Gevaarlijke jager.

Het was zondagochtend vroeg. Alle redactiekatten lagen nog te snurken (of eigenlijk weer), behalve de Boez. Ja, want de Boez zou het liefst op straat wonen (behalve als het stortregent natuurlijk) en hing bij het krieken van de dag al in het kattenluik. Helaas voor hem, ziet hij er nog steeds geen kans in het schuifje zelf te verwijderen, dus is hij afhankelijk van ons. En wij openen het luik pas na het ontbijt, anders hebben we 5 katten om te voeden, en Oscar (die de 5e is dus) is toch al aan de wat zware kant. Bovendien heeft Japekop laten weten dat hij elke maaltijd zal weigeren als er meer dan 4 haarfabrieken op de redactie gehuisvest worden. Tja, en daar Japekop onze beste verkenner is en een zeer waardevol reporter, hebben wij geen keuze: niet meer dan 4 ontbijters.
Afijn, de Boez ging dus al vroeg op pad. Wij, nog even van de thuiszorg, gingen Bohr haar ontbijtje brengen en kwamen Boez tegen in de Hoftuin. Hij zat op het bankje voor het huis van Bohr en had niet in de gaten dat er nog iemand was, namelijk onder het bankje....



Harremans had zich verstopt en had geen zin in commentaar of een ontmoeting met de Boez. Hij zat daar weggedoken en bleef er zitten. Had hij van iemand een pak op zijn donder gehad? Was er al iets naars voorgevallen in de vroege zondagochtend waardoor Har van slag was? Nee, Harremans kwam niet eens een aai halen, en dat is op zijn minst erg bijzonder. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij nog aan het ontwaken was en geen zin had in de Boez, maar in elk geval besloten wij hem verder met rust te laten. We namen de Boez daarom mee naar de Kruidentuin.



De meesjes zaten in de boom in het centrum van de tuin al vrolijk te zingen. Zou het dan toch voorjaar gaan worden?

Erg spannend, vond de Boez. Een jaar geleden had hij nog niet zoveel belangstelling voor de vliegbeestjes, maar toen was hij nog maar een jaar oud en lag de hele wereld nog voor hem open; er viel zoveel te ontdekken! Nu hij echt volwassen is, is zijn jachtinstinct ook goed ontwikkeld. Af en toe verandert de Boez in een heuse, gevaarlijke jager...

Een echte, gevaarlijke jager.....

Maar ach, de vliegbeestjes hadden de Boez natuurlijk allang opgemerkt en gingen er vandoor. Dit tot grote teleurstelling van onze leerling-verslaggever. Nee, wij gingen geen rondje lopen want eerst was het tijd voor een kopje koffie. En wellicht waren de andere redactie-leden ondertussen wel klaar met uitslapen? Of was Oscar bij onze voordeur gearriveerd? Wij besloten dat te gaan onderzoeken. En Boez ging met ons mee terug naar huis.

Oorlog in huis.

Vanmiddag kregen wij bezoek van het mens van Fleur en (meneer) Troy (zie in rechter kolom bij labels voor meer info over beide haarfabrieken).
Het volgende is namelijk het probleem.
Eerst een paar feitjes.
Beide katten komen uit het asiel, groeiden wel samen op maar wonen sinds hun vierde bij hun nieuwe mens. Ze konden altijd erg goed met elkaar overweg.
Fleur (de zwarte poes, 10 jaar) kampt al langer met een nierkwaal en slikt daar sinds kort pilletjes voor.
Meneer Troy (ook 10) heeft erge last van gluurders, en dat is de laatste tijd vooral het nieuwe katertje Monster. Hij raakt daarvan zo opgewonden, dat hij in zijn woede al eens zijn huisgenote Fleur heeft aangevallen (hij kon niet naar Monster toe en Fleur was voorhanden...).
Beide poezen hebben 1 gezamenlijke verdieping die ze "verdelen" en kunnen niet naar buiten, behalve dan - bij goed weer - op het binnenplaatsje. Ze delen 1 kattenbak.

Sinds enkele dagen nu, is het oorlog in huis. Wanneer het mens afwezig is, vallen Fleur en Troy elkaar aan. Of Troy valt Fleur aan of omgekeerd, dat is nog niet vastgesteld. Soms liggen er plasjes in huis in plaats van in de kattenbak. De plukken vacht vliegen in het rond. Er liggen eveneens bloedspetters; Troy heeft een wond vlak onder zijn oog.

Het mens overweegt nu om Troy uit huis te plaatsen (bij zijn ex-vriendin), omdat hij bang is dat er dooien zullen vallen. Bovendien zal hij de dierenarts nog een keer raadplegen; de feliway haalt niks uit overigens.
Heeft iemand een ideetje over wat er aan de hand kan zijn met deze twee haarfabrieken? Graag uw reactie. Het mens van Troy en Fleur ontvangt graag goede raad....

U bent getikt.

Bel de Franskat:

Ik zit binnen, ja. Mag dat soms niet? U vindt dat ik, als ik de "SvdB" (Schrik van de Buurt - red.) wil zijn, mij meer moet laten zien? Wel, dat maak ik dus zelf wel uit. Ja, ik vind het te koud buiten. Heb Frans bloed heh? Vandaar dus, ja. Bovendien is het nog vroeg en ik slaap graag uit. Ben nog maar net wakker, inderdaad. Waar zijn uw redacteuren dan? Ik zie er namelijk maar eentje. Die kleine schijtenbroek van u dus, ja. Hij wil zeker de grote ronde niet lopen? Nee, ik zie het. Hij wil nu al naar huis heh? Zit te jammeren bij de Steeg! En die anderen? Oh, die slapen dus nog. Wel, u bent getikt dat u hier rondloopt met uw camera om deze tijd. Iedereen slaap nog namelijk. En verder maak ik dus zelf wel uit wanneer ik de straat op ga, en dat heeft helemaal niks te maken met wel of niet Schrik-zijn. SvdB ja. Gaat u maar gauw naar huis want ik heb u niks meer te vertellen. Dag mevrouw Katblad!

Niet op tijd voor het eten.....

Tja, het moest toch een keer gebeuren. Cera kwam niet op tijd voor het diner thuis. En omdat de andere redactiekatten zaten te gillen van de honger en wij niet 2 eetrondes wilden organiseren, gingen wij haar zoeken. Daar Cera niet in de Hoftuin zat en ook niet in de Kruidentuin, gingen we richting Zooiplein. We zagen daar wat over straat flitsen, maar van een andere kleur. Het was Lima en hij verstopte zich snel achter een boom. Als u goed kijkt, zit u hem nog net zitten. Toen wij om de boom heenliepen, ging Lima snel verderop en dook onder de deur door die toegang biedt tot de geheime muizentuin. En daar deze deur goed is afgesloten, konden wij Lima niet verder volgen. Maar goed, we waren dus op zoek naar Cera en niet naar andere haarfabrieken, heh? Wij keerden dus om.



En daar was Oscar. Hij was van het Zooiplein gekomen en moest nodig even de grote boom markeren. Flinke jongen, Os! Maar heb jij misschien Cera gezien? Nee, Os wist van niets, maar werd wel geboeid door iets achter ons.
Ah, daar zat meneer Troy (geen familie van trouwens) achter het raam. Op zijn beurt geboeid door Oscar die een beetje de grapjas liep uit te hangen.



Meneer Troy, geen familie van.....

En daar kwam Cera aan. Ze kwam uit de richting van het Zooiplein en dus konden wij eigenlijk wel aannemen dat ze daar even tevoren met Oscar en Lima had lopen te zooien. Nou, fraai was dat. Nee, we zouden niets aan de Boez vertellen, maar dan moest ze wel direct afscheid nemen van Oscar en meekomen naar huis. Omdat daar inderdaad 3 redaciekatten zaten te gillen van de honger. Had zij dan geen trek?

Wel, dat viel reuze mee. Cera nam ruim de tijd om meneer Troy nog even dwars te zitten door op zijn vensterbank op en neer te paraderen. Meneer Troy werd daar een beetje niet goed van, trouwens.

En vervolgens duurde het afscheid nemen van Os ook wat langer dan ons lief was, maar dat kwam doordat Oscar nog wel zin had in een stoeipartijtje met Cera.

We vertelden Cera dat wij naar huis gingen, dat zij nu mee kon komen en eten krijgen, of dat zij nog een tijdje buiten kon blijven en dan het diner zou missen. Cera koos voor het diner en huppelde met ons mee. En na het diner ging zij haar schoonheidsslaapje doen.

Centjes voor een heel belangrijke zaak!

Inge aan het snijden; een zware klus!

Het werk van "katuitdegracht" gaat door. Dat moet wel, want er moeten nog op veel plekken dergelijke touwen worden opgehangen in de Leidse grachten. Helaas verdrinken er nog veel te vaak haarfabrieken die te water raken, en er niet in slagen de hoge kades op te klimmen. Gelukkig werd er al een aantal katten gered doordat zij langs een "reddingslijn" van Aaf weer op de kant konden klimmen, maar er hangen dus nog niet genoeg van deze touwen.....

Op bovenstaande foto (genomen door Aaf Verkade) ziet u Inge bezig met het in stukken snijden van het lange stuk touw. Eerst werd door Aaf het touw omwonden met een flink stuk stevig tape, daarna sneed Inge het op die plek doormidden. Vervolgens werd ter plekke (op de kade) een dunner stuk touw door het grote gehaald en kon de reddingslijn worden opgehangen aan ringen of hekken.

Zo, weer een reddingslijn opgehangen!

U ziet op deze foto duidelijk hoe zo'n reddingslijn eruit ziet. Als hier een haarfabriek te water raakt, kan hij/zij na het spartelen en zwemmen eerst even uitrusten op het touw dat over een flinke lengte net onder water hangt. Vervolgens, als het beestje weer wat op krachten is gekomen, kan het via het touw de kade opklimmen.

De touwen werden gedoneerd door diverse bedrijven, maar nu is de voorraad weer op. Wie weet nog adressen waar Aaf nieuw (gebruikt...) touw kan halen? Er is, zoals eerder gezegd, nog veel meer nodig!
De Dierenbescherming afd. Rijnland ondersteunt dit project al vanaf de start, net als het Katblad en andere instanties. Het startkapitaal van 150 euro van de Dierenbescherming, voor o.a. de kattenklimtouwenkar en diverse montage-middelen, is inmiddels wel helemaal op.
Wat we daarom willen melden is dat Aaf sindsdien veel uit eigen zak betaalt, zoals de autokosten van het ophalen van touw (soms erg ver weg!), het printen van de voortgangsrapporten, postzegels, attenties voor eigenaren die hun kat zijn verloren etc. Gelukkig heeft Aaf kortgeleden een rekening geopend, speciaal voor de activiteiten van het team "katuitdegracht". Wij, als Leidsch Katblad, hebben direct een bedragje overgemaakt om dit geweldige team te steunen.
En u wilt vast ook wel wat doneren, niet?

Het gironummer voor donaties voor Wijkinitiatief Kat uit de Gracht is 6331376, t.n.v. A. Verkade, o.v.v. Kat uit de Gracht (en een eventuele boodschap).
Het laatste nieuws van Aaf kunt u vinden op:
http://www.katuitdegracht.nl/

Wij bedanken het team katuitdegracht voor het ophangen van een aantal reddingslijnen in het gevaarlijke water van de katbladbuurt, en wensen Aaf en haar team HEEL VEEL SUCCES toe bij al het werk wat zij nog gaan doen!
De redactie.

Texelkatten

Een vriendin van mij werkt bij het dierenasiel van Schagen, en nu heb ik goed nieuws
van haar ontvangen over de katten van Texel.
Uiteindelijk zijn er toch velen gevangen en over verschillende asiels verspreid.
Asiel Schagen heeft er ook een paar, en op onderstaande link kun je e.e.a. lezen.
Erg blij nieuws!!

http://dierenasielschagen.dierenbescherming.nl/texelkatten

Groetjes,
Nicolet.

Dank je wel voor dit goede nieuws, Nicolet!
Wat voor ons echter nog niet zo duidelijk is: zijn er dus toch ook al katten doodgeschoten?
Wie weet hier meer over?

Mevrouw Troy trekt de touwtjes aan.

Monster meldde zich weer bij het Poezenloket. Dat loket is trouwens nog gesloten; eerst moet het wat beter weer worden anders waaien wij achter de laptop vandaan.
Wij hoorden trouwens van het mens van Oscar en Lima dat Monster regelmatig via het dak bij hen binnendringt. De mensen troffen Monster al eens 's ochtends aan op de bank, diep in slaap.
Oscar en Lima hebben namelijk een kattenluik aan de achterkant van hun huis, uitkomend op een binnenplaatsje. En Monster heeft dat kattenluik dus ontdekt en vindt het blijkbaar erg gezellig bij Os en Lima thuis. Nou, daar zit je dan maar mooi mee.
Maar goed, Monster zat dus voor ons Poezenloket en keek brutaal naar binnen. Doch.......



Mevrouw Troy, zittend op tafel, had Monster in de smiezen. En wie mevrouw Troy kent, weet watvoor blikken zij in staat is te verzenden. Die liegen er dus niet om, vooral als zij ontstemd is. Wel, mevrouw Troy was zeer ontstemd en wist haar boodschap over te brengen aan Monster. Deze wendde zijn kop af en ging er rap vandoor.
Mevrouw Troy heeft onlangs besloten dat wij geen vacatures meer hebben. Nee, wij zijn voorzien van topmodel, twee Verkenners, diverse verslaggevers en nog een onduidelijk zooi- en klooifiguur die zogenaamd leerling-verslaggever is. En allemaal maar binnenkomen en mee-eten! Mevrouw Troy is dat zat en heeft besloten de touwtjes aan te trekken. Wij hebben haar onze steun beloofd.
Want Mevrouw T.T. heeft namelijk altijd gelijk.

Er zijn ergere dingen.

Terwijl de meisjes (mevrouw T. Troy en Cera) een dutje liggen te doen, zijn de jongens (Japekoppie en de Boez) druk bezig de daken te inspecteren. Wij zien nog net hoe Luna (die blijkbaar ook even op het dak was) het slaapkamerraam wordt binnengeloodst door haar mens.
We hadden Luna al een tijdje niet meer buiten gezien dus zijn we verheugd waar te nemen dat zij nog actief is.
Japekop lijkt te zijn verdwenen; waarschijnlijk is hij achter ons huis langsgegaan en zit nu in de buurt van Simba's slaapkamerraam. Wij hopen voor hem dat dat raam dicht is, anders krijgen we weer gedonder. Simba is namelijk niet voor de poes, en zeker tegen Japekoppie.
De Boez is verderop wat aan het zooien of klooien. Als hij ons opmerkt, komt hij aanhuppelen.
Op onze keukenkoepel houdt hij halt.



Hadden wij hem geroepen? Is er wat aan de hand? Nee? Waarom hangt mevrouw Katblad dan uit het raam? Nee, hij heeft niets te melden. Alles in orde op het dak, ja. En als mevrouw Katblad nu even opzij gaat, kan hij naar binnen.
Wel, mevrouw Katblad gaat opzij, Boez springt via het raam de slaapkamer in en stort zich vervolgens gelijk de trap af. Troy en Cera kijken verstoord op. Wat een herrie maakt dat ventje! En dan horen wij het kattenluik alweer klepperen. Boez neemt geen pauze. Boez gaat op zoek naar Oscar. De dagen zijn al zo kort, heh? En mevrouw Katblad ziet allemaal vieze pootafdrukken in de vensterbank, op het bed en op de trap. Ze slikt maar even. Ach, er zijn ergere dingen....

Laat dat mens maar kletsen.

Gisteren waren wij op huisbezoek bij Ollie en Charli. Zij zijn dus onze buurkatten maar wonen tijdelijk aan de overkant omdat hun eigen huis wordt gerenoveerd. Charl en Ol verblijven nu al bijna 3 weken in hun nieuwe omgeving en ze hebben behoorlijk de pest in. Wel, dat snappen wij natuurlijk helemaal. Persoonlijk moeten wij niet denken aan zo'n ingewikkelde verhuizing waarbij de wereld omgedraaid lijkt te zijn. Immers: hier, aan de overzijde van de straat, ziet alles er heel anders uit en dat veroorzaakt nogal wat onrust en verwarring.
Ollie brengt zijn tijd vooral door in de badkamer. Daar is het lekker beschut en heb je het minste last van alle vreemde geluiden in en rond het huis. Voor ons is hij wel even bereid uit de badkamer te komen en ons de slaapkamer te tonen. Wij volgen Ollie.



Ha, daar ligt Charli. Hij heeft bezit genomen van het grote bed en is wakker geworden door ons gestommel op de trap. Nee, hij is nog niet buiten geweest. Teveel stress inderdaad. Wat wij komen doen? Wel, in elk geval de groeten overbrengen van de redactiekatten, en even kijken hoe onze buurtjes het maken, heh? Maar als we storen gaan we wel weer naar beneden hoor!
Nee, we storen niet. Of wij al Ollie's slaapplekje hebben gezien?



Ach, daar in de hoek dus. Ollie ligt in de reismand maar er ligt ook een mooie slaapplek voor hem klaar. Kussentjes met een lekkere deken eroverheen. Maar Ollie gaat liever zo gauw mogelijk weer terug naar huis, vandaar dat hij alvast in de reismand is gaan zitten. Nee, het leven is niet makkelijk soms, en vooral niet als je er niks van begrijpt.




Nou Ol, nog een maandje of twee, en dan mag je weer naar je huis. Al zal dat ook wel weer wennen worden, want alles zal daar anders zijn! Ja, alle binnenmuren werden al gesloopt, de kozijnen gaan vervangen worden en er komen overal nieuwe vloeren. De keuken is ook weg, evenals de badkamer. Alles wordt nieuw en er zullen geen herkenbare geuren meer zijn! Ollie gelooft er niks van. Het kan allemaal gewoon niet waar zijn!

Wel, in elk geval hebben de buurpoezen hier telefoon. Dus jongens, als jullie het niet meer zien zitten, gewoon bellen heh? Maar misschien kunnen we jullie ook wel op straat ontmoeten binnenkort? Het weer knapt op dus dat scheelt al een stuk.

Charli denkt: laat dat mens maar kletsen. En hij heeft gelijk. Wij gaan weer naar beneden want daar staat een glaasje wijn op ons te wachten, en daar hebben wij best wel trek in.

Even later komt Charli toch maar naar beneden om een portie aaien te halen. Gezellig heh? Ja, en als vanouds dus.

Als de wijn op is, verlaten wij het nieuwe huis van Charl en Ollie, wat dus het oude huis van Cera is. Cera zit buiten bij de voordeur op ons te wachten. Zou zij hier nog naar binnen willen? Nee, Cera verwelkomt ons en loopt dan voor ons uit de straat over naar de redactie. Het is namelijk etenstijd voor de katten en Cera is ons daarom komen halen. Cera is een erg slimme poes, maar dat wist u natuurlijk al....

Aandacht nodig.

Geen vrolijk weer vandaag. En omdat het ook nog eens miezert, vinden wij geen haarfabrieken op straat. Behalve Oscar natuurlijk, want hij geeft niet om een natte vacht en heeft een grote zooibehoefte, en om te zooien moet je de straat op. Vandaar dus, ja.
Wel Os, wij gaan weer naar huis want het is ook geen weer voor foto's. De camera wordt namelijk nat heh? En daar kan die dus niet goed tegen... Wederom: vandaar!



Cera kwam net de deur uit toen wij bij de redactie arriveerden. En omdat wij aanstalten maakten om naar binnen te gaan, draaide zij zich om om hetzelfde te doen. Nee, het was geen buitenspeelweer. En daar Cera als model erg zuinig moet zijn op haar mooie vacht en het dus miezerde, had zij grote haast en kon zij niet wachten totdat wij de deur hadden ontsloten. Erg handig, zo'n kattenluik.



Boez had het geklepper van het luik gehoord, en kwam enigszins verveeld van boven. Was er nog wat te beleven dan? Ja, kort daarvoor had hij mevrouw Troy nog zitten pesten; dat hadden wij heus wel gehoord. Kwam hij nu hier beneden vervelend doen?




Boez probeerde naar buiten te kijken door het luikje, maar dat is een beetje besmeurd geraakt door alle natte, modderige pootjes en slijmerige neusjes. Er moet dus nodig een lapje overheen, maar dat terzijde. Boez verveelde zich en was ongedurig, dat was iets wat duidelijk was.




Wij liepen richting keuken en zagen Oscar op het aanrecht. Hé daar! Mag je dat thuis ook? Oscar begreep wat wij bedoelden en maakte dat hij weg kwam.

Dan maar weer een paar van die vieze brokjes, heh? Ja, Oscar kent zo langzamerhand wel de weg in ons huis. En de oudjes laten hem zijn gang gaan, als hij maar weer na zijn schrokpartij de straat op gaat! En dat doet hij ook meestal wel.

Cera had toch een paar spettertjes op haar vacht gekregen en moest dus even haar toilet maken. Daar is zij trouwens erg goed in. Nooit betrappen we haar met aarde of vlekken in/op haar vacht. Wel laat zij een enkele keer wat pootafdrukken achter op onze vloer als het weer al te bar is en zij na een wandelingetje te snel over onze droogloopmat is gelopen. Maar in elk geval loopt zij nog netjes over die mat heen, terwijl de Boez (met opzet vermoeden wij) over diezelfde mat heenspringt om vervolgens een nieuw patroon op de vloer van onze kamer te creëren. En dat patroon is er nooit een naar de zin van mevrouw Katblad. De vloer wordt dus vaak gepoetst.

In de kamer zwerven diverse muizen en er staat bovendien een gevulde mand met speelgoed, maar er wordt vandaag niet gespeeld en iedereen lijkt zijn eigen gang te willen gaan. Het jonge poezenvolk is wat onrustig en ongedurig en weet niet precies wat het wil. De oudjes wel. Mevrouw Troy ligt te slapen op haar plekje voor het raam (op de bovenverdieping) en Japekoppie is aan zijn dakinspectie bezig. Dat laatste is hard nodig, want het dak van de buurvrouw is vernieuwd en dient dus een kattentest te ondergaan. Eigenlijk is dat een taak voor Charli en Ollie, maar zij wonen nu tijdelijk bij ons aan de overkant. Wij komen daar later nog op terug.

De Boez is tenslotte toch maar naar buiten gestapt en onderzoekt of er al wat meer leven zit in de zieltogende kattenkruidplantjes. Nee, het is nog niet echt lente, al is de vrieskou nu wel uit de lucht. Ga nou effe meezooien met de Os, Boez! Doe in vredesnaam wat!

Os heeft namelijk zijn buik volgepropt en is weer naar buiten gewaggeld. Hij gaat ongetwijfeld weer verder met klooien en zooien op straat. Cera heeft echt geen zin om haar vacht weer te laten benatten, snuffelt wat in de vensterbank en gaat niet in op het verzoek van Boez om buiten te komen spelen.

En omdat Os verderop is gegaan en Boez zich niet alleen kan vermaken, komt hij maar weer naar binnen toe. Cera krijgt haar zin. Hoewel?

Even later rollebollen ze over de vloer. En als de Boez wat te hardpotig wordt, weet Cera gelukkig haar nageltjes te gebruiken! Als het verstoppertje spelen en het gestoei weer over is, gaat Cera haar schoonheidsslaapje doen. Boez kijkt nog even op straat of de Os nog te bekennen is, maar deze is uit het zicht verdwenen. Oh, wat verveeld Boez zich toch! Even later horen we boven gebonk en geblaas, en als we gaan kijken zit mevouw Troy daar erg boos kijkend op het tapijt, omringd door plukjes uit haar eigen vacht, en de Boez zit wat verderop met grote onschuldige ogen. Nee hoor, hij deed echt helemaal niks!

Wij gooien dan maar het slaapkamerraam open. Opdonderen klein loeder! Ga het dak maar op en zoek daar maar je vertier! Ach, wat dom van ons; niet aan gedacht! Nu wordt natuurlijk Japekop de klos van de ongedurigheid van de Boez. Wellicht weer een onafgemaakte dakinspectie voor onze Verkenner A? Krijgen we die straks weer chagrijnig thuis!

Misschien moeten wij maar verhuizen naar een huis met meer verdiepingen, een kippenhok, een grote vijver (niet te diep) en een speeltuin erbij?

Ach, ook dat zal weer wennen. Verveling ligt vaak niet aan je omgeving maar komt van binnenuit. En eigenlijk heeft de Boez vooral gewoon aandacht nodig. Heel veel aandacht. Het loeder....

Vermist

Hallo Leidsch Katblad,

Lodewijk is al heel lang zoek, maar we doen nog steeds heel erg ons best om hem terug te vinden.
Toen oma overleed zijn wij voor haar 2 katten gaan zorgen, een grijze en een rode. Ze hadden het best naar hun zin bij ons. De rode heette Rakker. Hij was erg oud en hij is ondertussen overleden. We missen de grijze nu nog meer. Hij heet Lodewijk. Sinds Pinksteren is hij al zoek. Alle pogingen en tips om hem te vinden hebben tot nu toe niets opgeleverd, hij is nog steeds zoek.
Lodewijk is 11 jaar, gecastreerd, donkergrijs cypers, heeft een grote witte bef, witte voetjes en een witte vlek op zijn buik. Hij heeft ook forse snorharen, een dichte vacht en hij mist een klein hapje uit zijn ene oor. Oma had Lodewijk niet gechipt en wij waren er ook nog niet aan toe gekomen.
Hij is een echte buitenkat, dus hij zit waarschijnlijk niet zielig ergens in een hoekje, maar hij is wel zoek! Hij kan overal naar toe zijn gewandeld ... Oma woonde in Bergen NH en wij wonen in Leiden. Misschien is hij zijn oude huis gaan zoeken, maar misschien is hij ook wel helemaal de verkeerde kant op gelopen.
Wij zijn erg verdrietig om Lodewijk. Heeft iemand hem misschien gevonden?
Heeft u Lodewijk (luistert ook naar ‘Brokjes’) misschien gezien? Mail: lydian@ipact.nl of simo@ipact.nl

Alvast bedankt!!
Lydian (11 jaar) en Simo (8 jaar)

Gevonden!

Eergisteren gevonden op het speelterrein tussen de Corantijnstraat en de Paramaribostraat (in Leiden):
een schattig katje (vermoedelijk poes) van ongeveer een half jaar oud.
Zij is zwart met een beetje wit, en heeft amberkleurige ogen. Haar conditie was niet helemaal top..... Ze is met de dierenambulance naar dierenarts Van der Wouw gebracht.

Afleidingsmanoeuvre.

Toen gisteren het bezoek van oma-mens voorbij was, gingen we met zijn allen naar buiten om haar uit te zwaaien. Doch Cera liet het daar niet bij. Nee, zij wilde graag nog een stukje oplopen met oma, maar dat vonden wij geen goed idee. Oma moest namelijk de gevaarlijke verkeersweg oversteken en wij zagen niet graag dat Cera dat ook deed.
Wel, wij verzonnen dus een afleidingsmanoeuvre: een kort bezoek aan de Kruidentuin met Cera, de Boez en Oscar samen. Al snel stond de hele ploeg klaar, en inderdaad. Cera werd afgeleid door haar meehuppelende vriendjes en de fotograaf, en zo kon oma zich ongezien uit de voeten maken.



De Boez ging onmiddellijk de boom in.



Oscar wilde hem achterna, maar een troep fluitende meesjes was eigenlijk ook wel erg interessant.

Cera zocht oma. Waar was zij gebleven? Wel, oma was al de weg overgestoken en te ver van ons vandaan om nog waar te nemen.

Boez deed zijn best om elke tak van de boom te verkennen. En hij zocht een goed plekje om een perfect uitzicht te hebben op de omgeving.

Gaat het een beetje, meneer Boezelmans? Kun je het allemaal zien?

Cera had een andere boom opgezocht. Dat deed zij niet zozeer voor het uitzicht, maar wel om weer eens fijn voor ons te kunnen po(e)seren. Dat was niet zo makkelijk trouwens, want op al die afgezaagde takken is het erg ingewikkeld om een leuke positie te kiezen en je op je allervoordeligst op te stellen.

Maar Cera gaf het niet gauw op. Zij schuifelde van de ene naar de andere tak en nam een aantal bevallige houdingen aan. Goed zo, meisje! Ja, Cera is een echt topmodel!

Toen we een flinke serie foto's hadden gemaakt, bleek het niet zo makkelijk om de boom weer uit te komen. Geen zijtakken en een vrij lange stam! Ja, dat moet je eigenlijk bedenken voor je omhoog gaat, heh?

We overlegden even. Mevrouw Katblad ging dichter naar de boom toe en bood Cera aan van haar rug gebruik te maken. Maar dat vond Cera te eng. Het duurde even, maar tenslotte kwam Cera op "natuurlijke" wijze weer op de grond. Ja, voor zo'n sprong moet je even moed verzamelen, maar Cera heeft al voor hetere vuren gestaan.

Even later keerden we met zijn allen weer terug naar de redactie; een paar mooie foto's rijker!

Oma-mens.

Cera:
Oma kwam langs. Ja, mijn eigen oma-mens en dus niet die van de redactiekatten. Dus ze kwam ook speciaal voor mij. Toen ze kwam, lag ik op mijn stoel boven te slapen. En toen ik haar hoorde roepen, ben ik natuurlijk direct naar beneden gekomen. En toen ben ik bij haar op schoot gaan zitten.



Ja, de Boez was jaloers. Hij wilde ook bij mijn oma-mens op schoot, maar omdat het mijn oma-mens is mocht dat niet. Van mij niet, nee. En ik heb me heerlijk laten aaien door oma. Ja, op de foto kun je heel goed zien hoe ik ervan genoot. Mijn oma-mens is namelijk de liefste die er bestaat. Ja, als je dat maar weet. En ik hoop dat ze heel vaak langs komt. Mijn oma-mens.