Vlooienpreventiedag.

Ja hoor, het was weer zover. Vlooienpreventiedag dus.

Die dag moet altijd zo zorgvuldig mogelijk worden ingericht, omdat onze haarfabrieken anders in de war raken en bovendien in opstand komen.

Mevrouw Katblad begint dus de pipetten tevoorschijn te halen als er niemand in de buurt is. Ja, want alleen al het halen van de pipetjes uit de verpakking (doordrukstrips) kan al paniek veroorzaken, en dat is het laatste wat wij willen.

Zij draait dan ook alvast de dopjes af, boort met datzelfde dopje een gaatje voor en zet de pipetten op hun staart (tegen het leeglopen) klaar op het aanrecht. Daarna is het alleen nog een kwestie van snel het dopje losdraaien en de pipet in de nek leegdrukken op de huid. Maar daar heb je natuurlijk wel de haarfabrieken bij nodig, bij dat nekgedeelte dus.

Wij gaan niet achter de katten aan, want dat werkt niet. Zodra mevrouw Katblad een paar stappen richting slachtoffer heeft gezet, kijkt deze laatste wantrouwend om en trekt dan een sprintje richting verwegistan. Ze voelen het aan, de loeders. Ook is het niet verstandig een haarfabriek te behandelen terwijl er een ander slachtoffer bij aanwezig is, want nummer twee zien we vervolgens een halve dag niet meer terug op de redactie. Nee, het is zaak om te wachten tot er 1 van de slachtoffers zonder argwaan bij zijn voerbakje zit te kauwen op een brokje, hem vliegensvlug op te pakken, op het aanrecht te zetten en hem met 1 arm in de houdgreep te hebben terwijl je bliksemsnel het dopje verwijdert. En zo deed mevrouw Katblad dat dus.

Het eerste slachtoffer was de Boez. Hij komt altijd tijdens het koffiezetten een snoepie halen, springt daarvoor op het aanrecht en dus was het verder een makkie. Hoewel, de Boez, eerder dit jaar nog afwachtend en rustig onder de vlooienbehandeling, werd wild zodra mevrouw K. hem in de houdgreep had. Het dopje was snel van de pipet afgedraaid, maar toen begon het zoeken naar een plekje huid. Boez heeft een dikke vacht en nooit een halsbandje om gehad, en dat bemoeilijkt de zaak. Toen het pipetje een plekje huid had gevonden en Boez de eerste druppels op zijn huid voelde, begon het gevecht pas goed. De Boez is sterk, daar kwam mevrouw Katblad wel achter, en lenig is hij ook want hij weet zich in de meest vreemde bochten te wringen. Maar, alle vloeistof is uiteindelijk op de juiste plek terecht gekomen, dat wel, en toen kon hij weer worden losgelaten. Vervolgens had mevrouw K. wel een pauze nodig trouwens. Boez had op het tapijt plaatsgenomen en ging zich zitten krabben, met een achterpoot precies op de juiste plek in zijn nek. Daarna waste hij zijn poot, krabde weer, waste, en dit herhaalde zich een paar keer. Daar waren wij niet blij mee, maar toen we hem dat wilden vertellen, verliet hij ons door door het Poezenloket naar buiten te vluchten.

Na een poosje kwam Cera nietsvermoedend binnen. Cera was gelukkig een stuk rustiger maar ook zij heeft een dichtbehaarde vacht en weinig blootliggend huid. Toch was mevr. K. snel met haar klaar.

Halverwege de dag konden wij mevrouw Troy behandelen. Zij heeft tot vorig jaar altijd een bandje gedragen en dus hadden wij een mooi streepje huid tot onze beschikking. Bovendien bleef T.T. erg kalm, want zij kent met haar bijna 16 jaar de klappen van de zweep zo langzamerhand wel. En wat moet dat moet, je komt er toch niet onderuit heh? Daarom.

Het laatste slachtoffer is tevens de moeilijkste. Ja, Japekoppie dus. Wij konden hem pas in de loop van de middag bij zijn lurven grijpen, en hij schreeuwde direct al moord en brand. Zijn behandeling duurde het langst omdat hij telkens probeerde weg te klimmen via de schouder van mevr. K. en zodoende ook een paar keer met zijn nagels in haar trui vast kwam te zitten. Een goede reden om nog harder te gaan gillen dus. Uiteindelijk kregen wij alle vloeistof in zijn nek gespoten en konden wij hem loslaten. Nee, Japekop is niet makkelijk, dat wisten we al toen hij nog slechts een ventje van 8 maanden oud was en hij "geholpen" moest worden. Terwijl zijn broers onder plaatselijke verdoving de ingreep zonder problemen ondergingen, schreeuwde Japekop bij voorbaat al de hele tent bijelkaar en moest hij eerst een kalmerend goedje ingespoten krijgen. Zo'n vlooienbehandeling ziet hij ook als een soort castratie, en daarom vecht hij voor zijn leven zodra hij op het aanrecht is gezet. En of dat ooit nog overgaat? Wij vrezen van niet....

Overpeinzingen.

Japekoppie:
Het is wel mijn ex-verloofde met wie de Boez zo ligt te rollebollen.
Nee, ik ben niet boos maar wel een beetje verdrietig. Wel, omdat het tussen ons uiteindelijk toch niet ging. Nee, ik hou niet zo van dat stoeien en zij wel, dus ze kwam tekort bij mij. Maar we hebben toch een fijne tijd gehad, samen. Ja, we gingen regelmatig op verkenning met zijn tweetjes en je kunt wel stellen dat ik haar het vak heb geleerd. Ja, ze had er ook wel talent voor, dat is ook wel weer waar. Ze kwam me vaak ophalen inderdaad, toen ze hier nog aan de overkant woonde. U denkt dat ze voor mijn brokjes kwam? Nee, dat heeft u helemaal mis want ze kwam wel degelijk voor mij. Ja, dan zaten we met onze neuzen tegen het glas, ieder aan een andere kant, weet u dat nog? Natuurlijk weet u dat nog.....
Maar nu heeft ze de Boez dus, en is ze bij ons ingetrokken. Nee, eerst vond ik dat helemaal niks. Ik dacht dat we misschien niet genoeg Gourmet zouden hebben voor vier, maar dat blijkt achteraf reuze mee te vallen gelukkig. Ja, nu vind ik het wel oké dat ze bij ons woont.
Kijk ze dan gaan, die twee. Ziet u nog kop of staart? Nee, ik ook niet.

Mevrouw Troy:

Nee, toen mijn zoon (Japekoppie - red.) verkering had met die Cera, zag ik dat helemaal niet zitten. Nee, veel te jong voor hem en bovendien erg brutaal. Maar nu ze met de Boez stoeit, vind ik het wel best dat ze hier woont. Ze houdt die wildebras tenminste bezig, en dat betekent voor mijn zoon en mij weer een stukje rust. Ja, van die Boez word ik af en toe inderdaad helemaal gek. Rent maar de trap op en af, springt zomaar over mij heen en jaagt me zo nu en dan ook op. Nee, daar houd ik dus helemaal niet van en eerlijk gezegd getuigt het van geen manieren als je het een oude dame als ik zo lastig maakt. Maar goed, Cera is een aardige afleiding voor dat Boezelgeval en dus heb ik haar aanwezigheid tenslotte maar geaccepteerd.

Nee, mijn leven is niet zo makkelijk. Toen ik bij u kwam, had ik alleen maar te maken met de Grote Koenk en zij heeft veel voor mij betekent. Toen ik Japekop's vader leerde kennen (Japie van de overkant - red.), kon er eigenlijk niks mis meer gaan in mijn leven, totdat ik zwanger van hem raakte. Vier zonen kreeg ik ja, en de bevalling was een drama voor mij. Het ergste was dat Japekop altijd thuis is blijven wonen. Ik meen dat dat uw schuld is? In elk geval zag ik hem liever gaan en nou is hij er verdorie nog. Ja, die verkering was alweer een drama voor me, toen haalde u ook nog die Boez in huis en tenslotte hebben we ook nog Cera erbij in huis gekregen. Terwijl u weet dat ik zo op mijn rust ben gesteld. Wel, gedane zaken nemen geen keer en ik heb er mee leren leven. Gelukkig heb ik een belangrijke baan bij het Katblad, dat maakt een hoop goed. En de zon schijnt weer regelmatig dus dat zit ook mee.

Ja, die twee stoeien leuk, als ik maar niet mee hoef te doen. Nee, geen haar in mijn vacht die daaraan denkt, meedoen dus. Maar laat die twee maar lekker rollebollen, als ze mij maar met rust laten, ja.

Gewoon doorslapen

T. Troy:
Ze is niet aan de grote tafel gaan zitten, dus haar bord staat nu zo ongeveer onder mijn neus. Nee, het is niet verboden voor ons om op dit tafeltje te zitten, dus ik ga er ook niet af, al gaat ze op haar kop staan. Ja, het is haar keuze om haar bord hier neer te zetten, en natuurlijk maak ik van de gelegenheid gebruik dat bord stiekem te bestuderen. Inderdaad, mocht ze zo even weglopen, weet ik al wat ik van dat bord ga pikken. Ik ben dan wel al erg oud, ik ben nog zo snel als de wind. Erg snel ja. Het ruikt prima dat eten, inderdaad. Vooral dat stukje lam dus. Nee, de rest, daar zal ik niet aankomen.



Japekoppie:
Soms vergeet ze wel eens dat ik hier de voorproever ben. Dat is wanneer ze een maaltijd maakt die snel klaar is. Ja, waarbij dus niks gesneden hoeft te worden; alles uit pakkies inderdaad.
Aan dat groene heb ik al geroken. Nee, dat is drie keer niks want ruikt dus vies. Zurig inderdaad.
Die ronde frutsels hoef ik ook niet. Er zit weliswaar kaas in, maar dan van een soort die ik niet blief. Maar dat lapje vlees zie ik dus wel zitten. Ja, ik heb al gezien dat ze daar heel goed wat fliebertjes af kan snijden, als ze maar een goed mes neemt. En ik weet zeker dat dat zo gaat gebeuren, dat afsnijden van fliebertjes dus, heh? Nee, zoals wij hier zitten rond dat bord, kan ze ons kwalijk negeren. Wij hebben inderdaad onze Gourmet al gehad, maar er kan altijd nog wel een fliebertje lam bij, heh? Als waardering voor ons harde werken, ja. En omdat het Pasen is, dat ook natuurlijk.



Cera:
Ze durven wel, die twee! Ja, ik kijk er nog steeds van op dat ze zo brutaal zijn om zo dichtbij dat bord van mevrouw Katblad te gaan zitten! En mevrouw Troy is in staat om er wat vanaf te jatten ook. Ja, zij is helemaal gek van eten, al zou je dat niet zeggen als je haar ziet. Erg slank ja, dat bedoel ik.
Ik ben er inderdaad maar bij gaan zitten want ik heb zo langzamerhand best in de gaten dat er soms fliebertjes worden uitgedeeld. En uiteraard wil ik daar ook wel wat van hebben, heh? Nee, ik blijf natuurlijk een beetje op afstand want ik ben goed opgevoed. Maar weet u wat ik niet snap? Dat de Boez altijd gewoon door blijft slapen als hier fliebers worden uitgedeeld. En hij woont hier al veel langer dan ik! Snapt u daar wat van?



Boez:
gggnnnnrrrrrrrrrrmmmmmppppppffffffff.

1 front vormen.

Japekoppie:
Ze moest weer zo nodig op de fiets weg. Ja, dat was zo tegen etenstijd. Ik persoonlijk vind dat ze niet meer weg mag vanaf een uur voor etenstijd. Ja, dat houdt ook verband met die klok die ze twee keer per jaar verzetten, en je weet dus nooit of dat nou voor- of achteruit is. In elk geval mag ze dus niet weg als ze op de bank heeft gehangen om naar iets dat ATWT heet te kijken. Want als dat is afgelopen, dienen wij ons diner te krijgen, en eigenlijk liever nog vroeger, tijdens een kleine reclame-pauze bijvoorbeeld.
U weet niet wat ATWT is? Wel, wij ook niet maar het biedt wel structuur. Daarmee bedoel ik dat het voor ons een teken is dat we binnen afzienbare tijd onze avondhap krijgen. Als dat dus afgelopen is, ja. We staan er ook dus op dat ze daarnaar kijkt. Soap ja, maar voor ons dus belangrijk, deze soap. Vastigheid, heh?
Maar vandaag ging ze dus na ATWT nog op de fiets weg. Voor boodschappen inderdaad. En dat terwijl ze helemaal geen boodschappen nodig heeft, want er staan genoeg blikkies Gourmet in de kast, en ze kan best zelf eens een keer gewoon een boterham eten.



We hebben haar dus opgewacht met zijn allen. Omdat we het dus niet snapten, inderdaad. En ook niet accepteerden, nee. Ze biedt ons op deze manier helemaal geen structuur. En die arme Cera snapt er al helemaal niks van.



Nee, ze snapt nog niet waarom wij ons mens opwachten als die met de fiets weg is gegaan. Dan staat ze verbaasd een eindje verderop te kijken hoe wij zenuwachtig lopen te doen bij de voordeur. Nee, wat dat betreft weet Cera nog niet hoe hier de dingen inelkaar steken, en ze maakt zich niet zo gauw druk als wij. Maar ik verwacht dus wel van haar dat ze binnen afzienbare tijd met ons mee gaat doen. Ja, meedoen met actievoeren als ons mens op de fiets vertrekt terwijl het zo dichtbij etenstijd is. Want er zijn dingen die je echt niet kan pikken, en op zo'n moment moeten we dan 1 front vormen. Ja, dat is mijn mening.

Al komt het uit de vuilnisbak...

De organisatie van het diner is bij ons, op de redactie, altijd een heel gedoe.
Eerst moeten we onze vier haarfabrieken (T.Troy, Japekop, Cera en de Boez) binnen zien te krijgen, en Oscar moet "uitgezet" worden. Mevrouw Troy en haar zoon J'kop vormen bij deze gang van zaken nooit een probleem; ze zaten al lang klaar (en te zeuren) voor de avondhap, en krijgen deze ook als eerste geserveerd. Altijd op dezelfde plek natuurlijk, en dat is in de keuken.
Als wij de bakjes (voor Japekop aan de rechterkant en voor zijn moeder links - en beslist niet andersom!) neerzetten, staat T. Troy al enige tijd te grommen, want de Boez loopt altijd expres in de weg en doet alsof hij als eerste een hap wil gaan nemen uit maakt niet uit welk bakje. Als mevrouw Troy nog steeds grommend aan het peuzelen is geslagen, wendt de Boez zich tot Japekop en gaat erg irritant tegen hem aan staan leunen alsof hij J. opzij wil drukken. Natuurlijk laat Japekop dat niet gebeuren, maar dat spreekt vanzelf, en bovendien is het alleen maar een pesterijtje van de Boez want hij heeft nog nooit zijn neus in het avondeten van de senioren gestoken. Cera zit al die tijd braaf op afstand en wacht tot ze aan de beurt is.....



Op etenstijd is de Boez meestal niet aanwezig, en moeten wij hem gaan zoeken. Nu zult u misschien denken, dan krijgt hij toch later op de avond zijn maal? Nee, dat kan niet. De anderen vinden dat namelijk zeer verwarrend, denken dat er een tweede avondmaal wordt geserveerd, en als zij dan niks krijgen, is Leiden in last. Vandaar maar 1 zitting dus.
Boez zit op voedertijd of buiten, of hij ligt ergens boven te soezen. Het woord "eten" zegt hem niks, of interesseert hem niet zo. Hij snapt ook niet dat dit sociaal gebeuren van belang is voor de teambuilding, laat staan dat hij rekening houdt met mevrouw Katblad en haar wensen omtrent het ordelijk laten verlopen van de maaltijden.
Wel, als de Boez na veel smeken en bidden eindelijk aanwezig is, gaat hij dus lopen klieren. Maar dat hadden wij al verteld.
Nadat Japekop en T.Troy hun eten hebben gekregen, serveren wij de bakjes van Cera en de Boez. Cera is altijd even enthousiast en mauwt er vrolijk op los, de Boez wil eerst zien en ruiken wat hij dan wel zo nodig moet eten. Soms bevalt het hem niet en dan gaat hij er direct weer vandoor. Dan moeten wij goed opletten dat Cera zijn portie niet naar binnen schrokt. Andere keren vindt hij het voer wel de moeite waard en eet hij zijn bakje helemaal leeg, maar het gebeurt ook wel dat Cera hem daarbij wil helpen en hem wegduwt. Boez zit daar helemaal niet mee en vertrekt dan, maar wij zitten daar wel mee. Immers: Cera moet niet dikker worden, anders kan zij haar werk als reporter niet meer goed doen (wegens verlies aan snelheid, lenigheid e.d.).
Als de bakjes (nagenoeg) zijn leeggegeten, controleert mevrouw Troy of er niet al te veel is achtergebleven, want zij houdt niet van het weggooien van goed eten. Wij staan haar dergelijke controle-activiteiten toe, want zij mag best wel wat aankomen, in tegenstelling tot de andere drie.



Wie ook niet veel meer moet aankomen is Oscar. Zodra het kattenluikje (na de maaltijd) weer is geopend, komt hij de afwas doen. Hij likt de bakjes uit, en wat niet uit zichzelf loskomt, krabt hij er met zijn nagels uit. In het geval dat er onverhoopt toch wat meer voer is overgebleven (ongewenst merk dus niet smakelijk genoeg), halen wij de bakjes weg voor Oscar binnendringt. Want Oscar lust namelijk alles, al komt het uit de vuilnisbak.
Als de haarfabrieken naar bed of naar buiten zijn vertrokken, laat mevrouw Katblad zich vermoeid maar tevreden neervallen op de sofa. En ja, het wordt al aardig lente heh? Dus zie de buitenspelers nu maar weer straks binnen te krijgen, mevrouw Katblad!

Kogel is door de kerk.

Japekoppie:
Is het bezoek weg? Zijn we weer onderons? Wel, misschien kom ik dan nog even beneden. Of ging u al naar bed?
Ah, u gaat nog een drankje nemen om te proosten? Heeft u daar een reden voor?


Cera:
Ik hoorde het best wel, ja. U heeft over mij gesproken heh? Ja, ik dacht ik ga maar op uw bed liggen, dan komt het best wel goed. Is het nu definitief?



Boez:
Is de boel weer veilig? Kunnen we nu opgelucht ademhalen? Is het nu feest?



T. Troy:
Tja, het moet maar. Alles heeft zijn voor- en nadelen. Nadeel is natuurlijk dat we voortaan de Gourmet met eentje meer moeten delen. En de bak dus ook inderdaad. En daarom verzoek ik u ook om ze een extra beurtje te geven. Ja, twee bakken voor 4 katten is wel wat weinig heh? Daarom dus, ja.
Voordeel is dat ik wat vaker een dutje kan doen omdat ik dan weet dat er een tweede receptioniste is. Nee, ze is natuurlijk nog niet fel genoeg en moet nog veel leren, maar daar kunnen we met zijn allen aan gaan werken. In elk geval kan ik wat meer vrije tijd opnemen nu er een tweede uitsmijtster in dienst is genomen. Maar ik wil dus nog wel even onderhandelen over de slaapplekken hier in huis. Ja, ik vind dat Cera toch wel erg vaak bij u op bed ligt. Ja, ze ligt zelfs op uw hoofdkussen, en ik persoonlijk vind dat toch wel erg ver gaan.
Nee, het moet wel duidelijk zijn dat ik de oudste ben en dus de meeste rechten heb. En ik zie ook heus wel dat ze erg goed ligt bij de jongens in huis, en eigenlijk heb ik daar best wel een beetje moeite mee. Maar goed, misschien kan ik wel wennen aan bepaalde dingen. U moet mij daarvoor wel even de tijd geven.
Maar is het nu echt helemaal zeker?
Ja, dus om u even de dingen helder en klip en klaar te krijgen, Cera blijft dus definitief bij ons wonen? Geen misverstand daarover meer mogelijk? Dus we zijn nu definitief met zijn vieren qua haarfabrieken?

Aandacht nodig.

Geen vrolijk weer vandaag. En omdat het ook nog eens miezert, vinden wij geen haarfabrieken op straat. Behalve Oscar natuurlijk, want hij geeft niet om een natte vacht en heeft een grote zooibehoefte, en om te zooien moet je de straat op. Vandaar dus, ja.
Wel Os, wij gaan weer naar huis want het is ook geen weer voor foto's. De camera wordt namelijk nat heh? En daar kan die dus niet goed tegen... Wederom: vandaar!



Cera kwam net de deur uit toen wij bij de redactie arriveerden. En omdat wij aanstalten maakten om naar binnen te gaan, draaide zij zich om om hetzelfde te doen. Nee, het was geen buitenspeelweer. En daar Cera als model erg zuinig moet zijn op haar mooie vacht en het dus miezerde, had zij grote haast en kon zij niet wachten totdat wij de deur hadden ontsloten. Erg handig, zo'n kattenluik.



Boez had het geklepper van het luik gehoord, en kwam enigszins verveeld van boven. Was er nog wat te beleven dan? Ja, kort daarvoor had hij mevrouw Troy nog zitten pesten; dat hadden wij heus wel gehoord. Kwam hij nu hier beneden vervelend doen?




Boez probeerde naar buiten te kijken door het luikje, maar dat is een beetje besmeurd geraakt door alle natte, modderige pootjes en slijmerige neusjes. Er moet dus nodig een lapje overheen, maar dat terzijde. Boez verveelde zich en was ongedurig, dat was iets wat duidelijk was.




Wij liepen richting keuken en zagen Oscar op het aanrecht. Hé daar! Mag je dat thuis ook? Oscar begreep wat wij bedoelden en maakte dat hij weg kwam.

Dan maar weer een paar van die vieze brokjes, heh? Ja, Oscar kent zo langzamerhand wel de weg in ons huis. En de oudjes laten hem zijn gang gaan, als hij maar weer na zijn schrokpartij de straat op gaat! En dat doet hij ook meestal wel.

Cera had toch een paar spettertjes op haar vacht gekregen en moest dus even haar toilet maken. Daar is zij trouwens erg goed in. Nooit betrappen we haar met aarde of vlekken in/op haar vacht. Wel laat zij een enkele keer wat pootafdrukken achter op onze vloer als het weer al te bar is en zij na een wandelingetje te snel over onze droogloopmat is gelopen. Maar in elk geval loopt zij nog netjes over die mat heen, terwijl de Boez (met opzet vermoeden wij) over diezelfde mat heenspringt om vervolgens een nieuw patroon op de vloer van onze kamer te creëren. En dat patroon is er nooit een naar de zin van mevrouw Katblad. De vloer wordt dus vaak gepoetst.

In de kamer zwerven diverse muizen en er staat bovendien een gevulde mand met speelgoed, maar er wordt vandaag niet gespeeld en iedereen lijkt zijn eigen gang te willen gaan. Het jonge poezenvolk is wat onrustig en ongedurig en weet niet precies wat het wil. De oudjes wel. Mevrouw Troy ligt te slapen op haar plekje voor het raam (op de bovenverdieping) en Japekoppie is aan zijn dakinspectie bezig. Dat laatste is hard nodig, want het dak van de buurvrouw is vernieuwd en dient dus een kattentest te ondergaan. Eigenlijk is dat een taak voor Charli en Ollie, maar zij wonen nu tijdelijk bij ons aan de overkant. Wij komen daar later nog op terug.

De Boez is tenslotte toch maar naar buiten gestapt en onderzoekt of er al wat meer leven zit in de zieltogende kattenkruidplantjes. Nee, het is nog niet echt lente, al is de vrieskou nu wel uit de lucht. Ga nou effe meezooien met de Os, Boez! Doe in vredesnaam wat!

Os heeft namelijk zijn buik volgepropt en is weer naar buiten gewaggeld. Hij gaat ongetwijfeld weer verder met klooien en zooien op straat. Cera heeft echt geen zin om haar vacht weer te laten benatten, snuffelt wat in de vensterbank en gaat niet in op het verzoek van Boez om buiten te komen spelen.

En omdat Os verderop is gegaan en Boez zich niet alleen kan vermaken, komt hij maar weer naar binnen toe. Cera krijgt haar zin. Hoewel?

Even later rollebollen ze over de vloer. En als de Boez wat te hardpotig wordt, weet Cera gelukkig haar nageltjes te gebruiken! Als het verstoppertje spelen en het gestoei weer over is, gaat Cera haar schoonheidsslaapje doen. Boez kijkt nog even op straat of de Os nog te bekennen is, maar deze is uit het zicht verdwenen. Oh, wat verveeld Boez zich toch! Even later horen we boven gebonk en geblaas, en als we gaan kijken zit mevouw Troy daar erg boos kijkend op het tapijt, omringd door plukjes uit haar eigen vacht, en de Boez zit wat verderop met grote onschuldige ogen. Nee hoor, hij deed echt helemaal niks!

Wij gooien dan maar het slaapkamerraam open. Opdonderen klein loeder! Ga het dak maar op en zoek daar maar je vertier! Ach, wat dom van ons; niet aan gedacht! Nu wordt natuurlijk Japekop de klos van de ongedurigheid van de Boez. Wellicht weer een onafgemaakte dakinspectie voor onze Verkenner A? Krijgen we die straks weer chagrijnig thuis!

Misschien moeten wij maar verhuizen naar een huis met meer verdiepingen, een kippenhok, een grote vijver (niet te diep) en een speeltuin erbij?

Ach, ook dat zal weer wennen. Verveling ligt vaak niet aan je omgeving maar komt van binnenuit. En eigenlijk heeft de Boez vooral gewoon aandacht nodig. Heel veel aandacht. Het loeder....

Effe buiten kijken....

Onze redactiekatten komen momenteel niet veel buiten. Dat komt voornamelijk door het regenachtige weer en bovendien door het lawaai van de diverse verbouwprojecten in onze straat. Toch heeft Japekop het kunnen opbrengen om een korte verkenningsronde te maken. En de Boez heeft zo af en toe ook wel behoefte aan een frisse neus. Zo kwam het dat die twee even tegelijkertijd buiten waren. Japekop kwam net terug van zijn ronde, de Boez kwam dus voor een hapje frisse lucht. Mevrouw Troy doet niets anders dan het bewaken van de straat vanaf haar dekentje op de bovenverdieping. Cera slaapt vooral veel. Hoewel het kattenluik de hele dag geopend is, vinden wij Cera meestal op ons bed of op haar favoriete stoel. Zij heeft namelijk een paar keer voor haar oude huis gestaan, en heeft op dat moment ervaren dat een vreemd mens de deur opende, er vreemde geuren naar buiten kwamen, en daardoor raakte Cera vervolgens erg in de war. Ze maakte dan direct en snel rechtsomkeer, stak de straat over en vluchtte door ons kattenluik rechtstreeks in ons huis naar boven, waar het volgens haar dus veilig is. Toen wij vanavond even op bezoek gingen in haar oude huis, heeft zij zeker anderhalf uur buiten zitten wachten tot wij het huis weer verlieten, en dat terwijl het miezerde en het geen pretje was om daar buiten te moeten wachten. Toen wij de deur van haar oude huis weer uitkwamen, keek zij ons verbijsterd aan, en toen wij de weg overstaken richting redactie, drentelde Cera beduusd achter ons aan, bijna wanhopig, maar liep direct door naar de keuken omdat het tijd was voor het diner. Wat gaat er in dat kleine koppie om?



Wel, de Boez neemt de dingen zoals ze komen. Hij is heel blij dat zijn vriendinnetje nu constant om hem heen is, en leert al goed om haar regelmatig met rust te laten zodat zij haar dutjes kan doen. Boez is niet zo van het dutterige. Ach ja, hij is nog jong heh? En vanmiddag heeft hij een bos tulpen gesloopt. Die liggen nu in de vuilnisbak.

Rustdag.

Cera zit regelmatig voor het raam om te zien of haar mensen misschien nog thuiskomen. Ze snapt het nog niet helemaal en dat vinden wij dan weer helemaal niet gek.... En ze moet zich natuurlijk aan onze huisregels houden. Dat betekent dat het kattenluik 's avonds dicht gaat en er niet meer buitengespeeld kan worden. Nee, want wij gaan bijtijds naar onze koffer en vinden het niet prettig wanneer de haarfabrieken in de nacht nog over straat zwieren.
Cera heeft daar wat moeite mee, want ze was gewend om nog heel laat op straat te klooien....



Vanwege het bouwlawaai aan alle kanten, wordt er sowieso niet zoveel buitengespeeld of gezooid. Mevrouw Troy ligt natuurlijk de hele dag op haar deken, Boez ligt doorgaans overal, maar op de foto dus gezellig op de stoel onder mevrouw Troy.



Overdag is het grote bed van Japekoppie. Dat is nu eenmaal zo afgesproken, want niemand waagt het om hem daar weg te jagen. En bovendien haalt ook niemand het in zijn kop om naast hem te gaan liggen, terwijl er toch ruimte zat is.



Cera heeft een eigen stoel gevonden, met daarop behalve een kussen ook nog enkele kleedjes. Ja, opdat ze maar zo zacht en lekker mogelijk ligt. Want voor logeetjes moet je altijd goed zorgen, heh? Deze stoel past prima bij Cera; het is dan ook de mooiste die we hebben, al zijn de poten enigszins aangetast door nageltjes.
Afijn, gisteren was dus een echte rustdag en er is veel en lang geslapen. Dat kwam natuurlijk ook omdat het hondenweer was, en dan ga je als kat al helemaal niet naar buiten.
Oscar troffen wij trouwens ook niet aan; hij zal wel thuis op de bank hebben gelegen. En mevrouw Katblad zat ook op de bank. Met een boek. En zo probeerden we het bouwlawaai maar te negeren.

Trusten dan maar.....

links mevrouw T. Troy, rechts Cera

T.Troy:
Kijk hem dan tekeer gaan, die jongste bediende van ons. Hij kwam net binnen met een vaart alsof de duvel hem op de hielen zat. Eerst stoer doen buiten, dan in paniek door het kattenluik duiken. En nu dus met zijn muisje spelen alsof er niks aan de hand is. Zijn vriendin Cera, die hier nu naast mij ligt omdat ze ook gevlucht is voor de knallen, begrijpt ook niets van die Boez. Zij kwam met ons (mij en mijn zoon Japekop) de redactie binnen toen er weer van die nare geluiden op straat werden gemaakt. Nee, dat went echt niet, die knallen. Ja, na die ene nacht waarin de wereld dreigde te vergaan, keken we niet meer op van die plofjes in de verte, maar na een poosje rust gehad te hebben is het opnieuw begonnen, soms erg dichtbij, en nu zijn we dus weer bang en ongerust. Daarom liggen we hier. Om in de gaten te houden dat het niet naar binnen komt, het gevaar. Want je weet maar nooit.



Boez:
Ja, net erg geschrokken van die knal. Was erg dichtbij en heel onverwacht. Maar daarom moet ik nu spelen. Om de schrik van net te vergeten. Ik wil niet denken aan daarnet. Ik wil dat alles weer gewoon wordt en daarom ga ik spelen met mijn muisje. Als je zelf normaal doet dan wordt de rest vanzelf ook wel weer normaal. Denk ik. En binnen gebeurt niks naars. En de anderen zijn er ook. Dus is het hier veilig en wordt het nog veiliger als ik met mijn muis ga spelen en net doe alsof er helemaal niks aan de hand is. Hierbinnen, ja.



T. Troy:
De onnozele hals. Kijk hem nou. Ja, ik zou best ook met die muis willen spelen en ben jaloers op het gemak waarmee hij de dingen van zich afzet. Maar ik wacht liever nog even af tot het echt helemaal veilig is. En daar kun je dus niet zomaar op rekenen. Ik blijf daarom voorzichtig en op mijn hoede.....



Boez:
Het is niet leuk dat ze daar allemaal zo liggen en niet met mij komen spelen. Zo gaat voor mij ook de lol eraf. Ik zie de angst in hun ogen. En wordt daar dan op mijn beurt ongerust van. Ik kijk veel naar ze. Zij zijn ouder en weten meer. Ik voel dat ze op hun hoede zijn, maar voel niet waarom dat is. Voor mij was het daarstraks wel schrikken maar dat is alweer over. Maar ik zie aan hen dat het misschien nog niet over is. Ik denk dat ik maar stop met spelen....




Japekoppie:
Hij, die kleine dus, moet zijn gang maar gaan. Maar wij zijn wijzer. Wij liggen hier veilig en zijn klaar om weg te duiken als het gevaar dichterbij of binnenkomt.
Meestal heb ik geen zin in gezelschap, maar in dit geval voelt het goed om dicht bijelkaar te blijven.
Kijk, die kleine geeft het op. Hij is moe. Dat wist hij daarnet zelf nog niet, maar nu zakt-ie in elkaar. We moesten allemaal maar gaan slapen. Tenminste tot etenstijd. Dan zien we wel weer.
Toch fijn om niet alleen te zijn in deze barre tijden.
Morgen is er weer een dag. Misschien wordt het leven dan weer normaal en kan ik weer een dakinspectie doen. Zonder knallen......



Boez:
Boezschje moe. Ook maar gaan slapen, net als de anderen. Boezschje niet blij. Zelfs een beetje zielig, heh? Ja. Ach. Trusten dan maar.....

Goed functionerende bewakingsdienst.

De dames mevr. T. Troy en Cera, hebben gisteren, in de pauzes tussen de buien door, onze buitentafel en geveltuin uitstekend bewaakt. Maar dat was ook niet zo moeilijk want er waren nauwelijks katten buiten. Echter, het gaat om het idee en de goeie intenties, heh?



Zo is het maar net. En als er iets van "vreemd geluid" werd waargenomen door de beide dames, waren zij direct op hun "quivive" en gereed om op te treden of in te grijpen. Heel geruststellend dus.



De Boez vond het wel gezellig om erbij te gaan zitten. Hij is als bewaker natuurlijk helemaal niets waard en dat bleek ook al gauw; een paar vogeltjes deden hem na enkele seconden alweer vertrekken. Onze bewakingsdienst bleef overigens niet erg lang buiten, maar dat was omdat het weer ging plenzen, en dus valt hen (de dames) niks te verwijten. De Boez kwam wat later thuis en was halfnat, Japekop bleef weer eens te lang in de regen en kwam derhalve doornat onze vloer bevuilen. Verder was het erg gezellig op de redactie tijdens de plensbuien; vier snorrende, zich wassende haarfabrieken en het getik van de laptop. Met daarbij natuurlijk regelmatig een kopje Nespresso of een verfrissing. En jazeker, zo nu en dan ook een whiskassnoepje.....

Tegen- en donderslagen.

Hoewel de dag goed begon, kregen wij later toch wel door dat we niet meer met de gieter langs de planten hoefden. Het kwam allemaal gratis en voor niets uit de lucht. En daar onze internetverbinding niet werkte, gingen we maar eens lekker aan het werk met het maken van een diapresentatie die wij over een paar weken klaar dienen te hebben. Het was erg rustig op de redactie en onze medewerkers namen maar eens een dagje vrij om lekker te kunnen bijslapen...



Eerder op de dag was Cera komen schuilen bij ons en ze had natuurlijk weer het fijnste plekje ingenomen!
Hoewel.....



De Boez lag - ook niet verkeerd - languit op de bank en had het daar ook erg naar zijn zin.

Mevrouw Troy werd als eerste een beetje onrustig. Ook wij hadden al wat gedonder gehoord. Spoedig daarna begon het hard te hagelen.

En de temperatuur daalde snel....

Met geweld sloeg de nattigheid tegen onze gevel aan. En kwam dus naar binnen. Dit was foute boel!

Het werd tijd om handdoeken uit de kast te halen en de vensterbanken te bedekken. Ondertussen was de donder erg dichtbij gekomen. Geen kat meer te bekennen op de benedenverdieping! We gingen maar eens boven kijken.

Japekop zat weggekropen achter een kledingrek onder de zoldertrap. Onze grote Verkenner A deed het dus een beetje in zijn broek!

En de Boez was ook maar onder de trap gedoken, naast de kattenmand. Wij dachten dat de Boez lawaai-bestendig was (hij zat immers met oud-en-nieuw voor het raam naar het vuurwerk te kijken!), maar wellicht had hij de angst van Japekop opgemerkt en was hij ook ongerust geworden, of het kan natuurlijk ook zijn dat Boez zijn medeleven kwam betuigen aan Japekop.

Kom op Boez! Niks aan de hand! Alleen een beetje onweer en we zitten toch veilig binnen?

Mevrouw Troy was weliswaar niet helemaal op haar gemak, maar van zich verstoppen voor het onheil wilde zij niet weten. Nee, zij ging gewoon op haar kleedje op het bed liggen.

Maar het zou kunnen dat, gezien haar leeftijd, haar gehoor wat minder is geworden. Hoewel, als wij haar roepen voor de maaltijd, komt zij nog altijd de trap af hobbelen dus dat zal wel meevallen.

Daar wij het ongezellig vinden om alleen beneden te zitten, probeerden wij onze haarfabrieken mee naar beneden te lokken. Maar wij kregen te verstaan dat wij de boom in konden.

Er zat dus niets anders op dan de kaarsjes tevoorschijn te halen om zo wat gezelligheid te scheppen.

Het onweerde nog lang door. En wij zagen ons genoodzaakt een dikker dekbed uit de kast te trekken; de warmte is voorgoed uit de slaapkamer weggetrokken.

Onze haarfabrieken waren het eens met de vervanging van het dekbed; zij hebben de hele nacht het bed ingenomen en lieten nauwelijks ruimte over voor de hoofdredacteur. Er is ook altijd wel wat, hier op de redactie van het lkb.....