Pluis, de Amerikaan, overleden...

Gisteren is mijn lieve Pluis overleden. Hij was ziek, maar ik hoopte zo dat hij weer zou opknappen. Maar hij knapte niet op en hij ging alleen maar verder achteruit. Gisteren is hij bij de dierenarts op mijn schoot overleden. Hoewel ik weet dat het niet anders kon, was het een enorme moeilijke beslissing. Het voelt zo ontzettend dubbel. Ja, tuurlijk weet ik dat het voor hem beter is zo; hij kon zo niet verder. Maar wat doet het enorm veel pijn, die beslissing en het gemis. Tussen mijn tranen door denk ik hem opeens weer lekker op de bank te zien liggen. Ook Poekje kijkt af en toe op, zoals hij altijd deed als Pluis de kamer in kwam lopen. Zou hij weten wat er met zijn maatje gebeurd is?
Ik ben heel dankbaar voor alle mooie jaren met mijn lieve Pluis; we hebben samen veel meegemaakt en het heel fijn gehad met elkaar. Ik probeer daar constant aan te denken om maar even het beeld van gisteren te vergeten. Ik ben er helemaal kapot van en mis Pluis enorm.

Ik heb een foto van Pluis bijgevoegd. Hij verdient zeker een mooie plek in het katblad.

Marit.

Dat vinden wij ook Marit. Vanavond steken wij een kaarsje aan voor Pluis. En we wensen je natuurlijk heel veel sterkte toe.

Voor de mensen die niet (meer) weten wie Pluis was, kijk onder "Labels" onder "wit gebied".

Pluis woonde (met Poekje) net iets buiten de Katbladbuurt, langs het gevaarlijke water.

Ingezonden brief van Pluis

Pluis heeft gereageerd op zijn artikel. Zie onder "reacties" van het bericht "Poekie (2) en Pluis" van 1 september (ja, dat is flink terugbladeren maar wel de moeite waard!).

Poekie (2) en Pluisje

Van 1 van onze correspondenten kregen wij een tip: er zouden twee vreemde poezen zijn gesignaleerd in wit gebied, grenzend aan het gevaarlijke water - de gracht dus. Gewapend met onze camera gingen wij er natuurlijk gelijk op af.


En jawel hoor! Daar zaten en liepen zij. En ze lieten zich nog interviewen ook!
Pluisje: Good afternoon ma'm. Yes, ik wil wel even op de foto. Katblad zegt u? Nooit van gehoord. Ja, ik kom uit de U.S. Ach, u had dat al aan mijn accent gehoord dus. Nee, ik kom niet zoveel buiten, eigenlijk alleen als ons mens daar ook is. Ja, dat heeft met het gevaarlijke water te maken en met de toch wel drukke gracht.


Even schurken, sorry hoor. Heeft u mijn huisgenoot al ontmoet?

Poekie heet hij. Die zwarte ja. Ik weet niet precies van watvoor ras wij zijn. Ikzelf heb iets van een Noorse boskat, zeggen ze. En Poekie heeft iets van een Main Coon. Maar het zou zomaar anders kunnen zijn.

Poekie:

Ja, ik heb een problematische vacht inderdaad. Komt door iets wat er mis is met mijn nieren, geloof ik. Op wie lijk ik zegt u? Grisebella? Musical Cats? Nooit van gehoord. Bovendien ben ik van het mannelijk geslacht dus u zit er helemaal naast.

Onze leeftijd? Nou, houdt u het maar op een dikke 10 +. Wij zijn komen overvliegen, in een vliegtuig dus. Van ver weg. Amerika? Zou heel goed kunnen. Mijn geheugen is niet meer zo top maar als Pluis het zegt, zal het wel.

Ja, wij hebben het best naar onze zin hier in Holland. Leuke gracht ook, vindt u niet? Nee, wij kijken goed uit. Geen behoefte aan het vangen van vis nee, wij worden goed gevoed dus er is geen noodzaak toe.

Leuk met u kennis gemaakt te hebben en komt u gerust nog eens langs. Doe uw visitekaartje maar in onze brievenbus. Oh, niet bij u? Morgen of overmorgen is ook goed. En wij zullen ons mens zeggen dat ze uw krant moet gaan lezen. En aan ons voorlezen natuurlijk. Ja, wij blijven graag op de hoogte van de gebeurtenissen in deze buurt. See you!