rare ideeën. Nu moet ik toegeven dat we ook al kaas hadden gekregen. Ja, ook van dat andere zij-mens dus. Nee, wat dat betreft was er niks mis met die mensen.

Nee, de Boez was er niet bij. Die liep wat te zooien met Cera, en zij taalden niet naar die ham, die twee dus, want blijkbaar hebben ze genoeg aan elkaar. Ja, erg schattig, wat u zegt, maar tevens ook nu niet aan de orde. Kunnen we even bij de les blijven?

Japekop kreeg dus ook nog wat fliebers voorgeschoteld en toen gingen ze verder praten. Die zij-mensen dus ja. Nee, ik weet niet of het nou echt wel wat gaat worden met die bijlage van onze krant. Ja, ze hebben wel wat onderwerpen besproken maar er moeten ook mensen foto's opsturen met een verhaaltje erbij en dat loopt dus nog niet zo snel. Zal de warmte wel wezen, ja.

Nu we het daar toch over hebben, kunt u de waterbakken even bijvullen en is het mogelijk de brokjes gekoeld te serveren? Ja, ijsblokjes mogen ook want ik heb gehoord dat die zo leuk over de vloer kunnen glijden. En voor vanavond graag een sorbet van kreeftenstaartjes en vanille-ijs, of een ijslolly van stukjes kippenlever in rosbief gerold. Nou zeg, het is maar een ideetje hoor! U heeft geen zin om in de keuken te gaan staan? Wat krijgen we nou?!!

Rare gebeurtenis.

Ja, er was weer eens mot bij het poezenloket. Simba was langsgekomen en erg brutaal geweest tegen mevrouw Troy. Zij week echter niet van haar positie, plichtsgetrouw als ze is. Maar haar zoon Japekop moest zich er zo nodig mee bemoeien en dacht Simba wel even te kunnen verjagen. Hij kwam helaas van een kouwe kermis thuis! Hieronder een direct verslag.



Japekop nadert Simba. Simba gromt en Japekop doet ook zijn bek open. Wij horen erg nare geluiden en wachten vol spanning op wat er gebeuren gaat. De twee vinden elkaar niet lief, dat is wel duidelijk.


Wat krijgen we nou? Het lijkt wel of Japekop de aftocht gaat blazen! Simba zit nog steeds in elkaar gekropen en wacht af. Japekop draait zich in slow motion om. De seconden tikken weg. De spanning is bijna niet te houden!

Ja hoor, Japekop draait zich steeds verder om. Wij voelen boosheid in ons opkomen! Wat een waardeloze verslaggever! Of is hij juist verstandig om het niet op een confrontatie aan te laten komen? Maar Simba zit wel in ons gebied! En ja, Japekop is behalve verslaggever ook verkenner en die vechten niet. Maar dan nog. Wij voelen tegenstrijdige emoties. Toch niet leuk om te zien dat Japekop goed beschouwd gewoon op de vlucht gaat, heh? Of gaat hij zich nog herstellen?

Nee, hij gaat zich niet herstellen. Japekop beweegt zich heel langzaam en behoedzaam naar het poezenloket. Zijn moeder doet een stapje opzij zodat hij makkelijk naar binnen kan. Wij weten niet of wij trots moeten zijn of niet. Om dit te kunnen verwerken hebben wij een sterk kopje koffie nodig......

(Japekop ging naar binnen, nam plaats op een stoel en ging daar doodkalm zijn poten zitten wassen. Mevrouw Troy bleef op haar plek zitten en Simba ging er alsnog vandoor. Wij hebben niets begrepen van deze voorstelling en hadden wel enige tijd nodig om weer helemaal bij te komen van deze rare gebeurtenis. De koffie smaakte goed.)

Blunder van de hoofdredacteur.

Terugkomend van een kleine wandelronde, zagen wij Rooie Gijs rond onze vergadertafel scharrelen. Wij vroegen hem of hij speciale bedoelingen had, op weg was naar het Poezenloket of ons misschien iets te melden had, maar Gijs wilde geen antwoord geven op onze vragen.


Rooie Gijs liep een rondje om onze plantenuitstalling heen en ging toen weer richting de Poort. Nou, dat bezoek was dan erg kort, dachten wij.


Doch, toen wij even om ons heen keken, zagen wij dat onze redactiemedewerkers zich hadden verstopt. Er was dus wel degelijk iets aan de hand geweest. Was Rooie Gijs aan het pesten geweest? Had hij ons personeel bedreigt of uitgescholden?
Wij bekeken nogmaals foto nr. 1 van deze reeks, en zagen toen tussen de planten voor het poezenloket een Japekoppie, of liever gezegd het koppie van onze Japekop.


Mevrouw Troy had zich verscholen gehouden op de vensterbank, bij het - overigens gesloten - poezenloket. Wij hadden er natuurlijk direct spijt van dat wij het loket niet open hadden gelaten, want dan had ons personeel gewoon naar binnen kunnen vluchten.
Maar goed, gedane zaken nemen geen keer.


Mevrouw Troy begroette ons, ondanks onze fout, erg vriendelijk. Nee, zij was niet boos maar hooguit een beetje verdrietig. Natuurlijk hebben wij het loket onmiddellijk weer geopend en ons personeel ervan verzekerd dat wij dergelijke blunders niet meer zouden uithalen. Einde bericht.

Paalbezit.

Tokkie Troy:
Ik weet niet waarom deze planken hier zijn neergelegd, maar zolang ze hier liggen zijn ze van mij. Dat heb ik dus direct duidelijk gemaakt door mijn nagels erin te zetten. En nu lig ik er bovenop zodat er helemaal geen twijfel meer mogelijk is. Dat ze van mij zijn dus, ja.


Kijk, daar heb je het gedonder al. Mijn zoon inderdaad. Hij eist ook zijn deel, maar mooi dat hij dat niet krijgt. Hij heeft al genoeg. En dat maakt ie aan iedereen duidelijk door er tegenaan te sproeien. Ja, de vuilnisbak, diverse plantenpotten etc. Heeft hij zich allemaal toegeëigend heh? Wel, van deze planken blijft hij maar mooi af. Geen gesproei tegen of op mijn planken want dan is Leiden in last.


Ik doe net of ik hem niet zie maar ik hou hem wel degelijk in de gaten. Zodra die staart van hem omhoog gaat, krijgt hij van mij een flink pak slaag. Bovenop die roze neus van hem inderdaad, zodat iedereen kan zien dat hij van mij op zijn donder heeft gehad. Dat zal hem dan mooi leren.


Japekoppie:
Mijn moeder heeft deze planken ingepikt. Nou, ze gaat haar gang maar. Het zijn lelijke planken en je kan er niks mee. Behalve dan je nagels inslaan ja. Maar voor geen goud zou ik mijn nagels hier in willen slaan. Nee, ik weet wel betere palen te vinden, geloof mij nou maar. Deze palen zijn geen knip voor de neus waard. En als ze wel wat waard waren, zou ik ze nog niet willen hebben. Ze mag ze hebben en houden, die rotpalen. Bovendien blijven ze hier niet eeuwig liggen. Nee, ik heb al begrepen dat ze ergens de grond in geslagen gaan worden. En dan staan ze rechtop dus. Ja, dan worden ze pas interessant. Want dat kan ik er heel makkelijk tegenaan sproeien inderdaad. Nagels inzetten idem dito. Als ze rechtop staan ja. Dus daar wacht ik maar op. En ondertussen gaat zij er maar lekker bovenop liggen. Mijn tijd komt nog wel. Ja, zeker weten!

Niet thuis en open deur.

De twee redactiemedewerkers mevrouw Troy en haar zoon Japekoppie wilden weer eens samen op reportage. Ja, het was alweer een tijd geleden dat ze samen op stap gingen voor het lkb! En daar de Boez lekker lag te slapen (moe van het vliegenbeestjes jagen), was dit dus het juiste moment.
Mevrouw Troy ging als oudste natuurlijk voorop. Daar had ze op gestaan. Japekop op zijn beurt natuurlijk weer een tikje chagrijnig. Ja Japekop, moet je maar zelfstandig gaan wonen heh?



In de Kruidentuin was Cera wat aan het klooien. Maar daar stopte ze direct mee toen de redactie van het lkb voorbij kwam. Zij vindt namelijk dat zij er ook bij hoort, als leerling-verslaggeefster dus. Vandaar dat zich bij de stoet aansloot. Nou, vooruit dan maar. Bovendien had protesteren weinig zin, want als Cera heeft besloten dat ze mee wil lopen, loopt ze mee. Zo simpel is dat.



Dus kwam ze van het bankje af en ging mee de hoek om, naar de parallelstraat.


Daar ondekte ze een snelle tweewieler. Gelukkig was deze niet in bedrijf, zodat Cera even mooi kon gaan zitten poeseren.
Ja, u kunt zelf vast wel een titel verzinnen voor deze foto!


En voor deze ook!


Japekop kon het niet laten om toch even om te kijken naar zijn ex-verloofde. Mevrouw Troy echter had geen belangstelling voor Cera's poseeract. Ze liep vastberaden door, op zoek naar nieuws.


Een eindje verderop moest zij het bankje van Simba nodig aan een inspectie onderwerpen. Wij riepen nog dat het bankje op zich voor de krant niet interessant was zonder Simba erop, maar mevrouw Troy was eigenwijs.


Ze was zelfs nog zo brutaal om naar binnen te kijken om te zien of Simba daar ergens zou rondscharrelen. Iets wat wij natuurlijk nooit zouden doen en daarom zelfs ook altijd verbieden. Maar mevrouw Troy is al wat ouder en houdt zich niet altijd meer zo strikt aan de regels. Daar wij het al heel wat vonden dat zij was meegegaan op reportage, zeiden wij er deze keer maar niets van.


Cera was ondertussen al voorbij gehuppeld en stond verderop in de parallelstraat ongeduldig te wachten. Alsof zij zelf niet graag bij Simba naar binnen had willen kijken!


En even later stond zij nota bene voor het huis van Bel de Franskat! Daar de deur openstond en Bel blijkbaar niet aanwezig was, trok zij de stoute schoenen aan en waagde zich in het hol van de leeuw. En Japekop, iets voorzichtiger dan Cera, liet deze kans ook niet aan zich voorbij gaan!


Nou jongens, zo is het wel weer genoeg! Wat een brutaliteit! Als Bel erachter komt dat jullie zo hebben lopen snuffelen in zijn halletje, zijn de poppen aan het dansen! Maar het is jullie feestje. Als je maar wel goed begrijpt dat de fotograaf zich op geen enkele wijze verantwoordelijk voelt voor jullie daden!


Na het gesnuffel in Bel's huis, moesten we natuurlijk wel de steeg door om weer thuis te komen. Jawel, de steeg van Storm. Want die heeft daar zijn kattenluik en dus is die steeg een zeer gevaarlijke.
Cera ging het eerst erdoor. Vlak langs de muur en in hoog tempo. Mevrouw Troy en Japekop bleven heel lang aarzelen. Maar net voordat de fotograaf van plan was om dan maar in hemelsnaam terug te keren en de route met de redactiekatten terug te lopen, kwam eerst Japekop de steeg door, en een minuut of 5 later, na veel bidden, smeken en geruststellen, mevrouw Troy.


Cera ging nog even verder zooien op straat. Zij had nog veel energie over want zij is nog jong.


Maar mevrouw Troy wilde direct naar binnen. Ze had zeker zogenaamd nog wat bureauwerk te doen! Emoties heh? En Japekop deed nog even alsof hij er met het grootste gemak nog een dakinspectie achteraan kon doen, maar ook hij kwam al snel terug naar de redactie. Nou, in elk geval was er belangrijk nieuws vergaard. Simba was dus niet thuis en de deur van Bel's huis had opengestaan. Tjonge, jonge! Daar schrijven we de krant wel mee vol hoor! Hartelijk dank, redactiekatten! En morgen een beetje meer pit alsjeblieft heh? Anders lopen jullie misschien je paasbonus wel mis!