Brief van Storm

Geachte mevrouw Katblad,
We zijn eindelijk in ons nieuwe huis aangekomen, nadat we een poosje in een appartement hebben gelogeerd.
Het appartement van de tante was wel oké, en soms mocht ik naar buiten op een afgesloten binnenplaatsje. Mijn mensen waren veel weg, en de kleine mens heeft mij (als ze er was) daar flink achtervolgd. Verder moest ik weer op de kattenbak, en niet zoals vroeger gewoon vrolijk in de vrije natuur. Beetje gemaft op wat benen en banken, en bij de mensen in bed, wat erg bijzonder was.
Daarna dus naar een nieuw huis, beetje stress vantevoren, maar daar aangekomen: wat een huis! Ik mocht overal heen, en veel grote ramen!!!! Buiten heb ik al gezien: een rooie, een witte, een "japekoppie", en een zwarte met een staart.
Ik slaap lekker op de vensterbank, op kussens, dekens, en ik mag, volgens het hij-mens, over een paar dagen naar buiten. Hij maakt woensdag een gat in deur, en dan kan ik eindelijk mijn rechtmatig eigendom wederom opeisen. Veni vidi vici!

Groeten aan de katbladkatten,
Storm (voormalige Schrik van uw buurt).

Nou Storm, we zijn erg blij dat het goed met je gaat en dat je over een paar dagen eindelijk naar buiten mag om je gebied op te eisen. Denk erom: klein beginnen, heh? Wij hebben trouwens nu al medelijden met je nieuwe buurtgenoten, maar dat terzijde.
De fotograaf en mevrouw Katblad missen je best wel erg, maar dat geldt niet voor de katten uit de Katbladbuurt. Wij weten dan ook niet zeker of wij je groeten zullen overbrengen aan hen. Maar jou kennende, zal je daar wel niet mee zitten. Er is trouwens nog geen duidelijkheid over de (je) opvolgingskwestie. Heb je eigenlijk wel iemand aangewezen voor je hier wegging of heb je ons ertussen genomen?
Wij wensen je veel goeds toe en horen graag nog van je!
En groeten terug van mevrouw Katblad en de fotograaf.

Wij roepen getuigen op.

Op onze ronde kwamen wij in de Hoftuin, zagen dat de sneeuwklokjes op barsten staan, wilden daar een foto van maken en merkten vervolgens een muisje op; het lag daar heel stil tussen de blaadjes op bevroren bodem....

Bij nadere inspectie van deze muis, bleek het hier om een kopie te gaan van een echte, waarschijnlijk gevuld met Nepeta of iets dergelijks en helemaal en hartstikke bevroren. Voor de zekerheid maakten wij een foto van dit muisje, en dat was net op tijd. De Boez was namelijk ondertussen naderbij gekomen en griste de muis onder onze camera weg, begon te grommen om Oscar en Cera op een afstand te houden, en precies op dat moment hoorden wij onze camera zoemen; de batterij was leeg en de lens trok zich terug in het kastje....

Omdat het hier gaat om een zogenaamde speelgoedmuis, kunnen wij natuurlijk concluderen dat het beestje niet uit zichzelf terechtgekomen is tussen de sneeuwklokjes, maar door een poezenbek daar in de koude gelegd moet zijn. Zaak is nu uit te vinden welke haarfabriek nu zo stom is geweest zijn speeltje daar te verliezen. Wij roepen daarom getuigen op, of iemand die deze muis herkent en weet aan wie het beestje toebehoort.

De muis is trouwens door de Boez meegenomen naar de redactie en ligt daar ergens onder een bank of stoel, maar wij zijn graag bereid in het stof te duiken als de eigenaar van het bundeltje kattenkruid zich meldt.

In het belang van het Katblad...

Mevrouw Katblad werkt regelmatig aan de relatie tussen haar en de Boez. Dit uiteraard helemaal in het belang van het Katblad. Een van de onderdelen van deze therapie is het door de kamer gooien van snoepjes uit zo'n paars doosje (1 snoepje tegelijk natuurlijk), daarbij "Een, twee...... Joepie!" te roepen en dan te zien hoe de Boez uitglijdt over de tegels en tenslotte het snoepje weet te "vangen", er even mee zooit en vervolgens opsmikkelt. Vervolgens komt Boez weer naar mevrouw Katblad toe, zet zijn grote ogen op en wacht op de volgende ronde. Dit ritueel wordt enkele keren herhaald, tot mevrouw Katblad vindt dat Boez genoeg snoepjes heeft gevangen. Immers, wij willen niet dat hij misselijk wordt, heh?
De Boez zelf geeft aan wanneer het tijd is voor deze therapie door op het muurtje bij de keuken te klimmen en te gaan zitten mauwen. Dat mauwen doet hij in een bepaalde, unieke toonsoort zodat mevrouw Katblad direct begrijpt dat het moment daar is. Vaak is zij dan net op dat tijdstip bezig met de koffiemachine, en wij denken dat dit geen toeval is.
Vandaag echter kwam, tijdens deze belangrijke therapie in het kader van de relatieverbetering, een tweede kandidaat de ruimte binnen. Oscar dus, ja.
Hij verklaarde dat ook hij recht had op deelname, en toen zaten wij met een probleem. De Boez had reeds een flink aantal snoepies achter zijn kiezen, en eigenlijk waren wij net klaar met zijn therapie. Maar daarnaast vonden wij het ook erg kinderachtig om, nu Oscar net was gearriveerd, de sessie af te sluiten en hem daardoor wellicht een klein trauma te bezorgen.



Wel, mevrouw Katblad besloot dus de therapie met enkele snoepjes te verlengen, doch tijdens deze verlening bleek overduidelijk dat Oscar helemaal geen therapie nodig heeft en dat de Boez een doetje is. De door mevrouw K. met het gebruikelijke enthousiasme weggeworpen snoepjes werden direct door Oscar opgevangen, stilgelegd en opgeschrokt, zonder enige vorm van spel of andere interactie. De Boez kwam er sowieso niet meer aan te pas.
Na drie snoepjes werd het doosje dichtgedaan en ging Oscar weer de sneeuw in. Zonder bedankje trouwens, en de Boez perplex achterlatend. Nee, Oscar redt zich wel zonder therapie.

Mepjes

Vandaag kwam het Monster wederom langs, maar deze keer had hij geen belangstelling voor de Nepeta. Nee, want de Boez was ter plekke en dus werd er over en weer alleen slechts wat gemept.

Serieuze zaak.

Japekoppie:
Nieuws verzamelen is een serieuze zaak en ik loop daarvoor graag mijn rondje, maar dan het liefst alleen. Zonder pottenkijkers of zonder jonge haarfabrieken in mijn kielzog, die maar lopen te huppelen en te springen zonder te letten op de dingen waar het om gaat, nieuws dus namelijk ja. Met de fotograaf samen oplopen is natuurlijk het meest ideale. Ik toon dan de veranderingen in of op straat, zoek interessante plekjes op en de fotograaf hoeft dan alleen nog maar op het knopje te drukken. Ja, dan is er ook nog iemand op de redactie die het verhaaltje erbij schrijft, maar in feite stelt dat niet zoveel voor. Nee, het zwaarste werk wordt gedaan door de fotograaf en mijzelf, en zo houden wij beiden eigenlijk het Katblad in stand.



Ja, ik heb hem heus wel gezien, die Oscar. Maar belangrijker is dat hij mij en de fotograaf niet heeft gezien, anders moet hij weer zo nodig mee. Ja, in dat geval kunnen we wel weer fluiten naar ons nieuws. Waarom? Wel, die Os gaat lopen klooien tijdens een nieuwsronde en verpest daarmee alles. Ja, dat heb ik al diverse keren meegemaakt en erger me daar rot aan. Wel, je loopt niet voor niets je vertrouwde route, doet dat immers voor je werk en niet voor je lol, dus moet zo'n wandeling ook iets opbrengen heh? Bovendien raakt mevrouw Katblad van streek als we niet thuiskomen met een nieuwsbericht over iets in de straat of een vreemde haarfabriek bijvoorbeeld, en dan lopen we de kans op intrekking van salaris of iets dergelijks. Ja, geen stukkie kip dus en geen stukkie kaas, om maar wat te noemen.



Kijk, daar heb je het al. Nee, hij (Oscar - red.) heeft ons gezien en daar valt niks meer aan te veranderen. Nee, die raken we niet meer kwijt dus. Nou, dat wordt dus een kiploze dag, dat staat wel vast, heh? Vette pech inderdaad. Nu hoop ik maar dat ze vanavond vergeet de pan op te bergen, dan kan ik die misschien nog stiekem uitlikken. Ja, ze denkt dat ik nooit op het aanrecht kom, maar u en ik weten wel beter heh? Nee, dat mag u niet gebruiken als nieuws in het Katblad. Ook niet voor een stukje kip of kaas nee. Zullen we maar een beetje snel doorlopen? Ja, dan kan ik tenminste weer lekker naar het dekbed. En u gaat zo zeker aan de koffie? Dacht ik al, ja.

Tot Sint Juttemis.

Boez:
Ik zit op Oscar te wachten, want we zouden samen gaan spelen. Maar hij komt maar niet. Nee, hij zal wel thuis zitten. Opgesloten ja. Heeft geen kattenluik heh? Nee.....
Wat ga jij doen? Naar de Hoftuin toe? Dan ga ik mee. Ja, Cera gaat ook vast mee en dan gaan we daar samen spelen of klooien.



Waar blijft Cera nou? Komt ze niet? Wil ze niet? Ik snap het niet! Houdt ze niet meer van mij?
Heb ik iets verkeerds gedaan dan? Ja, ga maar gerust weer naar huis want ik wil nog even op Cera blijven wachten. Tot ze komt, ja. Als je haar ziet, wil je haar dan zeggen dat ik op haar wacht? Op deze trap? Dank je wel.



Cera:
Boez is dus naar de Hoftuin. Ja, dat zag ik heus wel en ik wou best mee en was de Poort al bijna door, maar zag toen daar die Harremans zitten. Dat is een pestkop inderdaad en laatst heeft hij mij weer eens opgejaagd. Door de Poort heen geslagen ja. Nee, hij heeft me niet verwond maar het scheelde niet veel. Vandaar dat ik nu dus niet naar de Hoftuin ga. Ja, ik wacht hier wel tot de Boez terugkomt. Dan gaan we hier spelen of zooien, in de straat. Komt hij eigenlijk wel terug? Oh, hij zit op de trap op mij te wachten? Wel, gaat u hem dan maar vertellen dat ik hier zit, dan komt hij wel terug. Ja, anders zitten we allebei op elkaar te wachten tot Sint Juttemis en dat duurt volgens mij veel te lang. Nee, dat overleven we dan geen van beiden. Fijn dat u het met me eens bent.

Allerlei faciliteiten?

Oscar:
Mevrouw Katblad! Heeft u even tijd?
Ja, want ik heb gehoord dat u tegenwoordig aan thuiszorg doet. Naast uw hotelfaciliteiten dan, heh? Wel, daar had ik een vraagje over.
Het is namelijk zo dat ik overdag best wat thuiszorg kan gebruiken. Alleen hoeft u dan niet naar mij toe te komen, maar kom ik die thuiszorg bij u halen, snapt u? Nee, geen vlooienbehandelingen en dergelijke, maar ik dacht meer aan wat extra tender, love and care. Ik bedoel dus naast die tlc die ik al van u mag ontvangen dus, heh? Juist ja.



Oh, u bent van mening dat ik al aardig aan mijn trekken kom? En bovendien zouden de anderen dan jaloers worden op mij? Ja, ik snap het.
Dan had ik nog een vraagje. Deze keer over uw hotel. Ik heb begrepen dat u Cera in uw hotel heeft opgenomen, en dacht: misschien heeft u ook wel een plekje voor mij. Nee, niet voor 's nachts want dan zit ik lekker thuis. Maar ik dacht eigenlijk meer aan de maaltijdvoorziening. Ja, ik weet dat ik mij al suf eet aan uw brokjes, maar is het niet zo dat mijn mensen u daarom ook brokjes brengen? Dat is dan duidelijk. Het gaat me dus eigenlijk om uw ontbijtjes en dinerparty's ja. Wel, daarmee bedoel ik de momenten waarop u van die lekkere blikjes opentrekt en de inhoud daarvan serveert in van die schattige bakjes.
En volgens mij maakt het niet uit of u nu vier of vijf van die schattige bakjes vult, toch? Dat maakt wel uit, zegt u? Oh, weer die jaloezie zeker? Dus het gaat allemaal niet door? U heeft dus bovendien eigenlijk helemaal geen hotel?
Wel, ik heb mijn best gedaan. Nee, ik kan niet tegen u op. Zullen we dan maar een stukje gaan wandelen? Samen ja?

Bohr tevreden over thuiszorg.

Het kan wel eens voorkomen dat sommige haarfabrieken niet zo tevreden zijn met de thuiszorg, waarvan zij een enkele keer voor even afhankelijk zijn. Zo hadden wij dat tenminste al eens ervaren met Bohr. Doch deze keer leek zij niet uit haar hum, terwijl mevrouw Katblad toch een beetje aan de late kant het ontbijt kwam serveren. Maar dat had weer te maken met de felle koude, dus kon Bohr daar wel begrip voor opbrengen.
Nee, mevrouw Katblad werd allerhartelijkst ontvangen en er viel geen onvertogen woord.



Ja, de temperatuur in huis was precies goed, meldde Bohr, en verder had zij goed geslapen. Wel had zij een behoorlijke honger nu, maar dat is niet meer dan logisch heh? Daarom maakte mevrouw Katblad haast met het serveren van het ontbijt. Nee, er hoefde verder niet gebadderd te worden (of meer van die onzin), en in ochtendgymnastiek had zij ook geen zin. Wel had zij behoefte aan een aaibeurt, maar dat is altijd automatisch bij het ontbijt inbegrepen.
Ja, Bohr was vandaag best tevreden met de thuiszorg, en dat maakte mevrouw Katblad ook weer blij.



Op de terugweg naar de redactie zaten onze twee leerlingverslaggevers bij de Poort te smoezen. Waren zij boos omdat hen de toegang tot het huis van Bohr was geweigerd? Hadden zij wellicht het onzalige idee dat zij tekort kwamen?
Wel, wij kunnen u meedelen dat Boez zijn ontbijt nauwelijks had aangeraakt, maar dat was zijn eigen keuze geweest. En wij willen ook wel even kwijt dat Oscar al diverse keren op de redactie was geweest om een voorschotje te nemen op zijn beloning voor een a.s. reportage, dus dat zat ook wel goed, dachten wij zo. We houden het er dus maar op dat de twee ventjes beledigd waren omdat wij hen geen toegang hadden verleend tot het huis van Bohr.
Wel, ze bekijken het maar!

Zo jong al verslaafd?

Vanochtend vroeg kwam Monster voorbij. Hoewel, niet alleen voorbij want hij nam ruim de tijd om onze plantjes te onderzoeken. Wij hebben namelijk diverse soorten Nepeta staan, die blijkbaar (min of meer gedeeltelijk) de vorst en sneeuw tot nu toe hebben overleefd want Monster stond op wat takjes en blaadjes te kauwen.



Nu hadden wij Monster een paar dagen terug al uitgebreid zien rollen in de restanten kattenkruid in de Kruidentuin, dus vragen wij ons thans af: Is Monster een liefhebber? Of is hij nu al zelfs, op zo'n jonge leeftijd, verslaafd het het plantje?
In elk geval vond Monster verschillende potjes met het goedje en toonde zijn bijzondere belangstelling daarvoor. Hij liet de dooie Pelargoniums en Campanula's links liggen, en dat vonden wij op zijn minst erg verdacht. Wij zullen Monster voortaan extra goed in de gaten houden.....

Bij ons thuis...

Cera:
Ja, het gaat erg goed met mij. Helemaal gewend hier, ja. Heb een eigen eetplekje en mijn eigen slaapplekjes. Nee, uit de voerbakjes van mevrouw Troy en Japekoppie eet ik niet meer. Omdat ik nu dus mijn eigen voerbakje heb, ja.
Wel, het was wel aanpassen in het begin. Ik moest de gang van zaken hier even op een rijtje krijgen, maar nu weet ik precies hoe, wat en waar. En wanneer dus ook heh? Ja, wanneer is ook erg belangrijk. Hoe ik dat bedoel?
Nou, bijvoorbeeld het opstaan. Dat is hier om een uur of half acht dus. Eerst kijkt mevrouw Katblad om kwart over zeven naar het nieuws op het lichtkastje. Ja, dan blijven we allemaal nog even liggen. Wel, soms lig ik met de Boez samen op het grote bed, maar ik heb ook twee stoelen waarop ik mag liggen. En 's nachts wordt er dus wel eens geruild van slaapplaats. Nee, mevrouw Troy ligt altijd op dezelfde plek. Op een dekentje voor het raam, inderdaad. Omdat zij de receptioniste is en de straat dag en nacht in de gaten moet kunnen houden. Dus op dat dekentje komt niemand anders. Hoewel, de Boez probeert daar wel eens te gaan liggen, maar dan krijgt hij de wind van voren. Mevrouw Troy is hier de baas, ja. Dat komt omdat ze de oudste is. Nee, ze laat niet met zich sollen, dat heb ik allang door.
Mag ik even? Ja, mijn voerbakje is leeg dus moet ik nu nog even het voerbakje van de Boez controleren.



Dat is meestal niet helemaal leeg inderdaad, dus ligt er nog een taakje op mij te wachten. Omdat het bakje zo de vaatwassen in moet, heh? Ja, ik help heus wel mee aan het huishouden hier.
Maar waar waren we? Het opstaan, ja.
Wel, als het lichtkastje uitgaat, gaat mevrouw Katblad naar beneden en dan gaan wij allemaal mee. De Boez voorop inderdaad, dan Japekop en ik, en tenslotte mevrouw Troy. Soms ook wel eens in een andere volgorde, maar de Boez dus altijd voorop. Nee, dat is niet omdat hij graag wil ontbijten, maar meer omdat hij naar buiten wil. De Boez is geen grote eter, nee.
We krijgen dus eerst ons ontbijt. En ondertussen hoor je een machine gaan en wordt het wat warmer op de redactie. Ja, die geluiden herken ik al. En wat ik dus ook weet is dat mevrouw Troy en Japekoppie eerst hun eten krijgen. In de keuken inderdaad. En dan krijgen de Boez en ik dus ons portie, naast de klok. Ja, daar zit ik dan al te wachten, bij die klok. Als je namelijk vlakbij mevrouw Troy en Japekop gaat zitten, raken die in de war. En dat willen we natuurlijk geen van allen heh? Dat ze in de war raken dus.
Ja, dan gaat het kattenluik open. In het begin kon ik niet wachten met het naar buiten gaan, maar nu is dat anders. De jongens gaan het eerst naar buiten, en dan neem ik nog even ruim de tijd om het voerbakje van de Boez schoon te maken. Ja, mevrouw Troy doet hetzelfde met het bakje van Japekop. Je zou dus inderdaad kunnen zeggen dat de dames hier in huis zorgen voor het afruimen van de ontbijtboel, ja.
Als we daarmee klaar zijn, gaat mevrouw Troy meestal weer naar boven. En ik dus naar buiten om te zien waar de jongens zijn.
Japekop maakt dan zijn eerste ronde, en de Boez gaat kijken of Oscar al buiten is. En dan ga ik hen tonen hoe fit ik nog ben. Hoe ik dat doe? Wel, ik klim de boom in of ga de pergola op. Ja, ik doe dat best een beetje wild want dat hoort bij dat klimmen. We dollen ook wel samen ja, de Boez en ik dus en vaak ook met Oscar erbij. Nou gewoon, beetje achter elkaar aanrennen en gekkigheid maken.
Als ik moe ben, ga ik naar binnen en zoek ik mevrouw Troy op. Ja, even gedag zeggen en dan ga ik op het bed liggen om ook wat te rusten. En dan ga ik later weer naar buiten, doe daarna weer een dutje en ga zo maar door. Nee, naar mijn oude huis ga ik niet meer.
Wel, als ik hoor dat mevrouw Katblad haar jas van de kapstok neemt (ja, dat hoor ik goed want er rinkelt dan een soort belletje), ga ik snel naar haar toe. Ja, want dan is het mogelijk dat ze een stukje gaat lopen en ik ga erg graag mee. Een stukje lopen inderdaad. Meestal gaan de Boez en Oscar dan ook mee. Ja, die lopen verder de hele dag in en uit. De Boez doet meestal alleen 's middags een dutje, en Oscar trouwens ook. Bij ons binnen ja. Zei ik nou "bij ons"? Ach....
Tja, om een uur of half zes zoek ik mevrouw Katblad op. Ga ik even bij haar op de bank, ja. Nee, dat vindt Japekop niet zo leuk, dat zie ik best wel. Maar dan gaat mevrouw Katblad zo zitten, dat hij aan de andere kant van haar kan plaatsnemen. Dan worden we geaaid inderdaad. Tot het tijd is voor het diner. Mevrouw Troy komt altijd van boven om aan te kondigen dat het etenstijd is. Ja, als zij de kamer inkomt, is er geen houden meer aan. Maar dan moet eerst de Boez nog gezocht worden. Nee, die is nooit op tijd en wij moeten allemaal op hem wachten. Meestal komt hij pas als de bakjes al gevuld zijn, en dat is wel heel erg op het nippertje, inderdaad. Wel, het kattenluik gaat dan dicht want anders komt Oscar meedineren en dan wordt het hier chaos. Ja, want Japekop weigert voedsel als Os binnen is. Bovendien wordt mevrouw Troy dan te opgewonden en gaat ze blazen naar iedereen en alles. Dus daarom wordt het kattenluik gesloten.
Wel, toen ik hier pas logeerde, wilde ik altijd nog naar buiten na het diner. Ja, hoe later op de avond, hoe beter. Ook omdat ik naar mijn oude huis wilde, aan de overkant dus, ja. Nee, nu wil ik dat niet meer. We gaan gewoon na het eten allemaal naar boven een dutje doen, en 's avonds komen we allemaal om de beurt nog eventjes beneden voor een aai of een kleine conversatie met mevrouw Katblad.
En dan is het dus bedtijd, ja. En dan ga ik met de rest mee naar boven. In het begin sliep ik best wel vaak beneden, op een stoel, maar boven is het gewoon gezelliger omdat we daar met zijn allen zijn dus. Wel, dat was het wel zo'n beetje. Ja, je kunt wel stellen dat ik me heel snel en goed heb aangepast. En de anderen doen helemaal niet moeilijk tegen mij. Boez is nog steeds mijn vriendje, ja. We spelen veel samen en hij duikt regelmatig bovenop me.
Zo, mijn ontbijt zit erin dus het is tijd om naar buiten te gaan. Ja, de bakjes kunnen nu in de vaatwasser worden gezet. Maakt u zo de kattenbak even schoon? Ja, ik zal proberen in het vervolg niet meer al dat grit op de vloer te werken, maar beloven doe ik niks. Ik hou nu eenmaal erg van lekker en lang graven heh? De Boez kan er trouwens ook wat van!
Tot later dan maar weer?

Waar zijn zij gebleven?

Snoepje, dochter van Cera, zomaar ineens verdwenen en nooit meer teruggekeerd.



Boris, alias Zorro. Dakartiest. Van de ene op de andere dag verdwenen....

Soms verdwijnen ze en horen we nooit meer iets van ze. Geliefd, goed huis, gelukkig, maar toch opeens weg en niet meer gevonden....

Loekie, rooie kat, gechipt. En verdwenen. Na weken bleek Loekie ergens opgevist te zijn door de gemeentereinigingsdienst. En niet gecontroleerd op chip, bij toeval ontdekt (na onophoudende naspeuringen) door zijn mens. Dus teruggevonden op de vuilnishoop.....

Hier klopt iets niet.
Dat er katten verdwijnen, het zij zo.
Maar het kan niet zo zijn dat ze nooit meer worden teruggevonden, vooral niet als ze zijn gechipt.
Hoewel, er schijnt "handel" in katten te bestaan. Lieve, aanhankelijke haarfabrieken worden gevangen en verkocht. Maar dan nog, een dierenarts zal elke nieuwe kat die in zijn praktijk komt controleren op een chip. Toch? Of toch niet?
Het is eveneens bekend dat de gemeentereiniging dode katten ophaalt. Na een verkeersongeluk of na verdrinking. En ook dat zo'n kat niet wordt gecontroleerd op een chip.
En zo kan het voorkomen dat iemand die zijn poes kwijt is, nooit meer wat verneemt over zijn haarfabriek, al werd de poes gevonden.

Bollewangen is een zwerver, ongecastreerd en een prachtige kater. Maar, het is zo langzamerhand bekend geworden dat hij al diverse gecastreerde of gesteriliseerde soortgenoten de dood in heeft gejaagd door ze tot wanhoop te drijven waardoor ze de gracht inspringen.
Bollewangen moet dus gevangen worden, voordat hij nog meer katten ombrengt.

Naast het castreren van loslopende katers, moet er ook een beter systeem komen voor het registreren van gevonden dode haarfabrieken.
Wie heeft een oplossing voor dit probleem?

Iwan en huisgenoten naar de APK.

Wij zijn 2 weken geleden met 4 katten (Lotje, Caja, Bonya en Iwan) voor de APK naar de dierenarts geweest. Igor hoefde niet omdat hij pas nog is geweest voor zijn prikjes en daarna de castratie....
Wat een gemauw in de auto! Alleen Iwan hield zich stoicijns, hij heeft geen kik gegeven. Ik ben helaas vergeten een foto te maken. Igor stond voor de vervoersmandjes heel verbaasd te kijken toen de anderen er allemaal in zaten. Hij vond het helemaal niet leuk dat hij alleen thuis moest blijven, hij was blij dat we met ons allen weer thuiskwamen. We werden allemaal heel hartelijk en enthousiast door hem begroet.
Iwan is weer aangekomen, hij weegt nu 7.94 kg. De lummel. Hij eet thuis niet echt veel, ik ben bang dat hij buiten de deur iedereen charmeert tot het geven van lekkere hapjes. Ach, hij heeft er geen last van. En hij heeft een dikke vacht, zullen we maar zeggen, en zware botten. Als er nog meer smoesjes bestaan heeft hij die vast ook allemaal. Ze waren overigens allemaal goed gezond, alleen Bonya's oren moesten weer een weekje gezalfd worden. Dat is inmiddels ook weer achter de rug. We kunnen er weer een jaartje tegen!
Ina.

Ontmoeting met Monster, deel 2.

Het leek erop of Mini het Monster zou gaan bespringen, maar Monster had Mini heus wel zien aankomen en draaide zich bliksemsnel om. Mini schrok daarvan, sprong weg en dook verderop tussen de struiken.



Monster stond vervolgens op, liep richting gevaarlijke weg maar ging daar gelukkig niet op. Nee, hij bleef netjes aan de rand van de tuin staan, en keek een beetje rond.




Boez zat al geruime tijd op de paaltjes en wachtte op wat er ging gebeuren. Eerlijk gezegd zien wij hem zelden in het stuk tuin dat aan gevaarlijke weg ligt. Aan de ene kant natuurlijk een veilig idee, maar aan de andere kant mist hij zo vaak een hoop actie. Zoals net dus, toen de anderen daar een spel speelden en de Boez in zijn eentje achteraf zat....

Os was ze kwijt geraakt, de twee jonkies. Hij had verderop wel wat geritsel gehoord, maar Mini en Monster waren en bleven voor hem uit beeld.

De Boez had Mini tussen de struiken zien duiken en ging achter haar aan. Tja, waar zit ze nou? Al spoedig verdween ook Boez tussen de takken en zagen wij niks meer.

Os begreep er niks van. Waar was nu iedereen?

Wel, Monster zat dus achter Os, maar Os keek in de richting waar eerst Mini en toen de Boez tussen de struiken waren gedoken.

Cera zat nog steeds ergens op het pad te wachten. We zouden toch gaan wandelen? Nou dan!

De fotograaf vond dat Cera gelijk had; we moesten maar eens verderop. De jongens hadden nu lang genoeg achter de jonge haarfabrieken aangezeten, heh?

Dus riep de fotograaf de troep bijelkaar en gingen we de parallelstraat in. Natuurlijk bleven de
twee ukkies in de Kruidentuin achter om nog wat langer te dollen. Nee, zij weten nog niet hoe leuk het kan zijn om samen een stukkie te gaan lopen en nieuws te zoeken.

Cera ging natuurlijk voorop, en daarna volgde Oscar. Boez liet weer op zich wachten. Ja, want eigenlijk vindt hij het best eng om de parallelstraat in te gaan.

Maar uiteindelijk kwam Boez dan toch mee en hij werd door Oscar hartelijk ontvangen.

Van ontspannen wandelen kwam echter niet veel. Boez bleef bij elk geluid dat van achteren kwam stilstaan en wachten. Zo kwam een aantal fietsmensen voorbij en kroop Boez zowat in de gevels van de huizen. Kortom: we moesten steeds op ons Boezeltje wachten totdat hij vond dat het weer veilig genoeg was om verder te gaan.

Oscar en Cera wilde best wel een grote ronde lopen, maar dat ging niet, tenzij we de Boez zouden lozen. En dat wilde de fotograaf niet. Samen uit, samen thuis, heh? Daarom.

De Steeg van Storm werd met veel vreugde en blijdschap "genomen". En omdat het koud was, ging de fotograaf maar snel terug naar de redactie voor het onvermijdelijke kopje koffie. Onze drie reporters stortten zich op de brokjes. En dat drievoudig gesmak klinkt altijd weer als muziek in de oren! Amen!

Touwen te laat voor Sylvester....

Helaas kregen we net het bijzonder trieste bericht dat Sylvester (zie een vorig bericht) is gevonden in de Oude Rijn. Hij was dood. Syl was pas drie jaar oud.

Wij wensen de mensen van Sylvester heel veel sterkte toe met dit verlies.

De redactie.

Strijd om de macht

Het is nu alweer bijna 6 weken geleden dat de SvdB (Schrik van de Buurt) Storm verhuisde naar Groningen. Het begint nu langzaam bij de andere haarfabrieken in onze buurt door te dringen dat Storm niet zomaar even korte tijd ziek-zwak etc. binnenzit, maar dat hij daadwerkelijk is vertrokken naar elders.
Onze (leerling-)reporters passeren de Steeg van Storm thans met minder angst (soms zelfs helemaal opgetogen en blij) omdat de geuren die hen aan de Zwarte Schrik doen denken, zo stilletjes aan zijn vervaagd. Maar onze verslaggevers zijn er niet opuit om de buurt te gaan domineren, om Storm's plaats in te nemen. Nee, zij zijn vooral uit op nieuws en dus niet op macht. Daar zijn weer anderen voor, zoals Zwarte Gijs en Bel de Franskat....
Eerst dachten wij dat Bel absoluut de rol van "Schrik" van Storm had overgenomen, maar vanochtend moesten wij ervaren dat Zwarte Gijs zich hevig verzet tegen deze ontwikkeling. Tenminste, hij stond niet toe dat Bel te dicht bij zijn huis kwam.
In het hieronder geplaatste filmpje hoort u meer lawaai dan dat u nu echt spectaculaire acties mag aanschouwen. Het gekrakeel was al een poosje (vanuit de redactie hoorbaar) gaande voordat wij op de plek des onheils waren gearriveerd. Wat er voor onze komst al had plaatsgevonden kunnen wij u dus helaas niet vertellen, maar wel zagen wij witte plukken uit de vacht van Zwarte Gijs ronddwarrelen, en in het laatste stukje film kunt u zelf zien dat Bel eveneens een losse pluk uit zijn eigen vacht met zich meedroeg. Wij concludeerden daaruit dat er al een meppartij aan de door ons gefilmde ruzie vooraf was gegaan.

Nog een waarschuwing:
Mocht u dit filmpje willen bekijken, houdt uw eigen haarfabriek(en) dan op gehoorsafstand. U weet vast wel waarom....