Superslank!

Igor:
Goeiemorgen mevrouw Katblad, bent u daar weer? Ja, ik ken u best nog. Het is zeker weer etenstijd? Ja, ik heb best wel trek.



Maar u mag mij ook best aaien hoor! Ja, doet u maar even. Voelt u het? Dat ik ben afgevallen? Ja, ik zit nu lekker ruim in mijn vel heh? Dat komt doordat ik zoveel aan gymnastiek doe. Dag en nacht ja. Wel, ik heb natuurlijk een schitterende boom tot mijn beschikking, en daar klim ik dus regelmatig in en uit. Ja, zo vliegen de onsjes er wel af. Verder eet ik natuurlijk ook erg gezond en matig. Ja, een matige haarfabriek is zijn portie gourmet wel waard, toch? Zullen we dan maar gaan? Wel, naar de keuken natuurlijk!



Njammie. Heerlijk ja. Komt Iwan niet eten? Mag ik zijn portie dan? Nee?
Ja, ik vond het ook fijn u weer eens te zien. Sta ik goed op de foto? Dat iedereen kan zien hoe slank ik ben geworden? Dan is het goed. Ja, dat mag u allemaal in uw Katblad zetten. Graag vandaag nog ja.

Ik hoef niks...

Iwan:

Erg fijn dat u ons eten komt geven, maar ik hoef niks. Nee, geen trek dus. Ja, gisteravond was ik op pad, dat klopt. U stond voor niks met mijn voerbakje klaar? Wel, dat was dan uw probleem. Ja, ik zag dat u mijn bakje tenslotte toch maar heeft neergezet, met gourmet inderdaad, maar toen ik later thuiskwam was het natuurlijk leeg heh? U had geen zin om nog wat langer op mij te wachten? Nou, dat is fraai. En nu hoef ik dus niet, nee. Misschien als u straks weer bent opgehoepeld ja, dat zou zomaar kunnen. Zet u mijn bakje dus maar neer, dan zie ik wel. Komt u nog terug vandaag? Oh, mijn mensen komen weer thuis dus. Misschien wacht ik dan wel met eten tot zij er weer zijn. Nee, dat is niet persoonlijk tegen u bedoeld. Al is het natuurlijk wel zo dat ik u liever op straat tegenkom dan hier binnen. Nee, dat kan ik niet uitleggen. Ja, een aai wil ik wel. Twee of drie aaien mag ook ja. Dank u wel. Tot ziens maar weer, mevrouw Katblad. Doet u de deur goed achter u dicht?

Bel pest iedereen.

Jazeker, Bel was al bij de redactie langsgeweest om mevrouw Troy nerveus te maken en Japekop uit te schelden, en toe hij daarmee klaar was ging hij een eindje verderop om Lima het leven zuur te maken. Bel maakte daarbij jodelende klanken, kent u dat? Zo van achter uit de keel en dan met de tong heen en weer. Tenminste, op die manier zouden wij mensen dat na kunnen doen. Probeer het maar eens! Nee, alleen als u helemaal alleen bent en de ramen dicht zijn, want u staat natuurlijk wel voor gek als u dat doet.

Wel, Lima liet zich door het geluid van Bel wegjagen en kroop onder zijn bankje tussen de plantenpotten. Bel ging naar huis. Blijkbaar zat zijn pestuurtje er weer op, of misschien had hij ondertussen wel honger gekregen. En zo werd het dan weer rustig in de katbladstraat....

Nog een paar weekjes.....

Terwijl mevrouw Katblad even op de sofa wat zat te mediteren, kwam er opeens een haarfabriek binnen om met een muisje te komen spelen. Alleen, mevrouw K. herkende deze kattenpootjes niet direct...



Toen zij beter keek, zag zij dat het Charli was. Charl was weer eens gevlucht voor het bouwlawaai in zijn huis, had al een paar uur bij ons boven liggen slapen en was niet van plan om naar huis terug te keren.
Wij geven hem daarin natuurlijk groot gelijk, maar feit is dat Japekoppie het niet goed kan hebben dat zijn oudste broer naar zijn ouderlijk huis is teruggekeerd. Terwijl Charl dus rond de voerbakjes van onze eigen haarfabrieken sproeit, vindt Japekop het nodig om middels plasjes op de deurmat aan te geven dat hij liever niet heeft dat Charl bij ons binnenkomt. Immers, pas anderhalf jaar geleden woonde Japekop nog rustig alleen met zijn moeder, toen kwam de Boez opeens zijn harmonie verstoren, vervolgens trok zijn ex-verloofde een paar maanden geleden bij ons in en nu dan dus die bezoeken van zijn broer.
Maar goed, mevrouw Katblad heeft medelijden met Charli en snapt dat hij zijn huis ontvlucht. Nog even doorbijten Japekop en Charli, over een paar weekjes is het buurhuis helemaal af en gaan de bouwvakkers weg. Tenminste, laten we het hopen!

Slechte munt.

Gisteren zagen wij Oscar bezig in de Kruidentuin; hij was aan het klooien en zooien. Tenminste, zo leek het. Want wat hij nu precies tussen de planten op bovenstaande foto deed, werd ons niet duidelijk. Er waren geen vlinders of bijen en hommels te bespeuren, wij namen geen andere haarfabrieken waar, en verder zagen wij ook niets bijzonders. Vandaar dus dat we het op klooien en zooien houden.
Toen hij daarmee klaar was, ging hij naar het centrum van de tuin waar alle nieuwe, kleine kruidenplantjes staan.



Daar ging hij er gewoon bij liggen. Op zich natuurlijk helemaal niets bijzonders, maar hij plette dus wel een paar muntplantjes! Niet dat wij dat nou zo ontzettend erg vonden, want deze plantjes zijn niet van de beste soort. Deze munt heeft namelijk donkere steeltjes en smaakt erg scherp. Wij probeerden met deze variëteit eens een kopje thee te zetten, maar het resultaat viel dus bitter tegen. Dat neemt echter niet weg dat Os zomaar met zijn dikke lijf bovenop de kruidenplantjes mag gaan liggen, want het is eigenlijk wel de bedoeling dat de kruidenplantjes (hoe slecht van smaak ook) gaan groeien, zodat de tuin weer op een echte tuin gaat lijken! Maar dat is de persoonlijke mening van de fotograaf (en mevrouw Katblad niet te vergeten). Gelukkig begreep de Os onze vermaning en zocht zijn vertier elders.



Het kan zijn dat Os zich diep beledigd voelde, want hij verdween tussen de sprieten en kwam niet meer tevoorschijn, hoe wij hem ook toeriepen en smeekten zijn snuit te laten zien. Maar nee dus. Teleurgesteld keerden wij huiswaarts.

Thas pest iedereen....

Thassos kwam de Kruidentuin binnen en viel direct Mini (die ruzie zocht met Cera) aan. Mini vluchtte eerst tussen de varens, maar Thas achtervolgde haar en dus rende de kleine Ka voor haar leven totdat ze onder een dichte lavendelstruik kon kruipen. Ja, die bood voldoende beschutting. Nee, daar kon Thas niet meer bij haar komen. We dachten eerst dat Thas de fotograaf wilde begroeten maar dat was niet zo. Mini was hem ontglipt dus moest hij op zoek naar een volgend slachtoffer.



Oscar zat in het midden van de Kruidentuin een beetje debiel om zich heen te kijken, zich van geen gevaar bewust en dus een goed slachtoffer voor Thassos. Ja hoor, Thas sprong op de paaltjes en stormde op de arme Os af.



Gelukkig had Os op het laatste moment door dat Thas weinig goeds in de zin had, en zette het op een lopen. Hij sprong uit het midden van de Kruidentuin en dook tussen de stekelige bladeren van Kaija's boom. Os was daar veilig, en Thas keek op zijn neus. Dan maar op zoek naar een volgend doelwit?



Ja hoor, al snel had hij Cera gevonden. En Cera had geen kans. Ze had dat zelf heel goed in de gaten, deed een stap naar voren en begon flink tegen Thas te blazen. Niet dat Thas zich daar wat van aantrok natuurlijk! Grommend kwam hij naderbij terwijl Cera in elkaar kroop. En net op het moment dat Thas wilde toeslaan, greep mevrouw Katblad in. Ja, we weten dat dat eigenlijk niet mag, ingrijpen. Maar om de een of andere reden voelt mevrouw K. zich extra verantwoordelijk voor Cera, en voor ze het wist stond ze keihard naar Thassos te blazen. Thas wist natuurlijk niet wat hem overkwam en schrok zich het apezuur. Ja, deze gemene kat was te groot voor hem. Hij stoof de Kruidentuin uit en verdween in de Parallelstraat. Zo, opgeruimd staat netjes, zei mevrouw K. tegen de andere haarfabrieken. Maar deze waren ook een tikje van streek door de onverwachte actie van mevrouw K. Het duurde daarom nog een paar minuten voor er weer onbezorgd verder gesnuffeld werd tussen het groen. En toen kwam de Boez ook tevoorschijn. Ja, want hij had zich al die tijd verscholen gehouden in de struiken! Zo komt het dat hij verder ook niet voorkomt in dit nieuwsbericht. Wel, mevrouw Katblad had genoeg emoties te verwerken gekregen en besloot terug te keren naar de redactie. De haarfabrieken volgden haar, maar dat is niet zo abnormaal.
nb: Mini bleek verdwenen; zij had de tuin blijkbaar al op een eerder tijdstip verlaten....

Mini pest Cera.

Mini links, Cera rechts.

Cera zat lekker tussen de plantjes te snuffelen en vermaakte zich uitstekend. Nee, er was geen vuiltje aan de lucht. Totdat Mini arriveerde. Ja, de kleine Ka had er helemaal zin in: ze zou Cera wel eens even lekker dwars gaan zitten, ongeacht of Cera dat nu leuk zou vinden of niet. En Cera vond dat toevallig niet leuk.



Dus Cera nam de poten en verdween tussen de Nepeta, iets verderop. Natuurlijk was het daarmee voor Mini niet afgelopen. Nee, Mini volgde Cera eerst alleen met haar ogen, en later met haar hele (dunne) tijgerlijfje.



Toen Mini dichtbij genoeg was, uitte ze een aantal bedreigingen. Cera kroop in elkaar en snoof de geur van de Nepeta op. Dat vonden wij erg verstandig van haar want je moet natuurlijk in alle omstandigheden zo rustig mogelijk blijven. Wat er verder gebeurde? Wel, Mini ging nog een poosje door met om Cera heen te springen en op te jagen. Er werd daarbij niet gemept, dus dat viel dan nog mee. Maar dat was nog niet het einde van het verhaal. Net toen Mini bovenop Cera wilde duiken, trok iemand anders de aandacht. Maar daar leest u later meer over.

Lekker harken.

Os was mee naar de Kruidentuin. Het centrum van de tuin wordt door de plantsoenendienst langzaam opgevuld met allerlei nieuwe kruiden. Kleine plantjes, dat wel, want het mag natuurlijk niet teveel kosten allemaal. Dus de haarfabrieken lopen er (helaas) lekker overheen en doorheen. Op bovenstaande foto ziet u hoe Oscar probeert de aarde tussen de plantjes in te harken. Nee, dat deed hij niet zo goed.



Os was hard aan het werk en sloeg bijna geen plekje over. En omdat door al die noeste arbeid zijn darmpjes gingen opspelen, groef hij een gat en deed daar een hoopje in. Nee, gelukkig niet tussen de kruiden maar vlakbij de boom in het midden. Ach, sommige dingen hou je toch niet tegen, heh? Tja....

Mini pest Vlinder.

Toen wij de Kruidentuin naderden, hoorden we al luid gekibbel en gegrauw. We zagen Mini voor de neus van Vlinder zitten, en de kleine Ka deed heel veel moeite om Vlinder te raken. Doch toen we de Kruidentuin betraden en Mini ons zag, sprong ze van de paaltjes af en verdween in het struikgewas. Zeker een slecht geweten, heh?



Nou, in elk geval was Vlinder van haar belaagster af. We hadden verwacht dat Vlinder nu zou opspringen en verdwijnen (want zij houdt niet zo van vreemde mensen in haar nabijheid), maar ze bleef rustig zitten. Misschien besloot ze wel dat de aanwezigheid van de fotograaf minder gevaarlijk was dan het passeren van de plek waar Mini verscholen lag? Wij wilden haar niet van streek brengen en liepen met een zo groot mogelijke boog om Vlinder heen.



Maar natuurlijk maakten wij wel snel even wat foto's van deze prachtig gekleurde poezenmeid! Het komt namelijk niet zo vaak voor dat wij haar zo vlak voor onze lens hebben.



Vlinder wachtte inderdaad tot wij een flink eindje verderop waren, en vertrok toen met een noodgang naar de Parallelstraat.



En Mini liet Vlinder gaan. Ja, want zij werd opeens in beslag genomen door haar nieuwsgierigheid; wij hadden namelijk een stel reporters bij ons! En natuurlijk wilde ze die heel graag bespieden, dat spreekt voor zich. Want: nieuwe mogelijkheden en nieuwe kansen! En Mini laat zich die niet afnemen. Oh nee.

De enige, echte grastester.

Harremans:
Het wordt tijd dat iedereen het eens in zijn oren knoopt dat dit mijn gras is. En als er zo nodig sprieten getest moeten worden, doe ik dat toevallig zelf wel. Ja, ook omdat ik de beste tester ben die er rondloopt. U herinnert zich mijn stoelentest vast nog wel! Nee, de uitslag van die test heb ik nog niet gereed, maar dat komt heus nog wel een keer. En weet u ook nog dat ik wielhuisbanden heb getest? Wel, dat was een knappe prestatie van mij, niet? Daarom dus. Nee, ik kan het niet langer toestaan dat die reporters van u de boel hier komen verzieken. Aan mijn gras zitten te trekken en bijten dus. Ja, ik blijf hier net zolang zitten tot ze beseffen dat ze van mijn gras moeten afblijven. Het moet nu voor eens en voor altijd maar eens duidelijk worden.


Daar heb je de eerste grasvreter al. Oscar inderdaad. Opdonderen jij! Ga maar gras kauwen in je eigen straat. Wegwezen!



Zo; dat was nummer 1. Hij is duidelijk bang voor me en zo moet het ook. Nee, die komt vast niet meer terug.

Kijk, daar heb je nummer 2. Ja, dat is de brutaalste van allemaal. Boez inderdaad. Voor hem moet ik een extra boze blik opzetten, anders blijft het mormel gewoon zijn gang gaan. Zeg, stuk ellende! Ga terug naar je eiland! Je moeder pesten of weet ik veel! Moeven ja! Anders bijt ik in je staart!

Nou. Die heeft me ook begrepen. Nee, hij kijkt niet blij maar dat is zijn zaak. Geef ik niks om, nee. En nou maar weer wachten op de volgende.

Ah, daar komt wijffie Cera. Die heb ik in een mum weggekeken, let maar op. Ja, want ze siddert voor me. Terecht natuurlijk.

Ja hoor, ze weet niet hoe snel ze moet wegwezen.

Nou, komen er nog meer of heeft u geen meer bij u? Haarfabrieken dus ja? Nee? Wel, dan kunt u dus ook beter gaan. Uw reporters achterna inderdaad. Want waarschijnlijk zitten ze nu met zijn allen bij u op de stoep te janken. U denkt van niet?

Snel vergeten.

In de Hoftuin zagen wij een nieuwe plant. Vast niet de bedoeling dat deze plant in de tuin zou worden gezet, maar daar ging het niet om. Nee, belangrijker was dat Panda zich achter deze plant had verscholen omdat hij Oscar ongezien in de gaten wilde houden.



Want daar Panda lid is van de partij "Hof is Vol", moet hij natuurlijk vreemdelingen buiten de tuin houden, en de beste manier om dat te doen is ze eerst goed in de smiezen houden vanuit een schuilplaats, te wachten op het juiste moment, en ze dan te bespringen. Panda is daar zeer bedreven in.



En de fotograaf mocht daar getuige van zijn. U niet (wat beeld betreft), want de hele actie ging weer zo snel dat wij niet de gelegenheid kregen foto's te maken van de bespringing. Maar wij kunnen u verzekeren dat Panda exact het juiste moment uitkoos, dat Oscar zich een hoedje schrok en vervolgens niet wist hoe snel hij de Hoftuin moest verlaten.

In de Katbladstraat gekomen zocht Os direct troost bij zijn vriendje de Boez. Daarna was het hele voorval snel vergeten......

Slakkengang.

Er was weer eens gekrijs voor de deur, en natuurlijk gingen wij op het angstaanjagende geluid af. Wij zagen Simba, die een conflict had met mevrouw Troy. Simba loopt graag zijn rondje en passeert zodoende ook het Poezenloket, maar mevrouw Troy vindt dat hij daar niet langs mag. Nee, Simba is ongewenst (vanwege zijn uiterlijk? geur? brutale blikken?) en dus zet T. Troy een keel op. En het geluid dat zij voortbrengt mag er wezen. Trouwens, het protest van Simba mag er eveneens wezen, en als ze dus tegen elkaar aan het schelden zijn, trekt dat de aandacht.



Zo was ook Japekoppie op het gekibbel afgekomen. Hij bleef echter op een afstandje toekijken, want zijn moeder kon het best alleen af, vond hij.
Wel, daarin had hij gelijk.



Simba nam de benen. Niet dat hij er nu als een pijl uit een boog vandoor ging, nee, voetje voor voetje verplaatste hij zich langs het loket en verder langs onze ramen. Ja, want je weet maar nooit of zo'n idioot wijf of haar zoon je alsnog van achteren komt aanvallen, heh? Bovendien wil je niet dat iedereen denkt dat je nu zo'n angsthaas bent. Vandaar de slakkengang dus. Maar weg ging hij wel, en dat was nu precies de bedoeling geweest van mevrouw Troy. Nee, mevrouw Troy is beslist niet voor de poes. En nu maar weer wachten op het volgende treffen! Want Simba zal heus niet de volgende keer een andere route kiezen! Op een dag namelijk gaat hij van mevrouw Troy winnen. Ja, Simba is daar zeker van.

Sukkeltje!

Toen mevrouw Katblad aan de buitentafel bezig was met het verpotten van wat plantjes, hoorde zij opeens een erg zielig gemauw. Ze keek even om zich heen, maar zag in eerste instantie helemaal niets bijzonders. Tot ze besefte dat het geluid van boven kwam. En jawel hoor, daar zat onze jongste reporter, bovenop het dak in de goot. Het gemauw ging over van zielig naar zeer dwingend.



De Boez zag zijn vriendje Oscar op straat en wilde naar hem toe. Nou, dat gaat een beetje moeilijk heh? Tenminste, niet aan deze kant van het dak! Dus mevrouw Katblad riep dat de Boez om moest klimmen/lopen. Ja, via het slaapkamerraam achter naar binnen, dan via de trap naar beneden en zo kom je dan weer buiten. Bij je vriendje Os inderdaad. Nee? Nog een keertje uitleggen?
Wel, Boez snapte er de ballen van. En ging dus ook nog eens steeds verder over de rand hangen. Dat vond mevrouw Katblad niet leuk. Zij gooide snel de camera op tafel en liep de trap op, de achterslaapkamer in en ging daar uit het raam hangen en riep de Boez.
Eerste hoorde zij helemaal niets. Was Boez nou nog doof ook? De achterbuurvrouw, die net even op haar platje in het zonnetje zat, keek verstoord op. Maar daar stoorde mevrouw K. zich niet aan en riep de Boez nogmaals, en nog wat harder ook.
Toen hoorde zij diverse ploffen. Ja, want Boez moet eerst van het hoge dak naar een lager dak, en dan door naar weer een lager dak. Van daar kan hij via het schuurtje van een achterbuurman op ons platje en dus bij ons slaapkamerraam komen.
Eindelijk dan kwam de Boez naar binnen. Maar er kon geen bedankje af hoor! Nee, Boez raasde de trap af en vloog de voordeur uit, zo Os om zijn nek. Het duurde iets langer voor mevr. K. weer buiten stond. Maar dat is ook wel zeer begrijpelijk, heh?

Grastest.

Onder de trap in de Hoftuin begint het siergras weer aardig te groeien. De beide vriendjes (Boez en Os dus) besloten tot een test. Welke pol ruikt het best, smaakt het lekkerst en ligt aangenaam in de bek? Nee, de kleur was niet van belang, maar dat spreekt vanzelf want de test is in de eerste plaats voor katten bedoeld.
Op bovenstaande foto ziet u de Boez zitten voor zijn testpol.



En op deze foto zit Os klaar om te gaan happen.
Wel jongens! Allebei een frisse bek? Geen andere smaakjes meer op de tong? Dan mogen jullie nu beginnen!
Wel, er werd flink gekauwd en geplet door beide jongens. Maar Os constateerde al snel dat zijn gras niet zo lekker was. En daar Boez' pol wel lekker in de bek lag, deed Os een voorstel om te ruilen.



Er werd eerst overlegd, maar daarna bedacht het stel dat de pol van Boez groot genoeg was voor allebei. Bijna snuit tegen snuit werd het kauwen hervat.

Wel, de keuze van de vriendjes is dus gevallen op het gras bij de muur. Een echt duidelijke reden konden ze niet geven, maar wij nemen maar aan dat hun keuze terecht is.

Dus als u een hapje gras wilt nuttigen in de Hoftuin, kies die pol die bij de muur staat! Ons testpanel is namelijk erg betrouwbaar....
NB: de test is zo'n week of twee geldig. Daarna hebben zich weer nieuwe sprieten ontwikkeld en de kwaliteit daarvan kan natuurlijk verschillen van die van de huidige sprieten.

Want je weet maar nooit...

De Boez was het dak op en Oscar lag zich derhalve stierlijk te vervelen. Gelukkig kwam de fotograaf langs en dat gaf zicht op een beetje vertier voor Os.
Nee, de fotograaf ging niet wandelen, alleen een kort bezoekje brengen aan de Hoftuin, maar dat was voor Os al genoeg. Alles beter dan maar wat rondhangen, heh? Ja, en de Boez kon erin zakken, voor nu dan.



Os snuffelde wat in het rond in de Hoftuin, en sprong het muurtje op en af. Hij had het zo druk daarmee, dat hij niet in de gaten had dat Rooie Gijs op hem af kwam. De fotograaf wachtte vol spanning op wat er vervolgens ging gebeuren. Immers, Gijs is niet zo'n lieverd en bovendien ook nog de partijleider van Hof Is Vol, niet? Daarom dus!



Maar wat gebeurde hier! Een beetje neuzen? Jazeker!
Er werd niet gegromd, en ook niet gemept. Was dit Rooie Gijs eigenlijk wel of hadden wij ons vergist? Liep er soms nog zo'n eh.... rond? Een dubbelganger?
Nee, dit was toch echt R.G. hoor! Maar misschien was hij gewoon wel niet in goede doen. Of was dit gewoon een afleidingsmanoeuvre en moesten de klappen nog komen.... Laten we maar gauw verder kijken!



Nee, Gijs ging niet over tot meppen, maar Os had in zijn ogen gekeken en zijn geur opgesnoven en besloot zich voorzichtig te verwijderen. Over het muurtje in rustig tempo... Lala lala la! Niks aan de hand! Pompompomtiedom... En dan toch maar de Hoftuin uit heh? Want je WEET inderdaad maar NOOIT!