Gaat liefde door de maag?

Toen wij een hoop kabaal hoorden en naar buiten keken, zagen wij daar Bel de Franskat in aanvallende positie staan voor een aantal plantenpotten, en tussen die plantenpotten zagen wij een rode gloed. Welke sukkelaar had zich laten insluiten door Bel? Wij vonden dat wij maar eens moesten gaan kijken.



Bel ging er uiteraard vandoor toen wij onze voordeur opende en hard vroegen wat hier allemaal aan de hand was. De rooie bleef weggedoken tussen de potten zitten. Wij liepen om de potten heen, de camera gereed voor de onthullende foto.



Rooie Gijs? Wat krijgen we nou? Ben je ziek? Pijn in je buik of anderszins niet helemaal lekker?
Dit kon niet waar zijn. De partijleider van Hof is Vol in het nauw. En hij weigerde elk commentaar. Wij hadden bijna met Gijs te doen, ware het niet dat hij nog niet lang daarvoor onze mevrouw Troy had belaagd. Geen medelijden met hem dus.



We liepen naar de Kruidentuin om te zien waar Bel gebleven was. Bel zagen we niet maar wel een Siep die weer eens erg chagrijnig was. Nee, ze wilde ons niet vertellen of ze Bel was tegengekomen en grauwde behoorlijk agressief naar Cera die met ons was meegelopen.

Nu durfde Cera natuurlijk niet meer mee de Kruidentuin in, en dat was natuurlijk precies wat Siep beoogde. Tijd om de hulptroepen in te roepen.

Maar de hulptroepen waren niet zo enthousiast. Japekop probeerde zich onzichtbaar te maken achter een grote plant en was zeker niet van plan om met ons mee te gaan. Nu moeten we wel vermelden dat Japekop de laatste tijd vaak niet zo lekker is en vaak overgeeft (onder ons bed). Wij hopen dat het "alleen maar" een haarbal is en niet weer problemen met zijn zo gevoelige maag. De Boez, die ook niet zo dol is op Siep (zelfs bang van haar!), probeerde zich eruit te draaien. Hij deed net alsof hij ons niet zag of hoorde, maar daar trapten wij niet in. Kom Boez, niet zo kinderachtig en mee komen! Er moet verslag worden gedaan over de situatie in de Kruidentuin en dat kan niet zonder verslaggever!

Nou vooruit dan maar, dacht de Boez. En hij ging dus mee. Siep was ondertussen in het raam van haar huis gaan zitten, want ze heeft dan wel een grote bek maar als er meer dan 1 tegenstander bij haar in de buurt komt, trekt ze zich toch liever terug.

Vooruit Boez, spoor Bel op!

Maar Bel had de Boez al gezien en de rollen werden omgedraaid. De Boez echter nam een snelle route door de planten en Bel had het nakijken. Nee, bij een katblad werken is geen makkie. Je loopt vaak gevaar en moet allemaal moeilijke opdrachten vervullen.

Bel had in de gaten dat de Boez vandaag te snel voor hem was. En er was ook nog ergens een luid gesis (geblaas zo u wilt) te horen geweest, maar dat was vast een leeglopende fietsband of zoiets. In elk geval wist de fotograaf weer van niets en ging Bel op de vlucht. Ja, de parallelstraat in, richting zijn eigen veilige huis.

Wel, Bel ging de Kruidentuin uit, Oscar kwam langs de andere kant binnen. Ha Os, nog lekker gegeten de laatste tijd?

Ach, wat was Oscar blij ons te zien. Na onze benen uitgebreid te hebben ingesmeerd met zijn markeerstofje, ging Ossie er maar eens lekker bij liggen. Om geaaid te worden ja. Oscar is een vreselijke charmeur en slijmerd. Hij voerde ook nog een toneelstukje voor ons op.

Toneelstukje.

Toen kreeg hij Cera in de gaten. De fotograaf was gauw vergeten en Oscar richtte al zijn aandacht op ons topmodel. En de Boez? Die had het heel druk met snuffelen tussen de struiken dus die had helemaal niks in de gaten. Klein sukkeltje! Want wat gebeurde er?

Cera liep te poeseren over de rand van het centrum van de Kruidentuin. Ze had heus wel gezien dat Oscar naar haar keek en deed extra haar best om zo bevallig mogelijk van paal naar paal te lopen.

De Boez, helaas, heeft geen oog voor haar schoonheid. Cera is voor hem gewoon zijn vriendinnetje, en hij vergeet dat jonge dames af en toe best een blijk van bewondering nodig hebben. En als je dus niet goed oplet en nooit eens een complimentje geeft, krijg je last van de concurrentie!

Ja, want Oscar stak zijn bewondering voor Cera niet onder stoelen of banken. En Cera vond dat natuurlijk prachtig. Vooral als die bewondering komt van een jong ventje dat er ook mag wezen. Want eerlijk is eerlijk, Oscar mag dan wel vieze gewoontes hebben en een slijmerd zijn, hij is een prachtige kater; mooi van kleur en flink van postuur.

Ja, Cera was echt onder de indruk van Oscar en vergat dat er een Boez was.....

En toen Oscar naar de rand van de tuin liep, langs de gevaarlijke verkeersweg, volgde zij hem...

Os liep duidelijk stoer te doen. Zo van: kijk eens wat ik durf en wat ik kan? Maar zijn stoerdoenerij was van korte duur. Er kwam namelijk een klein blafbeest langs, eigenlijk een kefbeest, die behoorlijk te keer ging toen hij Oscar in het oog kreeg. Os dook als een pijl uit de boog tussen de struiken. En Cera?

Die vloog de boom in....

Ja, wat nu? Brandweer bellen? Ladder halen? Nee, dat was vast niet allemaal nodig. De boom was niet zo vreselijk hoog en bovendien kan Cera heel goed springen. Als je van een flink hoog dak op een container kan springen, kun je ook wel uit deze boom op de zachte aarde springen, toch?

Dat vond Oscar tenminste ook. Het blafbeest was doorgelopen en Os was tussen de struiken vandaan gekomen. Nu stond hij onderaan de boom Cera aan te moedigen. Tenminste, dat vermoeden wij. Het kan ook zijn dat hij best wel ook de boom in wilde om Cera gezelschap te gaan houden, maar dat hij niet wist hoe.

Oscar klom zelfs een stukje tegen de stam op maar verder dan dat ging het niet. Daar stonden we dan. Wat een belachelijke situatie nu toch weer. Kom nou uit die boom, Cera!

Wel, Cera draaide alsmaar rondjes in de boom maar kon niet besluiten waar naar beneden te zakken. Wij riepen nog dat wij haar best wilden opvangen, maar daar voelde Cera niet zo voor. Omdat we toch in een impasse zaten, gingen we maar even kijken waar nu in godsnaam toch de Boez was gebleven.

Nou, die had dus alles gezien en zat een eindje verderop tussen de struiken te wachten op wat komen ging. We kregen de indruk dat hij niet veel snapte van en over de situatie, maar we kunnen ons natuurlijk vergissen. Hij leek in elk geval niet van plan om ons te komen helpen, op watvoor manier dan ook.

Ondertussen had Cera nog steeds niet kunnen besluiten waar de afdaling in te zetten. Wij werden nu toch wel een tikje ongeduldig. Bovendien begon onze camera aan te geven dat de batterij aan het leegraken was, en dat geeft altijd een hoop stress.

De Boez bleef geduldig zitten wachten. Nee, van hem hoefden we geen actie te verwachten. Misschien speelde ook mee dat hij al vanaf vroeg in de ochtend op sjouw was geweest en dat hij een beetje aan het eind van zijn Latijn was. Of van zijn Grieks, dat kan uiteraard ook. Ja, wij probeerden dus een excuus voor hem te bedenken maar dat had u natuurlijk allang door....

Eindelijk dan was Cera erin geslaagd uit de boom te komen. Wij probeerden daar een foto van te maken maar Cera was opeens zo snel dat wij haar niet konden bijhouden. Gelukkig kwam ze in de zachte aarde terecht en mankeerde ze niets. Wat een opluchting. Wel, nu dan maar terug naar de redactie? Het werd sowieso tijd om de camera op te laden.

Ja, de Boez wilde best wel naar huis. Maar Cera had andere plannen. En Oscar trouwens ook.

Arme, arme Boezelmans. Want wat gebeurde daar?


Cera had totaal geen oog voor de Boez, maar wel voor Oscar. Zij wilde hem bedanken voor zijn steun onder de boom en liep naar hem toe. De Boez wilde haar net gaan ophalen. Maar hij kwam te laat.

Want daar stonden ze al te neuzen, Cera en Oscar. De Boez kon dat niet aanzien, draaide zich om en kwam onze kant uit lopen. Ach Boez, het betekent vast allemaal niets hoor! Nou, daar was Boez het niet mee eens. Hij voelde zich behoorlijk teleurgesteld en was zelfs wat verdrietig. Tja, Oscar had zich nu eenmaal als een echte vriend gedragen terwijl jij daar tussen de struiken bleef zooien, Boez! Dus het is echt wel een beetje je eigen schuld!

Boez liep met ons mee terug naar de redactie en Cera en Oscar bleven in de Kruidentuin achter......

Maar niet voor lang hoor! Nee, nauwelijks 2 minuten later kwam Cera weer door het Poezenloket bij ons binnen en vroeg ze of ze samen met Boez brokjes mocht eten. Zou de liefde tenslotte dan toch ook bij katten door de maag gaan? In dit speciale geval hopen we dat dan maar......

Igor is thuis.....

Ja hoor, Igor is eindelijk thuis. Hij kon niet gelijk met de andere heidepoesjes bij Wilma weg omdat hij nog snotterde. Maar nu gaat het erg goed met hem. Afgelopen week werd hij ingeënt en gechipt, en vrijdag konden zijn nieuwe mensen hem eindelijk uit Hilversum ophalen.
Op de foto hierboven: Igor is een flinke eter en al behoorlijk groot gegroeid!



En zijn ogen kleuren prachtig bij het tapijt!



Nee, hij kleurt niet zo best bij de muur. Daar moeten zijn mensen echt iets aan doen, vinden wij. Wij komen graag langs met een kleuradvies, maar natuurlijk niet voor Igor maar voor de muur!

Wel, Igor moest wel een lange rit meemaken naar zijn nieuwe, definitieve mandje, maar hij gedroeg zich voorbeeldig in het wielhuis (auto dus, heh?). Hij heeft lekker op schoot liggen slapen en zo nu en dan wilde hij ook naar buiten kijken. Dat vonden de mensen in andere wielhuizen die ook in de file stonden (ja, wat wil je op vrijdagmiddag), reuze vermakelijk.
Thuis werd Igor in de huiskamer gezet met alle deuren dicht, zodat hij zich wat beschermd kon voelen. Hij was helemaal niet bang en ging gelijk in de kamer rondneuzen en op verkenning. Lotje was een beetje bang voor Igor en dook onder de tafel. Bonya kwam ook even kijken maar vond het allemaal maar niks en ging er snel weer vandoor. Caja bleef ook niet lang maar heeft wel even aan Igor's neus geroken. Nou, dat is tenminste wat. En Iwan? Iwan houdt dus niet van een afgesloten kamer en heeft derhalve nog geen kennis gemaakt met zijn verjaarscadeautje.
Igor mocht 's nachts op het mensenbed slapen, maar daar hebben we geen foto van gekregen. Verder kunnen we nog melden dat Igor vreet als een dokwerker en speelt met alles wat hij vindt en waarmee te spelen valt. Over een poosje houden wij wel een collecte voor wat nieuwe planten, hoor! Igor is voor de duvel niet bang en lijkt daarmee dus erg op zijn zusje Gizmo.
Zijn nieuwe mensen vinden hem een heerlijk jochie en zijn erg blij met hem!

En wij van het lkb heten Igor van harte welkom in de Katbladbuurt! Wij komen zeker heel gauw bij hem langs om met eigen ogen te kunnen zien hoe hij zich vermaakt in zijn nieuwe huis.
We bedanken zijn mensen voor de foto's met bericht!

9 foto's van het lkb in Galerie de Pomp.

Zoals wij u al eerder hadden gemeld, zal er een kattenkunst expositie plaatsvinden in Warmond, en wel van 10 september t/m 7 oktober a.s. Deze expositie beperkt zich niet alleen tot Galerie de Pomp, maar ook zal er werk te zien zijn in het Kunstcafé en het Oude Raadhuis, allebei eveneens gelegen rond de Pomp in het dorpscentrum van Warmond.



Wij mogen 9 van onze fraaiste foto's van het lkb ophangen in Galerie de Pomp.
Wilt u weten welke? Kijk dan in onze weekendbijlage; daar geven wij een presentatie van de 9 foto's. En wie erop staan?
Wel, natuurlijk ten eerste Cera, want zij is niet voor niets ons topmodel. Wij vertonen 3 foto's van haar.
Dan is uiteraard ook de Boez vertegenwoordigd met 2 foto's, Japekop met 1 foto, Iwan met 1 foto, Panda met 1 en Meneer Troy (van de mooie gordijnen) met 1 foto.
Het was moeilijk kiezen, dat kunnen wij u verzekeren.... Binnenkort zijn er foto's te bestellen op verschillende formaten of als ansichtkaart. Wij zullen u daar later meer informatie over geven.
Eerst maar eens naar de presentatie kijken, heh?

Jakkiebakkie!

Vandaag zagen wij Oscar van de straat zitten vreten. We weten dat hij thuis genoeg eten krijgt (met eigen ogen gezien), dus honger kan hij toch niet hebben, zou je zo denken. We waren dus erg nieuwsgierig naar wat er dan wel voor lekkers op straat kon liggen, en liepen naar hem toe.



Oscar:
Ja, sorry hoor! Maar iemand heeft zich op deze plek ontdaan van zijn brokjes. Ja, u kunt het ook braaksel noemen als u wilt, maar mij maakt dat dus niks uit. Nee, de brokjes waren van uitstekende kwaliteit en weer heel anders dan de brokjes die ik thuis krijg, dus ik kan het gewoon niet laten. Nee, zulk kostelijk voedsel kun je niet laten liggen, heh?




Oh, uw vindt het vies? Ah, voornamelijk omdat ze reeds plat waren getrapt, die brokjes? Wel, dat maakt mij dus niks uit. Nee, ik geef er ook niet om dat deze brokjes al werden gekauwd door iemand anders en ze ook al een traject in het spijsverteringskanaal hebben gevolgd. De geur zit er nog aan en ze waren nog niet verteerd, en derhalve zijn ze best nog te eten. Het is trouwens ook beter voor het milieu dat ik dit voedsel, wat nog in uitstekende staat verkeert, wegwerk. Er is namelijk al afval genoeg, niet? Ja, daarom controleer ik inderdaad ook regelmatig de vuilniszakken die op straat worden gezet. Zoals laatst ja, dat heeft u nog op de foto gezet, is het niet? Daar ging het om een blikje waar nog een restje tonijn in zat. Erg smakelijk inderdaad, die tonijn. Maar dit is dus ook niet vies.




Nee, ik weet niet wie dit heeft uitgespuugd, maar dat het hier gaat om verspilling van goed voedsel is duidelijk. Wel, u kunt het onsmakelijk vinden maar ik geniet ervan. En als u er niet tegen kan dat ik het braaksel van iemand anders opeet, moet u maar gauw doorlopen.
Ah, u zegt dat er in de Hoftuin ook nog wat ligt? Weet u toevallig van watvoor merk? Nee, het doet er eigenlijk niet toe uit welke verpakking het komt, maar erg bedankt voor de tip en ik kan u verzekeren dat ik straks daar even ga kijken. In de Hoftuin ja. Nee, u hoeft niet met mij mee te lopen. De Poort door en direct links? Ja, dank u wel, ik vind het wel.....

Felle, koude wind.

In de Kruidentuin kwam Charli klagend naar ons toe. Hij had niemand om mee te klooien of zooien. Natuurlijk had wij medelijden met hem, en spraken hem vriendelijk toe. Ach, wat was hij toch zielig. En dat er nou niemand anders in de Kruidentuin was om hem gezelschap te houden!



Nou, er was dus wel iemand. Maar met die "wapwow" wou Charli niet optrekken. Nou ja! Als het zo hard waait, kun je niet verwachten dat alles maar op straat rondsliert. Nee, wie verstandig is zit lekker binnen. Dus je kunt nu niet zo kieskeurig zijn! Toch, Charli?
Wel, dan moesten wij maar eens omkijken en zien wie Charli bedoelde....



Oh. Juist ja. Nee, met deze Pestkop valt inderdaad niet te zooien of iets dergelijks. Bel de Franskat is niet tot zooien of klooien in staat, hij weet alleen maar hoe hij anderen moet dwarszitten en pesten. Nee, dan snappen wij je, Charli!
Maar wat is hij toch mager, heh? Die Bel dan. Hij heeft het zeker erg druk gehad tijdens zijn vakantie.



Bel had geen zin om ons daarover wijzer te maken. Hij zat naar Charli te loeren die overigens geen krimp gaf. Nee, Charli lijkt erg veel op zijn broer Japekoppie. Als het even niet hoeft, wordt er dus niet geknokt of gemept. Confrontaties ga je uit de weg, en helemaal als je elkaar tegenkomt in gebied waar je het geen van beiden voor het zeggen hebt. Hoewel, Bel denkt altijd dat hij overal de baas is!
Maar nu hield hij zich rustig. Wellicht omdat Charli zo onverschillig bleef en niet van plan was om voor Bel weg te vluchten.




Omdat er dus niks te pesten viel, verdween Bel de Franskat tussen de Nepeta. Ja, die bloeit nog steeds en groeit maar door en door. (Misschien moeten wij maar eens stiekem een polletje op de schop nemen en verplaatsen naar onze geveltuin. Maar dit terzijde.)

Ja Bel, je bent brutaal, stout, een pestkop etcetera, maar je mag er qua uiterlijk best wezen. En je doet het heel goed op de foto. Wat een prachtige ogen toch!
Afijn, wij hadden al een aardig rondje gelopen zonder jas aan, en dat kan echt niet meer met de huidige buitentemperatuur, vooral niet als het zo hard waait. We besloten daarom Bel maar gewoon Bel te laten en vertrokken naar de redactie, met Charli in ons kielzog.

Ja Charl, je raam staat open en je kattenluik vast ook. Je kunt dus zo naar binnen als je dat zou willen. Nee, met ons ga je niet mee. Dan wordt je moeder (T. Troy) weer niet goed en daar hebben we even geen zin in.

Wij gingen naar binnen en lieten Charli achter op straat. Wel flink overigens van hem om toch met die felle, koude wind naar buiten te gaan. Nee, dan die van ons. Die lagen natuurlijk weer boven op het dekbed. En dat terwijl het een gewone werkdag was en ze geacht werden op reportage te gaan!

We moeten ze maar weer eens streng toespreken. Hoewel, niet te streng natuurlijk want anders gaan ze vast en zeker weer in staking. Moeilijk hoor, de omgang met haarfabrieken......

Privacy...

Vlinder:
Nee mevrouw Katblad, ik zag u niet en wil u ook niet zien. Maar omdat u daar nu toch staat, zou ik u willen verzoeken afstand te houden. Ja, u dient mijn privacy te respecteren en bovendien zit ik nog net binnen en heeft u hier niks te zoeken. Moet ik nog meer redenen opsommen? Nee, dat dacht ik ook.
Nee, ik kom beslist niet naar buiten en zeker niet om u te plezieren. Omdat het mij te hard waait inderdaad. Wel, ik had toch de behoefte aan een frisse neus en vandaar dat ik hier dus zit.
Mevrouw Katblad, nog 1 stap dichterbij en ik ben weg. Ja, het lijkt me het beste dat u nu doorloopt. U heeft uw foto en dus kan er niets meer zijn dat u hier houdt.



Het moet toch niet gekker worden. Zit je eens rustig in je raamkozijn, komt dat mens weer langs met haar camera. Ik zie haar best nog wel dralen, maar ik kijk niet naar haar want anders gaat ze hier nooit weg. Nog twee stappen en dan is ze de hoek om. Nou, ze neemt wel haar tijd......

Presentatie

Op zaterdag 12 september a.s. mogen wij om 16.00 uur een expositie openen in Warmond. De kunstwerken die tentoongesteld zullen worden zullen uiteraard als onderwerp "katten" hebben. Tijdens deze expositie laten wij bovenstaande presentatie zien, maar u heeft, als katbladlezer, uiteraard de primeur. En misschien heeft u zelfs wel op- of aanmerkingen!

Meer informatie over de expositie zullen wij u nog in de weekendbijlage geven. Wij zijn van mening dat elke echte kattenliefhebber zeker naar deze expositie moet gaan kijken!

Dakgevecht, deel 1 (totaal 4 deeltjes)

Er klonk een vreselijk katten-kabaal daar op dat dak, dus wat doe je dan als kattenjournalist? Juist, je pakt je camera en gaat bliksemsnel de trap op om te kijken wat er aan de hand is. Eerst maar even door het raam kijken. Daar zagen we Simba, ineengedoken, en Japekop, vast van plan om Simba van ons dak te jagen. Er werd behoorlijk gescholden trouwens...



Simba ging maar een eindje verderop. Wij herinnerden ons opeens dat er ook een filmoptie op onze camera zit, dus werden de knoppen omgezet. Daar wij uit het raam hingen en op het wat wiebelige bed zaten, zwaait de camera wat heen en weer, waarvoor onze excuses. Verder moeten wij u, voor u de korte filmpjes bekijkt, even waarschuwen voor het mogelijk gevaarlijke effect van de door de katten geproduceerde geluiden op uw eigen haarfabrieken.....

Dit ging dus zo een tijdje door. Omdat de rand van de vensterbank in onze armen sneed, besloten wij van positie te veranderen en stapten we door een zijdeur het platte dak op.
Om technische redenen hebben wij de filmpjes in aparte berichten moeten plaatsen, wat dus betekent dat u nu, om te weten hoe het verder ging, naar deel 2 moet kijken (in het bericht hieronder dus....).

Het dakgevecht, deel 2

Dit is wel een heel kort filmpje, en dat komt doordat wij van schrik op het verkeerde knopje drukten.... Wilt u nog steeds weten hoe het verder ging, dan kunt u de volgende delen ook nog bekijken.

Het dakgevecht, deel 3

Voordat wij verder filmden, moesten wij natuurlijk vastleggen dat er ook publiek was. Dit is buurkat Charli die niets van het gevecht wil missen en dus, toen wij hem riepen, niet reageerde.
In onderstaand 3e filmpje, ziet u niet veel spektakel. Japekop heeft Simba in de tang en er wordt aardig wat gedreigd over en weer met stembanden en staarten.

Het dakgevecht, (het laatste) deel 4

Nog een toeschouwer. Het is Kaija die eveneens niet van het raam weg te slaan is.
Over onderstaand laatste filmpje het volgende:
het lijkt alsof er in slowmotion is opgenomen, maar dat is dus niet zo. Japekop (we hebben u al eens gemeld dat hij geen vechtjas is) heeft besloten dat het zo genoeg is geweest, en heeft zich omgedraaid om naar huis terug te gaan. Zij bewegingen zijn tergend langzaam en hij is super geconcentreerd en op zijn hoede. Hij vertrouwt Simba voor geen cent en dat is ons inziens ook helemaal terecht. In elk geval moet het voor Simba duidelijk zijn dat hij niet welkom is in de buurt van ons slaapkamerraam of onze keukenkoepel. Wij hopen dat hij zich dat, de volgende keer wanneer hij zijn eigen raam uitstapt, goed realiseert.
Wij hebben trouwens verschillende delen van de filmpjes moeten wegsnijden omdat de hele voorstelling verschrikkelijk lang duurde. Wij hebben zeker meer dan een kwartier in de koude wind gestaan. Bovendien waren de beelden waarop toch niks gebeurde niet zo interessant, meenden wij. Hieronder dus het laatste deeltje.

Vergunninghoudster.

Luna:
Jazeker, ik heb een vergunning voor het parkeren in deze straat, maar daar hadden we het al eens over gehad. En omdat het wielhuis momenteel niet beschikbaar is, moet ik het doen met dit tweewielgeval. Ja, een groot zadel, dus dat is gunstig inderdaad, maar ik kan maar slecht mijn draai vinden.



Het is even wennen ja, zo'n zadel. Mijn wielhuis heeft een groot dak met balustrade, en dat geeft een zeker gevoel van veiligheid. Ja, alsdat je daar niet zo makkelijk vanaf kan donderen dus. Maar dit is andere koek. Geen bescherming, niks om je aan vast te houden. Wel zachter dan zo'n wielhuisdak ja, daar heeft u gelijk in.



Ik geloof dat ik nu de juiste houding heb gevonden. Ja, misschien lukt het me zelfs om in deze houding een kleine dut te doen, maar dan heb ik wel graag dat u doorloopt, anders gaat het niet lukken. Het klopt inderdaad dat ik u nog steeds niet helemaal vertrouw, maar volgens mij is dat wederzijds, niet? Ja, ik heb goede redenen om u niet te vertrouwen. Wel, u heeft laatst mijn kippenbot afgepakt en dus weet je maar nooit wat u nu weer in uw hoofd heeft gehaald om mijn leven te verpesten. Ach, we gaan het nu toch niet hebben over die ene keer dat ik u een bescheiden mep heb gegeven, heh? Nee, dat was een onbeduidend klapje op uw hand en het verbaast me dat u dat hebt onthouden. Ja, ik hou er nu eenmaal niet van als mensen te dichtbij komen. Omdat je maar nooit weet, inderdaad, wat u zegt.

Wel, nu we onze wederzijdse grieven hebben uitgesproken.... Zou het misschien mogelijk zijn om mij nu met rust te laten zodat ik wellicht kan beginnen aan mijn dutje? U heeft vast nog wel meer te doen dan hier rondhangen met die camera, niet? Dat dacht ik ook. Goed, dan is dat ook weer duidelijk en dan gaat u nu gewoon leuk weer verderop. Nee, geen foto's meer, het is mooi geweest zo. Ja, mijn vergunning wordt het volgende kwartaal gewoon automatisch weer verlengd, maakt u zich daar maar niet druk om. Ajuus dus. Ja.

Ik slaap.

Storm:
Komt u mij iets lekkers brengen? Nee? In dat geval blijf ik dus gewoon doorslapen. Nee, dan heb ik u niet gezien en trek ik mij niets van u aan. Ik word alleen wakker voor een bakje met Gourmet of iets anders uit een blikje.




Staat u daar nu nog? Ja, ik lig hier best lekker. En ik sliep dus ook lekker tot u kwam. Ja, ik ben wakker geworden door uw geklets, en normaal gesproken vind ik het best gezellig om met u een praatje te maken, maar nu dus even niet. Omdat ik lig te slapen, inderdaad. Heeft u iets belangrijks te melden? Nou dan. In dat geval dus, als u het niet erg vind, ga ik door met slapen.

Nee, u kan me wat. Geen lekker hapje, dan ook geen leuk gesprek, nee. Ja, als u nu doorloopt, dan is het allemaal weer zoals het wezen moet. Dan wil ik desnoods ook wel vergeten dat u mij voor niets heeft wakker gemaakt. Nee, mijn ogen doe ik niet meer open. Omdat ik verder ben gaan slapen ja, en u dus ook niet meer wens te zien. Ja, u ook nog een fijne dag.....

Verdrietig.....

Cera:
Dag mevrouw Katblad. Ja, ik lig hier wel lekker. In het zonnetje heh? Nee, beter kan inderdaad niet. Ja, het klopt dat ik niet zo vrolijk ben.



Ja, lekker als u mij kriebelt over mijn vacht. U mag daar best nog even mee door gaan want het doet me erg goed. Kan ik iets met u bespreken? Gaat u dan maar erbij zitten want wat ik te vertellen heb is niet zo leuk. Ja, ik ben er zelfs een beetje verdrietig door.



Zit u goed?
Wel, ik heb mijn mensen horen spreken over verhuizen. Ja, ik ben zelf ook, net als u, zeer geschokt. Nee, natuurlijk wil ik hier niet weg. Dat kan toch helemaal niet? Ik bedoel, ik zou de Boez niet kunnen missen! Hij is mijn allerbeste vriendje en ik zou het niet kunnen verdragen hem nooit meer te zien, nee.



Kijk, daar ligt hij. Ja, hij is nooit echt ver weg, mijn Boez. We zijn heel veel samen en hij is de enige jongen hier in de buurt die mij niet pest. Ja, natuurlijk hebben we wel eens wat onenigheid. Dat is als hij een beetje te ruw met me is. Ja, dan speelt hij te enthousiast en dan is hij te wild en dan doet hij mij een beetje pijn. Maar als ik hem daar met een kreetje op heb gewezen of hem een pets heb gegeven, doet hij weer normaal en dan spelen we gewoon weer verder.

Ja, ik vind de Boez erg lief, ja.

Maar ik kom ook altijd graag bij u, op de redactie. En ik ben erg trots op mijn baan als topmodel bij u, maar dat weet u natuurlijk wel. En u bent op uw beurt erg tevreden over mij, is het niet? U zou mij ook vreselijk missen als ik hier niet meer woon, toch? Ja, dat dacht ik al.

Wel, alles bij elkaar maakt dat ik me dus verdrietig voel. Wilt u mij nog even dooraaien alstublieft? Dank u.

Ja, ik zie dat het u ook verdrietig maakt. Zo is het leven, zegt u? Nee, ik wil niet dat het leven zo gaat. Ik wil geen afscheid nemen maar hier blijven. Ja, ondanks Storm, Zwarte Gijs en Bel de Franskat. Wie weet wonen er in die nieuwe straat wel nog meer pestkoppen, heh? Dus met zo'n verhuizing zou ik vast en zeker niet geholpen zijn.

Ja, graag nog even op mijn buik, als ik u niet ophoud tenminste. Maar ik ben blij dat ik mijn verhaal even aan u kwijt kon. Ja, erg jammer dat ik u nu ook verdrietig heb gemaakt inderdaad. Maar misschien gaat het wel allemaal niet door en dan zij we beiden voor niets verdrietig aan het wezen. Nee, laten we maar niet teveel vooruit kijken en de dingen nemen zoals ze komen, ja.

Dank u wel voor uw aandacht. Nee, ik blijf hier denk ik nog wel even liggen. Ik zie de Boez niet meer; heeft u hem zien weggaan? Hij zou ons gesprekje toch niet gehoord hebben, heh? Nee, het zou jammer zijn als hij nu ook verdrietig was geworden, dat was de bedoeling niet. Mag ik u vragen ons gesprek voorlopig nog even geheim te houden? Nee, de anderen hoeven het nog niet te weten. Anders gaan ze me misschien nog wel harder pesten, ja. Goed ja, dat is dan afgesproken. Waarschuwt u me even als uw jongens straks klaar zijn met eten? Ja, dan kom ik graag weer even kijken of ze hun bakjes wel goed hebben leeggeten. Dag mevrouw Katblad, tot later dan maar weer, heh?