Blijven proberen...

Oscar:
Ik zie jullie wel! Lekker aan het dineren met zijn allen, heh? En mij niet uitgenodigd, heh? Kom nou effe! Ik werk toch ook voor het Katblad? Dan mag ik toch wel een keertje mee-eten?



Er moet toch een manier zijn om het loket weer te openen. Ja, ze hebben het zó voor mijn snufferd dichtgeschoven zodat ik er dus niet meer in kan. En ik zag mevrouw Katblad wel lopen hoor! Eerst met die ritselende zakjes en toen met die bakjes. En nu staan ze allemaal te eten, behalve ik dus. Altijd hetzelfde liedje hier, altijd dat loket dicht als ze gaan Gourmetten....



Thuis moet ik altijd Whiskassen, maar ik wil ook wel eens een keer Gourmet!
Nee, het gaat weer niet lukken vanavond. Ik grijp er weer naast, helaas. Wel, morgen nieuwe ronde, nieuwe kans. Want ik blijf het natuurlijk gewoon proberen, heh? Nee, de Os geeft niet gauw op, dat kan ik u verzekeren.

Spuugzat...

Charli:

Nee, ze zijn nog niet klaar met dat getimmer in mijn huis, en zo langzamerhand ben ik het dus helemaal spuugzat. En nou schijnt het dat ik iets doms heb gedaan, maar dat was helemaal buiten mijn schuld om, dat kan ik u verzekeren. Ja, terwijl ik boven op onze kamer opgesloten zat, zijn ze de nieuwe trap gaan verven. U voelt hem al? Inderdaad, ik ben toen ontsnapt en ben over die witte troep heen gelopen. En nou schijnen er allemaal pootafdrukken op die trap te staan. Van mij dus, ja. En omdat het nu allemaal nog langer gaat duren, geven ze mij daarvan de schuld. Nee, ik pik het dus niet langer. Ja, nog effe en ik trek weer definitief in bij mijn moeder (mevr. T. Troy - red.). Nee, ik weet dat ze daar niet op zit te wachten, maar ik ben toevallig wel een kind in nood heh? En geen moeder laat een kind in nood aan zijn lot over, is het wel? Nou dan.... Spuugzat ja.

Opgesloten.

Boez:
Zal ik nou wel of zal ik niet naar binnen? Het mens wil dat ik nu ga springen, maar ik weet bijna zeker dat ze daarna het raam dicht zal doen en dan kan ik er hier niet meer uit. Ja, ik ben een vrije jongen en kan erg slecht tegen opgesloten zitten. Daarmee bedoel ik dat ik graag alle ramen en deuren open wil zien, zodat ik daar op elk moment van de dag door naar buiten of naar binnen kan. Ja, als ik het in mijn kop krijg dat ik naar het dak wil, moet dat snel kunnen plaatsvinden en dat betekent dat het slaapkamerraam open moet staan. Wil ik daarentegen vanuit de keuken naar de straat, dan moet het Poezenloket open zijn. Ja, ik weet dat we ook een kattenluik hebben, maar via het loket gaat het allemaal sneller, en om de een of andere reden heb ik altijd haast. Ja, zo zit ik nu eenmaal in elkaar, heh?
Maar zal ik nu wel of zal ik niet springen? Lastige keuze inderdaad.



Nou, vooruit dan maar, al ga ik er vast spijt van krijgen.



Zie je wel? Alles zit potdicht. Ja, het ging precies zoals ik u vertelde: ik was nog niet binnen of dat raam ging dicht. En nu zit het beneden dus ook allemaal dicht en ben ik derhalve hartstikke opgesloten. Nee, de volgende keer trap ik er echt niet meer in want mijn vrijheid is me gewoon veel te lief. Tenzij ik heel erge honger heb natuurlijk, dan liggen de zaken weer anders....

Kip, ik heb je.

T. Troy:
Er moet meer buiten gegeten worden. Door mijn mens dus, heh? Ja, want dan krijgen we tenminste vaker wat aangeboden. Wel, dat ligt aan het feit dat ze binnen het tapijt niet wil bevuilen met fliebertjes voedsel, en buiten schijnt dat niet uit te maken. Nee, daar ligt geen tapijt en dus gelden daar andere regels. Ja, die bevallen me wel. Maar goed, vandaag was er dus kip. Een hele uit de oven, met thijm uit de Kruidentuin. Op de foto ziet u mij net een flinke flieber consumeren. Ja, een borststukje was het. Ik moest het snel opeten want er waren nog andere kapers op de kust.



Oscar zat dus onder de bank vreselijk te zeuren, maar toen puntje bij paaltje kwam en hij een flieber kreeg aangeboden, wilde hij het niet. Ja, hij liet het zomaar op de grond vallen en toen was mijn zoon (Japekop - red.) er natuurlijk als de kippen bij.



Wel, hij had al verschillende fliebers achter zijn kiezen natuurlijk, maar is nooit tevreden. Nee, hij blijft doorzeuren tot ons mens OP! heeft geroepen. En dan nog. Ja, dan wil hij met eigen ogen zien dat het ook daadwerkelijk allemaal op is.
Maar het mooie weer lijkt weer voorbij en dat betekent dat ze niet meer buiten eet maar binnen. En daar ligt dus tapijt. Veel minder gezellig inderdaad.

Overpeinzingen.

Japekoppie:
Het is wel mijn ex-verloofde met wie de Boez zo ligt te rollebollen.
Nee, ik ben niet boos maar wel een beetje verdrietig. Wel, omdat het tussen ons uiteindelijk toch niet ging. Nee, ik hou niet zo van dat stoeien en zij wel, dus ze kwam tekort bij mij. Maar we hebben toch een fijne tijd gehad, samen. Ja, we gingen regelmatig op verkenning met zijn tweetjes en je kunt wel stellen dat ik haar het vak heb geleerd. Ja, ze had er ook wel talent voor, dat is ook wel weer waar. Ze kwam me vaak ophalen inderdaad, toen ze hier nog aan de overkant woonde. U denkt dat ze voor mijn brokjes kwam? Nee, dat heeft u helemaal mis want ze kwam wel degelijk voor mij. Ja, dan zaten we met onze neuzen tegen het glas, ieder aan een andere kant, weet u dat nog? Natuurlijk weet u dat nog.....
Maar nu heeft ze de Boez dus, en is ze bij ons ingetrokken. Nee, eerst vond ik dat helemaal niks. Ik dacht dat we misschien niet genoeg Gourmet zouden hebben voor vier, maar dat blijkt achteraf reuze mee te vallen gelukkig. Ja, nu vind ik het wel oké dat ze bij ons woont.
Kijk ze dan gaan, die twee. Ziet u nog kop of staart? Nee, ik ook niet.

Mevrouw Troy:

Nee, toen mijn zoon (Japekoppie - red.) verkering had met die Cera, zag ik dat helemaal niet zitten. Nee, veel te jong voor hem en bovendien erg brutaal. Maar nu ze met de Boez stoeit, vind ik het wel best dat ze hier woont. Ze houdt die wildebras tenminste bezig, en dat betekent voor mijn zoon en mij weer een stukje rust. Ja, van die Boez word ik af en toe inderdaad helemaal gek. Rent maar de trap op en af, springt zomaar over mij heen en jaagt me zo nu en dan ook op. Nee, daar houd ik dus helemaal niet van en eerlijk gezegd getuigt het van geen manieren als je het een oude dame als ik zo lastig maakt. Maar goed, Cera is een aardige afleiding voor dat Boezelgeval en dus heb ik haar aanwezigheid tenslotte maar geaccepteerd.

Nee, mijn leven is niet zo makkelijk. Toen ik bij u kwam, had ik alleen maar te maken met de Grote Koenk en zij heeft veel voor mij betekent. Toen ik Japekop's vader leerde kennen (Japie van de overkant - red.), kon er eigenlijk niks mis meer gaan in mijn leven, totdat ik zwanger van hem raakte. Vier zonen kreeg ik ja, en de bevalling was een drama voor mij. Het ergste was dat Japekop altijd thuis is blijven wonen. Ik meen dat dat uw schuld is? In elk geval zag ik hem liever gaan en nou is hij er verdorie nog. Ja, die verkering was alweer een drama voor me, toen haalde u ook nog die Boez in huis en tenslotte hebben we ook nog Cera erbij in huis gekregen. Terwijl u weet dat ik zo op mijn rust ben gesteld. Wel, gedane zaken nemen geen keer en ik heb er mee leren leven. Gelukkig heb ik een belangrijke baan bij het Katblad, dat maakt een hoop goed. En de zon schijnt weer regelmatig dus dat zit ook mee.

Ja, die twee stoeien leuk, als ik maar niet mee hoef te doen. Nee, geen haar in mijn vacht die daaraan denkt, meedoen dus. Maar laat die twee maar lekker rollebollen, als ze mij maar met rust laten, ja.

Hij vraagt er zelf om.

Boezelmans:
Zie je het nou? Dat Os er zelf om vraagt? Ja, want je zegt altijd dat ik degene ben die zo nodig wil stoeien en dat ik veel te wild ben met spelen, maar nu zie je met je eigen ogen dat hij degene is die begint. Nee, ik deed niks, Os ging op zijn rug en nu verwacht hij dat ik 'm grijp. Ja, voordat je me gaat demoniseren moet je wel de feiten kennen en nu zie je dus hoe de vlag ervoor staat. Os daagt Boez uit en niet andersom. Dus als hij zo weer eens ligt te piepen omdat ik hem zogenaamd pijn doe, heeft hij er zelf om gevraagd. Nee, niet meer dat: Ach arme Os, of Hee stoute Boez, huh?
Heb je het genoteerd? En in de krant zetten, heh?



Kijk, nou grijpt hij me om mijn nek. Nee, ik doe verder niks. Wel blijven opletten heh? Ja, in mijn nek bijten doet hij ook, alleen kan jij dat zo niet zien. Nee, je staat aan de verkeerde kant. Maar ik ga niet jengelen zoals hij altijd doet. Ja, ik laat hem even zijn gang gaan want dan denkt hij dat hij me de baas is. Nee, ik kan je verzekeren dat het straks weer andersom is, dan ben ik hem de baas. Ja, we wisselen het af, dat houdt de spanning er een beetje in en dan houden we eveneens de boel een beetje in evenwicht.



Zo, nou is hij moe. Ja, hij moet even uitrusten maar ik hou hem wel in de gaten. Wel, omdat hij zomaar weer bovenop me kan springen en dat mag niet gebeuren want straks is het weer mijn beurt. Om de baas te spelen inderdaad, je hebt het goed begrepen.
Nee, Cera doet niet mee want voor haar doen we te wild. Ja, straks ga ik wel weer met haar spelen. Maar ze vindt het trouwens ook best leuk om naar ons te kijken, en dan doen we net of we om haar vechten. Nee, dat hoeft niet in de krant want dat is meer privé ja. Nou, eigenlijk is Cera mijn vriendinnetje, maar Os mag ook met haar spelen zolang hij maar niet met haar gaat stoeien. Nee, ik ben de enige die hier met Cera mag stoeien. Ja, dat mag je weer wel in de krant zetten want dan kunnen ze daar rekening mee houden. Dat Cera van mij is, ja....

Vriendjes.

Cera heeft niet veel echte vriendjes (behalve de Boez), en daarom schrok ze toen Oscar opeens op de tafel sprong (want ze heeft regelmatig erge last van de pestkoppen uit de buurt, die meestal weinig goeds in de zin hebben). Maar Os is een lieverd en doet geen vlieg kwaad (nou ja, verkeerd voorbeeld maar bij wijze van spreken dan maar....), dus Cera hoefde niet te vluchten.



Nee, Os is ook een vriendje van Cera, vandaar dat er nodig geneusd moest worden! Nou is het ook wel weer zo dat Os er belang bij heeft om vriendelijk te zijn tegen Cera, want hij zit regelmatig met zijn snufferd in haar etensbakje en daar zegt ze helemaal niks van of over. Maar goed, het is in elk geval fijn om te mogen constateren dat Cera aan Os ook een vriendje heeft, en dat wilden wij graag met u delen!

Slokje water.

Daar was hij weer, de Witte van de overkant van de Gevaarlijke Weg! Hij had even op de redactietafel gezeten voor een slokje uit de waterbak, maar toen de fotograaf naar buiten kwam en een plaatje wilde schieten van deze mooie haarfabriek, ging hij er vandoor. Hij keek nog wel even om om zich ervan te verzekeren dat hij niet door ons werd gevolgd, en verdween toen in de richting van de Kruidentuin. Japekoppie ging hem nog achterna, maar bij thuiskomst had hij helaas niks te melden over deze Witte. Ja, wij moeten maar eens een functioneringsgesprek hebben met onze seniorverslaggever!

Fijne stad!

Wij gingen even naar het terras van DOK2 om te zien of de terraskat Thassos aanwezig was en hem te vragen hoe het met hem ging. Maar Thas was er niet; waarschijnlijk had hij geen dienst of had andere, belangrijkere dingen te doen (zoals ergens stennis schoppen).
Wel, net toen wij ons in een stoel hadden laten zakken voor een kopje koffie, kwam er een muziekboot langs!

Ja, haarfabrieken kunnen dan wel aardig blazen, maar deze damesmensen konden er ook wat van!

Een zeer vrolijk begin van de dag, en weer de conclusie: Wat is Leiden toch een heerlijke stad!

Hekel aan de winter.

Gisterochtend zagen wij Luna in de Kruidentuin. Ze lag wat de doezelen en was helemaal niet blij met onze komst.



Wij waren wel blij om haar te zien! Luna komt de laatste tijd weer wat meer buiten, en we zien haar eveneens wat vaker op het achterdak. Waarschijnlijk bevalt het lekkere weer van de laatste tijd haar goed, en dat geeft een oude dame weer wat meer energie, heh?
Wij hoorden van haar mens dat Luna de winter liever overslaat. Ze blijft, wanneer het sneeuwt en vriest, bij voorkeur binnen omdat zij zeer slechte herinneringen heeft aan de vrieskou. Hoe dat komt? Wel, Luna werd als jonge dame gevonden met haar tong vastgevroren aan een ijzeren hek of paal. Zij kwam in het asiel terecht en werd daar natuurlijk uitstekend opgevangen, maar hield wel een gespleten tong over aan haar vries-avontuur. Gelukkig kwam er al snel een mens opdagen (haar huidige mens dus) dat erg graag voor haar wilde zorgen, maar die ene winter zal zij nooit meer vergeten. Luna kan overigens uitstekend eten met haar gespleten tong, en met blazen en grommen heeft zij ook geen moeite.



Dat merkten we toen zijn gistermiddag bij ons langskwam om uit de waterbak te drinken, want Oscar zat daar (volgens haar) in de weg, en Luna was heel goed in staat om Os van de tafel te blazen en te grommen; zij gaf hem daarbij nog een tik na ook.




Even later kreeg Japekoppie (u ziet hem nog net achter de plantenpot) de wind van voren. Ja, Luna heeft zo te merken helemaal geen last van haar eens bevroren en beschadigde tongetje, en dus hoeven wij ook geen medelijden met haar te hebben.
Soms echter kan zij wat in de war zijn, is een eindje van huis gelopen en lijkt de weg dan niet meer terug te kunnen vinden, of heeft op dat moment zo'n last van haar spieren of gewrichtjes dat zij bepaalde sprongen niet meer kan maken. In elk geval zit zij dan net zolang te mauwen tot zij door haar mens wordt opgehaald (wij schreven hier al eerder over....).
Maar gisteren was deze dame dus in topconditie, en dat doet ons deugd.

Bang voor bootjes.

Ja ja, Boez liep zomaar naar het Gevaarlijke Water toe, en helemaal uit zichzelf. Wij gingen hem achterna om een oogje in het zeil te houden. En Cera ook trouwens.



Het was nog vroeg (voor Vroege Vogels) en het was stil in de straten en op het water. En dus durfde de Boez erg dicht bij het water te komen. Net te ver voorover Boez! De kade is hier erg hoog, en al hangt hier een reddingstouw van "Kat uit de Gracht", we zien je toch liever niet in de gracht vallen! Gelukkig was de Boez erg voorzichtig en dus was mevrouw Katblad niet echt bang voor een plons van onze jongste verslaggever....



Hee! Daar gebeurde wat! De fotograaf zag het niet, maar de Boez wel want hij zat opeens rechtop in een schrikhouding. Ja, goed dat hij op zijn hoede was want je weet maar nooit. En kom nu maar bij dat water vandaan Boez! Gaan we fijn verder wandelen. Nee?




Nee, want Cera liep over het randje van de kade dus wilde de Boez dat ook doen. Nou, dan maar de twee haarfabrieken achterna gaan met de camera. Mevrouw Katblad was nog even bang dat Boez in een bootje zou springen, dat nog leuk zou vinden ook, en vervolgens een verzoek zou indienen om een opleiding voor scheepskat te mogen volgen! Maar zover kwam het gelukkig niet. Zo zie je maar, nooit te ver vooruit denken, mevrouw Katblad! En geen zorgen voor morgen.

Cera wilde de gracht nog even vanaf een hoger niveau bekijken en sprong op een wielhuis. Ja, zo kon zij een heel eind over het water kijken, al was het tegen de zon in. Maar hoorden wij niet een bootje aan komen? Tuftuftuf?

Jawel, en het bootje kwam best snel naderbij en het tuffen klonk steeds luider!

Dat beviel de Boez niet.

Dus was het wegwezen en rennen voor je leven. Wel, dacht mevrouw Katblad, laat de Boez maar lekker bang blijven voor bootjes, dan zal hij ook niet zo gauw zelfstandig over de kade gaan wandelen. Want het blijft toch een beetje eng, zo dichtbij dat Gevaarlijke Water, en de Boez, hoewel erg lief, is nu eenmaal niet het grootste licht onder de haarfabrieken. Nou vooruit, heel erg lief dan...., erg bijzonder lief dus. Enzovoorts. Maar geen licht dus.

Geen reactie.

Ha die Bobo!
.............
Lang niet gezien! Gaat alles goed met je?
...................
Geen zin om te praten?
...................



Ah, je hebt het druk met Cera in de gaten houden, heh?
.................
Heb je snode plannen, Bobo?
.................
Nee, Bobo reageerde dus niet en we konden geen contact met haar maken. Jammer, maar zo gaan die dingen soms. Als ze geen zin hebben, krijg je er geen woord uit! Bovendien moest Bobo de Boez en Cera in de gaten houden en misschien was Bobo nog niet helemaal wakker? Het was namelijk nog heel vroeg in de morgen..... Wel, volgende keer beter, heh?

Betere positie.

Ach, wat zat mevrouw Troy weer lief naar de vogeltjes in de boom te kijken. Tenminste, dat dachten wij. En we keken met haar mee omhoog, nieuwsgierig naar de soort en het aantal. Doch, geen vogeltjes in de boom! Misschien hadden die er wel gezeten, maar nu toch echt niet meer! Want wat was het geval?



Een bijzonder soort boomklevertje in de vorm van een haarfabriek. En zonder vleugeltjes dus. Nou Os, dat heb je knap gedaan. Had je er al over nagedacht hoe je weer naar beneden komt? En wat heeft je er toe bewogen om in die boom te klimmen? Bestudering van de luizen zeker? (U ziet duidelijk de witte coconnetjes van de gigantisch veel dopluizen bij ons in de Lindebomen. We zijn niet blij met deze luis want het regent de hele dag "plak" op de straat, op onze fietsen, wielhuizen, buitentafel etc. En nog erger: de luizen dalen ook neer op onze planten! Daar ben je dus mooi klaar mee...... Maar dat terzijde.)




Wel Os, weet je al hoe je weer naar beneden komt? Nee, wij gaan niet de brandweer bellen en ook niet op een wiebelende ladder staan. Niet nodig, zeg je?




Nee, niet nodig. Oscar weet uitstekend dat hij zich gewoon uit de boom moet laten zakken, met zijn staart naar beneden dus. Daar kan de Boez nog wat van leren heh? Ja Os, je bent een knappe jongen. Goed dat je mensen je nageltjes niet knippen ondanks dat je de bank vernielt, anders was je nu al naar beneden gedonderd. Ja, je hebt nog een aardig eindje te gaan, maar je gaat het redden, dat zien wij zo!

En jawel, Oscar kwam veilig beneden, helemaal zonder problemen. Ach, de Os heeft vele talenten, daar zijn we zo langzamerhand wel achter. Misschien moeten wij hem promoveren. Nu is hij nog leerling-verslaggever bij het Katblad, maar eigenlijk verdient hij een betere positie. Maar welke? Denkt u met ons mee?

Serieuze zaak.

Japekoppie:

Verkennen is een serieuze zaak. Ja, daarom heb ik er liever geen pottenkijkers bij heh? Wel, een paar foto's kan wel, maar als u maar niet in de weg gaat lopen, en zeker niet voor mijn poten. U wilt uitleg over wat ik hier doe? Wel, ik besnuffel deze bos varens om te kunnen bepalen wie hier allemaal zijn langsgekomen. Ja, en dan bepaal ik tegelijkertijd of het bewoners van hier zijn geweest of passanten. Waarom ik dat wil weten? Nou, dat lijkt me nogal simpel: zo weet ik dus wie ik tegen kan komen, of er nieuwe bijgekomen zijn en of er zijn verdwenen. Haarfabrieken inderdaad. En daar het hier niet mijn territorium is, kan ik tegelijkertijd vaststellen of ik misschien gevaar loop. U snapt het een beetje? Fijn. Dan gaan ik nu verder met mijn verkenningsrondje.






Ik loop meestal dicht langs de muren, ja. Dat is omdat je dan altijd tenminste van 1 kant geen gevaar hoeft te verwachten. Een soort pleinvrees zegt u? Nee, ik weet niet wat u daar mee bedoeld. Maar in elk geval moet een verkenner op vreemd gebied altijd langs de muur lopen, anders is hij te kwetsbaar. En nu ben ik uw bemoeienis helemaal zat.




Nee, ik ben niet chagrijnig, alleen maar bezig met serieuze zaken waarbij ik geen pottenkijkers kan gebruiken. Leuk dat u even een stukje met mij meeliep, maar nu ga ik liever alleen verder. Fijn dat u mij begrijpt. Ja, u ziet mij straks wel weer op de redactie verschijnen, met of zonder nieuws. Mijn meeste rondes zijn erg saai, en als ik iets belangrijks vind, zal ik u daarover inlichten. Nee, reken maar nergens op. Ja, het is een gewone, rustige dag. Jammer voor u, fijn voor mij inderdaad. Wel mevrouw Katblad, hier scheiden dus onze wegen. En ja, ik ben op tijd voor het eten thuis. Was ik ooit eens te laat? Nou dan!

Dat ging maar net goed.

Oscar:
Nee, ik lig inderdaad niet zo gemakkelijk. Mijn buik ja, die zakt een beetje door. Ja, daardoor hang ik min of meer aan mijn voorpoten, dat klopt.



Waarom ik hier lig? Wel, ik heb niks anders te doen. Nee, de Boez is niet in de buurt, want die moest zo nodig het dak op. Hij ging onder het poortje door, ja. Nee, ik kon hem niet volgen en u weet best wel waarom dat niet ging. Buik ja. Erg kinderachtig dat hij persé het dak op wilde, terwijl hij weet dat ik niet mee kan met hem. En nou zit ik hier helemaal alleen eenzaam te wezen en blijf hier tot hij terugkomt. Wacht effe, ik geloof dat ik nu doorzak....



Zo, dat ging maar net goed heh? Misschien maar beter dat ik naar beneden kom. Oef, nee het valt niet mee om een beetje veilig beneden te komen. Ziet u hoe deze pergola staat te zwaaien?
Mogen ze wel gauw wat aan doen inderdaad, voor de boel instort.



Ik ben bijna beneden en dan praten we wel verder, goed? Ja, even concentreren nu, en goed kijken waar ik mijn poten zet. De klimop is stevig genoeg, dus daar zal het niet aan liggen, nee.
Gaat u even opzij met die camera? Ja, zo gaat het goed.