Gewoon diep in de ogen kijken......

Iwan:
Ja, ik had u mij wel horen roepen daarstraks, maar toen was ik even met iets anders bezig. En nu ik hier dan eindelijk ben, word ik lastig gevallen door deze Panda. Zegt-ie dat het zijn tuin is en dat ik hier niet mag komen. Komt hij heel brutaal en dreigend naar mij toe en denkt dat hij zo indruk op mij kan maken.


Nou, dan is-ie bij mij aan het verkeerde adres. Ik ga er rustig bij liggen en zet mijn gevaarlijkste blik op. Ja, in zo'n geval helpt het "diep in de ogen kijken" het beste, want ik ben heus niet zo'n vechtjas als sommigen misschien wel zouden denken.

En zie: het werkt altijd! Panda deinst terug en loopt langzaam naar achteren. En ik doe echt niets anders dan hem aanstaren dus heh? Oh, u ziet het allemaal, dat is waar. U maakt hier toch foto's van, is het niet?

Kijk: Panda doet het nu bijna in zijn broek. Zo werkt het dus. Ziet u hoe hij wegkijkt van mij? Let op, nog even en hij draait zich om en loopt weg.

En wie zit er nog steeds met zijn dikke achterste in de tuin van Panda? Juist, moi, Iwan. Ach, een heel grote held ben ik niet hoor, daar wil ik best voor uitkomen. Maar zo af en toe eventjes een machtsspelletje spelen is erg goed voor mijn ego. Bovendien had u mij geroepen en dan laat ik mij niet tegenhouden door zo'n jonge jongen.

Weet u nu wat het grappige is? Nee? Als u achter u kijkt, ziet u hoe het broertje van Panda - die Harremans ja - weggedoken zit achter de trap. Ja, bang heh? Ze werken niet samen, die broertjes. Dat is hun zwakte ja. Want als ze nu 1 front hadden gevormd tegen mij, was ik misschien niet gebleven. Wellicht weggevlucht ja. De tuin uit dus. Nee, ze hebben nog een hoop te leren die twee. Maar goed, u had mij dus geroepen daarstraks. Wou u het ergens met mij over hebben?

(Harremans....)

Erg onwennig nog.

Maus:
Ja, hier lig ik dus op de jassen. Dat is nog in mijn oude huis ja. Die jassen hadden ze laten liggen in het lege huis. Voor mij ja, om op te liggen. Dat ik ze nog kon ruiken inderdaad en niet in paniek zou raken. Nou, dat was maar goed ook want ik vond het allemaal maar helemaal niks, dat leeghalen van mijn huis.


Ja, hier zit ik dan in mijn reishuisje in het nieuwe huis. Het bleek inderdaad een verhuizing te zijn en nu woon ik dus daar. Ja, mijn mensen wonen daar dus ook. Zij hebben ook deze foto's gemaakt. Niet zo best heh? Nee, erg vaag en onscherp, maar ik hoop dat u ze toch plaatst want anders moeten we die hele verhuizing weer overdoen en daar voel ik eerlijk gezegd helemaal niets voor.

Nou, hier zit ik dus onder de kast. Om de boel in de gaten te houden en tegelijkertijd veilig te zijn. Je weet maar nooit wat er in zo'n nieuw huis uit de lucht kan komen vallen of over het parket heen kan komen rijden. Ja, het leven zit momenteel vol onzekerheden en onbekende luchtjes, dat klopt. Mijn mensen zijn bovendien nog erg bezig met van alles, en ik denk dat ik maar wacht tot de rust weer helemaal is wedergekeerd. Nee, als ze 's avonds voor de tv zitten, kom ik wel onder die kast vandaan om bij ze te gaan zitten. Ja, voor mijn eten wil ik deze plek onder de kast ook wel verlaten natuurlijk, maar het blijft allemaal erg eng en onwennig. U zegt dat ik wel ga wennen aan dit huis? Kunt u een indicatie geven van de tijd die dat gaat kosten? O, voor iedere kat weer anders. Ja, er ligt een hoop werk op me te wachten. Elke deurpost hier moet gemerkt worden natuurlijk en dat is dan nog maar het begin. U wenst mij sterkte? Dank u wel. Ja, ik laat weer van mij horen als ik me wat meer op mijn gemak voel. Komt u dan trouwens zelf maar foto's maken hier, want mijn mensen zijn petfotografen. Hebben we nu dus een afspraak staan?

Twee krassen

Pim:

Weet u dat ik hier al uren zit te wachten? Op mijn anti-depressiehapje ja. Want dat heb ik na vannacht wel verdiend. Ja, ik heb de katbladstraat moeten verdedigen. Ach, u had dat al aan mijn neus gezien! Is het heel erg? Twee krassen dus. Nee, zelf kan ik het niet zo goed zien maar voelen doe ik het wel. Ja, het was een brutale rakker die hier niet thuishoort. Een goeie vechter ook natuurlijk, anders had ik die krassen niet gehad heh? Hoe het is afgelopen? Nou, in elk geval is die rakker hier niet meer dus trekt u zelf maar uw conclusies. En nu u toch bent opgestaan uit uw stoel, kunt u misschien gelijk iets lekkers in een bakje voor mij doen. Ja, in ruil voor het zeer belangrijke nieuws dat ik u net heb gebracht. Nee, ik blijf geduldig hier op uw vensterbank wachten en kom niet verder uw huis binnen. Netjes opgevoed ja. Uw keuken is trouwens achter u.

De beste overlevingskansen.

Panda:
Nee, we kunnen het nu niet hebben over mijn mooie ogen want ik ben bezig, dat ziet u toch? Nog even wroeten en dan heb ik hem, denk ik. Ja! Hebbes!


Nee, ik weet niet wat het is. Het fladdert in mijn bek, dat wel. Ik zou het graag even eerst zelf op een rustig plekje nader willen bestuderen, maar dat zit er zeker niet in heh? U altijd met uw camera en dan ook nog die opdringerige broer (Harremans - red.) van me!

Nee, ik heb nooit rust als Harremans in de buurt is.

Altijd hetzelfde liedje. Altijd als ik wat gevangen heb, krijg ik Harremans achter me aan. En als ik niet uitkijk, vreet hij mijn prooi op voordat ik er zelf even mee heb kunnen zooien. Het wordt hoog tijd dat hij zelf eens wat actiever wordt en zijn eigen dingen vangt. Ligt daar maar de hele dag allemaal bankjes en stoeltjes te testen of loopt te klooien op straat, maar interessante dingen vangen, ho maar. Ja, ik heb al lang geleden moeten vaststellen dat Harremans een luie donder is. Het is maar goed dat we een huis met mens hebben en dat we elke dag ons bakje eten krijgen, anders zou Har omkomen van de honger. Nee, een echte jager is hij niet. Zou het in de vrije natuur ook beslist niet overleven nee. Ik maak meer kans, ja. Ik vang inderdaad veel eh..... dingetjes. Nee, ik weet niet hoe ze allemaal heten. Zoemdingen, fladderdingen, springdingen. Nee, dik word je daar niet van, vooral als je ze niet opeet dus. Nee, ik eet ze niet op. Daar krijg ik niet eens de kans voor. Inderdaad, Harremans is mij altijd voor. Of Harremans dan niet in de vrije natuur in een groep goed zou kunnen overleven? Daar zegt u wat. Door te jatten van anderen, bedoelt u? Ja, dat zou heel goed kunnen. In dat geval - van leven in een groep bedoel ik - maakt hij inderdaad meer kans dan ik. Nee, zo had ik het nog niet bekeken. Maar dat betekent dat Har helemaal niet zo dom is als het lijkt dus. En dat maakt mij tegelijkertijd weer dommer. Omdat ik me te pletter jaag en mijn prooi laat afpakken natuurlijk! Wie er nu uiteindelijk de slimste is van ons twee? Tja, u heeft mij aan het twijfelen gebracht. U maakt het wel erg ingewikkeld voor mij. En voor uzelf ook, ja. Volgens mij moeten we het maar laten bij de vaststelling dat ik een goede jager ben en dat mijn broer Harremans een uitstekende dief is. En laten we dat hele verhaal over "overleven in de vrije natuur" maar vergeten dan, vindt u ook niet? Blij dat u het met mij eens bent. Ja, dan kunnen we nu weer overgaan tot de orde van de dag.

Vertrouwen op een goede afloop.....

Maus:
Goedenmiddag mevrouw Katblad. Hoewel, zo goed is deze dag niet, tenminste niet voor mij. U ziet het: de tent is leeggeruimd. Ja, alle spullen zijn weggehaald en ingeladen in een groot wielhuis. Nee, ik weet niet waar ze het heenbrengen. Inderdaad, boven ook alles leeg. Het ergste is dat het bed weg is. Een verhuizing zegt u? Zou heel goed kunnen maar in ieder geval hebben ze mij daar niet over ingelicht en dat is een kwalijke zaak. Laat staan dat ik enige inspraak heb gehad ja. Nee, het is geen goede dag voor mij en wie weet wat er nog allemaal meer te gebeuren staat.


A propos: bedankt dat u wat brokken voor mij heeft geregeld. Ja, mijn eigen brokken zijn ingepakt en kunnen ze niet meer vinden. Nee, het is niet erg dat u seniorenbrokken heeft meegenomen. Het is weer eens wat anders na al dat dieetvoer.


Het smaakt goed, dank u wel.

U gaat er weer vandoor? Ja, mijn bak staat er nog gelukkig, dus daar hoeft u zich geen zorgen over te maken. Nee, ik heb liever dat u voor mij uitzoekt waar al die spullen nu heen zijn gegaan en wat deze dag nog meer gaat brengen. Ja, ik neem aan dat ze nog wel terugkomen, mijn mensen, al weet je het natuurlijk maar nooit. Ze hebben mij inderdaad deze zomer ook een keer een tijd alleen gelaten ja. Toen kwam u nog bij mij langs, dat weet ik nog. Ja, toen heeft u mij ook geinterviewd over mijn cursussen kroelspurken. (Zie onder label Maus - in rechterkolom - voor uitleg over cursussen van Maus - red.) Nee, die cursussen staan nu even in de wachtruimte. Geen faciliteiten meer inderdaad. Wel, ik wens u verder nog een goede middag. Nee, mijn dag komt niet meer goed, dat kan ik u nu al zeggen. Ja, ik moet maar vertrouwen op een goede afloop. Dank u wel voor uw medeleven.

Raamscene...

Cera:
Zijt gij daar nog mijn Japekop?
Mijn lief, bent u misschien nog op?


Japekop:
Jazeker wel, mijn schone dame.
Wacht gij op mij, achter de rame?
Ik kom zo gaarne naar buiten toe,
maar wil eerst 't fiat van mijne moe.


Tokkie Troy:
Ach zoonlief, mijn jongen, ziet gij het dan niet?
Dit schepsel bezorgt u vast niets dan verdriet.
Gij scheelt met haar bovendien te vele jaren,
ze zal nimmer nooit enig kind van u baren.


Japekop:
Maar moedertjelief, da's toch al te laat!
U weet dat dat na mijn castratie niet gaat!
Ik wil met mijn dame slechts enkel verpozen,
een neusje, wat zooien, wat minnekozen....
(Verdorie, het kattenluik, 't is daar niet meer.
Nu gaat zij vast weg, ik zie haar nooit weer.)


Cera:
Maar Aapje, ik blijf op u wachten mijn hart!
Al is het al donker en wordt de nacht zwart.
Wij blijven hier samen tot 't ochtendgloren,
en laten 't geluk niet door moeders verstoren.
Want straks, als het raam weer is opengezet,
ontbijten wij saam van uw bordje Gourmet!

De Boez oftewel Boezelmans

Boezelmans groeit als kool, evenals zijn broertjes en zusjes. Op 1 september woog de Boez 1152 gram en was daarmee niet de zwaarste meer! Nee, 1 broertje was een ietsepietsie zwaarder! De Boez houdt erg van klimmen. Hij is niet bang voor visite en steeds minder bang voor de stofzuiger. Nou, daar kan Japekop met zijn 11 jaren nog wat van leren dan!
Inmiddels zijn er nog 4 kleintjes beschikbaar; het blauwe lapje - dus zus van de Boez - is besproken door iemand uit Leiderdorp. Misschien kunnen Boezelmans en zijn zusje elkaar nog wel eens opzoeken? Wie zal het zeggen. Wij blijven i.e.g. de Boez volgen!

Ollie was erbij

Ollie:
Ja, ik zag het allemaal gebeuren. Ik ben namelijk altijd erg vroeg op om een stukkie te lopen buiten, en dan zie ik ze vaak zitten. Bij het poezenloket ja. En Pim kreeg dus een happie. Dat is dan zogenaamd tegen zijn depressiviteit, heb ik horen zeggen. Wel, Pim zat net lekker te smikkelen en toen kwam Storm. Ja, het was een uur of zes in de morgen.


Storm is die kleine zwarte ja. Met die spillebenen, precies. En Storm dacht vast dat hij Pim kon wegjagen. Hij sloop heel behoedzaam naar Pim toe. Ja, ik zag het allemaal gebeuren.


Maar Pim had honger blijkbaar, en was niet van plan zijn happie af te staan. Gourmet Gold ja, want dat krijgt-ie thuis niet. Dus hij keek wel om, Pim dus, maar at toen verder gewoon door. Hoewel, het was niet zo gewoon want hij begon best wel te schrokken toen hij Storm z'n adem in z'n nek voelde.

Storm begon wat te grommen ja. Nee, hij kwam niet verder dichterbij want zij van het katblad stond de hele boel te fotograferen. In haar nachthemd inderdaad, en dat zag er niet uit. Ik zou ook niet dichterbij hebben durven komen. Pim is daar bijna kind aan huis, dus die let niet meer zo op de kleding van dat mens. Nee, het is goed dat er niemand was die van haar - dat mens dus - een foto maakte, anders had ze mooi voor gek gestaan. Maar ik zag het dus allemaal gebeuren want ik was erbij.

Toen, opeens, had Pim er genoeg van. Van dat gehijg in zijn nek dus. Van Storm ja. Dus toen ging Pim er vandoor. Nee, ik heb niet gezien waar Pim heenging want ik moest natuurlijk die Storm in de gaten houden. Nou het duurde niet lang of die Storm zat met zijn puntige snuit in het happie van Pim.

Zij van het katblad liet hem (Storm dus) nog effetjes zijn gang gaan want ze wou er een foto van maken. Maar toen zei ze dat ze niet van plan was de hele katbladstraat van eten te voorzien en heeft ze Pim's bakkie onder de snuit van Storm vandaan getrokken. Ja, dat vond ik wel gemeen van haar. Ik had dat niet geaccepteerd als ik Storm was. Maar ik ben Storm dus niet. En toen die kleine zwarte was afgedropen, zag ik dat er zich een heel publiek had verzameld rond de plek van het delict. Ja, Cera zat achter de struiken te loeren, mevr. Troy had alles gezien vanachter het raam van het poezenloket, Japekoppie zat in de gang achter zijn mens en Charli (mijn stiefbroer) zat midden op de straat toe te kijken. En toen ik mij omkeerde, zag ik ook nog dat loeder Luna op de tafel zitten. Ja, die komt helemaal uit geel gebied inderdaad. (Zie kaart territoria helemaal onderaan pagina - red.) Ik denk dat ze allemaal zaten te wachten op een conflict, maar het liep dus met een sisser af. Nee, niemand heeft gesist, ik zei dat bij wijze van spreken dus. Nee, ik ben toen naar binnen gegaan want ik vond het veel te druk worden op straat. En ik hou dus helemaal niet van drukte. Ja, wel jammer dat het niet uit de hand is gelopen, dat van Pim en Storm. Want nou hebben we allemaal voor niks daar gezeten. Als publiek dus, ja.

Pavlov of tikkie autistisch?

Tokkie Troy:
Soms snap ik niks van mijn mens maar dat is vice versa. Neem nou vanochtend. Ze staat om kwart over zes op. Nee, doet ze anders nooit maar het was benauwd boven en daar had ze last van gehad. Hele nacht ook liggen woelen. Dat is voor ons erg irritant, want van rustig op het bed liggen is dan geen sprake en dus moet je dan uitwijken naar een stoel of logeerbed. Maar goed, daar gaat het nu effe niet om. Ze staat dus op op een ongebruikelijke tijd. Maar bij dat opstaan hoort voor ons: ontbijt in ons bakkie. Het een is gewoon een logisch gevolg van het ander, zo gaat het altijd en dat al mijn hele leven lang. De tijd doet er niet toe. Afijn, we kregen dus ook ons ontbijt. Uit een blikkie inderdaad. Dat smaakte goed hoor, daar gaat het niet om, maar toen gebeurde het volgende. Ze gaat terug naar bed. Nou, niks mis mee, moet ze helemaal zelf weten. Slaapt ze tot bijna 10 uur in de ochtend! Ja, dat was even schrikken voor haar en voor ons trouwens ook. Maar nog steeds niet echt problematisch, qua dagindeling. Dus ze staat weer op. Trap af naar beneden, en wij erachter aan. Nu komt het. Bij opstaan hoort volgens mij toch echt: eten in de bakjes! Ontbijt ja! Maar wat zegt zij? Jullie hebben al gehad! Om kwart over zes!
Nou, wij perplex natuurlijk! (Met wij bedoel ik natuurlijk mijn zoon en ik.) Hoezo kregen we niks? Ze was toch opgestaan? Dat is toch het begin van een serie handelingen? Met als onderdeel: eten in de bakjes? Maar ze hield voet bij stuk, ons rare mens. Terwijl het al bijna 4 uur geleden was dat we zo'n lullig hapje hadden gekregen.
Natuurlijk hebben we samen staan dreinen, maar dat hielp niks dus. Toen riep ze - het mens - dat we Pavlov-gedrag vertoonden. Of dat we misschien wel een tikkie autistisch waren. Maar dat ze daar echt geen rekening mee kon houden.
We hebben toen maar wat harde brokkies genuttigd, maar dachten wel: dat mens is niet goed snik. Bovendien roept ze dingen die wij niet snappen. En zij snapt ons dus niet, dat is duidelijk. Morgen moet ze maar gewoon weer op normale tijd opstaan, dat lijkt me beter voor beide partijen.

Ze moeten het maar voelen.....

Pim:
De familie is weer terug inderdaad. Gisteravond ja. Ik zag ze komen, met de auto. Maar ik deed net of ik niks zag. Ik zal ze leren! Ik kan niet zo goed tellen, maar ik schat dat ze anderhalve maand weg zijn geweest. Ja, af en toe, een keer of twee per dag, kwam er iemand effe eten in mijn bakkie dumpen. Ja, sorry hoor, maar zo zie ik dat. En dan was ik verder helegaar alleen en in mijn eentje. Vandaar dat ik aansluiting zocht met de redactie van het katblad. En dat lukte me vrij aardig inderdaad. Gewoon blijven aandringen tot ze medelijden met je krijgen, en dan gaan ze je op den duur wel aaien en lekkere hapjes geven. Nou moet ik ook zeggen dat mijn eten vaak vlak achter mijn kattenluik werd geserveerd, en dat daar best veel soortgenoten van op de hoogte waren. Dus als ik effe een ommetje ging maken, was mijn eten op als ik terugkwam. En daar mijn maag dan ging rommelen, moest ik wel bij de redactie van het lkb langs voor een voedselpakketje, anders had ik vast en zeker een eetstoornis gekregen. Anyways, ze zijn dus thuisgekomen, maar ik heb heel lang gewacht voordat ik eens bij ze ging kijken. Ze hebben een hoop goed te maken wat mij betreft, en dat zullen ze voelen ook. Ja, ik ben nu wel weer vaker in en voor mijn eigen huis te vinden. Maar ik heb natuurlijk een bepaalde gewoonte ontwikkeld de afgelopen weken, en kan dat niet zo gauw afleren. Dat betekent inderdaad dat ik het poezenloket van mevr. Troy nog heel goed weet te vinden. Daar komt bij dat ik de diners daar erg sjiek en smakelijk vind. Gelukkig ben ik nog steeds het topmodel van het lkb, en wordt dat beloond met aaien en af en toe een lekker hapje. Dus die bezoeken aan dat loket, die hou ik er maar in. En poseren blijf ik ook wel doen, want dat is erg goed voor mijn gevoel van eigenwaarde. En verder zie ik wel hoe de dingen gaan lopen.

Bommels operatie

Bommel:
Ik ben geopereerd ja. Nee, ik vond het zelf niet zo nodig maar mijn mens en de dierenarts dus wel. Achterop de fiets daar heengebracht inderdaad, dat was wel leuk want ik hou wel van achterop de fiets. Op die tafel was het ook wel leuk in het begin, want ik word altijd uitgebreid geaaid daar en krijg er snoepies. Maar deze keer kreeg ik geen snoepies nee. Had zelfs 's ochtends niet eens ontbijt gehad. Ik had toen eigenlijk al onraad moeten ruiken maar soms ben ik wel wat aan de naieve kant ja.


Dit is mijn wond dus. Die wou u toch zien? Ja, zilverspray over de hechtingen heen gespoten. Kan er zelf niet bij nee. Zilveren plak gehaald, zegt u? Wel, ik kan uw grapje echt niet waarderen.

Ja, kijkt u nog maar eens goed. Klein sneetje ja. Netjes gedaan? Daar ben ik dan blij mee. Maar voor mij hoeft het niet meer, zo'n operatie. Gelukkig was het niet kwaadaardig dus. Inderdaad, eigenlijk is dus alles voor niks geweest. Nee, ik neem het ze niet kwalijk, ze wilden zekerheid en dat hebben ze nu. Ja, hoop steunbetuigingen gehad, maar niemand is me een haring wezen brengen. En mijn concubine Luna heeft er ook onder geleden. Ze wilde me niet meer kennen toen ik van de operatie terugkwam. Ik stonk, zei ze. Ja, naar vieze geuren van de dierenarts. Pas na een paar dagen heeft ze me weer eens een goede wasbeurt gegeven.

Gelukkig is alles nu weer normaal. Ja, Luna slaapt weer bij me gelukkig. En nu maar hopen dat die hechtingen er vanzelf uitvallen, want anders moet ik weer naar de dierenarts en eigenlijk heb ik daar voorlopig even geen zin in, snoepies of niet. Maar dat zult u ook wel snappen.

foto's: camerakwast

Poekie (2) en Pluisje

Van 1 van onze correspondenten kregen wij een tip: er zouden twee vreemde poezen zijn gesignaleerd in wit gebied, grenzend aan het gevaarlijke water - de gracht dus. Gewapend met onze camera gingen wij er natuurlijk gelijk op af.


En jawel hoor! Daar zaten en liepen zij. En ze lieten zich nog interviewen ook!
Pluisje: Good afternoon ma'm. Yes, ik wil wel even op de foto. Katblad zegt u? Nooit van gehoord. Ja, ik kom uit de U.S. Ach, u had dat al aan mijn accent gehoord dus. Nee, ik kom niet zoveel buiten, eigenlijk alleen als ons mens daar ook is. Ja, dat heeft met het gevaarlijke water te maken en met de toch wel drukke gracht.


Even schurken, sorry hoor. Heeft u mijn huisgenoot al ontmoet?

Poekie heet hij. Die zwarte ja. Ik weet niet precies van watvoor ras wij zijn. Ikzelf heb iets van een Noorse boskat, zeggen ze. En Poekie heeft iets van een Main Coon. Maar het zou zomaar anders kunnen zijn.

Poekie:

Ja, ik heb een problematische vacht inderdaad. Komt door iets wat er mis is met mijn nieren, geloof ik. Op wie lijk ik zegt u? Grisebella? Musical Cats? Nooit van gehoord. Bovendien ben ik van het mannelijk geslacht dus u zit er helemaal naast.

Onze leeftijd? Nou, houdt u het maar op een dikke 10 +. Wij zijn komen overvliegen, in een vliegtuig dus. Van ver weg. Amerika? Zou heel goed kunnen. Mijn geheugen is niet meer zo top maar als Pluis het zegt, zal het wel.

Ja, wij hebben het best naar onze zin hier in Holland. Leuke gracht ook, vindt u niet? Nee, wij kijken goed uit. Geen behoefte aan het vangen van vis nee, wij worden goed gevoed dus er is geen noodzaak toe.

Leuk met u kennis gemaakt te hebben en komt u gerust nog eens langs. Doe uw visitekaartje maar in onze brievenbus. Oh, niet bij u? Morgen of overmorgen is ook goed. En wij zullen ons mens zeggen dat ze uw krant moet gaan lezen. En aan ons voorlezen natuurlijk. Ja, wij blijven graag op de hoogte van de gebeurtenissen in deze buurt. See you!