Ik blijf mijn best doen

De Boez:
Ze was op pad geweest. Met de camera ja. En ik bleef helemaal alleen achter. Beneden ja. Oom Japekop en oma Troy lagen boven te slapen dus aan die had ik niks. Toen ging zij ook nog weg. Ja, ik heb gewacht in de vensterbank tot ze terugkwam. Duurde wel een uur. Toen ik haar zag aankomen moest ik geeuwen. Van de zenuwen ja, want ik was bang dat ze niet meer zou komen.


Toen ging ze aan het werk. Voor het katblad ja. Ze had foto's van Rooie Gijs en Charli. Ja, die had ze allebei gesproken.


Toen ben ik er maar bij gaan liggen. Vlak naast de nootjes ja. Nee, die lust ik niet.

En daarna hoorde ik hoe oom Japekop naar beneden kwam. Ja, de trap af. En toen heb ik hem verrast. Als welkom voor het beneden komen. Nee, dat vond hij niet leuk. Hij vindt niet veel van wat ik doe leuk, nee. Maar ik blijf gewoon mijn best doen. Tot hij het wel leuk gaat vinden dus.

Geen knip voor de neus waard

Charli:
Ik was dus net van plan om weer naar binnen te gaan. Ja, ik heb u wel zien lopen met uw camera hoor! Maar wij hebben elkaar pas nog gesproken, dus ik zag de noodzaak er niet van om mij bij u te melden. Bovendien is het veel te koud voor interviews op straat, maar dat weet u natuurlijk zelf ook wel. Zeker niemand tegengekomen, heh? Oh, Rooie Gijs achter het raam. Nou, dat kun je nauwelijks nieuws noemen.


Nee, ik heb ook geen nieuws voor u. En ik ga nu echt naar binnen want ik heb gedaan wat ik moest doen. Nee, ik ga u niet aan uw neus hangen wat dat was. Bovendien, als u nu nog niet weet wat ik buiten zoal doe, zelfs in deze koude ja, dan bent u geen knip voor de neus waard. Dus als u mij niet kwalijk neemt, beeindig ik dit gesprek hier en nu. Ajuus.

Helemaal gratis

Rooie Gijs:
U bent zeker niet goed bij u hoofd, heh? Voelt u de kou dan niet? Nee, ik kom niet naar buiten, u bekijkt het maar mooi met uw katblad. Ik lig hier prima. Lekker warm ja, cv achter de bank. Ja, ik lig hier goed en volgens mij kunt u best van buitenaf een aardig plaatje van mij schieten. En verder zoekt u het maar uit. Zie ik het goed? Koude vingers heh? Ook artrose, net als ik? Dan bent u helemaal gek. Ik zou maar gauw weer naar huis gaan en binnen plaatjes schieten van uw eigen katten. U heeft er genoeg. Gewoon wat stukjes leverworst op uw vloer mikken, uw poezen roepen en vervolgens klikken maar met die camera. Veel succes ermee! Ja, deze tip was helemaal gratis!

Smulpartij bruut verstoord

Tot onze grote verbazing kwamen wij vanochtend, tijdens het luchten van de redactie, Cera tegen in de keuken. Zij was daar bezig met dringende bezigheden, zoals het leegeten van het voerbakje van haar a.s. schoonmoeder, mevrouw T. Troy, die op dat moment niet aanwezig was.
Nadat wij Cera vermanend hadden toegesproken, vertrok de jonge dame in grote haast via het raam weer naar buiten.


Voor haar verloofde Japekoppie was het allemaal een beetje te snel gegaan, denken wij. Hij keek met een ietwat troebele blik naar de voorbijstormende jonge dame en verroerde geen snorhaar.


Cera naam plaats op het plantentafeltje en keek ons beschuldigend aan. Hoe hadden wij haar smulpartij zo bruut kunnen verstoren en wisten wij dan niet dat het bitter koud was daarbuiten?

Demonstratief keerde zij zich van ons af. Wij gingen ons bijna schuldig voelen. Toen kwam, eindelijk, Japekoppie in actie. Als zijn geliefde in de kou werd gezet, zou hij haar wel volgen om haar te troosten.

Nadat Japekop het pand had verlaten, hebben wij direct het poezenloket dichtgegooid. Wat het liefdespaar verder heeft uitgespookt in de vrieskoude, weten wij niet. Wij doen namelijk ook nog wel eens wat andere dingen, behalve met de camera achter haarfabrieken aanrennen dus. Zoals koffie drinken bijvoorbeeld. Heh!

(Geen) Kerstmaal

Charli:
Zo, bent u daar eindelijk! Aan de late kant heh? Zeker eerst zelf lekker zitten eten en ons een beetje vergeten? Oh, had u gasten. Die kon u dus niet laten wachten. En ons kon u wel laten wachten. Nou, het is fraai. Maar u kunt het goedmaken. Ja, met bijvoorbeeld een plakje eendenborst of verse vis. Heeft u niet bij u? En ik had me daar zo op verheugd. Het water stond me al in de mond. Nou, maak dan maar dat blikkie open. Kunt u er een beetje vaart achter zetten? We sterven namelijk van de honger zo langzamerhand.


Ollie:
Ik was al aan het kattengras begonnen. Ja, je moet toch wat heh? En nu u hier toch bent: kunt u ons water even verversen en het kattengras besproeien? Het wordt namelijk een beetje taai. Nee, eerst moet u natuurlijk onze voerbakjes vullen, dat spreekt vanzelf.


Charli:
Ik kan dit met de beste wil van de wereld geen kerstmaal noemen maar we moeten het er maar mee doen. Ja, dat verhaal over die arme poezen in Afrika, ken ik zo langzamerhand wel, dus houdt u dat maar voor u.


Ollie:
Nee, ik denk anders over de dingen dan mijn stiefbroer Charli. Voor mij is eten gewoon eten. En natuurlijk ook nog uiterst noodzakelijk. Ja, als ik niet kan eten, voel ik mij diep ongelukkig. Is dit trouwens alles wat we krijgen? Wel een afgemeten portie heh? Laat ik het maar een beetje uitsmeren, dan lijkt het meer.


Zo, dat zit er weer in. Heeft u de kattenbak al gedaan? Dan mag u wat mij betreft weer terug naar huis, naar uw gasten ja. Nee, u hoeft echt niet langer te blijven, dat weet u best. Ja, ik ben erg op mijn rust en privacy gesteld. En ik lig hier best. Vergeet u niet de deur op slot te draaien?

Cera:

Ik heb best wel gezien dat u daar binnen was! En dat u ze eten hebt gegeven! Ik heb nog niets gehad, wist u dat? Nee, de hele dag nog niet. Oh, was het vanochtend dat ik in uw keuken was geslopen? Weet u zeker dat ik dat was? Ik kan me daar echt niets van herinneren. U moet zich vergissen. Zeker al wat wijn gedronken heh? Ja, dat dacht ik al. Dus een paar snoepjes of brokjes zit er zeker niet in? U weet dat het Kerst is? En dat ik uw trouwste model ben? Oh, u gaat niet in op chantage. Wel dan moest ik maar weer eens op huis aan. Doet u Japekop de groeten? En de Boez? Ja, omdat het Kerst is mag u mijn a.s. schoonmoeder ook wel de groeten doen. Voor deze ene keer dan. Kerstgedachte? Ik heb geen idee waar u het over heeft!

Gloria

sfeerplaatjes enzo...

Kerstpakket voor de redactie!

Gisteren, eerste kerstdag dus, ontvingen wij van de mensen van Jaya, Tummy, Thimo, Tamsin en Rowan, een fantastisch kerstpakket voor de redactie! Prachtige kattenspeeltjes en heel veel lekkers; u kunt het op de foto zien. En dat allemaal als dank voor het plezier dat zij beleven aan het lezen van ons katblad. Wij waren natuurlijk erg en aangenaam verrast en bedanken de mensen heel hartelijk!

Wij willen ook alle andere mensen en haarfabrieken bedanken voor hun lieve, goede wensen en hopen nog lang door te kunnen gaan met het Leidsch Katblad!

Kerstverhaal

Het was een mooie, vredige kerstmorgen. In de verte luidden de klokken van de kerken, en daar de wind gunstig stond, konden wij van deze prachtige, sfeervolle geluiden volop meegenieten. Toen werd de mooie sfeer opeens verstoord door boze kattenstemmen. Wij keken op en zagen, verderop in de, eerst zo vredige, katbladstraat twee twistende poezen zitten. En daarmee bedoelen wij dus niet de dans, maar wel: ordinaire ruzie. En dat op deze dag!


Toen wij inzoomden, herkenden wij de twee ruzieschoppers. Het waren Zwarte Gijs en onze eigen katbladmedewerker Japekoppie. De woorden die zij elkaar toeriepen kunnen wij hier niet herhalen. Wij waren diep geschokt, dat is een ding dat zeker is. De Boez kroop op de vensterbank ineen van angst, en Cera (ook nog steeds in het poezenloket gezeten) rekte zich uit om niets van dit schouwspel te hoeven missen. Zo reageert een ieder weer op zijn eigen manier, heh?


Het gescheld duurde voort. Wij hoorden allang het mooie geluid van de kerkklokken niet meer en overwogen in te grijpen. Immers: ruzie is okee, moet af en toe gebeuren, maar niet met de kerst, want dan moet er vrede zijn. Zelfs voor poezen ja!
Het toeval wilde dat op dat moment ook Charli, de oudste zoon van mevrouw T.Troy en daarmee ook een broer van Japekop, net zijn zooironde maakte. U ziet hem op de achtergrond naderen. Ja, het lijkt inderdaad alsof Charli het strijdtoneel gaat mijden en zich verwijdert, maar dat is schijn. U weet net zo goed als wij dat poezen nu eenmaal altijd met een grote boog hun doel naderen en zelden rechtstreeks ergens op afgaan, vooral als er sprake is van ingewikkelde situaties. En dit, zo'n ruzie, was natuurlijk een zeer ingewikkelde situatie, dat spreekt vanzelf.


Kijk maar. Charli nadert hier wel degelijk het kiftende stel.
Als grote broer van Japekop en bovendien als pacifist en conflictbegeleider, kon Charli niet anders dan ingrijpen. Vol spanning wachtten wij ondertussen af hoe Charli deze onverkwikkelijke situatie zou gaan oplossen. Wij hadden trouwens het volste vertrouwen in de oudste zoon van mevrouw T. Troy (zie zelf weer ergens lag te dutten natuurlijk, en dit dus allemaal moest missen).


Dat vertrouwen bleek terecht.
Charli kwam steeds dichterbij met kalme pas. Want zo doe je dat in moeilijke situaties. Hij vertelde het stel dat het Kerst was en dat ze zich moesten gedragen als volwassen katten en niet als jonge pubers. Dat ze de rust verstoorden op deze prachtige morgen en dat dat toch niet de bedoeling kon zijn, heh? Wat was er dan zo belangrijk om ruzie over te maken? Ging het om de verdeling van gebied? Over de markering van de nieuwe straatstenen? Kon dat niet worden uitgesteld tot het weekend bijvoorbeeld?


Ook gaf Charli Zwarte Gijs nog even een veeg uit de pan. Of het nu echt nodig was om een verkenner, die verder toch geen kwaad in de zin had, zo onheus te bejegenen. Hij (Gijs) wist toch ook wel dat Japekop een moeilijke periode doormaakte en zelfs pilletjes had moeten slikken tegen de stress? En dat je respect moet hebben voor de zwakkeren in de samenleving en vooral ook de ouderen van diezelfde samenleving? Had hij dan niet gezien dat Japekop niet eens een dikke staart had? Zwarte Gijs trok zich deze toespraak aan en deed alvast een stapje achteruit.

Tenslotte werd het hem allemaal teveel en hij draaide zich, met dikke staart en al, om om zich uit de voeten te maken. Niet te snel natuurlijk, want een beetje van je waardigheid moet je wel zien te behouden.

Vervolgens kreeg Japekop er ook nog een beetje van langs. Charli zei tegen hem dat hij zich niet moest aanstellen. Dat hij best gewoon had door kunnen lopen toen Zwarte Gijs op hem af was gekomen, en dat hij zo'n blaaskaak voortaan maar mooi moest negeren. Omdat er anders toch maar narigheid van komt. Kortom, Charli liet weer eens zien hoe goed hij is als conflictbegeleider, terwijl hij daar niet eens een cursus voor heeft gevolgd. Nee, het is puur natuur en het zijn helemaal zijn eigen talenten die hij op zo'n goede manier gebruikt. Petje af voor Charli dus.

Japekoppie voelde zich een tikje beschaamd. Natuurlijk had hij wel het fatsoen om zijn broer te bedanken voor zijn wijze lessen, voor hij afdroop en huiswaarts keerde. Charli keek nog even of Zwarte Gijs wel echt was verdwenen.

En toen dat zo bleek te zijn, keerde ook hij, de vredestichter van deze 1e kerstdag, huiswaarts.

De rust was wedergekeerd in de katbladstraat. De kerkklokken waren intussen klaar met luiden en de Boez en Cera gingen weer verder met hun geklooi in het poezenloket. En wij hadden een prachtig Kerstverhaal kunnen optekenen! Dank je wel, Zwarte Gijs, Japekoppie en vooral Charli!

Gloh hohohohoho, hohohohoho, hohohohohoria, in excelsis deo, Glo, hohohohoho (etc.)

Beschermengeltjes gevraagd......

Vanochtend vroeg, 1e kerstdag dus, kregen wij bezoek van de vreemde witte die weer eens de gevaarlijke weg was overgestoken. Reden van zijn bezoek? Of we nog een voedselpakket voor hem hadden!


Ja, en dan nog het liefst een met verse tonijn en hertengebraad. Wel, helaas moesten wij de vreemde witte teleurstellen, en hem berichten dat wij voor het ontbijt alleen verantwoorde kattensnoepjes serveerden, en dan ook nog alleen aan medewerkers van het katblad.
Hoe de witte aan het idee kwam dat wij dergelijke voedselpakketten zouden verstrekken, wilde hij ons niet mededelen.


Vervolgens stak de witte de katbladstraat over en liep in de richting van het huis van Cera, die echter niet thuis was maar natuurlijk bij ons langs was gekomen voor haar kerstontbijtsnoepjes, en dus bij de Boez in het poezenloket was gekropen.

Teleurgesteld over zoveel tegenvallers op deze mooie kerstmorgen, droop de witte af richting gevaarlijke weg. In de poort kunt u nog net Japekoppie zien aankomen, die op verkenning was geweest in de Hoftuin maar echter zonder belangwekkend nieuws huiswaarts keerde.
(met een klik op de foto krijgt u een vergroting, maar dat wist u natuurlijk allang!)

Wij namen afscheid van de vreemde witte en riepen hem nog na dat hij heel goed moest uitkijken bij het oversteken. Hoewel wij hem graag voor het diner wilden uitnodigen, hebben wij dat nagelaten vanwege het oversteekgevaar in de donkere avonduren. Gelukkig was het op dit vroege uur van deze kerstmorgen nog niet zo druk op de weg. En laten we verder maar hopen dat deze witte, net als de rooie Bolle-wangen, een of meer beschermengeltjes heeft, die in deze, voor hen toch al drukke kersttijd, in de gelegenheid zijn met hem mee te reizen.....

Onverwachte gast

sfeerplaatje......


Op onze ronde, met zowaar dhr. Japekoppie als begeleider en in functie als zodanig, kwamen wij in het Hof, waar af en toe de spanningen hoog oplopen. Ja, want de partij "hof is vol" is erg actief en irritant aanwezig. Wij nemen als onafhankelijk medium dus geen standpunt in, waarmee wij bedoelen dat wij geen partij kiezen, proberen dus ook geen oordeel te geven en objectief te blijven, maar dan moeten er geen redactieleden de dupe zijn van de politieke stromingen in de buurt.


Wel, onze verslaggever Japekoppie moest nodig een plas doen terwijl wij op zoek waren naar nieuws in de hoftuin. Hij zocht daarvoor een mooie berg tuinvuil uit en ging zijn gang. Op zich niks schokkends tot nog toe.


Waarom sloeg Japekop dan op de vlucht? Door wie of wat werd hij verjaagd en kon hij zijn belangrijke bezigheid niet in alle rust afmaken?


Juist. Het was Panda. Deze jongeman is sinds kort officieel lid geworden van de partij "Hof is Vol" en is uit op een bestuursfunctie. Daarvoor moet hij zich bewijzen en is daarmee dus ook druk bezig. Hij kreeg onze verslaggever in de gaten en bedacht zich geen ogenblik. Luid grommend verjoeg hij onze medewerker van de hoop tuinvuil en zette de achtervolging in.


Hij bereikte zijn doel. Japekoppie vluchtte het Hof uit. Panda keek hem na en riep ook nog dat Japekop het niet moest wagen ooit nog zijn snuit te laten zien in de hoftuin.


Vervolgens controleerde Panda elk plekje waar Japekop was geweest, en probeerde te ontdekken waarom de "indringer" belangstelling had gehad voor die bepaalde plekken. Niet dat hij daar achter kwam, want hij snapt natuurlijk niets van de verkenningsactviteiten van een volleerde verslaggever en verkenner A.


Na grondige inspectie van de door Japekop bezochte plekken, was Panda maar weinig wijzer geworden. Toen wij hem vroegen wat hem nu eigenlijk dwarszat en waar hij eventueel problemen mee had, kon hij ons geen antwoord geven. Het enige wat hij wilde verklaren was dat hij vindt dat het Hof te vol is, dat er geen vreemdelingen meer kunnen worden toegelaten, en in het bijzonder beslist geen bemoeizuchtige journalisten, en dat hij een hekel heeft aan plassende passanten. Wel, daar moeten wij het dan maar mee doen. Toen wij hem vroegen of hij nog iets kon zeggen over de "kerstgedachte" en de daarmee gepaard gaande gastvrijheidgevoelens of iets van dien aard, liep hij boos weg en zei dat de partij zich daaromtrent nog moest uitspreken op de vergadering van de komende nacht.
Wij hebben daarop, solidair met onze verslaggever, besloten geen restanten van ons maal (tonijn en hertenbiefstuk) aan de deur van Rooie Gijs (goed verpakt) achter te laten. Wij wachten eerst op verdere mededelingen van deze ultra-rechtse partij, voordat wij kostbaar voedsel ter beschikking stellen aan lieden die anderen geen ruimte gunnen. Wij beseffen dat wij wellicht door deze beslissing lezers van ons katblad zouden kunnen verliezen. Het zij zo. Binnenkort zullen wij, middels een enquete, uw mening peilen. Maar op dit moment koesteren we nog even de kerstgedachte: Iederen welkom. En we zetten een extra bordje neer voor de onverwachte gast.

Mio's wraak?

Tot onze schrik moesten wij vaststellen dat de opblaaskerstboom in het Hof inelkaar is gezakt. De lucht is eruit gelopen en de originele kerstversiering ligt uitgeblust en zielig op de straatstenen. Is dit het werk geweest van Mio, die al gedreigt had de opblaaskerstboom te beschadigen met zijn nagels wanneer zijn hij-mens te lang aan het diner zou zitten? Of is het de wind geweest, of is er een andere vandaal langsgekomen? Wie het weet mag het zeggen. In elk geval heeft de kerstboom de kerst niet eens gehaald en dat is erg spijtig.

Vrede en vriendschap....

Bohr:
Ja, ik zit dus ondanks de kou even buiten. Dat komt omdat mijn zij-mens aan het stofzuigen is. Nee, ik heb een hekel aan dat zuigmonster. Ik snap ook niet waarom dat moet gebeuren, dat stofzuigen. Maar goed, laten we het maar ergens anders over hebben.


Een kerstgroet? Die wil ik graag doen. Ja, ik ben een poes van vrede en voor vrede. Ik heb ook helemaal niets met die partij van Rooie Gijs en zijn kornuiten. Nee, ik ben niet voor "Hof is Vol" en zou graag een partij oprichten als "Iedereen welkom". Maar ik ben toevallig de enige vrouw in het Hof. Ja, al die mannen zijn dus bij die vreselijke partij en dus sta ik helemaal alleen. Als Hofbewoner ja. Ik kan het best wel vinden met Iwan inderdaad, maar die woont niet in het Hof maar net daarbuiten. En Cera vind ik ook wel aardig maar voor haar geldt hetzelfde. Met Japekoppie heb ik ook nooit problemen en mevrouw Troy vind ik ook wel oke. Boezel? Die ken ik niet. Wie is dat? Oh, een kleine nieuwe bewoner van de katbladstraat? Nee, die heb ik nog niet ontmoet. Maar in elk geval ben ik dus voor vrede en vriendschap. Dat wou ik even kwijt op deze kerstavond. En ik doe dus graag een kerstgroet aan iedereen die mijn groet wil ontvangen. Wat ik vanavond ga doen? Nou, lekker bij mijn mensen aan tafel zitten en wachten tot zij klaar zijn met hun maal, en dan krijg ik ook lekkers. Ja, ik word nooit vergeten en heb het goed. Ik wens dus alle katten ook dat toe. Dat ze het goed hebben ja. En dat er vrede is. Ja, dat vooral. Zet u dat maar in uw katblad. En voor iedereen dus een fijn kerstfeest ja. Ja, dat mag u allemaal in uw katblad zetten. Zie ik u morgen nog even? Ja, u bent altijd welkom bij ons. Ik zou het heel gezellig vinden als u nog even zou langskomen, inderdaad. Want het Hof is namelijk helemaal niet vol. Nee, er is altijd plek voor iedereen die in vrede komt. Ja, want ik ben voor vrede. Maar dat had ik net al gezegd, toch?

(Geen) kerstgroet van Rooie Gijs

sfeerplaatje.....


Rooie Gijs:
Dat u ook maar 1 moment heeft gedacht dat ik die schreeuwlelijk was. Ja, die ene die 's nachts overal iedereen wakker blerde. Oh, u zag hem alleen van afstand in het begin. Wel, het is fraai.


Ik zou me rotschamen als ik van die bolle wangen had. Nee, gelukkig heb ik alleen maar wat klitjes in mijn vacht en verder niets. Dus dat valt reuze mee allemaal.

Of ik een kersgroet wil doen? Waarom? Ik doe helemaal niet aan kerst. Ik vind het helemaal niet nodig om ander eten te krijgen want ik eet altijd lekker. Nee, die kaarsjes vind ik ook onzin. Ja, als het meezit heb ik straks nog een vergadering van de partij. Op kerstavond inderdaad. Met wie? Dat ga ik u heus niet aan uw neus hangen.

Moet u trouwens niet gaan koken voor vanavond? Ah, u maakt dus iets met rauwe tonijn? En hert? Dat bedoel ik nou. Wat een onzin. Maar als u een stukje over heeft van die vis of dat vlees, dan bent u welkom bij de rondvraag. Nee, ik weet nog niet hoe laat dat is. U kunt uw gift natuurlijk ook bij mij aan de deur hangen, wel goed verpakt natuurlijk want er lopen hier een hoop vreemdelingen rond. Nee, die zijn beslist niet te vertrouwen. Wel, als u belooft wat restanten van uw maal te doneren aan de partij (Hof is Vol - red.), dan ben ik bereid om in uw krant de kerstgroeten te doen. Maar dan moeten die restanten natuurlijk wel de moeite waard zijn. En gaat u nu maar gauw uw keuken in.