Po(e)seerwedstrijd.

Ze kwamen weer eens langs, de "kleintjes" uit de Parallelstraat. Links van Oscar (midden) ziet u nog net het achterste van Mini, rechts van de boom, dus achter de nog steeds niet opgehaalde kerstboom, zit Monster. Even later zouden ze met zijn allen over de straat vliegen. Gelukkig kwamen er geen wielhuizen aan.



Links ziet u de Boez. Ook hij deed mee met het tikkertje spelen en heeft zojuist Monster (rechts) een kleine por gegeven.
Wel, het was een drukte van belang. De haarfabrieken vlogen zo snel over de straat dat het erg moeilijk was voor de fotograaf om een paar behoorlijke foto's van ze te maken. Gelukkig werd er opeens besloten tot een pergola po(e)seerwedstrijd. Mini was de eerste die actie ondernam en op de pergola van de redactie klom.



En inderdaad, Mini kan knap po(e)seren. Ze zit alleen niet zo verschrikkelijk lang stil, en dat is jammer. Maar goed, ze is nog jong en zou nog veel kunnen leren. Als ze dat zou willen natuurlijk, want bij Mini weet je nooit wat ze nu eigenlijk wil of van plan is.



Oscar wilde ook graag meedoen met de wedstrijd pergola-po(e)seren en verscheen derhalve eveneens in beeld. Nu weten we uit ervaring dat Os prachtig kan po(e)seren, maar dat doet hij het liefst op een bankje of in een boom. Zo'n pergola is natuurlijk heel andere koek. Je moet daar mooi en behendig balanceren op de balken, en dat beheerst Oscar minder goed dan de meisjes.
Bovendien is het erg moeilijk om te gaan zitten, als er zo'n kleine feeks op dezelfde balken zit, heh Os? Want is zij het er wel mee eens dat jij hier ook bent?




Nou, zo aan het snuitje van Mini te zien is zij het sowieso en uit principe dus nergens mee eens! Os gaat het nog moeilijk krijgen, daarboven! Hoelang zou het nog duren voordat ze gaat meppen?

Erg kort dus. Een moment later realiseert Os zich dat het erg gevaarlijk kan zijn met deze tante samen op een pergola te zitten, en als Mini dan inderdaad uithaalt, maakt hij dat hij naar beneden komt. Op de foto ziet u dus links Oscar die zijn vege lijf probeert te redden, en rechts nog net de poot van Mini; zij probeert hem een pets na te geven....

Zo meissie! Ben je nou tevreden?

En hoe zit het nou eigenlijk met dat po(e)seren? Te druk met andere dingen, heh? Gaan we nu nog aan het werk of niet?

Maar ach, op die andere pergola zit Cera mooi te wezen! En hoe mooi jij ook bent, tegen Cera kan natuurlijk niemand op. Zie je hoe fraai Cera erbij zit? (Zie foto hieronder.)

Wel, uit bovenstaande foto blijkt dat Mini inderdaad Cera ziet zitten, en we menen eveneens wat jaloezie te bespeuren op het bekkie van de kleine feeks...

Ons topmodel dus. Het koppetje een weinig omhoog gericht opdat wij haar prachtige keeltje kunnen aanschouwen. Ja, Cera weet zo langzamerhand wel hoe zij zich moet presenteren!

Wel, de fotograaf besluit, na het maken van deze foto, dat Cera de pergola-po(e)seerwedstrijd heeft gewonnen. Maar we moeten wel toegeven dat Mini een heel goede tweede is!

Over Oscar hebben we het verder niet; hij heeft andere (zeer belangrijke!) kwaliteiten.

Niets gebeurd...

Het was hun speeluurtje en de Boez, Oscar en Cera waren de Hoftuin binnengegaan. Onze fotograaf ging maar eens kijken wat ze daar aan het uitvreten waren.
Wel, Oscar zat tussen een bodembedekker te wroeten en probeerde er een holletje in te maken. Tenminste, daar leek het op maar het kan ook zijn dat hij iets interessants rook en daar het fijne van wilde weten.



Iets verderop stond een aantal bosjes sneeuwklokjes, nu helemaal uitgekomen (in tegenstelling tot vorige week, want toen waren ze nog gesloten...).



De Boez liep wat heen en weer en wist niet goed wat hij wilde gaan doen. Misschien wilde hij wel gewoon heen en weer blijven lopen? En Oscar zat nu wat verderop te wroeten, tussen weer een ander plantje. Nou, niks spectaculairs dus tot zover.
Misschien kwam het wel doordat de zon zo lekker scheen en dat de haarfabrieken stilletjes aan het genieten waren van de warme stralen. En in de Hoftuin staat meestal niet zoveel wind, dus dat maakt het daar nog eens extra aangenaam. Nee, erg actief waren ze niet, de leerling-reporters. Maar goed, het was hun speeluurtje en daarin mogen ze doen wat ze willen, niet?



Ja, het blafbeest dat hier woont heeft wel een erg grote drinkbak, heh Boez? En het water is niet meer bevroren! Boez had echter niet zoveel belangstelling voor de opvallende zaken in de tuin. Hij stond Oscar in de gaten te houden, want blijkbaar was dat boeiender dan een beetje de boel verkennen.

Hoewel, even later inspecteerde de Boez toch de vuilnisbak. Waarschijnlijk zat er een vreemd luchtje aan de deksel, maar wij hadden zelf niet de behoefte om dat te controleren. Nee, ook de fotograaf stond stilletjes te genieten van de lentezon!

Opeens kwam er wat leven in de brouwerij. Cera tenminste naderde de Boez om hem te vragen wat met haar te komen spelen. Maar de Boez maakte een enkel huppeltje en keerde zich alweer snel van Cera af. De fotograaf besloot terug naar de redactie te gaan en de haarfabrieken in hun sop gaar te laten koken.

En net op dat moment kwam Oscar in actie. Hij kwam stiekem aansluipen, sprong plotsklaps over een struik heen en landde vlak voor de Boez. Boez schrok natuurlijk, en dat was ook de bedoeling geweest van Oscar. Maar toen gingen ze allebei weer verder met hun geklooi en werd het weer reuze saai.

De fotograaf was het zat en ging de Poort door.

De Boez volgde de fotograaf. Misschien had hij wel zin in een snoepie of iets dergelijks en dacht hij dat hij wel een kans zou maken? Maar vlak om de hoek van de Poort wachtte een verrassing: Mini lag in de zon wat te rollebollen, en terwijl ze dat deed, maakte ze uitdagende geluidjes om de Boez naar zich toe te lokken. De Boez vergat de snoepies en liet zich verleiden.... Het domme ventje liep enthousiast op de schone sirene af, en juist toen hij haar vriendelijk wilde besnuffelen, kreeg hij een lel voor zijn kop, nagels in zijn buik en een beet in zijn hals.

Helaas was de fotograaf te laat om dit op de kiek vast te leggen.

Dit plaatje is twee seconde later genomen. De Boez druipt af terwijl Mini, alsof er niets is gebeurd, weer verder gaat liggen rollen op straat. Natuurlijk kwam Boez niet rechtstreeks naar huis, anders zou hij daarmee aangeven dat hij voor Mini op de vlucht ging, en dat leidt weer tot gezichtsverlies, heh? Nee, ook hij deed alsof er niets was gebeurd en ging zogenaamd een stukje straat verkennen, alsof hij dat toch al van plan was geweest en dat bovendien van erg groot belang was. De fotograaf ging gniffelend naar binnen en zette alvast het bakje snoepjes klaar. De Boez zou weliswaar wat later komen, maar dat hij een snoepie kwam halen, dat stond vast!

Typisch "Oscariaans"

Dat Oscar een viespeuk is, wisten we al. Maar om dat nu steeds te vermelden..... nee, daar gaat de lol vanaf. Hoewel, soms is hij wel erg eh..... bijzonder.... bezig. Zo nu ook weer. Os kwam dus Cera tegen op het Zooiplein. En omdat ze vriendjes zijn, volgt er uiteraard een begroeting op een ontmoeting. Dus we keken er niet van op dat ze even neusje-neusje deden. Alleen is het dan wel weer typisch "Oscariaans" om direct na het neuscontact met je neus onder de staart van het meisje te duiken. Dat deed Os dus. Doch Cera was daar helemaal niet van gediend (uiteraard!) en ze snauwde hem derhalve ook flink af. Helemaal verdiend, vonden hij.
Maar Os is een beetje hardleers....



Hij bleef Cera in de gaten houden en koos een goede plek uit om dat te doen: de tafel van Zwarte Gijs. Cera scharrelde wat tussen de plantenpotten van dezelfde Gijs (die overigens niet aanwezig was), en vond tenslotte een goed exemplaar voor een plasje.



En zodra ze aan het "plasje-doen" begon, zat Oscar daar nieuwsgierig met zijn neus bovenop! Natuurlijk grauwde en snauwde Cera weer naar hem, maar we hebben zo het idee dat Os daar helemaal niets van zal leren. Pas toen Cera klaar was en zich omdraaide, haalde hij zijn neus weg.
Wij weten niet precies wat we hier nu van moeten denken....

Gekwetst?

Mini:
Zo mevrouw Katblad! Alleen de viespeuk bij u? Rest is thuisgebleven? Zo zo...
En wat doet dat ventje daar? Oscar ja? Verkennen zegt u? Dat ken ik niet. Is dat moeilijk?
Niks voor mij dus, heh? Nee, laat mij maar rollen en dollen door de buurt. En uitdagen ook, ja.
Hij is inderdaad wel serieus bezig, die Os! U zegt dat ik hem niet mag storen? Wel, dat was ik eigenlijk en eerlijk gezegd wel van plan!



Ozzy! Gekke Ozzy! Hier zit ikke! Purrepurre! Joebiedoebie! Ozzy!



Hij laat zich echt niet afleiden, heh? En dat hoort dus bij verkennen? Dan mag je niet tussendoor effe spelen?
Nee, ik had dit niet verwacht. Dat Os dus zo serieus bezig kan zijn, heh? Nee.
Hij doet nota bene gewoon alsof ik er niet ben! Gekker moet het toch niet worden!



Ik zou natuurlijk bovenop hem kunnen springen. U heeft dat liever niet? Dan verpest ik zijn les?
Wel mevrouw Katblad, ik vind het allemaal flauwekul wat u zegt. Maar ik zie wel dat Oscar inderdaad geen belangstelling voor mij heeft op dit moment. Dat steekt natuurlijk want het is de bedoeling dat iedereen mij opmerkt, heh? Ja, ik heb graag de aandacht en voel me op dit moment toch enigszins gekwetst.
Nee, het komt vast weer goed met mij. Geen blijvende schade dus, nee. En ik denk dat ik later op de dag nog wel even bij u langskom. Ja, want bij u voor de deur is altijd wel wat te doen, niet?
Succes met de les verder, heh? Ik zie u nog!

Goede aantekeningen voor Oscar

Oscar wilde het nog 1 keer proberen: een echte verkenningsles. Maar dan wel zonder andere haarfabrieken erbij. Ja, want die leiden hem af, dan wordt het lolmaken en klooien en dat kun je niet serieus nemen, heh? Vandaar. De fotograaf ging dus op stap met alleen Oscar. En de cursusleidster ging ook mee want die had toevallig vrij.
In de Kruidentuin controleerde Oscar zorgvuldig de resten van het Kattenkruid. Kaija, die verderop zat, vond dat gewroet in haar tuin maar niks, maar zij is dan ook geen verkenner en snapt het belang niet van het in kaart brengen van alle geuren in de tuin. Wel, Oscar deed goed zijn best en als dit een examen was geweest, had hij toch zeker voor dit onderdeel wel een 7 gescoord. Geen slecht begin dus!



Vervolgens ging Os over tot het testen van het hek dat om het centrum van de Kruidentuin ligt.
Meestal controleert Os als hij hier vertoeft alleen de paaltjes, maar nu richtte hij zijn aandacht ook nog eens op de stalen buis. Hij slaagde er zelfs in om gedurende een halve seconde aan de buis te hangen (jawel, met twee voorpoten), en zo konden wij concluderen dat de buis stevig genoeg is en goed is bevestigd. Voor deze bijzondere verrichting konden wij hem zeker wel een 8 geven, als dit tenminste een examen was geweest. Maar dat was het dus niet. We maakten overigens wel een goede aantekening, maar dat is gebruikelijk bij onze echte lessen.


In de Parallelstraat merkte Os de felle tante, Mini genaamd, op. Hij slaagde er echter in om zich door haar niet te laten afleiden, terwijl zij toch moeite genoeg deed om hem van de wijs te brengen. Nee, Oscar bleef bij de les. Hij was serieus aan het verkennen en daar hoorde dollen met Mini zeker niet bij. Goed gedaan Os! Prima actie! En weer een goede aantekening!



Tijdens de fietseninspectie bleef Oscar goed op zijn omgeving letten. Kwam er niemand van achteren? Geen bedreigingen door een Bel, Monster of ander sujet? Gelukkig bleef alles rustig en kon Os zijn verkenningswerk zorgvuldig voortzetten.

En wat trouwens heel bijzonder was: Oscar koos voor de lange route, dus de hele Parallelstraat uit, een stukje langs het gevaarlijke water en zo weer terug naar de Katbladstraat. Aan het eind van de Parellelstraat echter, aarzelde Os wel even. Durfde hij hier de hoek wel om? Hij speurde de omgeving goed af. Geen aanstormende wielhuizen of bromwielen?

Nee, een kade-inspectie door Os zat er niet in. Maar dat hoefde ook niet, want dat is alleen voor doorgewinterde senioren en gevorderden. Een voorlopig gaat Os eerst voor een juniorenopleiding, dat is al moeilijk genoeg.

De straat langs het gevaarlijke water werd door de Os verder ook niet verkend. Nee, daarvoor kon hij de moed niet opbrengen, dat was nog te eng. Oscar zette er flink de vaart in en sloeg snel de hoek om, de Katbladstraat in.

En daar zocht hij de beschutting van een lantaarnpaal op en wachtte hij braaf op de fotograaf en cursusleidster.

Wel, het was ook wel genoeg geweest zo, voor een eerste echte verkenningsles. Wij konden niets anders dan lof hebben voor de inzet en gedrevenheid van Oscar gedurende deze les. Als hij zo doorgaat en de volgende lessen met evenveel enthousiasme en vlijt volgt, zit er vast wel een juniorendiploma in. Misschien zelfs dit jaar nog wel.

En toen was het weer tijd om te spelen! En daar heb je geen diploma voor nodig, heh Os?

Ramen afgesloten voor meneer Troy

Op onze ronde gisteren, zagen wij dat de ramen van het huis van Troy en Fleur op kathoogte zijn geblindeerd. Dit heeft vast en zeker te maken met het oorlogje dat binnen woedt, en dat vermoedelijk veroorzaakt wordt door passerende haarfabrieken die meneer Troy en zijn huisgenote Fleur dusdanig zitten te treiteren, dat er de laatste tijd binnenshuis flink wat klappen vallen. Uit frustratie dus, heh? Want Troy en Fleur zijn al heel lang bijelkaar en hebben verder geen enkele reden om elkaar het leven zuur te maken. Wij blijven deze ingewikkelde zaak volgen....

Schoffelen niet toegestaan.

Kaija:
Zo, mevrouw Katblad! Wie heeft u nu weer bij u? Alleen die viespeuk? Ach, prive-les zegt u? Verkennen? Oh, omdat hij zo graag wil. Wel, mij lijkt het een hopeloze zaak. Ja, ik zie dat ventje hier wel vaker, maar volgens mij is hij alleen maar geschikt voor klooien en zooien. En af en toe wat rollebollen inderdaad. Heeft u gezien dat hij er weer een smeerplek bij heeft? Vlakbij zijn staart ja. Maar zeg eens, dit is er toch niet 1 van u?



Nee, dat dacht ik al. Oscar heet deze? Oh, maar wel uit de Katbladstraat dus.
Wel mevrouw Katblad, ik stel voor dat u deze leerling maar gauw meeneemt naar verderop. Ja, u schijnt te vergeten dat het hier mijn tuin is, heh? En ik hou er niet zo van als ze hier komen klooien en zooien. Nu, op dit moment dus, is dat ventje namelijk mijn kattenkruid aan het schoffelen, en daar ben ik niet van gediend. Nee, het is niet echt veel meer waard, dat kruid, maar mochten er al nieuwe scheutjes uitgroeien, dan zijn die nu wel vernield door uw leerling en dat kan niet de bedoeling zijn, wel? Fijn dat u mij begrepen heeft. U ook nog een goeiedag, ja.

Geen leuke wandeling.

Voor Oscar, achter (op de bank) Bel de Franskat

Wel, we zouden dus gezellig vanmiddag een stukje gaan lopen in de zon, maar reeds voor de deur van de redactie ging het mis. Wij hadden namelijk niet gezien dat Bel de Franskat voor ons huis zat. Oscar was al op weg naar de Kruidentuin, de fotograaf idem, maar achter hen werd de Boez aangevallen door Bel. Boez schoot met een kreet verschrikt tussen de struikjes, en toen wij omkeken zat Bel dus op het bankje en hing de onwetende en onschuldige uit. Wel, wij wisten wel beter!

Wij gaan een stukje lopen, Bel! Laat ons met rust! Dat zei de fotograaf dus tot Bel de Franskat, maar de kat wou niet luisteren. Daarop begon de fotograaf maar eens flink te blazen tegen Bel, en dat hielp: Bel had geen weerwoord en verdween haastig uit het zicht.



Zo kon de Boez weer tevoorschijn komen, al deed hij dat zeer voorzichtig. Eerst dan maar naar de Hoftuin, jongens?

Dat bleek geen goed plan, want ook Harremans was op oorlogspad. Zodra hij Os in het oog kreeg, kon je al raden wat hij van plan was.

Dus Os ging erbij zitten en gaf ons te kennen dat hij hier liever niet bleef. Nee, in de Hoftuin zouden we niet rustig kunnen klooien of zooien, dat was wel duidelijk. Nou, kom op dan Os! Gaan we dan toch maar naar de Kruidentuin, heh? En zo gezegd, zo gedaan.

In de Kruidentuin moesten we even wachten op de Boez. Want die was nog onder de indruk van de aanval van Bel en kwam maar heel langzaam en zeer op zijn hoede achter ons aan. Maar goed, hij kwam uiteindelijk toch. Na een beetje gesnuffel in de Kruidentuin gingen we maar snel de hoek om, de Parallelstraat in. Er was namelijk nogal wat lawaai van verkeer langs de Kruidentuin, en daar werden onze leerling-reporters behoorlijk onrustig van. De fotograaf trouwens ook.

In de Parallelstraat kwamen wij zomaar de oude dame Poekie tegen. Zij werd net buiten gelaten door haar mens en besloot de straat over de steken om aan de overkant wat te gaan snuffelen tussen een hoopje struiken. Wij weten niet hoe oud Poekie is, maar dat ze erg oud is staat wel vast. Ze ziet er echter nog Puik(ie) uit, vinden wij.

De jongens hadden echter geen belangstelling voor de oude Poek. Zij hadden wel wat anders te doen, namelijk goed opletten of er geen pestkoppen waren. De schrik zat er nog steeds in.....

Ach! Daar kwam Monster aanlopen! Ook even genieten van de zon zeker? De Boez was net bezig de aarde onder de struik te onderzoeken toen Monster naderde. Nou, daar kon wel eens narigheid van komen - als die twee elkaar tegen zouden komen onder de struik! Maar dat viel reuze mee. Er kwam geen onvertogen woord of klank onder de struik vandaan, het was alleen jammer dat de fotograaf het stel daar niet kon kieken; het was er donker en er waren teveel takjes voor de lens. Maar het gezellig samenzijn duurde bovendien ook niet lang genoeg. Want de Franskat dook opeens weer op. En het was erg duidelijk dat hij vandaag in een pestbui was!

Jazeker, Leiden was in last. Bel trok zich niets aan van de fotograaf en dook in het struikgewas. Wij hoorden vele kreten en auw-geroep en konden zo vaststellen dat er een flink partijtje geknokt werd tussen het groen. Als eerste kwam Monster tevoorschijn, hij werd achterna gezeten door Bel en vervolgens door de Franskat de Steeg van Storm doorgejaagd.

Nee, Monster kon niet tegen Bel op! Maar misschien moet dat nog komen, als hij straks wat groter gegroeid is.....

Wel, Monster werd de Steeg dus doorgeslagen en kwam dezelfde weg ook weer terug, met nog steeds Bel achter zich aan. En nogmaals werd Monster vanuit de Parallelstraat in de richting van de Katbladstraat gejaagd, weer die Steeg door. Het was chaos. Cera, die zich net bij ons had gevoegd en vanuit de Kruidentuin was gekomen, maakte rechtsomkeer. Oscar, die eerst verstopt had gezeten achter een bosje fietswielen, ging haar (heel verstandig) achterna. Nu was alleen de Boez er nog.

Waarom ging hij niet achter zijn vriendjes aan? Dat was het veiligst voor hem geweest! De fotograaf riep hem. Sukkel! Kom mee! Wij gaan ook terug naar de Kruidentuin! Maar nee, de Boez wilde snel naar huis, en de snelste weg liep via de Steeg van Storm. En daar was net wederom Monster doorheen gevlucht met Bel de Franskat achter zich aan.


Monster kwam in paniek terug. Boez ging even opzij voor Monster, en rende toen de Steeg door om richting redactie te gaan. Hij vergat dat Bel nog in de Steeg moest zijn, of als hij daar niet was, dan zeker nog in de Katbladstraat......

Het was verschrikkelijk. Wij hoorden de Boez gillen en Bel triomfantelijk krijsen. De fotograaf haastte zich door de Steeg naar de Katbladstraat en zag nog net de Boez door het kattenluik de redactie in verdwijnen. Bel stond bij de buitentafel van de redactie, met witte plukken haar aan zijn nagels. De fotograaf kreeg even een waasje voor de ogen en schold Bel de huid vol.

Boez zat binnen. Met wel HEEL grote ogen. We konden hem troosten en sussen.

Oscar kwam 5 minuten later binnen. Cera kwam zeker 10 minuten later. De kust was weer veilig. En ze hadden allemaal erge trek in iets lekkers. Ja, ook de fotograaf..... Nee, het was geen leuke wandeling geweest!

Twee plantjes....

Mevrouw T. Troy:

Het is vandaag lente geworden, daar heb ik geen kalender of iets dergelijks voor nodig. Nee, ik dacht vanochtend vroeg al: nou is het over, dat gedonder met die sneeuw en vorst, en vandaag schijnt de zon. Wel, ik heb dus gelijk gekregen.

En omdat er dus duidelijk iets van lente in de lucht hangt, vond ik dat het tijd was om de omgeving van het Poezenloket weer eens wat op orde te brengen. Nee, het loket is nog niet open want mijn mens vindt het daar nog te koud daarvoor. Erg jammer ja, maar niks aan te doen. Gelukkig hebben we tegenwoordig een kattenluik zodat ik langs die weg naar de buitenzijde van het loket kan voor mijn inspectie.

Wel, het zit er weer op. Ja, ik heb twee plantjes gecontroleerd en dat is een aardig begin maar tevens genoeg voor vandaag. En het is inderdaad nog steeds wat frisjes hier. Die wind heh? Ja, die hadden ze weg moeten laten. De zon begint trouwens ook erg voorzichtig. Nee, hij is er wel maar verdwijnt ook af en toe weer. Geen constante warmte op mijn botten dus. Ja, de jaren gaan tellen heh? Niet zoveel vet meer op mijn lijf en dat merk je nog eens extra als er zo'n kouwe wind staat. Nou ja, het is sowieso toch tijd voor mijn dutje. Dus als u de deur even voor mij opendoet? Hoezo kattenluik? U staat toch voor de deur? Wel, dan kunt u hem net zo goed even voor mij opendoen, niet? Waarom moeilijk als het makkelijk kan, heh? Daarom inderdaad.

Het wordt een rechtse.

links Cera, midden Japekoppie, rechts de Boez

Japekoppie:

Ze zouden natuurlijk ook gewoon buiten kunnen gaan spelen, dat jonge spul. Eigenlijk zou ik dat plezieriger vinden. Dan kan ik tenminste even uitrusten van mijn zware inspectieronde. Maar goed, ze gaan dus niet naar buiten. Die Boez heeft zich voorgenomen mij te pesten en is niet op andere gedachten te brengen. En zijn vriendin zit toe te kijken naast de stoel. Ze wacht op de eerste mep, want dat die gaat komen daar kun je donder op zeggen. Kwestie van tijd, ja.

Nee, ik zal niet de eerste zijn die uithaalt. Ik heb ook helemaal geen zin in gemep. Ik kwam hier om uit te rusten, heh? Maar die Zoebel begrijpt dat weer niet. Kijk 'm nou liggen draaien en doen. De onschuld zelve. Maar ik weet wel beter. Goed, ik zal dus moeten blijven opletten. De klap komt vast helemaal onverwachts. Dat is meestal zo bij die stomme spelletjes en plagerijtjes. En het wordt een rechtse, dat zit er dik in. Maar ik ga me dus niet laten verrassen. Nee, ik zal ervoor zorgen dat hij niet de kans krijgt mij te raken. Misschien geeft hij het dan wel op.



Potverdrie! Is het hem toch weer gelukt! Nee, hard is het niet maar ik hou hier niet van! Ja, ja! Knappe jongen hoor Boez! Je hebt weer gewonnen. En nou oprotten naar buiten. Kun je wel tegen een oude Verkenner? Jongejonge....