Met Cera op pad

Cera was niet lang onder de indruk van de meppartij van Rooie Gijs en stond te popelen om met de fotograaf en cursusleidster op verkenning te gaan. Zoals gewoonlijk werd eerst de Kruidentuin aangedaan.




Daar zat Siep een beetje chagrijnig te zijn achter het raam. Eigenlijk geen wonder, want het was toch een schitterende dag en dan zal je maar binnen moeten zitten! Pech gehad Siep!



Een raam verder zien we Rowan. Wat wordt deze jongen groot!

Op dezelfde sofa zien we Tamsin languit in de zon liggen. Of is het nu Thimo? Ach, wij kunnen het verschil niet zien. In elk geval was het 1 van de 2.

Cera vond al dat gefotografeer maar niks. In plaats van de tuin te verkennen, vlijde ze zich neder op het plaveisel en wachtte daar geduldig tot de fotograaf klaar was. De cursusleidster was niet blij met dit initiatiefloze gedrag. Een verkenner moet verkennen en er niet bij gaan liggen als de fotograaf even met iets anders bezig is.

Want er waren mooie plaatjes te schieten, daar in die tuin! Deze besjes bijvoorbeeld!

Of het ongedierte in de lavas oftewel maggiekruid. Je zal het maar in je soep krijgen....

Cera stond erbij en keek er naar. Maar verkennen ho maar!

We gingen verder de parallelstraat in. Geel gebied ja. Zoek als u wilt maar op op de kaart, helemaal onderaan deze blog. En ja, de Campanula bloeit nog steeds!

In de steeg lag Pim voor het kattenluik van Storm. Storm zelf was nergens te bekennen. Wachtte Pim op de thuiskomst van zijn makker? Of juist op zijn komst naar buiten, om samen te gaan zooien op straat? Of zat Pim gewoon weer eens een beetje depressief te wezen?

In elk geval was zijn aanwezigheid er de reden van dat Cera niet door de steeg naar de katbladstraat wilde lopen. Fraaie boel want nu moesten we of terug, of de parallelstraat helemaal uitlopen en dan langs het gevaarlijke water. We kozen voor het laatste. Dat bleek een goede keuze want daar werd het pas echt spannend! (Wordt vervolgd.)

Rooie Gijs ramt Cera van dak

Vanochtend werd de katbladstraat weer eens opgeschrikt door een luid gekrijs en hulpgeroep. Wat was er aan de hand? Cera, lekker zittend op het garagedak en zich van geen kwaad bewust, was aangevallen door Rooie Gijs. Cera, die geen kant meer opkon, werd vakkundig door R. Gijs van het dak afgeslagen waardoor zij al schreeuwend met een klap op een container terecht kwam en van daar op straat buitelde.


Rooie Gijs kijkt Cera na. Deze laatste vlucht naar het poezenloket dat helaas gesloten is omdat mevrouw Troy haar dutje doet en de Boez niet naar buiten mag ontsnappen.



Als Gijs in de gaten heeft dat Cera niet verder is gevlucht dan naar de overkant van de straat, gaat hij er maar eens lekker bij liggen. Stel je voor dat zij het lef heeft om terug te komen op het dak, heh?

Cera dus voor het gesloten poezenloket. Er staat nog een voerbakje met wat uitgedroogde etensrestjes, maar Cera eet zo ongeveer alles als zij net een traumaatje heeft opgelopen, dus onder toeziend oog van de Boez, werkt zij de droge snippertjes naar binnen.

Als de restjes weggewerkt zijn, keert zij terug op straat, maar kijkt wel goed om zich heen. Stel je voor dat Rooie Gijs nog steeds op de loer zit? Je kan maar beter voorzichting zijn. Dan huppelt zij naar de fotograaf van het LKB toe en stelt voor om even een verkenningstochtje te gaan maken. Ja, want Cera oefent nog steeds voor haar Verkennersdiploma A! De fotograaf heeft daar wel oren naar want Japekop heeft een vrije dag genomen dus komt het eigenlijk wel goed uit dat Cera mee wil. (Wordt vervolgd.)

Mislukte druivenoogst

De met veel liefde verzorgde druivenrank van het LKB heeft niet opgebracht wat wij ervan hadden verwacht. De druiven zijn weliswaar blauw gekleurd, maar zijn al begonnen uit te drogen voordat ze echt op smaak zijn gekomen. Helaas voor de redactie deze winter dus geen volle wijnvaten.


Wel hoorden wij van een overbuur dat een dame met rollator 2 keer langs is gekomen om haar blauwe boodschappenmandje te vullen met de nog wat mooiere trosjes. Toen zij daarop werd aangesproken, bleek zij best nog goed ter been te zijn; ze ging er in rap tempo, met rollatormandje vol, vandoor.

De spinnenoogst is wel de moeite waard dit jaar, doch die blieven wij niet. We gaan dus een zware winter tegemoet. Mocht u nu tranen in uw ogen hebben gekregen en diep medelijden met ons hebben, dan zijn donaties in de vorm van een doosje wijn natuurlijk altijd welkom....

De 5000ste

Onze 5000ste bezoeker kwam gisteravond uit de UK. Dat was niet een van onze vaste bezoekers.
Nummer 5001 kwam uit Japan (daar kunnen we ook niets mee dus) maar nr. 5002 kwam uit Leiden! Hij/zij bezocht onze blog/krant om 22.58 uur, heeft als operating systeem Microsoft WinXP en surft over de kabel van Casema. Wie is dit geweest???? Meldt u a.u.b. per e-mail aan
annemkemp@zonnet.nl

Wie wordt 5000ste bezoeker?

Wij verwachten morgen, donderdag 9 oktober, de 5000ste bezoeker van het Leidsch Katblad. Maar om te ontdekken wie dat wordt, hebben wij wel uw hulp nodig! Wij kunnen via de sitemeter zien in welke stad de bezoekers wonen, van welke provider zij gebruik maken en op welke tijd zij ons blad(blog) bezochten.
Morgenavond maken wij deze gegevens bekend. En dan hopen wij dat de 5000ste contact met ons wil opnemen! De "prijs" zal bestaan uit een aardige verrassing. Let goed op: misschien bent u wel onze 5000ste bezoeker!!!

Als de Boez slaapt....

Als de Boez slaapt, lopen wij op kousenvoeten door de kamer. Willen wij hem in geen geval wakker maken....


Als de Boez slaapt, gaan wij heel zachtjes aan de slag. Wij verzamelen in stilte de door de kamer verspreide kattenbrokjes. En doen al zijn speelgoed weer in zijn mandje terug.


Wij vegen met zachte veger al het kattengrit naast de kattenbakken bijelkaar. En wij plegen fluisterend overleg.

Als de Boez slaapt, genieten wij van onze rust. Schrijven wij onze stukjes voor het katblad. Bekijken wij zijn foto's.

Bestuderen wij zijn mooie, aandoenlijke kleine koppie, en moeten wij ons beheersen geen kusjes op zijn witte wangetjes te geven. Krijgen wij een brok in onze keel.....

Als de Boez slaapt, is hij op zijn aller, allerliefst.

SSSSttt! Kleine Boezelmans slaapt. En de kamer is net weer zo mooi opgeruimd! Sstt......

Het onderhoud

Japekoppie had al een tijdje zitten zeuren om naar buiten te mogen, en wij vermoedden dat Cera - die al een tijdje voor ons kantoor had heen en weer gelopen - daar de oorzaak van was. Afijn, wij laten het Aapje, onze sterverslaggever, naar buiten en geven hem de opdracht mee op straat nieuws te vergaren. Hij werkt immers voor het katblad, niet? En met alleen een vleeskeurinkje af en toe kun je echt niet al die brokjes en andere lekkernijen verdienen. Laat staan je kattengrit.


Mevrouw Troy echter, in functie als receptioniste dus zittend in het raamkozijn bij het poezenloket, vindt het juist op dit moment nodig om Cera uit te nodigen voor een ernstig gesprek onder vier ogen, en Cera kan dat haar a.s. schoonmoeder uiteraard niet weigeren. Dus Cera meldt zich gedwee bij het loket terwijl haar verloofde smachtend op straat op haar wacht. Ja, mevrouw Troy kiest haar momenten wel uit! Wij hopen dat moederlief niet de boze schoonmoeder gaat uithangen! Maar wij vrezen het ergste....


Japekoppie, al helemaal klaar voor een gezellige wandeling met zijn verloofde, begrijpt dat hij het gesprek niet mag bijwonen en dat de wandeling even uitgesteld moet worden. Hij besluit er maar bij te gaan zitten en te wachten op zijn geliefde. Ongerust kijkt hij naar de twee dames in het raamkozijn. Wat heeft zijn moeder zijn verloofde te vertellen? Is zijn ongerustheid terecht? Is er nog een toekomst voor hem en Cera? Of staat zijn moeder op het punt het voorgoed voor hem te verknallen?


Mevrouw Troy kijkt erg streng. Maar Cera lijkt niet onder de indruk. Wat wordt hier besproken? Gaat het over de bruidsschat? Komt Cera's eerdere relatie ter sprake? Of bespreken zij de verbreking van de verloving?


Japekop is wat hoger gaan zitten. Zo kan hij zijn moeder en verloofde beter in de gaten houden. Hij lijkt ons een beetje bozig worden maar wij kunnen ons vergissen. Staat hij toe dat zijn lief door zijn moeder zo bestookt wordt met vragen en haar wellicht poogt te intimideren?


Terug naar het raamkozijn. Daar zien wij hoe Cera nu toch wel erg verschrikt kijkt. Schoonma Troy lijkt aan de winnende hand. De oude dame lijkt zelfverzekerd en vastbesloten. Wij zijn erg benieuwd hoe dit gaat aflopen.


Japekoppie is afgehaakt. Hij toont nu openlijk zijn verveling en zit breeduit te gapen. Het valt ons plots op hoe een grote muil hij eigenlijk wel niet heeft. Maar dit terzijde. Uiterst rechts op de foto ziet u overigens een afgevallen druif. De druif behoort trouwens blauw te zijn maar door gebrek aan zon is hij nog tamelijk groen. De rest van de druiven zijn ook niet eetbaar. Maar ook dit terzijde. Wij laten ons verder niet afleiden en gaan terug naar de raamscene.


Nu lijkt het of Cera enigszins op haar neus kijkt. En verder lijkt het of mevrouw Troy het gesprek als beeindigd beschouwt. Wij verwachten nu ieder moment het vertrek van Cera, een wanhopige Japekoppie en een genoegzame blik van een (schoon-)moeder te zien. Maar dan gebeurt er iets wat niemand had verwacht!


Cera ziet de baas van de redactie en zet een keel op. Zij eist de herinvoering van de voedselpakketten en de opening van het poezenloket. En of wij wel hier en nu willen beginnen met de uitreiking van enige snoepjes. Jawel, die uit het paarse doosje......
Wij zijn met stomheid geslagen en staan met onze mond vol tanden. Wij snappen niets meer van wat hier in ons raamkozijn is voorgevallen en zoeken met onze camera Japekoppie om zijn reactie te zien op deze onverwachte wending.


Japekop echter was het wachten moe en is in zijn eentje op pad gegaan. Hij heeft zojuist het wielhuis van zijn mens gemarkeerd en loert de straat af naar vermaak of nieuws. Realiseert hij zich eindelijk dat zijn baantje niet alleen maar uit luieren bestaat? Beseft hij dat er toch niet valt te strijden tegen het vrouwlijk geslacht? Of heeft hij besloten om maar gewoon zijn eigen weg te gaan en zich van niets en niemand meer wat aan te trekken?
Wij keren ons om en zoeken steun bij een nog onschuldig, klein Boezeltje...


Doch deze heeft nergens wat van gemerkt en slaapt de slaap der onschuldigen. Op het Leidsch Dagblad overigens, maar dat is een onbelangrijk detail.

Peettante maakt portret van Boezelmans

In het begin wilde de Boez zo graag meehelpen bij het vervaardigen van zijn eigen portret! Dat was natuurlijk niet zo handig, maar Peettante Marian ging stug door. En toen de Boez eindelijk moe was geworden van zijn geklooi, kon peettante nog even hard doorwerken..... Een kort diaverslag van het geheel, met grote dank aan Peettante Marian!

Kan ik best....

Boezelmans:
Hee! Water! Wil ik wel onderzoeken ja. Moet op rand klimmen.


Nou heb ze klep dichtedaan! Kan ik best wel openkrijgen. Wacht maar. Effe kijken.

Klep moet open kunnen. Nader onderzoeken. Kan je best Boez! Effe kijken nog.

Snap 't niet. Nog effe kijken. Moet toch open kunnen! Andere kant proberen?

Moet open. Heb zelf gezien dat 't kan. Net nog open geweest. Goed kijken nog.

Kan opening niet vinden! Kan niet open krijgen! Moet opgeven....

Hee! Muurversiersel. Schilderijtjes. Kan ik best wel bij. Effe kijken.

Wachten op het avondmaal....

Tokkie Troy:
Bij ons bepaalt mijn zoon Japekoppie wanneer het etenstijd is. Tenminste, zo lijkt het wel. Hij komt dan met zekere tred door het raam naar binnen of per trap naar beneden, al naar gelang het seizoen, en loopt vervolgens al roepende de keuken in. Wat hij roept? Wel, "Ik heb honger", "Komt er nog wat van", "Het is hoog tijd, ik weet het zeker" enz. Als ons mens niet gauw genoeg reageert, wordt zijn roepen sterker. Ja, dat is voor mij het sein om ook maar eens naar beneden te gaan, want bij het uitserveren van het eten ben ik graag aanwezig. Nee, ik loop nooit zo hard omdat ik weet dat er eerst nog schone voerbakjes gepakt moeten worden, een blikje uitgekozen, een vorkje gepakt etc. Pas als ik de psjht van het dekseltje van het blikje heb gehoord, weet ik dat ik voort moet maken. Nee, dan wordt het voer eerst nog verdeeld over de drie bakjes.


Hier is ons mens nog bezig met rommelen in de keukenla. Die kleine weet nog niet precies de volgorde van de handelingen maar wel dat hij zenuwachtig moet worden. Dat heeft hij van mijn zoon geleerd, dat nerveuze gedoe rond etenstijd ja. Ze bieden aardig tegenelkaar op. Nee, ik ga erbij zitten. Ik weet dat het eten eraan komt en maak mij verder niet druk. Mijn zoon en pleegkleinzoon (Japekop en de Boez - red.) zitten elkaar aardig dwars terwijl het diner wordt voorbereid. De kleine daagt zijn Pleegoom uit en Pleegoom kan dat niet hebben. Er worden heel wat petsen uitgedeeld in de keuken inderdaad.

Tja, het duurt ook ietsje langer dan voorheen, dat eten in de bakjes doen. Dat komt omdat eerst altijd twee bakjes gevuld werden met elk 1/3 uit het blikje. En dan deed het er niet toe of er iets meer of iets minder dan 1/3 in het blikje achterbleef. Dat werd dan weer gebruikt als bijvoorbeeld troosthap voor Pim als hij weer eens in de regen buiten zat. Voor ons raam ja, want daar kan ons mens dus niet tegen, een natte Pim met grote huil-honger-ogen voor het raam. Maar goed, tegenwoordig moet het hele blikje dus worden verdeeld over drie bakjes. En dat moet met grote zorgvuldigheid gebeuren, vindt ons mens, want zij wil dus niemand tekort doen en voorkomen dat zij wordt beschuldigd van partijdigheid of iets wat daar naar riekt. Ja, ik heb daar het volste begrip voor en wacht dus geduldig tot zij bepaald heeft of de verdeling naar wens en in alle eerlijkheid heeft plaatsgevonden. Nee, zij weegt de porties niet want dat gaat zelfs haar te ver en bovendien zou Japekop echt niet zolang kunnen wachten. En we moeten toch wel rekening houden met mijn zoon vanwege zijn maaggeschiedenisje, snapt u?

Kijk, hier dreigt Japekop al met weglopen. Ja, weer onenigheid met die kleine inderdaad. Nee, de Boez gaat echt niet uit de weg en daar Japekop niet tegen zijn verlies kan, vertrekt hij tenslotte dus zelf maar. Loopt gewoon weer de keuken uit ja, en gaat mokkend naar boven. Zonder eten dus heh? En dat is dus zeer ongewenst want hij moet regelmatig een hapje eten. Voor zijn maag ja.

De Boez doet soms een poging de koelkast te bereiken, maar dat is hem nog slechts 1 keer gelukt via de deur van de vriezer. Koelkast stond open ja, en Boez had al een pakje salami aan zijn nageltje hangen.

Wel, om Japekop dus terug in de keuken te halen, pakt ons mens die kleine in zijn lurven en zet hem hoog.

Bij de basilicum ja. Nee, daar eet die kleine niet van. Als het meezit, komt Japekop dan weer terug de keuken in, zet ons mens het voer voor ons tweeen op de grond en krijgt die kleine zijn bakje op het aanrecht.

Nee, dit is niet het aanrecht maar gewoon een leuke foto van die kleine, vandaar.

Tijdens al dat gedoe en de verwarring daaromtrent, blijf ik dus gewoon zitten wachten tot ons mens alles heeft geregeld. Tot noch toe heb ik altijd mijn eten gekregen, dus waarom zou dat na veertien jaar dan opeens misgaan heh? Nee, ik heb het volste vertrouwen in watvoor procedure dan ook en zorg er gewoon voor dat ik altijd het eerst mijn bakje leegheb. Ja, want als de bakjes eten eenmaal zijn neergezet, is het ieder voor zich natuurlijk. En als ik de kans krijg, zorg ik ervoor dat alle bakjes tenslotte afwasklaar in de vaatwasser kunnen worden gezet, want ik hou er niet van als er kostbaar voedsel moet worden weggegooid. En Pim en Cera moeten maar voor zichzelf zorgen, vindt u ook niet?