Haast

Kaija:
Nee, geen tijd voor interview nu. Grote haast, belangrijke dingen te doen ja. Leg het u nog wel een keer uit. Salut!

Mazzel gehad

Pim:

Ja, ik dacht al: waar blijft ze nou! U komt zo vaak langs maar de laatste tijd is het niet meer zo vaak. Hoezo is het mijn schuld? Ach, uw Tokkie Troy durft niet meer langs mijn huis? Ik heb haar geschoffeerd? Ja, ik kan me nog vaag herinneren dat ik haar aanviel. Ja, haar zoon Japekoppie heb ik ook wel flink gepest, dat klopt. Maar tegenwoordig ben ik toch niet meer zo fel? Ik kwam er namelijk achter dat het veel leuker is om een goed contact te hebben met mijn buursoortgenoten dan om ze steeds maar de stuipen op het lijf te jagen. Misschien is het de leeftijd, dat zou zomaar kunnen. Maar uw katten zijn nog niet over hun traumaatjes - die ik heb veroorzaakt - heen? Dat spijt me erg. Ik hoop dat u ondanks dat mij toch even wil aaien. Ja, daar heb ik behoefte aan. Weet u dat ik geboren en opgegroeid ben op een boerderij? Ja, daarom eet ik de muizen die ik vang gewoon op. Wat je vangt moet je eten, dat klopt helemaal. Maar weet u ook dat ze eerst dachten dat ik doof was? Ja, ze hadden het bruine vlekje op mijn kop niet gezien. Dat betekent inderdaad dat ik niet doof ben. Helemaal witte katten zijn meestal doof namelijk. En omdat ik niet helemaal wit ben, ben ik dus ook niet doof. Nee hoor, ik hoor alles luid en duidelijk! Wat dat betreft heb ik dus gewoon mazzel gehad. Als u nu nog even in mijn nek kriebelt alstublieft?

klachtenboek!

Bohr:
Dit is mijn bankje. Als u al meer foto's van mij heeft gezien, weet u dat dit bankje eerst voor mijn huis stond. Maar mijn mensen wilden eens een keer wat anders. Twee losse stoelen met een tafeltje ertussen dus. Want dan kunnen ze buiten zitten en tegelijkertijd koffie drinken en internetten en dan kunnen ze hun rotzooi kwijt op dat tafeltje. Dus hebben ze bij de Blokker zo'n set gekocht en die staat nu voor mijn huis. Zonder mij iets te vragen hebben ze toen mijn bankje een eind verderop gezet. Dat betekent dat ik niet meer voor mijn huis op mijn bank kan zitten en daar baal ik van. Omdat mijn mensen het zo gezellig vinden om samen buiten te zitten aan hun nieuwe setje, zitten ze vaker buiten dan daarvoor. Dus die twee stoelen zijn heel vaak bezet en dan moet ik op mijn bankje gaan zitten dat nu dus niet meer voor het huis staat. Dat vertik ik. Want het bankje heeft geen rugdekking meer. Het staat zomaar midden in de tuin. Ik kan daar niks mee. Daarom ga ik er maar onder zitten, dan voel ik me tenminste nog een klein beetje veilig. Ik ben het er dus niet mee eens en ik heb geprotesteert, maar ze houden totaal geen rekening met mij. Ik hou sowieso niet van het verplaatsen van meubels, maar deze actie van mijn mensen spant wel de kroon. Ik weet nog niet of ik van plan ben te gaan wennen aan deze nieuwe situatie. Ik laat u nog wel weten of ik een klacht ga indienen of niet. Heeft u een adres voor mij van een instantie die dat soort klachten behandeld? Dan kom ik bij u langs want dan kunt u voor mij een brief schrijven.

Even rust

Jaya:

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hier doe. Ja, ik ben helemaal van mijn tuin (Kruidentuin) naar deze tuin gelopen (Hoftuin), maar ik heb geen idee waarom ik dat heb gedaan. Daarom ben ik maar even onder dit bankje gedoken en zit nu te bedenken wat me heeft bezield. U kunt me zeker ook niet helpen? Wel, als ik er niet opkom - waarom ik hier ben heengegaan dus - dan moest ik maar gewoon weer naar huis lopen. Maar ik geef mezelf nog even de tijd want je weet nooit of het me misschien zomaar weer te binnen schiet. Bovendien is dit een aardig plekje om even te zitten en rond te kijken. Nee, ik ga deze tuin niet inspecteren want daar kwam ik vast niet voor. Maar het is hier wel rustig, vind u niet? Helemaal geen verkeer en geen andere straatgeluiden. Ja, dat is in mijn eigen tuin wel een beetje anders. Vooral die grote vrachtwielhuizen maken altijd veel lawaai en die bromwielen ook. Ik ben er ondertussen wel aan gewend hoor, en ik weet dat ik niet al te dicht bij die verkeersweg moet komen. Maar hier heb je inderdaad helemaal nergens last van. Misschien ben ik daarom wel even in deze tuin gekomen, om te genieten van de rust. Maar voor hetzelfde geld was er een andere reden, alleen weet ik die dus niet meer. Nou, maakt u dan maar gauw een foto van mij, dan stap ik denk ik maar weer eens op. Gewoon terug door de Poort ja, dat weet ik heus wel. Helemaal achtelijk ben ik nou ook weer niet!

dorst en honger

Cera:
Ik kom even bij u water drinken want ik kan er thuis niet in. Is het toegestaan? Dank u wel. Het is namelijk zo dat de familie een dagje uit is, en omdat het eindelijk weer eens lekker weer is, ben ik dus buiten. Ach, u wist dat? Dat is waar ook. Was u het niet die mij vanochtend heeft buitengelaten? Ja, dat dacht ik al. Dan kan ik dus bij u ook wel aankloppen voor een beetje water lebberen heh? U gaat mij zelfs straks eten geven? Dat verheugt mij zeer want ik weet niet of ik kan wachten tot de familie weer thuis is, met eten dus. Eigenlijk heb ik nu al een schreeuwende honger, als ik eerlijk ben.


Dus als u mij maar wilt volgen? U weet zeker dat u een sleutel heeft? En u weet waar mijn brokjes staan? Waar wacht u dan nog op!


Zo, dat is zeer smakelijk. Ik was er wel aan toe! U mag nu best gaan hoor, ik red het verder zelf wel weer. Ja, ik ga gewoon lekker op de bank liggen uitbuiken straks, en wachten tot ze weer thuis zijn. Volgens mij staat uw Japekop voor mijn deur te gillen. Hij wil weten wat u hier doet. Gaat u maar gauw naar hem toe want waarschijnlijk heeft ook hij honger. Nee, hier mee-eten kan niet. Ik heb maar 1 voerbakje en dat is van mij. Bovendien word ik dan wellicht zenuwachtig door zijn aanwezigheid. Draait u de deur goed op slot? Dan eet ik weer lekker door.

niks gejat

Rooie Gijs:

Wat is er aan de hand? Oh, niks bijzonders dus. Wel, ik was net op weg naar huis want ik zie weer een bui aankomen. Ik voel al spetters ja. Ik had net een wandelingetje gemaakt; even bij Iwan langs geweest en met 1 van die meiden kennisgemaakt. Nee, het is niks, zo'n jonge meid. Ik hoef dat niet meer en daarvoor ging ik daar ook niet heen. Ik ging ook niet voor Iwan, maar ze hebben daar best wel lekker eten en vroeger heb ik er vaak een hapje meegegeten - of eigenlijk gejat. Toen ik er nog naast woonde dus. Nee, ik heb nu niks lekkers gekregen helaas en ik heb ook niks gejat.

Bij Iwan thuis was het altijd erg genoeglijk want daar hebben ze comfortabele zetels waar je heerlijk op kunt slapen. Maar ja, om daar te komen moet ik tegenwoordig wel het dak op en zoals u weet gaat dat niet zo makkelijk meer. Mijn eigen dakje - waar ik graag vertoef - staat blank ja. Al die regen heh? Niks aan te doen. Maar ik was dus net op weg naar huis want het spettert al. Dus eigenlijk heb ik op dit moment geen boodschap aan u, sorry dat ik het zeg. Tot een volgende keer maar weer, als alles meezit natuurlijk.

natte blaadjes

(Zwarte) Gijs:

Nee, het is nog geen herfst maar het lijkt wel zo heh? Met al die blaadjes op de grond, bedoel ik. Elk jaar weer zo vroeg, die Lindeblaadjes. Kan je wel leuk mee spelen, dat wel. Maar nu zijn ze nat en dat is een beetje vies. Ik ben trouwens blij dat het even droog is want ik ben graag buiten. Ik ben net in de Kruidentuin geweest maar daar zijn geen anderen. In de Hoftuin ook niet nee, en hier op straat is het ook rustig. Eigenlijk heb ik dus niet zoveel te doen op het moment, en daarom ben ik even gaan zitten. Tot de volgende bui komt, want dan ben ik zo weer binnen hoor!

Ik zal blij zijn als het weer wat warmer wordt en de zon gaat schijnen. Dan komen ze allemaal weer naar buiten en kunnen we zooien, ruzie maken, stoeien en nog meer van die dingen. En dan hoef ik niet meer in mijn eentje met die natte blaadjes te spelen.

Flauwekul-gesprekje

Pim:

Wat ik aan het doen ben? Ik oefen mijn evenwicht en stabiliteit, zo te zeggen. Op de stoeprand ja. Nee hoor, er mankeert niks aan mijn evenwicht maar je moet het wel onderhouden heh? En zo'n stoeprand is daar uitermate geschikt voor, want als je per ongeluk misstapt, val je niet de diepte in. Ja, natuurlijk kan ik ook bovenop de pergola klimmen en daar aan mijn balans werken. En dan val je ook niet zo verschrikkelijk diep inderdaad, maar ik had nu gewoon zin in deze stoeprand. Zeg, gaat u nog een beter gespreksonderwerp aansnijden? Over iets wat er echt toe doet? Niet dat ik ergens over wil praten hoor, maar ik dacht: dit is een flauwekul-gesprekje en ze komt vast wel met nog iets anders. Stoeprand als inleiding ja. Ah, u had dus niks anders in gedachten. U kwam alleen maar even voorbij dus, en dacht: wat doet die Pim daar op die stoeprand. Nee, dan is het duidelijk voor zowel u als voor mij. Wilt u nog weten wat ik hierna ga doen? Niet? Dan zijn we dus klaar met dit onzinnige gesprek!

Hinderlaag

Storm:

SSSSttt! Aan niemand vertellen dat ik hier zit! Want dan heb ik hier al die tijd voor niks gezeten. Waarom? Ik lig in een hinderlaag en wacht op een slachtoffer. Ja, plotsklaps er bovenop springen en dan effe flink uithalen. Daar heb ik behoefte aan ja, dat is wat ik regelmatig doe. Ach, ik jaag ook op muizen en markeren vind ik ook wel nuttig, slapen doe ik ook best wel veel en eten natuurlijk ook - al zou je dat niet zeggen. Maar soortgenoten bespringen vanuit een hinderlaag is eigenlijk wel mijn hoofdbezigheid. Het liefst ga ik door tot de plukken in de lucht vliegen. Nee, niet die van mij maar van die ander natuurlijk! Totdat ze gillend de boom invliegen of de straat uitscheuren. Het maakt me niet uit hoe groot ze zijn, mijn tegenstanders. Sommigen zijn wel drie keer zo groot als ik maar worden vanzelf wel heel klein als ik met ze bezig ben geweest hoor! Ja, dat vind ik leuk, mag ik? Maar nu moet u ophoepelen anders verraadt u me nog. En dan heb ik hier dus al die tijd voor niks gezeten.

gedicht

Japekoppie:

Ik hou van lopen op het dak
en drinken uit de buitenbak,
van biefstuk, schol en schapenkaas,
rose gebakken varkenshaas,
van vlinders die ik heel graag vang,
en zonnestralen op mijn wang.

Ik hou van kroelen op mijn kop,
het bed met zacht schoon goed erop,
van strelen (lang!) onder mijn kin,
mijn etensbak met kip erin,
het struinen in de dichte struiken,
en overal aan alles ruiken.

Ik hou van heel veel dingen maar,
misschien vindt u het wel heel raar,
ik hou het meest van "lekker thuis"
bij mamma Troy en mens in huis.
Daar ben ik veilig; 't is zo fijn
om zoon en hartendief te zijn....

Charli gaat liever zijn eigen gang

Charli:

Mijn broertje Japekoppie - voor mij heet hij trouwens gewoon Apie, anders is het zo'n bek vol - is dus ook nog eens een keer mijn buurjongen. We zien elkaar bijna elke dag en dan zit hij steeds maar op te scheppen. Dat hij zijn diploma Verkenner A heeft gehaald, ja. Dus ik zei tegen hem dat dat voor mij een eitje zou zijn, en toen moest ik gelijk met hem mee op verkenning. Dan zou hij me wel even vertellen wat dat allemaal inhield, dat Verkenner A diploma. Omdat ik niks anders had te doen heb ik erin toegestemd. Om mee te gaan ja. Ik dacht: ik zie wel. En als ik hem daar nou een plezier mee doe heh? Dus we gingen op pad, eerst naar de Kruidentuin.

Ik was hem al gelijk kwijt. Apie kan zich goed verstoppen, dat wel, want ik zag hem al gauw nergens meer.

Zat-ie ergens tussen de struiken. Om te verkennen, zei-ie. Dus toen vroeg ik hem waarom hij dat nou deed als er van die mooie, aangelegde paden waren! Ik bedoel, je ziet - als je op het pad blijft - toch beter van alles aankomen? Dat is toch veel veiliger? En waarom zou ik me vies maken als dat niet hoeft? Maar dat hoorde dus bij het diploma, dat gezooi in de bush.

Het struikgewas controleren en verkennen, heet dat. We kregen daar natuurlijk gelijk ruzie over want ik kan het niet uitstaan als iemand anders doet alsof ie alles beter weet. En zeker niet als het mijn jongste broertje Apie is. Hij kan dan wel slim en ondernemend zijn, maar ik ben groter en sterker dan hij, en waarschijnlijk ook verstandiger. Dus ik zei dat tegen hem (van groter enz.) en dat viel niet in goede aarde. Hij verdween weer in de struiken en toen ik al in de parallelstraat was, zat hij nog steeds tussen die struiken in de Kruidentuin. Kon ik een beetje op hem gaan zitten wachten!

Ondertussen ben ik de boel daar maar flink gaan markeren want daar ben ik dan toevallig weer erg goed in. Volgens mij is dat ook veel belangrijker dan dat gescharrel tussen de planten. Ze moeten allemaal weten dat jij bent langsgeweest en dat ze rekening met je moeten houden. Dat is het enige wat telt, volgens mij dus.

Wel, toen ik zo ongeveer wel klaar was met markeren, ben ik er maar bij gaan zitten. En na een tijdje kwam Apie eindelijk de straat in. Daar moest-ie ook weer van alles bekijken en besnuffelen. Dus toen ik al in de steeg was, was Apie nog bezig in de parallelstraat en moest ik weer op hem wachten. Hij was boos dat ik mijn eigen gang was gegaan want zo leerde ik helemaal niks, zei hij.

Toen we weer in onze eigen straat waren, liep Apie boos naar zijn huis toe. Ik wou het goed maken dus vroeg ik of we er even over konden praten. Dat wou hij wel.

Hij - Apie dus - zei dat hij erg teleurgesteld was in mij. Ik had veel te snel gelopen en was alleen maar aan het markeren geweest. Ik zou dus op die manier nooit een verkenner worden. Dat vond ik wel teleurstellend om te horen, want ik wil ook best een diploma halen. Maar ik kreeg nog een kans om wat van Apie te leren, en daarvoor moesten we naar de Hoftuin, zei hij. Zo gezegd, zo gedaan dus.

We gingen door de Poort de Hoftuin in. Daar ging Apie gelijk rechtsaf om te beginnen met controle van vuilnisbak en andere zaken. Daar zag ik echt het nut niet van in. Ik dacht: ik ga wel midden in de tuin zitten en dan kijk ik wel wat Apie nog allemaal meer doet. Want van kijken kun je ook leren, niet?

Dus ik ging middenin zitten maar zag Apie toen nergens meer. Ik zat er wel goed hoor, lekker in het zonnetje en lekker lui. Maar echt leren doe je dan natuurlijk niet. Ik kon wel even rustig nadenken over of ik nu echt wel zonodig een verkenner wil worden, maar ik denk eigenlijk van niet. Het is voor mij veel te veel nerveus gedoe. Bovendien heb ik niet zo de behoefte om overal met mijn neus in en tussen te zitten. En ik heb nu ook begrepen dat het niet zo eenvoudig is om Verkenner A te worden.

Toen Apie klaar was met zijn verkenning in de Hoftuin zijn we samen weer naar huis gewandeld. Ik heb hem toen maar verteld dat ik toch wel trots was op hem en dat het Verkennen niet zo makkelijk is als ik altijd had gedacht. Dat vond hij fijn om te horen natuurlijk. Al met al was het best leuk om een keer met mijn jongste broer Apie op pad te gaan. En ik wil dat ook best nog een keer doen. Maar dan hoef ik geen lessen meer. Nee, ik ga wel gewoon mijn eigen gang, lekker rustig kuieren op gebaande paden, hier en daar markeren en ook hier en daar even rustig en lui in de zon zitten. Dat past toch beter bij mij!

Garfield heeft een nieuwe fan

Japekoppie:
Gisteravond nog tv gekeken? Ik doe dat niet vaak, maar gisteravond heb ik een paar keer ademloos naar een dikke rooie kater zitten kijken. Garfield heet hij. Met hem zou ik best kennis willen maken en misschien wel vriendjes worden! Mijn mens zei dat-ie niet echt is, maar daar geloof ik dus niks van. Ik heb hem toch zelf gezien?

Weer een nieuwe ontmoeting!

Lievezwarte:
Aangenaam kennis te maken. Ja, ik woon hier ook, in de katbladstraat. Vlakbij het gevaarlijke water, dat klopt. Nee, dat vind ik niet zo eng want ik ben eraan gewend heh? Gewoon niet te dichtbij komen en er zeker niet induiken, maar dat spreekt voor zich.
Ik lag net even uit te rusten, en u? U maakt foto's voor het katblad? Ik geloof niet dat ik dat ken en ik heb er ook niks aan. Maar u kunt mij misschien helpen met het openen van mijn deur?


Nee dus? Dat valt me dan tegen. Ik had zo gehoopt dat iemand mij zou binnenlaten zodat ik even op een comfortabele plek een stevige dut kon doen!



U weet zeker dat het niet gaat lukken? Nou, dan moet u in plaats daarvan mij maar even aaien; lukt dat wel? Goed zo, dank u wel. Ja, daar knapt een kat van op!

Zo, dat beviel me wel. U aait goed. Ja, ik geef heerlijke kopjes, dat weet ik. Voor wat hoort wat heh? Nu even paar rek- en strekoefeningen, dat doe ik wel vaker. Komt zomaar in me op, heb ik geen speciale reden voor. U gaat er weer vandoor?

Dan ga ik er maar weer bij zitten. Ja, wachten tot er iemand komt die wel de deur voor me open kan doen. Maar het was leuk om u te ontmoeten en jammer dat u weggaat. Misschien zien we elkaar nog eens? Nee, dan vraag ik u niet weer om de deur te openen. Of misschien ook wel want ik kan niet alles onthouden....

Broers in actie, deel 2

Panda:
Ik heb hier iets in de smiezen wat ik niet kan thuisbrengen. Eerst dacht ik dat het een soort spinnebeest was, maar dat is het niet. Het is een dikke brommert met kleurtjes en streepjes. Als u even wilt inzoemen?


Behoorlijk aan de maat heh? Heb ik ontdekt en gevonden! Wat zullen we ermee doen, Harremans?

Harremans:

Zo hee! Wat een kanjer! Zou-ie te eten zijn? Ik vind 'm wel een tikkie eng. Ik stel voor dat we eerst zijn beweeglijkheid en gedrag gaan bestuderen. Nee, vliegen doet hij niet meer, dat is wel duidelijk. Ik heb hem een paar keer een pets gegeven en ondanks dat is-ie niet opgestegen. Als jij nu een stukkie verderop gaat liggen Panda, dan jaag ik hem jouw kant uit en dan stuur jij 'm weer terug naar mij, goed?

Panda:

Nou zit hij bij mijn rechtervoorpoot. En nu? Moet ik 'm naar jou terugsturen, zei je? Weet je, ik vind dit eigenlijk niet zo'n leuk spelletje. En ik ga hem ook geen duw geven want straks prikt-ie me nog. Bovendien heb ik nog een hoop werk te doen! Speel maar lekker alleen verder, maar niet te lang heh, Harremans! Want ik heb nog een paar klussen voor je. Nee, je pauze is allang voorbij! Ik geef je nog twee minuten en dan verwacht ik je terug op onze werkplek.

Harremans:

Pfff, twee minuten. Dan moet ik dus opschieten. Kijk 'm lopen, die brommert! Ik denk dat ik 'm nog maar een paar petsen geef om te zien hoe hij reageert.

Nee, hij mag niet de tuin inkruipen. Dan raak ik hem waarschijnlijk kwijt. Misschien is dit wel het moment om definitief toe te slaan!
Hier greep de redactie dus in. Harremans begon namelijk met de hommel te zooien en nam hem, na een paar keer zijn poot erop gezet te hebben, in zijn bek. Dat konden wij niet aanzien want we waren bang dat Harremans in zijn bek gestoken zou worden. De hommel (wij hadden echt nog nooit zo'n grote gezien trouwens!) was dusdanig toegetakeld dat wij hem uit zijn lijden moesten verlossen. Daarna hebben wij hem begraven in de tuin. Harremans was het daar echter niet mee eens, groef de hommel weer op en kauwde hem fijn. Dit maakte een dusdanig onaangenaam geluid, dat wij het tijd vonden om te vertrekken. Als Harremans maagpijn heeft gekregen, is dat zijn eigen schuld. Wij hebben hem gewaarschuwd.

Broers in actie, deel 1

Harremans:
U komt als geroepen. Het is namelijk zo dat ik net zou gaan pauzeren en ik kan wel een kleine massagebeurt gebruiken als ik eerlijk ben. Druk aan het werk geweest in de tuin en een beetje stijf dus, hier en daar. Gaat u nu lekker op dit bankje zitten, dan geef ik wel aan waar de problemen zitten. Begint u maar op mijn rug. Ja, goed zo. Iets dichter naar mijn staart toe alstublieft.


Nee, aan mijn broer Panda hoeft u even niet te denken. Hij neemt nooit pauze want werkt dus liever door. Even naar hem zwaaien is genoeg. Desnoods een opbeurend woord. En dan nu weer graag achter mijn oren, want daar voelt het ook niet helemaal jofel. Ja, onder mijn kin is het ook wat stijfjes. Maar mijn rug is het ergst, dus als u daar nog even..... jah.....


Boven mijn ogen ook. Beetje hoofdpijn maar verder niks bijzonders. Tussen mijn oren mag ook nog wel een keer. Dank u.

En dan nog graag over mijn rug, helemaal van voor naar achter. Ja, erg gevoelig allemaal. Tjonge, wat is dat genieten. En wat een geluk dat u in de buurt was en even langs kwam!

Hoh, wacht even. Panda heeft iets interessants ontdekt en nu denk ik dat hij graag heeft dat wij even komen kijken. Ik ga in ieder geval. Schikt het u om met mij mee te lopen naar mijn broer?

(Wordt morgen vervolgd want is te spannend, zo vlak voor het slapengaan....)