Waarschuwingsborden!

Vanochtend vroeg kregen wij bezoek van de kleine Mini. Nou is dat niets bijzonders want Mini komt wel meer langs om even met de Boez of Oscar te flirten. Dan duikt ze bij voorkeur onder onze buitentafel en terwijl de jongens bovenop zitten, probeert Mini ze een lel te geven van onderaf, dus tussen de planken door. Dat is namelijk Mini's favoriete vorm van communicatie. En de jongens zien daar wel de lol van in en spelen het spel vrolijk mee.

Doch vanochtend, toen Mini zich net onder de tafel wilde verschansen, kwam er zo'n groot bestelwielhuis langs met diep ingetrapt gaspedaal. En dus vluchtten de jongens de redactie binnen en wist Mini niet hoe snel zij in de Steeg van Storm moest komen. Zij kwam vervolgens ook niet meer terug; de schrik zat er blijkbaar goed in.

Wij hebben al eens eerder geklaagd over het rijgedrag van sommige mensen in onze Katbladstraat, waar het toch duidelijk een 30 km zone is maar waar maar weinig mensen zich aan storen. Op het platteland bestaan waarschuwingsborden voor overstekende koeien, herten, padden en zo meer. Bestaan er eigenlijk ook van die borden voor in de stad? Met bijvoorbeeld overstekende haarfabrieken erop? Als dat zo is, bestellen wij er gelijk een paar!

Rustig aan!

Cera:

Boez, rustig aan heh? Ja, ik weet dat je me de hele nacht hebt gemist, maar een wat minder wilde begroeting zou ik fijner vinden. Nee, zo'n stoeipartij op mijn nuchtere maag komt erg hard aan en ik wil graag eerst nog een beetje kalmpjes wakker worden. En een of een paar brokjes uit jouw bakje eten dus. Ja, pas daarna wil ik wel even met je stoeien. Maar je hoeft niet zo ruw op mijn nek te springen zodra ik hier binnenkom, heh? Boehoez!!!

Afspraak gemaakt.

Boez:

Waar was je? Ja, ik was je gevolgd door de Poort maar toen verdween je door die andere Poort en ik heb al die tijd hier op je zitten wachten. Nee, ik ga niet helemaal met je mee, dat durft ik niet want dat is te ver. Ja, ik wist natuurlijk dat je hier terug zou komen, want als je hier doorheen loopt kom je ook altijd hier weer terug, toch? Niet? Ja, je kan ook natuurlijk een rondje lopen, maar als je nou gezien hebt dat ik achter je aankwam, dan weet je toch dat ik hier zit te wachten? Op jou? Ja, tot je terugkomt? Dus als je nou hebt gezien dat ik je volgde, moet je geen rondje lopen maar dezelfde weg teruggaan. Ja, want dan kom je mij weer tegen en dan kunnen we samen naar huis lopen. Nee, dat lukt niet als je dat rondje loopt. Dan zit ik hier dus voor niks te wachten terwijl jij dan allang weer thuis bent. Wil je daar in het vervolg rekening mee houden? Omdat ik het fijn vind om samen naar huis te lopen inderdaad. Hebben we dat nu afgesproken? Dan lopen we dus nu lekker samen terug naar de redactie. Wat zit er in die boodschappentas?

Ik weet het niet meer.....

Cera:

Alstublieft, mevrouw Katblad, troost mij want ik weet het niet meer. Aan de ene kant wil ik graag naar mijn eigen huis en mijn eigen familie, maar ik wil ook zo graag hier zijn. Het klopt allemaal niet meer en ik weet niet wat ik moet. Ja, ik hou erg van mijn eigen mensen en de kindmensen, maar ik vind geen rust in mijn eigen huis. Er is een soort spanning die ik niet snap en waar ik voor wil vluchten. Ja, misschien dat ik daarom wel zoveel moet plassen. Daarom zou ik u willen vragen, mag ik vanavond hier slapen? Op die opgevouwen slaapzak of op uw dekbed? Bij de Boez dus, ja? En vindt u het dan goed dat ik zijn snuitje weer was als hij zo lief ligt te slapen? Nee, daar wordt hij niet wakker van heh? Ja, zo leuk als hij onder uw dekbed ligt en zijn koppie steekt uit! Dat kan ik echt niet weerstaan nee, en dan moet ik even zijn oortjes wassen. Heeft u hem ook horen kreunen? Ja, ik ook. En heeft u ook gemerkt dat ik helemaal op het randje lig zodat ik maar weinig plek inneem? Nee, ik wil namelijk niet lastig zijn maar wil er wel graag bij. Dus vindt u het goed dat ik vanavond hier slaap? Als ik niet lastig ben? Alstublieft mevrouw Katblad?

Weggeweest!

T. Troy:

Ik heb hier de hele middag op u zitten wachten! Ja, want u was zonder iets te zeggen weggegaan en bent heel lang weggebleven! En dat hadden wij dus niet afgesproken!

Hoezo bent u op zoek geweest naar een nieuw wielhuis? Is die van ons dan niet goed genoeg meer? Oh, is twaalf jaar oud een probleem? Voor zover ik weet is ons wielhuis nog nooit stuk geweest. En twaalf jaar zegt niks, kijk maar naar mij. Ik ben inderdaad al 15 en een half, en mij mankeert ook niks. Ja, klopt u maar even af. Want dat is wel nodig als u onaangekondigd zomaar meer dan een halve dag verdwijnt van de redactie. Ja, het kattenluik was dicht, dus dat was wel in orde. Maar mijn voerbakje was wel bijna leeg, en u weet dat u het dient bij te vullen wanneer het half leeg is, en dat heeft u dus nagelaten. Verder hadden we hier nog een probleem terwijl u weg was. Ja, die Oscar heeft constant aan het kattenluik zitten krabben en dat was op zijn minst erg onaangenaam. En we hadden bovendien een ligplekprobleem. Nee, ik lag gewoon op mijn plekje boven op de tafel, maar de Boez wilde in de stoel waar Japekop lag. Ja, ze kregen mot. En dat terwijl het grote bed helemaal leeg was. En de bank beneden ook ja. Ja, Cera lag ook binnen. Ze heeft wat last van haar blaas denk ik, want ze is erg vaak op de bak geweest. Nee, zij lag beneden op uw stoel, dus dat was verder wel in orde. Maar u heeft me wel voor het blok gezet door zo te verdwijnen. Ja, want als u van huis bent moet ik hier de orde bewaren, en dat is niet mis. Dus graag de volgende keer even overleggen heh? Als u besluit weer eens een tijdje weg te gaan, ja.

En, heeft u een nieuw wielhuis gekocht? Met een ruime bagageruimte? Goede airco? En wanneer krijgen wij hem te zien? Nee, ik hoef geen proefrit, maar wil wel graag weten hoe dat nieuwe wielhuis klinkt. Om te weten wanneer u dus thuiskomt ja. Ik had eigenlijk liever gehad dat u nog een tijdje in uw oude wielhuis zou blijven rijden. Ja, die herken ik als u de straat inrijdt. Nu moet ik op mijn oude dag nog wennen aan een nieuw geluid. Nee, ik vind het drie keer niks, zo'n nieuw wielhuis. Krijg ik nou verse brokjes erbij of hoe zit het?

Te onrustig.

Iwan:

Ja mevrouw Katblad, ik heb u een hoop te vertellen. Zoals gewoonlijk ja. Maar ik hoor dat er mensenkinderen aankomen. Nee, die vertrouw ik niet zo. Het is niet dat ik er vanuit ga dat ze me kwaad zullen doen, maar ze rennen zo hard en maken onverwachte bewegingen. En daar houd ik dus niet zo van. We kunnen dus nu niet praten. Ja, geeft u me maar vlug een aai, en dan ga ik er weer vandoor. Nee, het is niet anders. Jammer inderdaad dat we niet even konden smoezen, wij twee. En dat u mij niet uitgebreid kunt aaien op dit moment. Daar komen ze. Ja, nu ga ik snel terug naar mijn straat. Zien we elkaar snel weer? Dag mevrouw Katblad!

Drie in de sneeuw, the Movie.

Drie in de sneeuw.

Toen wij voor onze tweede zondagsronde op pad gingen, kwamen er drie haarfabrieken achter ons aan: De Boez, Cera en Oscar. Ze hadden er veel zin in en buitelden steeds overelkaar heen, dus al snel was duidelijk dat het een zooi- en speeltochtje zou worden en geen gedegen reportersronde. Nou, vooruit dan maar. Misschien was de sneeuw wel de laatste van deze winter en dus moet je dat waarnemen, heh? Daarom dus.
Op de foto hierboven ziet u Cera (dit voor de nieuwe lezers die nog niet weten wie wie is) op een (van de twee) bankjes in de Kruidentuin.



Os(car) speelt altijd graag in het centrumgedeelte van de Kruidentuin, maar liep eerst nog een rondje over de stenen palen. Hij maakte er mooie pootafdrukken op, maar dat terzijde.



De Boez wist nog niet wat hij wilde, dus ging hij er maar bij zitten en afwachten wat de anderen zouden gaan doen. Bovendien was hij al eerder op de morgen hier geweest, dus voor hem was het nieuwe er een beetje af. Ja, Boez wist al dat je door dat geploeg in de sneeuw vooral erg natte pootjes krijgt!



Cera was ondertussen de boom ingegaan. Dat doet ze wel meer en we hebben daar ook al vele foto's van, maar zo tussen die prachtig besneeuwde takken hadden wij haar nog niet gekiekt!

Ja Boez, je hebt een mooi en behendig vriendinnetje! En ze is nog slim ook! Je mag je pootjes wel samenknijpen!

Maar Boez weet dat best wel. Vandaar ook dat hij zijn ogen zo groot mogelijk maakt opdat hij niks zal missen van het schouwspel in de boom. En nu kan het nog, het kijken naar Cera.... Dus geniet maar van haar, Boezelmansje!

(Voor onze nieuwe lezers: Cera gaat binnenkort verhuizen en dus de Katbladstraat verlaten. Dat vinden wij allemaal diep treurig, want zij (Cera) is namelijk een zeer waardevolle medewerkster van het Katblad en dus DE VRIENDIN van onze Boez. Hij (de Boez) weet niet dat ze samen nog maar enkele dagen hebben....)

Gelukkig zal de Boez niet helemaal alleen achterblijven, want sinds slechts enkele maanden hebben ook hij en Oscar (op de foto) een vriendschap opgebouwd. Van de kant van Oscar bestaat deze vriendschap voornamelijk uit het zogenaamd binnen komen spelen bij de Boez, maar ondertussen dus al het lekkere eetbare dat aanwezig is op de redactie, vakkundig wegwerken. Het "niet-lekkere" wipt hij uit de etensbakjes en slingert hij door onze keuken heen.

Vandaar dat het regelmatig kraakt onder onze schoenen, maar dan weten wij tenminste: Oh, Os is weer langsgeweest. En dan pakken wij maar weer de stoffer en het blik.

Maar goed: we hadden weer een gezellige tijd in de Kruidentuin met de drie vriendjes. Van hun samenspelen hebben wij een kort filmpje gemaakt, maar dat moeten wij nog even monteren en verschijnt dus in een volgend bericht. Nog even geduld, heh?

0 vliegbeestjes.....

Gisteren (zondag) hoorden wij op de radio dat het nationale vliegbeestenteldag was! Een half uur vogeltjes (dus) tellen in je eigen achtertuin. Wel, de Boez had daar wel zin in. Dat kwam ook omdat hij zich verveelde; zijn vriendje Os en vriendinnetje Cera hadden zich namelijk nog niet gemeld en Boez voelde zich een beetje eenzaam. Nou Boez, wij gaan wel met jou mee om vliegbeestjes te tellen. Maar hier in de straat lijkt ons niet zo'n goed idee. Zullen we naar de Kruidentuin gaan?



In de Kruidentuin was het erg stil.... Ja, dat heb je zo op zondagmorgen vroeg, vooral als er een vers pakje sneeuw ligt. Maar geen vliegbeestjes dus.



Boez deed erg zijn best, maar ook hij hoorde of zag niets wat vleugeltjes had. Zelfs geen duif dus.




De boom in het centrum had ook niets te bieden. Wat nu? Naar de Hoftuin dan maar?

Boez sjokte door de Hoftuin. Hij maakte geen geluid en gedroeg zich voorbeeldig. Want als je als een wildekat gaat rondploffen zie je natuurlijk sowieso geen vliegbeestje, heh? Nee, dan hoef je niet eens te beginnen aan dat tellen. Maar er viel dus ook hier niets qua vleugeltje te signaleren. Ja, wij hoorden een duifje koeren, maar dat klonk van ver. En je moet het vogeltje zien om het te mogen tellen....

Het prachtige vliegbeesthuisje zag er ook zeer verlaten uit. Het hing nogal hoog dus we konden er niet inkijken. En in een lantaarnpaal klimmen? Nee, daar zagen wij van af.
Kom Boez, we gaan maar terug naar de Katbladstraat. Misschien zijn je vriendjes inmiddels naar buiten gekomen, dan kunnen jullie in elk geval nog wat gaan spelen.

Ook het vogelhuisje in de Katbladstraat hing er verlaten bij.

En nog steeds geen vriendjes van de Boez buiten.

Wel, wij kunnen u dus mededelen dat wij 0 vliegbeestjes hebben geteld. Ja, we hebben echt een half uur lang ons best gedaan.

Wij telden dus wel 1 haarfabriek, maar dat was de Boez en die kan niet vliegen. En toen vonden wij het hoog tijd voor een kopje koffie op de redactie.

Dankbaar misbruik.

Oscar:
Ssstttt. Ze heeft me gezien! Nou gaat ze me vast naar buiten zetten. Terwijl ik hier net zo lekker lig. Ja, want buiten miezert het en mijn mensen zijn net effe weg, dus thuis kan ik er niet in. Vandaar dat ik hier lig uit te blazen. En geloof me, het ligt hier prima. Soort prins op de erwt, heh? Maar dan zonder erwt natuurlijk.



Weet je wat? Ik hou me slapende. Misschien laat ze me dan liggen. Knijp mijn ogen gewoon stijf dicht. Grote kans dat ze erin trapt en me met rust laat. Ja, ik heb allang in de gaten dat ze een softie is. Steeds maar regels opstellen maar als je die overtreedt en je doet vervolgens een beetje zielig, gelden die regels opeens niet meer. Ja, ze is best wel te manipuleren, die mevrouw Katblad. En daar maak ik dus dankbaar misbruik van, heh?



Zie je wel? Ze denkt dat ik slaap en wil me nu niet wakker maken. Heb ik zo toch mijn zin gekregen. Zo makkelijk gaat dat dus. Ja, ik geloof dat ze nu weer wegloopt. Kan ik dus nog effe verder dutten. Hè, lekker plekkie hier....
(Wel, wij hadden heus wel gezien dat Os niet echt sliep! En 5 minuten later ging hij weer uit zichzelf de straat op. En ja, mevrouw Katblad is een softie.)

Onverwacht bezoek.

Wij waren aan het werk met de laptop toen wij het kattenluik hoorden klepperen. Nu gebeurt dat tientallen keren per dag, dus kijken wij daar ook niet van en voor op. Maar om de een of andere reden deden we dat nu wel, want de haarfabriek die zich toegang tot ons huis had verschaft, kwam erg aarzelend binnen. En dat is dus verdacht.
En ja hoor, tot onze verbazing kwam daar zomaar de Nieuwe Kleine onze huiskamer in! En zelfs Mini is nog niet zo brutaal geweest als deze Kleine! Heel voorzichtig pakten wij onze camera.
Kleine had ons nog niet in de gaten en besnuffelde op zijn/haar gemak het krabplankje. Maar toen hij/zij zich omdraaide en ons zag zitten, ging ze snel ons halletje weer in. Om door het kattenluik weer naar buiten te vluchten?



Welnee, want eerst nog besnuffelde de Kleine daar uitvoerig de deurmat. Ja, op die plek heeft Japekop wel eens een plasje gedaan!



O jee! Het klepje staat wat naar binnen! Zou dit een beletsel zijn voor de Kleine? Nee hoor, gewoon effe wroeten met je snuit en dan sta je weer veilig buiten.
Nou, dat was me wat! Toch niet weer een mee-eter erbij, heh? Ja, zoiets schiet er dus wel even door je hoofd! Want de brokjes gaan er hier, op de redactie, heel snel doorheen; neem dat maar van ons aan!
We hadden de Boez trouwens al eerder op de dag zien rollebollen met deze Kleine. En Boez kennende, zal hij hem/haar vast wel hebben gevraagd om met hem binnen te komen spelen. Muizen genoeg, zal hij wel hebben gezegd. En: hoe meer zielen hoe meer vreugd!
Wel, wij moesten eerst maar eens gaan uitzoeken waar deze Nieuwe Kleine thuishoort, en of hij/zij wel uit een goed nest komt. Want we kunnen niet zomaar iedereen over de vloer hebben, heh? Daarom.

We geven het nog niet op.

Boez' vriendje Oscar heeft al meerdere keren te kennen gegeven dat hij graag een opleiding bij ons wil volgen voor verslaggever of Verkenner A. Daarom besloten wij er maar eens een proeflesje aan te wagen. Watvoor talenten heeft Os precies in huis? Dat moesten wij natuurlijk eerst weten.
Wel, Os was zo blij dat hij met ons mee mocht en een proefles kreeg, dat hij zijn genoegen uitgebreid liet blijken door te rollen en uitgebreid te fleppen op (bijna) camerahoogte.
(U weet niet wat "fleppen" is? Nou, dat is dus lekker met je lijf (en dan vooral je kop en nek) over oppervlakten je geur achterlaten. Een soort van "schurken" dus. Liefst liggend maar alleen door de voorpoten gezakt kan het ook. Fleppen is het lekkerst op een tafel, maar kan dus ook op een bankje of muurtje.)



Ja, Oscar heeft dus vooral veel talent voor fleppen. Maar daar hebben wij als katblad natuurlijk niks aan, heh? Dus we spoorden Os aan om van het muurtje af te komen.



Os, we hebben nu een paar leuke foto's van je maar je ging mee voor een proefles, niet? Nou, vooruit dan! We gaan op zoek naar nieuws, of verkennen. Welke van de twee zal het zijn?



Helaas. We moeten u meedelen dat Os niets verkende en ook niet op zoek ging naar nieuws. Het korte wandelingetje met hem was wel erg gezellig, dat wel, maar aan snuffelen doet Os dus niet. En dat is wel noodzakelijk als je gaat verkennen. En aan goed om zich heen kijken om bijzondere dingen te ontdekken doet Os ook niet. Hij huppelde gewoon leuk mee en dat was dat.
In de Steeg van Storm was Os opeens niet zo vrolijk meer. Tja, want ze kunnen nu wel zeggen dat Storm daar niet meer woont, maar je weet het maar nooit! Dus aarzelde Oscar. Durfde hij eigenlijk wel langs dat kattenluik dat er nog steeds zit? Zou er niet opeens een duveltje uit het luikje schieten?



Nee Os, we gaan niet terug. Probeer je moed bijeen te rapen en doe stoer.
Wel, Oscar kwam tenslotte toch de Steeg door. Hij bleef dichtbij ons lopen, en aan de ene kant vonden we dat wel schattig ook. Aan de andere kant is wel gebleken dat Oscar niet toe is aan een opleiding bij ons. Waarschijnlijk is hij thans nog te jong.
We moeten overigens wel stellen dat hij, Os dus, in beginsel wel geschikt is voor het beroep van verslaggever, want hij wandelt met graagte en zonder problemen met de fotograaf mee. En dat is een allereerste en zeer belangrijke vereiste. Wij geven het dus nog niet op.....

Nieuwe kleine!

Vanochtend kregen wij bezoek van een jong haarfabriekje! Nee, deze hadden wij nog niet aan het Poezenloket gehad. En wij kennen hem/haar dus niet maar hadden wel eens over haar/hem gehoord. Die kleine grijze, hadden ze deze nieuwe kleine genoemd.



Een brutaaltje, dat was wel duidelijk. Hij/zij stond ongegeneerd en uitgebreid bij ons naar binnen te kijken.



En mooi is hij/zij ook! Wat een leukerdje! We gaan met hem/haar vast nog wel meer beleven, dachten wij zo!
Even later (wij gingen nog met camera naar buiten) liep de kleine in de richting van het Zooiplein, steeds maar luchtsprongetjes makend. En Zwarte Gijs liep er nieuwsgierig achteraan!
We kunnen niet wachten tot het voorjaar daar is en alle haarfabrieken weer dagelijks op straat komen. Want die nieuwe kleine zal gegarandeerd de boel op stelten gaan zetten!

Weer een duivenmoord!

Gisteren kregen wij dit bericht binnen, gestuurd door mens Ina (van Iwan, Igor, Bonya, Lotje en Caja dus).

Wij waren vanavond klaar met eten en ik ging de spullen naar de keuken brengen toen ik ineens allemaal veertjes op de grond zag liggen. Eerst dacht ik nog dat de katten een kussen hadden gesloopt, maar helaas, het was erger: de veren hadden toebehoord aan een duif. Het duivenlijk lag voor de kast, onthoofd en enigszins aangevreten. Lot gedroeg zich nogal bezitterig, dus ik denk dat zij het vliegbeest heeft vermoord. Ik wilde foto´s maken, maar helaas, het fototoestel moest worden opgeladen. Omdat de katten erg enthousiast waren en het lijk verder wilden verminken heb ik het maar begraven in de vuilnisbak. De veren, die door de hele kamer lagen, sommige nog met stukjes vlees eraan, heb ik opgeveegd en bij de romp gedeponeerd. Ik heb nog gezocht naar de kop, maar die is vooralsnog spoorloos. Wel ligt het hele terras bezaaid met veren en veertjes.
En daarvan maakte mevrouw Ina dus alsnog een foto....
Dank u wel mevrouw Ina, voor dit zeer belangrijke nieuws!

De Schrik.

Vanavond hoorden wij luid gegil. Dit gegil bleek afkomstig te zijn van Cera, die ergens in de straat aan het zooien was en plots werd aangevallen door Bel de Franskat. Cera verstopte zich tussen onze plantenbakken maar Bel bleef haar bedreigen. Pas na onze tussenkomst, besloot Bel om zich uit de poten te maken. Wij zijn er nu wel vast van overtuigd dat Bel de nieuwe SvdB (Schrik van de Buurt) is geworden. Het is maar dat u het ook weet.