Drukte van belang.

De Katbladstraat vanmorgen vroeg. Nog geen sporen in de sneeuw, behalve dan van Charli die al nog vroeger dan wij een heel klein rondje had gelopen, en van Japekoppie die dacht "wat mijn broer kan kan ik ook". Maar nog geen mensenvoeten dus... Zo konden wij een foto maken van een nog vrij "maagdelijke" sneeuwdeken in onze straat.
Wij besloten even een bezoekje te brengen aan de Hoftuin. En tot onze grote verbazing stormde de Boez ons opeens voorbij, rende de Poort door en sloeg de hoek om de tuin in.


Ziehier de sporen van onze Boez. Grote sprongen inderdaad!



De Hoftuin was ook nog onbetreden. De Boez waren we al direct kwijt; hij verschool zich ergens onder de struiken. Nu moeten we er wel bijvertellen dat het behoorlijk hard sneeuwde; in elk geval zo hard dat we vonden dat onze camera in gevaar kwam. We keerden dus terug naar huis, tot grote blijdschap van de Boez.



Wat later zat Japkop voor het raam. Hij had besloten dat het kattenluik niet goed genoeg was voor hem. Of we het raam wilde openen? Nee, dat wilden we niet. We wilden wel de deur voor hem opendoen. Voor deze ene keer dan, heh?

Het was al een uurtje later toen Oscar zich meldde. Hij was niet op de vlucht voor de sneeuw maar voor sneeuwballen. Want opeens wemelde het van mensenkinderen op de straat die ze druk lieten rondvliegen (sneeuwballen dus heh?) En Oscar vond dat niet zo plezierig. Tijd dus voor hem om even een paar brokjes te komen roven op de redactie. Zijn vacht was behoorlijk nat van de sneeuwvlokken, maar daar was ons tapijt goed voor; gewoon effe rollen!

Cera zat weggedoken onder onze buitentafel. Ja, het is altijd weer even wennen, die sneeuw. Vooral als het zo lang geleden is dat het zo hard sneeuwde. Of als je het nog nooit heb meegemaakt! Natuurlijk kwam Cera ook de redactie vereren met een bezoekje. Gezellig hoor, al die haarfabrieken over de vloer! Waar waren eigenlijk onze eigen katten gebleven? We moesten naar boven om ze te zoeken.

We namen eerst maar eens een foto van het achteruitzicht van de redactie. Dik besneeuwde daken dus. En daar zagen wij helemaal geen poezenpootjes in de versgevallen sneeuw! We maakten gelijk maar even onze keukenkoepel schoon want het was in de kamer beneden behoorlijk donker geworden. Het duurde echter niet lang of de koepel was opnieuw bedekt met een wit dekentje....

Japekoppie was ondertussen op het dekbed van het grote bed gaan liggen. Nee, hij had niet zo'n zin in een dakinspectie of nog een verkenningsronde in de sneeuw. Wel, dat hoefde ook niet van ons. Ja Japekop, je salaris wordt gewoon doorbetaald. Sneeuwverlet, heh? Daarom dus ja, en niks aan de hand. Ga maar lekker slapen!

Terwijl we boven aan het fotograferen waren, besloot mevrouw Troy de wacht te houden op de redactietafel. Binnen dan wel te verstaan!

De Boez zat uit het slaapkamerraam te kijken. Juist op dat moment viel er een enorme bui hagel, en dat kletterde behoorlijk tegen het raam en op de keukenkoepel! Altijd een gezellig geluid, daar niet van. Net of je aan het kamperen bent! Maar dan wel met de cv aan gelukkig...
We gingen maar weer eens naar beneden.

Daar zat mevrouw Troy dus. En door haar komst waren Cera en Oscar maar weer door het kattenluik gegaan, maar nu naar buiten natuurlijk.

Zij zouden later in de morgen nog enkele keren op bezoek komen. En Japekop zou nog wel een paar rondjes lopen in de straat, en de Boez zou nog vaak in- en uitspringen door ons luik. Wat een winterse gezelligheid! En daar hoorde uiteraard ook mensenbezoek en lekkere kopjes koffie bij! Ja, het was een drukte van belang bij het Leidsch Katblad op deze zondagmorgen.

Geen dakverkenningen nu!

Deze foto's werden gistermiddag gemaakt. U ziet de Boez achter ons huis op een dakje zitten. Omdat het daar natuurlijk erg glad is met al die sneeuw, vonden wij dat geglibber over de schuine delen geen goed plan, en dus geboden wij de Boez snel binnen te komen.



Wel, de Boez wilde erg graag naar binnen komen, dus dat kwam goed uit. Waarschijnlijk had hij last van koude poten. Omdat er geen kattenluik aan deze kant van ons huis is aangebracht, zou hij helemaal (via andere daken) terug naar de voorkant hebben moeten gaan, maar omdat we dat ook geen goed plan vonden deden wij maar de "balkondeur" voor hem open. Dit moet echter geen gewoonte worden omdat wij geen zin hebben om een paar keer per dag de trap op en neer te lopen; doch nu ging het dus om bijzondere omstandigheden....



Natuurlijk wilde de Boez, toen zijn poten eenmaal weer wat waren opgewarmd, opnieuw het dak op. Helaas, hij kreeg niet zijn zin. Buitenspelen oké, dakverkenningen doen we nu even niet. Heb je dat begrepen Boez? Nou, nee dus. Boez is namelijk af en toe een beetje dom. Of zou het eigenwijsheid wezen? In elk geval bleef hij nog een poosje in het raamkozijn zitten zeuren. En wij gingen gewoon weer naar beneden omdat het tijd was voor een kopje thee.

Alleen voor de zomermaanden...

Boezelmans:
Zeg, wat doen we hier eigenlijk? Ja, jij maakt foto's, dat kan ik ook wel zien. Maar dit getrippel tussen de struiken heeft dus helemaal geen zin heh? Nee, het is alleen maar koud en ik kan echt niets belangrijks ontdekken hier. Nee, niks wat in de krant kan. Alles ruikt hetzelfde en bovendien is alles wit. Daar komt nog bij dat dat witte spul steeds op mijn vacht valt. Erg onaangenaam inderdaad.



En nou? Wat gaan we nou doen? Moet ik nog een stukje door die sneeuw lopen? Terwijl je weet hoe koud mijn poten daarvan worden? Wat een rotbaan, dat verslaggeven. Vooral als er niks te verslaggeven valt, ja. En waarom ik? Oh, Japekoppie heeft wat last van zijn maag dus. Nou, volgens mij misbruikt hij zijn maagkwaal. Om maar niet de kou in te hoeven inderdaad. Ik snap dat mevrouw Troy te oud is om op nieuws uit te gaan bij deze temperatuur, maar Japekop kan dat best nog volgens mij. Nou ben ik mooi de klos.



Nee, hier is ook niks te vinden. Er is nergens iets belangrijks te vinden als er zo'n witte laag overheen ligt.
Ja, ik weet dat ik zelf voor deze baan heb gekozen. Ik wist waaraan ik begon inderdaad, maar in de praktijk kan zoiets behoorlijk tegenvallen. U heeft mij gewoon niet goed voorgelicht en me in de waan gelaten dat dat vergaren van nieuws alleen bij mooi en aangenaam weer zou gebeuren. Ja, en dan ook nog groepsgewijs en niet helemaal in mijn eentje. Nee, niks aan om zo in je uppie door de sneeuw te moeten ploegen, vooral als je iets moet zoeken wat er niet is. Nieuws dus, ja.



Ik ben het zat. Nee, het heeft totaal geen zin om hier rond te blijven hangen. Geen levende ziel te bekennen en ik geef ze geen ongelijk. Ik geloof dat ik een sneeuwvlok zag vallen, en je hebt me beloofd dat we naar huis zouden gaan als het zou gaan sneeuwen. Ik ga wel vast vooruit, goed?

Kom je nou nog?

Misschien zou het beter zijn om mij een andere opleiding te laten doen. In plaats van verslaggeven dus, ja. Wat dacht je van speelgoedmuizen testen? Oh, vind je geen goed idee dus. Kattenluiken testen dan? Ook niet. Wel, dakverkennen dan? Bomenklimmen? Waarom lach je nou? Zal ik dan iets van therapie gaan doen? Ja, mensen vrolijk maken dan, heh? Oh, valt geen droog brood mee te verdienen dus. Dan weet ik het niet meer. Gaan we nu? Ja, kijk maar uit want net lag je ook bijna op je gezicht. Had je maar vier poten moeten hebben in plaats van twee. Benen dus ja. Wel ik zeg maar zo: liever 4 poten dan 2 benen. Nee, ik val niet zo gauw op mijn bek. Ja, kouwe vingers zeker, heh? Komt zeker door dat geknip met die camera, niet? Had je maar handschoenen aan moeten trekken. Maar ik ben blij dat jij ook lijdt. Ja, dan weet je tenminste wat het is om koude poten te hebben. Wat dacht je van een kattenkrant alleen voor de zomermaanden? Goed idee, heh?

Moustaki is pleiten....

De Mouz, foto: Lieve Hinneman (Lesbos)

Moustaki (ook wel de Mouz - zie labels) is pleiten. Hij was onze vakantiekat op Lesbos in het voorjaar, vergezelde ons naar het strand, kwam op ons balkon brokjes halen en lag op het terras naast ons, op een stoel, te slapen. En bij ons vertrek lag je op onze koffer......

Uit betrouwbare bron hebben wij vernomen dat Mouz na de zomer is verdwenen.

Het is niet bekend waarheen.

Het kan zijn dat de Mouz niet tevreden was met zijn leven bij het hotel, en op zoek gegaan is naar een huis met veel mensen die konden voldoen aan zijn knuffel-en aaibehoefte.

Het kan ook zijn dat een toerist is bezweken voor zijn charmes en hem heeft meegenomen naar het buitenland. In elk geval is hij ook niet meer teruggekeerd naar zijn huis bovenop de berg.

Mocht de Mouz (of eigenlijk Moustaki = Snor) zijn meegenomen door een buitenlander van nederlandse, duitse of engelse afkomst, dan hopen wij dat hij niet ergens in een stad op een flatje zit, of opgesloten in een grachtenpand o.i.d.

Nee, de Mouz was een vrije jongen. En ondanks zijn sociale, contactuele eigenschappen, moet hij kunnen jagen, vangen, en ontdekken. Mouz zelf was een hartenbreker en overlever. Laat zijn eigen hart niet gebroken zijn door een goedbedoelende, maar simpele mens.

Lieve Moustaki, waar je ook bent, we hopen dat je geest nog kan waaien en dat je een flink territorium hebt waarin je je gelukkig voelt.

Vanavond steken wij een kaarsje aan voor onze Mouz.....

Boez ontdekt netje vliegbeesthapjes....

Er moest maar weer eens gewerkt worden, vonden wij. Dus de fotograaf moest erop uit, met een haarfabriek natuurlijk. Doch Japekop had overgegeven en was terug naar het dekbed gegaan, en mevrouw Troy heeft last van haar gewrichten en bleef ook liever in de warmte. Dus bleef de Boez over. Kom op Boez, de sneeuw in!
Wel, de Boez was niet zo enthousiast. Hij had vanochtend vroeg al even met zijn poten in de sneeuw gestaan en dat was hem niet zo bevallen. Nee, hij vond het zelfs een beetje eng. En omdat Cera en Oscar nergens te bekennen vielen, zag Boez geen enkele reden om wederom de witte wereld in te stappen. Maar dat konden wij niet accepteren; bij een kattenkrant moeten de katten werken. En anders geen koekies, snoepies of speelgoedmuisjes meer, heh? Ja Boez, denk daar maar eens even goed over na!



Wij gaven Boez even de tijd om na te denken en ondertussen nam de fotograaf een foto van onze besneeuwde kerstboom. Ja, een leuk boompie, vooral met zo'n laagje poedersuiker erop! En ja hoor, daar kwam gelukkig toch de Boez, onder de tafel door. Fijn, nu konden wij tenminste op stap om nieuws te verzamelen. Naar de Hoftuin dan maar?



Gelukkig ligt de Hoftuin aan de overkant van onze straat, dus vlakbij. Zo'n wandelingetje is wel te overzien, heh Boez? Wel, de Boez ging niet van harte mee maar hij deed zijn best. Hij dacht natuurlijk nu al aan de snoepies die hij met deze reportage zou gaan verdienen.

Gelukkig lag er niet zo ontzettend veel sneeuw in de Hoftuin, maar koud was het wel. Voor wij op weg gingen, hadden wij gezien dat het 2 graden onder nul was. Ja, dat moet inderdaad wel koud zijn aan je voetkussentjes! Maar de Boez is nog jong en gezond, dus geen gezeur. Flinke jongen zijn heh? Dat was de Boez dan ook. Flink dus.

Ach, een netje met vliegbeesthapjes in de boom? Dat is natuurlijk erg interessant, en omdat dat zakje er kort geleden nog niet hing, was het ook nieuws. Geen vogeltje te zien echter, en dat viel dan dus weer tegen. Maar het was een mooi netje, dat wel. En Boez had het ontdekt, wat hem straks vast en zeker een extra snoepje zou gaan opleveren.

Ah, daar kwam Rooie Gijs. Wij hadden niet verwacht dat hij buiten zou zijn en zijn aanwezigheid was dan ook een flinke tegenvaller. Niet omdat Gijs niet buiten mag zijn van ons, maar onze jongste verslaggever is erg bang voor de partijleider van Hof is Vol en dreigde er daarom nu al vandoor te gaan. Hij (de Boez) uitte een kreet van schrik toen R.G. met boze blik op hem af kwam, en vluchtte, maar niet zo ver gelukkig.

Rooie Gijs ging niet achter de Boez aan. In plaats daarvan ging hij voor zijn voordeur zitten, maar bleef wel Boez in de gaten houden. Die stond inmiddels een eindje verderop.

En Boez hield op zijn beurt Rooie Gijs in de gaten want je weet immers maar nooit.

Wel, dan moesten we dit stukje tuin maar gaan verkennen en dus dichtbij de Poort blijven. Voor het geval dus. Soms komen er nu eenmaal dingen op je pad die je wilt mijden, zoals een mogelijke lel van R.G. of een hap uit je staart. En als je zo'n mooie dikke staart hebt als de Boez, wil je niet dat daar een stuk uit wordt gebeten of gekrabt. De fotograaf beloofde de Boez om R.G. in de gaten te houden, ja, zelfs te blazen als dat nodig zou zijn. Dat stelde Boez enigszins gerust.

Gelukkig had R.G. deze belofte ook gehoord, want al is hij al oud en heeft hij last van artrose, zijn gehoor is nog best. Hij ging met zijn achterste op het bankje voor zijn huis in de sneeuw zitten, maar bleef wel opletten uiteraard. Je bent voor een streng uitzettingsbeleid of je bent het niet, heh? Zo is dat. En de blikken van R.G. logen er wederom niet om.

De sfeer was toch een beetje verpest, vond de Boez. Hij voelde zich niet echt veilig, en hoewel hij nog wat rondscharrelde en op zoek ging naar nog een nieuwtje, de nodige concentratie en aandacht was er niet meer. Nee, Boez hield weliswaar zijn ogen wijd open maar dat was meer om R.G. niet uit het oog te verliezen.

Wel, het was nu ook wel genoeg geweest, dat gestruin in het witte, koude goedje. De dag was nog lang en misschien konden we later op de dag nog wel een rondje maken. Bovendien had de Boez zijn snoepies nu wel verdiend en had de fotograaf wel zin in een kopje koffie. Mee naar huis, Boez? Nou graag!

Katbestendig.

Nou, daar staat hij dan, onze redactiekerstboom.... Ruim twee uur lang geklooi met snoeren, bevestigen en optuigen. Het moeilijkste was om de boom vast te sjorren aan de tafel zodat-ie niet bij de eerste de beste felle bries de benen neemt. De redactiekatten hadden geen belangstelling voor het bevestigen en optuigen van de boom, maar dat kwam misschien ook wel omdat het, toen wij net waren begonnen met de klus, begon te regenen en ijzelen... Het was namelijk 2 graden boven nul hier in de Katbladstraat. We hadden nog even gehoopt op mooie sneeuwvlokken en een witte wereld, maar de witte laag van vannacht verdween vanochtend al snel... Wij snappen dan ook niet dat de treinen problemen hadden door vastgevoren wissels, alhoewel het in de stad natuurlijk altijd wat warmer blijft dan "buiten".


Nog geen mooi besneeuwde boom dus, maar misschien komt dat nog.
Toen de boom eenmaal "klaar" was, ontdekte de Boez dat je er goed onder schuilen kan. Maar dat was dan ook alles...
De versieringen zijn trouwens allemaal enigszins katbestendig, namelijk van een soort ijzerdraad. En als je die slierten ijzerdraad met sterretjes (rood en goud) maar vaak genoeg om de takken heenwikkelt, is het een knappe haarfabriek die er wat uit weet te halen! Maar goed, van ons mogen ze allemaal de boom in; de spar kan er absoluut tegen. Misschien is het daarom wel onaantrekkelijk erin te klimmen? De boom staat er inmiddels al een paar uur en er is nog geen haarfabriek geweest die nu stond te springen de top te bereiken. Zwarte Gijs kwam langs, maar toonde geen belangstelling. Kleine Mini idem. Oscar kwam alleen maar brokkies jatten, Japekop heeft zoals gewoonlijk zijn verkenningsronde gemaakt en geen blik op de boom geworpen, mevrouw Troy heeft slechts even voor de voordeur gezeten en had alleen maar belangstelling voor passanten, Charli negeerde de Noordmanspar, Cera had het druk met andere zaken en slechts 1 bezoekende katbladlezeres (mens!) prees onze boom. Wellicht moeten de haarfabrieken nog even wennen aan weer een nieuwe plant op de vergadertafel en zien zij pas na enkele dagen de lol ervan in?
Nee, dan een boom in huis! Daar klim je gelijk in, die sloop je direct en dat is pas spannend!
Maar voordat we gaan vaststellen dat we met een buitenboom de plank hebben misgeslagen, wachten we eerst nog maar even af. En desnoods geven we het goede voorbeeld en klimmen we er zelf in. Heh???

Geen karakter....

De Boez:
Er staat wat op het vuur maar de geur die ervan afkomt ken ik niet. Het ruikt wel goed ja, maar wel vreemd ook, tegelijkertijd. Ik zou er best wat van willen proeven, maar het schijnt eerst gaar te moeten worden. Zal ik hier blijven wachten tot het klaar is? Of zou dat te lang duren?



konijnenbouten.....



Japekoppie:
Ik ben hier de voorproever; zo is het en niet anders. En die Zoebel kan daar wel gaan zitten wachten maar ik mag eerst, dat staat vast. Bovendien heeft hij toch niet het geduld om te wachten totdat het gaar is. Dat is ook iets dat vaststaat. Ja, het duurt namelijk nog wel een uurtje of twee, schat ik zo in. En geloof me, rauwe konijn is niet te vreten. Taai heh? Daarom dus, ja.



Kijk, hij is de keuken alweer uit. Komt omdat zijn vriendinnetje is binnengekomen. Geen karakter, die Zoebel. Hoewel, ik weet niet of ik het zelf wel volhou. Twee uur is best wel lang en in die tijd kan er van alles gebeuren. Ja, ik zou bijvoorbeeld opeens op de bak moeten, of buiten iets te doen krijgen, of anderszins worden afgeleid van het konijn. Goed, ik probeer het gewoon. Dat wachten ja. En dan zien we wel. Niet geschoten is altijd mis, heh? Juist ja.
-----------
(Japekop hield het inderdaad niet vol; reeds binnen de 10 minuten kreeg hij opeens een sterke drang om naar buiten te gaan, en toen hij na een kwartiertje terugkwam, was hij de pruttelende bouten vergeten. Maar wij zullen onze voorproever niet vergeten en een stukje gaar konijnenvlees voor hem apart houden. Dat krijgt hij dan als het is afgekoeld dus heh? Nee, we willen geen blaartjes in zijn poezenbekkie! Anders krijgen we daar weer gezeur over!)

Klacht genoteerd.

Op een (zeer korte) ronde kwamen wij Oscar tegen. Dat was in de Hoftuin, bij de fietsenschuur. Het viel ons al direct op dat Os er een beetje vreemd bijstond en dat er dus iets aan de hand moest zijn. Want je neemt namelijk niet voor niets zo'n rare houding aan, heh? Daarom dus.
Wel, we kwamen er al gauw achter waardoor Os een beetje van slag was.


Achter het raam (waar Oscar vlakbij stond), zat namelijk de oude mopperpot en partijleider van "Hof is Vol", Rooie Gijs. Nou ja, hij zat daar niet maar lag er dus, doch dat kunt u zelf ook wel zien. En u ziet vast ook wel dat hij nogal boos kijkt. Niet naar ons maar naar Oscar natuurlijk. Want Os is illegaal in het Hof, en dat is nu precies wat Rooie Gijs wil voorkomen en tegengaan (komst van illegalen in het Hof dus). Maar goed, Gijs zit achter glas, deuren en ramen zijn potdicht in verband met klimaat en de energierekening, en dus kan R.G. er niet uit om Os op zijn donder te geven en weg te jagen. Dat laatste was trouwens ook niet nodig. De boze blikken van R.G. deden hun werk en Oscar ging er als een haas vandoor. R.G. had weer zijn zin gekregen. Oscar kwam vervolgens een klacht indienen bij de redactie. Wij hebben uiteraard die klacht genoteerd.

Os was te laat.

Teruggekomen van een kleine ronde door de buurt, hebben de Boez en Cera besloten zich een tijdje op de redactie te vermaken. Lekker warm daar, heh? Vandaar dus. De ballenbak hadden wij opgeruimd; stukken gescheurd papier (voorheen de ballen dus) eruit, speelgoed als veertjes, muisjes en stuiterballetjes erin. De opnieuw ingerichte ballenbak is zeer in trek. Zelfs Japekoppie heeft er al een paar keer in zitten zooien, maar nu heeft Cera er dus bezit van genomen. De Boez zit vanaf de poef naar haar te meppen. Wil hij soms zelf spelen in de bak?



Ja dus. Hij springt opeens pardoes bij Cera in de bak, en deze vindt dat niet zo'n goed plan. Het is inderdaad een beetje krap in die doos en de Boez is nogal wild, dus kun je dan maar beter wegwezen.



Maar als Cera uit de bak is, vindt de Boez er eigenlijk ook niks meer aan. Dan maar wat stoeien op het vloerkleed! Boez is lekker dominant bezig, maar Cera kent haar vriendje onderdehand wel en mept lekker terug.

Oscar is ook de redactie binnengedrongen en kijkt toe. Nee, dat gerol over de vloer en gemep is niets voor hem. Hij had liever nog een rondje buiten gemaakt met ons, maar daar is hij mooi te laat voor en we gaan niet een tweede keer op pad.

Os heeft een aantal dagen binnen gezeten omdat zijn mensen op vakantie waren en de oppas hem liever niet buiten liet. Zodra zijn mensen weer thuis waren en de deur voor hem hadden opengezet, kwam Oscar naar de redactie toe, brak zowat door het kattenluik naar binnen en dook met zijn snufferd in de voerbakjes. Helaas, er lagen slechts alleen wat ordinaire brokjes in (maar wel van goede kwaliteit uiteraard). Toch at Oscar er een paar op (al was het alleen maar voor de vorm of uit gewoonte) en stortte vervolgens op de bank neder.

En ja, als de Boez en Cera samen spelen, is er geen rol voor Oscar weggelegd! Maar het is een kwestie van je kans afwachten. Cera wordt tenslotte moe (ze is niet zo jong meer als de jongens) en moet dan even gaan liggen om uit te rusten. En daar de Boez onvermoeibaar is, stort hij zich vervolgens op Oscar. Totdat Os genoeg heeft van binnenspelen en door het kattenluik weer de vrijheid opzoekt. Soms volgt de Boez hem, andere keren blijft hij gezellig bij ons en gaat hij zitten jammeren dat hij nu niemand meer heeft om mee te spelen... Nee, de Boez slaapt overdag zelden. Alleen als hij heel erg moe is of buiten in het nauw werd gedreven door een pestkop en daar een klein traumaatje aan overhield. Maar dat gebeurt gelukkig niet zo erg vaak.....

Koud rondje.

Al was het dan koud, wij gingen toch even een kleine ronde maken. Deze keer met de Boez en Cera; onze twee oudjes bleven liever binnen bij de kachel. Eerst togen wij naar de Kruidentuin. Wij verwachtten daar niemand te zien, maar kwamen zowaar Kaija tegen. Ze zat aan de rand van de tuin C en B te bespieden. Daar bleef het bij, bij dat bespieden. Wij waarschuwden Kaija nog voor het gevaar van te lang stilzitten bij deze vrieskou, maar ze negeerde ons advies. Wijzelf zetten er wel flink de pas in. De parallelstraat in dus.



De Boez hield het tempo ook hoog, maar Cera had nog wat tijd nodig voor wat snuffelwerk in de tuin. Misschien had zij iets belangrijks ontdekt?
NB: Zie de "Poepverbod"tekeningetjes op de straat. Die willen wij ook wel bij ons voor de deur! Of dat echter zou helpen?



Eindelijk kwam Cera dan met ons mee. Er werd een hoop gesnuffeld onderweg, en dan vooral aan de wintergroene struikjes.

Omdat wij best wel het tempo erin hielden en dus dreigden na 10 minuten alweer thuis te komen, kozen wij voor de lange route. Tenminste, dat was onze bedoeling. Cera had daar (zoals altijd) ook wel zin in, maar toen wij zo'n 20 meter voorbij de Steeg van Storm waren, begon de Boez te janken. Jawel, zo'n raar geluid van achter uit de keel dat aangeeft dat er iets goed mis is met de betreffende haarfabriek. Boez was bang en durfde niet verder mee. Een verslaggever van niks dus. Na nog wat keelgeluiden geproduceerd te hebben, keerde de Boez om en liep terug richting de Steeg. Nou, mooie boel. Cera liep uit solidariteit achter haar vriendje aan. En wij keerden toen ook maar om...

De Boez ging vlakbij de Steeg opeens weer flink lopen doen. Hij sprong om Cera heen en daagde haar uit. Net nog een zielig en angstig ventje, nu weer de stoere jongen uithangen.
Tja, we hebben nog maar enkele weken de tijd om samen met Cera ons rondje te lopen, Boez! Daarna zal ze vertrokken zijn uit onze buurt en dan kan ze jou niet meer het verkennersvak bijbrengen! En zo'n goeie lerares zul je niet snel meer vinden!

Ach, laat ze ook nog maar even lekker stoeien zolang dat nog kan. En dan zien we wel weer verder, toch? En wellicht zit het er gewoon niet in en wordt de Boez nooit een echte verkenner. Dan moet hij maar een ander vak leren.

Kerstboom

De Boez heeft vandaag de kerstboom in de Hoftuin geinspecteerd en in orde bevonden. Hij had (nog) niet de behoefte erin te klimmen. Wellicht krijgt hij die behoefte alsnog wanneer er wat aantrekkelijke versieringen in de boom zijn gehangen, zoals wat nepeta-muisjes, whiskassnoepjes of glitterdingetjes.



De boom was dus in orde volgens de Boez, maar ook niet meer dan dat. En daar kunnen ze het dan mee doen, daar in die Hoftuin....
Wijzelf - op de redactie - zijn het nog niet eens over een (onze) boom. Moet de kunstspar weer in elkaar gezet worden? Hebben wij toch maar liever een echte boom binnen? Of misschien eentje buiten zodat de hele Katbladbuurt ervan kan meegenieten? Maar dan wel met aantrekkelijke speeltjes erin?
Er zullen nog vele vergaderingen moeten plaatsvinden voor we het eens zijn. Gelukkig hebben we nog even voor het zover is. Hoewel?