De enige, echte grastester.

Harremans:
Het wordt tijd dat iedereen het eens in zijn oren knoopt dat dit mijn gras is. En als er zo nodig sprieten getest moeten worden, doe ik dat toevallig zelf wel. Ja, ook omdat ik de beste tester ben die er rondloopt. U herinnert zich mijn stoelentest vast nog wel! Nee, de uitslag van die test heb ik nog niet gereed, maar dat komt heus nog wel een keer. En weet u ook nog dat ik wielhuisbanden heb getest? Wel, dat was een knappe prestatie van mij, niet? Daarom dus. Nee, ik kan het niet langer toestaan dat die reporters van u de boel hier komen verzieken. Aan mijn gras zitten te trekken en bijten dus. Ja, ik blijf hier net zolang zitten tot ze beseffen dat ze van mijn gras moeten afblijven. Het moet nu voor eens en voor altijd maar eens duidelijk worden.


Daar heb je de eerste grasvreter al. Oscar inderdaad. Opdonderen jij! Ga maar gras kauwen in je eigen straat. Wegwezen!



Zo; dat was nummer 1. Hij is duidelijk bang voor me en zo moet het ook. Nee, die komt vast niet meer terug.

Kijk, daar heb je nummer 2. Ja, dat is de brutaalste van allemaal. Boez inderdaad. Voor hem moet ik een extra boze blik opzetten, anders blijft het mormel gewoon zijn gang gaan. Zeg, stuk ellende! Ga terug naar je eiland! Je moeder pesten of weet ik veel! Moeven ja! Anders bijt ik in je staart!

Nou. Die heeft me ook begrepen. Nee, hij kijkt niet blij maar dat is zijn zaak. Geef ik niks om, nee. En nou maar weer wachten op de volgende.

Ah, daar komt wijffie Cera. Die heb ik in een mum weggekeken, let maar op. Ja, want ze siddert voor me. Terecht natuurlijk.

Ja hoor, ze weet niet hoe snel ze moet wegwezen.

Nou, komen er nog meer of heeft u geen meer bij u? Haarfabrieken dus ja? Nee? Wel, dan kunt u dus ook beter gaan. Uw reporters achterna inderdaad. Want waarschijnlijk zitten ze nu met zijn allen bij u op de stoep te janken. U denkt van niet?

Snel vergeten.

In de Hoftuin zagen wij een nieuwe plant. Vast niet de bedoeling dat deze plant in de tuin zou worden gezet, maar daar ging het niet om. Nee, belangrijker was dat Panda zich achter deze plant had verscholen omdat hij Oscar ongezien in de gaten wilde houden.



Want daar Panda lid is van de partij "Hof is Vol", moet hij natuurlijk vreemdelingen buiten de tuin houden, en de beste manier om dat te doen is ze eerst goed in de smiezen houden vanuit een schuilplaats, te wachten op het juiste moment, en ze dan te bespringen. Panda is daar zeer bedreven in.



En de fotograaf mocht daar getuige van zijn. U niet (wat beeld betreft), want de hele actie ging weer zo snel dat wij niet de gelegenheid kregen foto's te maken van de bespringing. Maar wij kunnen u verzekeren dat Panda exact het juiste moment uitkoos, dat Oscar zich een hoedje schrok en vervolgens niet wist hoe snel hij de Hoftuin moest verlaten.

In de Katbladstraat gekomen zocht Os direct troost bij zijn vriendje de Boez. Daarna was het hele voorval snel vergeten......

Slakkengang.

Er was weer eens gekrijs voor de deur, en natuurlijk gingen wij op het angstaanjagende geluid af. Wij zagen Simba, die een conflict had met mevrouw Troy. Simba loopt graag zijn rondje en passeert zodoende ook het Poezenloket, maar mevrouw Troy vindt dat hij daar niet langs mag. Nee, Simba is ongewenst (vanwege zijn uiterlijk? geur? brutale blikken?) en dus zet T. Troy een keel op. En het geluid dat zij voortbrengt mag er wezen. Trouwens, het protest van Simba mag er eveneens wezen, en als ze dus tegen elkaar aan het schelden zijn, trekt dat de aandacht.



Zo was ook Japekoppie op het gekibbel afgekomen. Hij bleef echter op een afstandje toekijken, want zijn moeder kon het best alleen af, vond hij.
Wel, daarin had hij gelijk.



Simba nam de benen. Niet dat hij er nu als een pijl uit een boog vandoor ging, nee, voetje voor voetje verplaatste hij zich langs het loket en verder langs onze ramen. Ja, want je weet maar nooit of zo'n idioot wijf of haar zoon je alsnog van achteren komt aanvallen, heh? Bovendien wil je niet dat iedereen denkt dat je nu zo'n angsthaas bent. Vandaar de slakkengang dus. Maar weg ging hij wel, en dat was nu precies de bedoeling geweest van mevrouw Troy. Nee, mevrouw Troy is beslist niet voor de poes. En nu maar weer wachten op het volgende treffen! Want Simba zal heus niet de volgende keer een andere route kiezen! Op een dag namelijk gaat hij van mevrouw Troy winnen. Ja, Simba is daar zeker van.

Sukkeltje!

Toen mevrouw Katblad aan de buitentafel bezig was met het verpotten van wat plantjes, hoorde zij opeens een erg zielig gemauw. Ze keek even om zich heen, maar zag in eerste instantie helemaal niets bijzonders. Tot ze besefte dat het geluid van boven kwam. En jawel hoor, daar zat onze jongste reporter, bovenop het dak in de goot. Het gemauw ging over van zielig naar zeer dwingend.



De Boez zag zijn vriendje Oscar op straat en wilde naar hem toe. Nou, dat gaat een beetje moeilijk heh? Tenminste, niet aan deze kant van het dak! Dus mevrouw Katblad riep dat de Boez om moest klimmen/lopen. Ja, via het slaapkamerraam achter naar binnen, dan via de trap naar beneden en zo kom je dan weer buiten. Bij je vriendje Os inderdaad. Nee? Nog een keertje uitleggen?
Wel, Boez snapte er de ballen van. En ging dus ook nog eens steeds verder over de rand hangen. Dat vond mevrouw Katblad niet leuk. Zij gooide snel de camera op tafel en liep de trap op, de achterslaapkamer in en ging daar uit het raam hangen en riep de Boez.
Eerste hoorde zij helemaal niets. Was Boez nou nog doof ook? De achterbuurvrouw, die net even op haar platje in het zonnetje zat, keek verstoord op. Maar daar stoorde mevrouw K. zich niet aan en riep de Boez nogmaals, en nog wat harder ook.
Toen hoorde zij diverse ploffen. Ja, want Boez moet eerst van het hoge dak naar een lager dak, en dan door naar weer een lager dak. Van daar kan hij via het schuurtje van een achterbuurman op ons platje en dus bij ons slaapkamerraam komen.
Eindelijk dan kwam de Boez naar binnen. Maar er kon geen bedankje af hoor! Nee, Boez raasde de trap af en vloog de voordeur uit, zo Os om zijn nek. Het duurde iets langer voor mevr. K. weer buiten stond. Maar dat is ook wel zeer begrijpelijk, heh?

Grastest.

Onder de trap in de Hoftuin begint het siergras weer aardig te groeien. De beide vriendjes (Boez en Os dus) besloten tot een test. Welke pol ruikt het best, smaakt het lekkerst en ligt aangenaam in de bek? Nee, de kleur was niet van belang, maar dat spreekt vanzelf want de test is in de eerste plaats voor katten bedoeld.
Op bovenstaande foto ziet u de Boez zitten voor zijn testpol.



En op deze foto zit Os klaar om te gaan happen.
Wel jongens! Allebei een frisse bek? Geen andere smaakjes meer op de tong? Dan mogen jullie nu beginnen!
Wel, er werd flink gekauwd en geplet door beide jongens. Maar Os constateerde al snel dat zijn gras niet zo lekker was. En daar Boez' pol wel lekker in de bek lag, deed Os een voorstel om te ruilen.



Er werd eerst overlegd, maar daarna bedacht het stel dat de pol van Boez groot genoeg was voor allebei. Bijna snuit tegen snuit werd het kauwen hervat.

Wel, de keuze van de vriendjes is dus gevallen op het gras bij de muur. Een echt duidelijke reden konden ze niet geven, maar wij nemen maar aan dat hun keuze terecht is.

Dus als u een hapje gras wilt nuttigen in de Hoftuin, kies die pol die bij de muur staat! Ons testpanel is namelijk erg betrouwbaar....
NB: de test is zo'n week of twee geldig. Daarna hebben zich weer nieuwe sprieten ontwikkeld en de kwaliteit daarvan kan natuurlijk verschillen van die van de huidige sprieten.

Want je weet maar nooit...

De Boez was het dak op en Oscar lag zich derhalve stierlijk te vervelen. Gelukkig kwam de fotograaf langs en dat gaf zicht op een beetje vertier voor Os.
Nee, de fotograaf ging niet wandelen, alleen een kort bezoekje brengen aan de Hoftuin, maar dat was voor Os al genoeg. Alles beter dan maar wat rondhangen, heh? Ja, en de Boez kon erin zakken, voor nu dan.



Os snuffelde wat in het rond in de Hoftuin, en sprong het muurtje op en af. Hij had het zo druk daarmee, dat hij niet in de gaten had dat Rooie Gijs op hem af kwam. De fotograaf wachtte vol spanning op wat er vervolgens ging gebeuren. Immers, Gijs is niet zo'n lieverd en bovendien ook nog de partijleider van Hof Is Vol, niet? Daarom dus!



Maar wat gebeurde hier! Een beetje neuzen? Jazeker!
Er werd niet gegromd, en ook niet gemept. Was dit Rooie Gijs eigenlijk wel of hadden wij ons vergist? Liep er soms nog zo'n eh.... rond? Een dubbelganger?
Nee, dit was toch echt R.G. hoor! Maar misschien was hij gewoon wel niet in goede doen. Of was dit gewoon een afleidingsmanoeuvre en moesten de klappen nog komen.... Laten we maar gauw verder kijken!



Nee, Gijs ging niet over tot meppen, maar Os had in zijn ogen gekeken en zijn geur opgesnoven en besloot zich voorzichtig te verwijderen. Over het muurtje in rustig tempo... Lala lala la! Niks aan de hand! Pompompomtiedom... En dan toch maar de Hoftuin uit heh? Want je WEET inderdaad maar NOOIT!

Flinke kibbelpartij.

Omdat wij een hoop gesis en gegrom hoorden, gingen we maar eens kijken wat er aan de hand was bij onze buitentafel. We zagen mevrouw Troy op de bank zitten maaien naar iets onder de tafel, en dat iets was dus Mini (zie foto). Mini is erg goed in het onder tafels zitten, maar dit maal had ze toch echt de verkeerde tafel uitgekozen. Ja, Mevrouw Troy was namelijk helemaal niet gediend van Mini's aanwezigheid en deelde een paar rake klappen uit! Het arme slachtoffer wist niet wat haar overkwam. Zijzelf is toch altijd en overal de baas? Nou zat hier zomaar zo'n ouwe tante een beetje agressief te wezen, en zij kon niet tegen dat wijf op! Nee, Mini was een situatie als deze duidelijk niet gewend, en de verbazing straalde van haar snuit.



Mevrouw Troy was vastbesloten. De jongere uitgave van haarzelf moest opdonderen, en een beetje snel ook. Ze grauwde nog een paar keer, en sloeg en siste zo hard ze kon. Uiteindelijk bereikte ze dan ook haar doel.



Mini ging er vandoor, sloeg op de vlucht.
Via een paar plantenpotten bereikte ze de straat, en die liep ze uit, zonder nog een keer om te kijken.

De Boez, die al die tijd op tafel ongerust had zitten kijken naar de kibbelende dames, kon eindelijk opgelucht adem halen. Nee, Boez houdt niet van boze soortgenoten, is zelf een soort van pacifist zullen we maar zeggen. Ja, een stevige stoeipartij gaat hij niet uit de weg, maar dan alleen met Os en het wordt nooit gemeen. Tenminste, tot nu toe, dus effe afkloppen!

Cera had gedurende de ruzie voor het Poezenloket gezeten, maar durfde nu naar buiten te komen om een slokje te drinken uit de waterbak op de buitentafel. De rust keerde weer, het gewone leven kon weer zijn gang gaan.

Mevrouw Troy hield nog een poosje de wacht. Ja, naar die kant was Mini verdwenen, en je weet natuurlijk maar nooit of zo'n brutaal nestje het in haar hoofd zou halen terug te keren, heh?

Ja, mevrouw Troy weet daar alles van, want zij was ook eens jong en brutaal. Maar Mini keerde niet terug. Waarschijnlijk was deze ontmoeting met mevr. TT haar wel heel slecht bevallen....

Cera komt naar huis.....

De begroeting en wat eraan vooraf ging.....
Ja, want eindelijk hebben wij een keer op film kunnen vastleggen hoe Cera van het garagedak af komt. Helaas zijn wij nog niet zo bedreven in het knippen van beelden in Moviemaker, dus u hoort de schorre stem (het was nog in de vroege ochtend) van mevrouw Katblad die Cera roept.
Wel, volgende keer beter heh?






Filmpje dus....

Mag ook niks...

Boez:
Visite heeft leuke jas heh? Ja, erg wollig. Ook allemaal vreemde geuren ja. Wil ik graag bestuderen, maar jas hangt hoog. Kan er niet goed bij, nee. Misschien kan ik er in klimmen....



Mag dat niet? Nee dus. Wil je dan de jas naar beneden halen? Ja, dan leg je hem neer op de grond en dan kan ik snuffelen. Ook misschien erop gaan liggen ja. Ook nee? Ik mag hier ook helemaal NIKS heh? Hoezo moet ik niet zo zeuren?

Rare geluiden.

Boez liep thuis te janken. Ja, want zijn boezemvriend Oscar was met een andere haarfabriek gaan spelen, en dat was Monster. En de Boez is niet zo dol op Monster, dus was hij naar huis gekomen en ging daar een beetje lopen janken. Wij gingen maar eens kijken hoe en waar Os en Monster aan het spelen waren, en namen de camera mee. Zouden die twee net zo leuk stoeien en rollebollen als de boezemvriendjes altijd doen?
Wel, dat viel tegen. Het had meer te maken met jagen op elkaar en elkaar uitdagen. Geen omhelzingen dus. Wij volgden de twee naar het Zooiplein.



Daar moest de Os natuurlijk een zandbad nemen, en Monster deed hem na. Want al is Monster al bijna net zo groot als Os, hij is nog een stuk jonger en denkt dat het goed is om Os na te doen. Om te leren dus, heh?
Even later liepen de twee wat om de glijbaan en zandbak heen te klooien en zooien, en toen Monster dicht langs de klimop kwam, liet hij zich vallen. Ja, want hij hoorde interessant gekwetter en wilde dat bestuderen. Hij lag daar en luisterde. Hij keek ook, maar zag niks.



Wij keken ook, maar zagen eveneens niks!

Ziet u wat? Nee heh?

Maar het gekwetter was dus duidelijk hoorbaar. Wij dachten het geluid te herkennen als dat van merels, en eerlijk gezegd is die klimop ook wel een fantastische plek voor een nest!

Toen hield het geluid op. Monster snapte er niks van. Had hij het zich allemaal verbeeld? Was hij soms gek aan het worden?

Nee, want daar was het weer! Rare geluiden vond Monster, en zo boeiend dat hij Os helemaal was vergeten.

En Os had geen zin meer in Monster. Een speelkameraad die naar merels gaat liggen luisteren en geen aandacht meer schenkt aan jou, daar heb je niks aan. Uit verveling ging Os maar spelen met een takje, en erop bijten en kauwen. Je moet toch wat heh? Toen bedacht hij zeker dat er nog een Boez op de wereld was, want opeens liep hij in de richting van de redactie en liet Monster achter op het Zooiplein.

De fotograaf volgde Os, en toen wij onderweg omkeken, zagen wij Monster van het Zooiplein komen en de Katbladstraat uitlopen. Zonder vogel in zijn bek trouwens.

Goed gegokt.

Het Poezenloket stond op een kiertje, maar dat was voornamelijk voor de frisse lucht en niet als doorgang voor de haarfabrieken, want voor hen stond het kattenluik in de voordeur gewoon open. Doch op de een of andere manier is het veel en veel leuker om over de vensterbank te klimmen dan door een deur te stappen, en als je ook nog eens de priemende ogen van mevrouw Troy achter je voelt (u bent hier ongewenst jongeman!), dan moet zelfs een kiertje genoeg zijn. Zo dacht de Os er tenminste over. Hij nam natuurlijk wel eerst de maten op, maar besloot toen de gok te wagen.



Nou, die kop en schouders gingen dan nog wel, maar nu de rest dus nog!



Nee, dat ging niet zo makkelijk. Vette pens heh? Ja, dat krijg je als je alsmaar bij je vriendje alle brokkies komt proeven. Oscar vindt namelijk helemaal niks niet lekker en vreet alles wat hij vindt, en dat kun je zien aan zijn bolle buikje. Wel, Os kwam dus aanvankelijk klem te zitten, maar laat zich echt niet voor 1 gat vangen!




Dus ging hij op zijn zij, en zo schoof hij verder, zij het moeizaam, naar buiten.

Tja, en als Os door het Poezenloket naar buiten kan, zou Cera op dezelfde manier naar binnen moeten kunnen, niet?

Nou, nee dus. Cera zag de bui al hangen en voelde de buik al klem zitten. Zij besloot de gok niet te wagen. Mevrouw Katblad riep haar toe dat ze door het kattenluikje binnen moest komen, maar daar had Cera helemaal geen zin in. Mevrouw stond toch voor het raam? Het was toch een kleine moeite om dat raam iets verder open te doen? Nou dan!

Mevrouw Katblad ging door de knieën. Die ogen van Cera heh? En dat lieve snuitje. Ja, mevrouw Katblad is een softie. Maar dat wist u natuurlijk al.

Het kan zijn.

Rooie Gijs is weer langsgeweest. Hij had niet in de gaten dat wij hem zagen en wij wilden dat graag zo houden, want zo konden wij zien wat hij zoal uitvreet als hij zich onbespied waant. Kwam hij tegen de planten sproeien? Of kwam hij misschien van de Nepeta snoepen? Vol spanning keken wij toe en wachtten af.



Maar Gijs deed helemaal niks! Hij liep gewoon een rondje om de tafel en stak toen de straat over om door de Poort weer naar huis te gaan. De fotograaf voelde zich bedrogen.
Het kan natuurlijk zijn dat Gijs ons toch in de gaten had gehad maar zich van de domme had gehouden, maar het kan ook zijn dat, als Gijs ons niet ziet, ook niks uitvreet, en als hij ons wel ziet juist tegen de planten gaat eh.... plassen en juist aan de Nepeta gaat vreten. Wij zullen deze zaak nader moeten bestuderen alvorens wij een defititieve verklaring kunnen geven over het gedrag van Gijs, dus in welke situaties hij dingen wel en niet doet. (Ja ja mevrouw Katblad, hou nou maar weer eens op met je gezeur! Zeker niks beters te doen?)

Onbewaakt Poezenloket.

Mevrouw T. Troy heeft het erg druk met vliegbeestjes kijken. En dan bedoelen we niet van die kleine stekertjes, maar grote kwetters met een behoorlijke vleugelwijdte. Je hebt ze in het zwart met oranje of gele snavels, in het bruin (maar die komen meestal in groepen), in het zwart-wit (die een hoop lawaai maken), in wit/grijs (die vuilniszakken openscheuren), en dan heb je ook nog van die kleinere die zo lief zitten te zingen en van boom tot boom vliegen. En dan nog een paar soorten, maar het gaat te ver om ze allemaal op te noemen.

Mevrouw Troy maakt geen onderscheid, alle vliegbeestjes zijn even belangrijk in haar ogen en moet ze in de gaten houden. Ondertussen echter, doet ze haar werk niet. Het Poezenloket is onbewaakt en elke haarfabriek (bekend en onbekend) kan zomaar de redactie binnenkomen. Dat hebben wij natuurlijk liever niet. Daarom moeten we maar eens met mevrouw Troy gaan praten. Ja, zij mag best vliegbeestjes kijken als ze dat niet kan laten, maar moet dan wel vervanging regelen voor het bewaken van het Poezenloket. Anders wordt het hier een zooitje en dat kunnen we niet hebben. Punt uit.

Rustige zondag.

Na ons bezoek aan de Kruiden en de Hoftuin, liepen wij nog even door de Parallelstraat om te zien of daar nog haarfabrieken aan het zooien waren. Maar nee, we hadden geen geluk. Zaten alle katten dan om de tafel of voor de haard? Ja, want het was tenslotte moederdag en in sommige huizen zou er best wel eens taart op tafel kunnen staan, toch? Of een pan heerlijk geurende soep op het vuur?
Maar toen, langs het gevaarlijke water, zagen wij plots Oscar onder een wielhuis zitten. Aan datzelfde water dus heh? Daar schrokken wij even van. Wat hij daar deed? Wel, dat weten we niet, maar hij zat er angstig bij. We moesten een paar keer roepen voordat hij besloot om onder het wielhuis vandaan te komen. Vervolgens stak hij over naar de Katbladstraat en wachtte daar tot de fotograaf op gelijke hoogte met hem was. Samen liepen we toen naar de redactie.



En toen we daar waren aangekomen, kwam net de Boez naar buiten. Zo, uitgeslapen jongen? Jawel, en daarom moesten er even wat rek- en strekoefeningen gedaan worden. De fotograaf stelde de twee jonge reporters voor om nog even een stukje te gaan lopen, maar daar hadden ze geen oren naar. Want, te lang gescheiden geweest dus eerst een flinke partij rollebollen. Ja, lekker klef weer, maar ook leuk om te zien!

Deze keer lagen ze naast elkaar op straat (in plaats van bovenop dus), lekker naar elkaar te schoppen en te slaan.

Opeens dreigde er een bromwiel aan te komen. Zonder uitlaat denken wij, want hij maakte een hoop lawaai. En dat op de zondag! Schandalig inderdaad. Maar het bromwiel sloeg gelukkig af.

En dus kon er verder gestoeid worden. Ja, het ging er best heftig aan toe! Tot er weer een ander geluid klonk.

Er vlogen kwetterende vliegbeestjes over! Ook erg belangrijk natuurlijk! En beide kattenkopjes gingen precies tegelijkertijd naar rechts.

Wel, zo ging het nog een tijdje door. Wij zullen u verder niet vervelen met al die foto's van de stoeiende vriendjes, want dat wordt het Katblad al te saai.

De zondag bleef verder erg rustig en er kwamen geen vreemde haarfabrieken meer voorbij, zelfs BW (Pincho) niet. Die was zeker ook naar zijn moeder.....

Recalcitrant.

In de Hoftuin zat Iwan op het platte dakje met uitzicht over de tuin. En daar hij anders altijd met veel bombarie en geklaag naar de fotograaf toekomt om een troostknuffel te halen, waren wij zeer verbaasd dat hij a. zijn snavel dichthield, en b. niet van het dakje af kwam voor een aai. Wat was er met Iwan aan de hand? Zat hij daar op de zon te wachten (het was zwaar bewolkt) of was hij in een recalcitrante bui? Wij vroegen hem dat natuurlijk, maar kregen geen antwoord. Ook weer zoiets! Nou Iwan, zeiden wij na onze vergeefse pogingen wat uit hem te krijgen, zoek het dan maar uit. En jij ook nog een prettige middag heh? Tjongejonge!

Er waren trouwens geen andere haarfabrieken in de tuin aanwezig, en dat was op zich ook al zeer teleurstellend. Want we moeten wel een Katblad in stand zien te houden, heh? En op deze manier gaat dat natuurlijk niet!