Het laatste stukje...

De redactiekatten hebben reeds hun eten gekregen en naar binnen gewerkt. Verder staan er ook nog brokjes; die staan er altijd. Maar als de hoofdredacteur een stukje gaat eten, is de belangstelling altijd groot. Vooral als er vlees op het bord ligt. En de poezen mogen op tafel komen, tenzij er een tafelkleed op ligt. Tja, er ligt nu geen tafelkleed, dus.....



Mevrouw Troy kan zich niet beheersen. Als wij even naar de keuken lopen, wil zij kost wat kost de geur opschuiven van het laatste stukje vlees. Zij weet dat zij er niet aan mag komen, maar likt toch stiekem even aan het bord. Wij zien dat en krijsen: NEE!



Mevrouw Troy trekt zich terug. Japekop is totaal gebiologeerd door het stukje vlees. Hij is bang dat het zal verdwijnen. Die angst is niet ongegrond want wij zijn naar de tafel teruggekeerd. En wij vinden het zelf ook bijzonder lekker, dat vlees.

De Boez is er ook bij komen liggen. Hij vertoont nooit bedelgedrag. Hij speelt liever buiten met zijn vriendinnetje, of binnen met zijn muisjes. Maar nu de andere twee zo nerveus bij het bord zitten te doen, is hij ook op de tafel gesprongen. Hij houdt echter wel afstand.

Hoewel, wij hebben het dus mis. Boez komt ook naar het bord toe om de geur op te snuiven.

Wij besluiten niet egoistisch te zijn en schrapen het laagje paneer met kruiden van het vlees af. Dan snijden we ons laatste stukje aan fliebertjes. Ze moeten allemaal evenveel krijgen. Mevrouw Troy is erg mager, Japekop valt altijd zoveel af in de zomer en dat is nu goed zichtbaar, en de Boez moet nog groeien. Dat maakt dat wij niemand kunnen voortrekken, zelfs niet in het geniep.

Japekop houdt de boel goed in de gaten. Mevrouw Troy is inmiddels aan de andere kant van het bord gaan staan en de Boez is op een stoel naast ons gaan zitten. We kijken tevreden toe als even later de redactiekatten zitten te smikkelen, en roepen hard AUW als Japekop in zijn gulzigheid weer eens in onze vingers bijt. Ja, dat heb je nu eenmaal met uitdelen van fliebertjes....

Moeten katten binnen blijven?

Voor Harremans.
Harremans heeft een duif opgegeten. Veel tweevoeters vinden dat heel erg, terwijl alle tweevoeters in de stad hopen dat haarfabrieken meeuwen opeten. Maar die zijn te groot! En ook niet lekker. Mensen eten wel duiven, maar geen meeuwen. Een duifje met knoflook is goed te pruimen, maar een meeuw is tranig. Als dat niet zo was zouden er geen meeuwen lekker vuilniszakken opentrekken, dan waren ze al lang opgegeten door de tweepoters! Geef zo een meeuw eens ongelijk, afgelopen vrijdag zag ik in mijn straat een opengereten vuilniszak en daar kwamen volle broodzakken van een niet nader te noemen grootgrutter uit Zaandam uit! Maar Harremans, ik hoop dat je van je duifje hebt genoten.

Ooit ging ik naar de Biesbosch, bevers kijken. Bij Rotterdam zag ik een doodgereden groot rood dier liggen. Te groot voor een kat, maar geen kleur van een hond. Een vos dus. Dat fascineerde mij. Toevallig stond er die week een stuk in de Volkskrant, die haarfabrieken beschuldigde van het massaal uitmoorden van vogels. Helemaal niet waar!!!! Ik heb alle doodgereden dieren geteld vanaf de dode vos tot aan de Biesbosch. Dat aantal met 2 vermenigvuldigd (heen- en terugreis) en vervolgens vermenigvuldigd met het aantal kilometers snelweg in Nederland. De haarfabrieken vielen in het niet bij het door mij berekende aantal. En dat alleen van snelwegen!!!!! De schrijver van het Volkskrantartikel wilde nog net niet haarfabrieken verbieden, maar wel door de regering laten bepalen dat ze altijd binnen moesten blijven om de vogelstand te beschermen. . . . Maar auto's verbieden, nee, daar wou schrijver en krant niet aan. En Harremans, wat zijn die meeuwen toch heel mooie vogels!!!!
Met vriendelijke groet,
Hans

Bohr knapt aardig op!

Nu het grootste gevaar geweken is, kunnen we een foto vrijgeven van het ziekbed van Bohr.

Dank u wel voor de mooie foto, mens van Bohr. Ze ziet er schattig uit zo..... Maar we zijn heel erg blij dat het weer zo'n stuk beter gaat! Doet u haar onze welgemeende groeten?

De redactie.

Afblijven van de passiebloem.

Iwan:

Ja, ik sta wat bamboe te eten inderdaad. Goed voor de maag, zullen we maar zeggen. U vindt van niet? Wel, ik heb wel vaker bamboe gegeten en ben er nog niet aan dood gegaan, dus het zal wel meevallen, denkt u ook niet?

Ja, de hoofdplant is gesnoeid. Al een paar jaar geleden, dat klopt. En nog steeds komen er overal sprieten naar boven, ja. Nee, de bamboe laat zich niet uitroeien, dat kunt u dus zelf zien. Maar hebt u al achter u gekeken?

Hoezo: u laat zich niet in de maling nemen! Als ik zeg dat u moet omkijken dan gaat het wel ergens over, hoor! Maar als u niet wilt, doet u het toch gewoon niet? Nee, daar zit ik niet mee. Ik neem gewoon nog een paar hapjes bamboe.

Panda:

Rare Iwan! Staat een beetje die harde sprieten te vreten! Nee, daar begin ik niet aan. Bovendien krijg ik al genoeg grassen binnen als ik in de tuin aan de slag ben. Nu heb ik even pauze inderdaad. En ik zag u foto's maken dus dacht ik: ik ga er ook maar mooi bij liggen, dat ziet ze me vast wel. Dus zo gedacht, zo gedaan, ja. Hebt u al een paar keer op dat knopje gedrukt? Mooi.

Bovendien kan ik vanaf deze plek Iwan goed in de gaten houden. Nee, hij hoort niet thuis. En als hij niet zo groot en sterk was, had ik hem allang uit mijn tuin gemept. Maar het minste wat ik kan doen is hem dus in de gaten houden. Ja, dat is wel aan mij toevertrouwd.

Ik geloof dat hij nu aan het gras is begonnen. Ja, de Bamboe ligt waarschijnlijk toch een beetje zwaar op de maag. Dat is dan zijn eigen schuld inderdaad. Staat mijn staart er nu ook goed op?

Iwan:

Ik heb geloof ik wel genoeg gehad. Nee, ik vertrouw die Panda niet, dus loop ik met een grote boog om hem heen, ja. Nee, ik ben niet echt een vechter. Doe dat alleen als het niet anders kan. Maar nu kan ik die Panda ontwijken dus doe ik dat ook.

Wilt u mijn vacht controleren? Wel de vorige keer dat wij elkaar zagen had u wat aanmerkingen, weet u nog? U vond mij vies, ja. Maar kunt u nu vieze plekjes ontdekken? Nee heh?

Ja, ook opzij ben ik helemaal schoon. En pas geborsteld ja, dat heeft u goed gezien. U vindt mij erg mooi? Dat vind ik op mijn beurt weer erg fijn. Dan moet u mij nu dus aaien. Ja, dan kunt u gelijk ook even voelen dat ik inderdaad geen narigheid in de vacht met mij meedraag. Lekker zacht, heh? Ja, ik wist wel dat u tevreden zou zijn. Nu nog even over mijn kop alstublieft. Ja, fijn. Dank u wel. Maar ik had nog 1 puntje van overleg met u. Het gaat over die passiebloem, waar u het laatst over had.

Nee, daar mag u dus niet van eten. Omdat hij erg giftig is, ja. Wel, ikzelf eet nooit van planten die giftig zijn. Nee, die mijd ik dus. Daar hoef ik niet over na te denken, dat voel ik gewoon aan. Ja, dat heeft u als mens niet heh? Dat instinct bedoel ik, inderdaad. Misschien een ideetje voor in uw bijlage? Ja, denkt u daar maar rustig over na. Maar van die passiebloem afblijven, heh? Dag Mevrouw Katblad, tot ziens maar weer!

Wilt u weten welke planten nog meer giftig zijn voor dieren? Klik op

http://home.kpn.nl/dverburg/planten.html

Het ochtendritueel.

Soms zijn de redactiekatten al zo vroeg in de morgen erg irritant aanwezig, dat wij het slaapkamerraam openklappen (kan vanuit de bedstee) zodat het hele stel wat ons betreft het dak op kan. En dat doen ze dan dus ook. Hier ziet u de Boez, die bij voorkeur over de smalste randjes loopt (die vaak ook nog glad zijn door de regen). Hij springt tegenwoordig als eerste door het raam.



De tweede die naar buiten gaat is de laatste tijd steeds vaker mevrouw Troy. Jarenlang kwam zij niet meer op de dakterrasjes; dat gebied had zij overgedaan aan haar zoon Japekop. Maar nu de Boez zich overal mee is gaan bemoeien en dus ook met Japekop's dakterritorium, vindt mevrouw Troy dat zij daar ook bij moet zijn. U ziet haar in de rechter bovenhoek op weg naar hoger gelegen delen.



U ziet hier de Boez rechtsonder, nog steeds zittende op zijn luie achterwerk naast het prachtige molentje van de achterbuurman. Mevrouw Troy wederom in de rechter bovenhoek. En waar is Japekop dan? Wel, hij heeft de pest in. Omdat hij niet als eerste buiten was en omdat zijn gebied nu is "ingenomen" door die kleine Zoebel en J's moeder. Hij twijfelt of hij nu binnen zal blijven of toch ook maar naar buiten zal springen.

Japekop hangt hier uit het raam. Zal hij of zal hij niet?

Ja, Japekop is toch naar buiten gegaan. Maar hij staat dus wel te schelden. Niet alleen op de Boez maar ook op ons. Omdat wij het allemaal hebben laten gebeuren dus. De Boez trekt zich uiteraard nergens wat van aan maar wij hebben toch wel een beetje te doen met onze grote Verkenner A.

U ziet mevrouw Troy steeds verder van huis gaan. De Boez is overeind gekomen om Japekop te verwelkomen maar deze heeft dus geen trek in gezelschap. Hij zou even later dan ook weer het huis betreden en beneden in de keuken gaan lopen zeuren om zijn ontbijt.

De Boez, voor de zoveelste keer teleurgesteld omdat Japekop niet met hem wil optrekken, gaat dan maar mevrouw Troy achterna. Zij staat ook nog op deze foto. Jawel, ze zit heel klein tussen twee schoorsteenpijpjes in, 1 sprong hoger voor de Boez.

De Boez is mevrouw Troy gepasseerd en maakt een rondje door de dakgoot aan de overkant. Het openstaande raam is trouwens van Luna (die altijd op wielhuizen po(e)seert), en gelukkig voor de Boez is zij thans niet aanwezig. Anders hadden we zeker mot in die dakgoot gehad.

Mevrouw Troy staat klaar voor een sprong. Het lijkt een huppeltje van niks (van het ene platte dakje naar het andere), maar wij weten dat de afstand kleiner lijkt dan hij is. Dat mevrouw Troy deze sprong nog steeds durft te wagen (met haar artrose) vinden wij zeer moedig. Zou zij onverhoopt naar beneden storten, dan zit ze opgesloten op een binnenplaatsje en zitten we in de problemen. Mensen zijn namelijk nooit thuis als je ze nodig hebt.
Japekop is precies op dat punt al eens door Luna van dat platte dakje gemept en op die binnenplaats terecht gekomen. Misschien weet u het nog? Het heeft toen lange tijd geduurd voor hij kans zag weer naar boven te komen en was toen zo uitgeput dat hij niet eens meer de sprong naar ons raam kon maken.....

Gelukkig, mevrouw Troy is weer veilig thuisgekomen. Nu nog even wachten op de Boez en dan kan het ontbijt geserveerd worden.

Ach, daar is hij. Wij roepen de twee redactiekatten binnen en zoeken dan Japekop op. Zijn humeur is er niet beter op geworden, maar als hij zijn portie Gourmet voor zijn neus krijgt, zal er wel een gunstige ontwikkeling volgen. Japekop zal later op de dag in zijn eentje alsnog het dak gaan verkennen. Dat doet hij dan op zijn gemak en heel serieus. Zo'n dakinspectie is voor Japekop erg belangrijk en er mogen dus geen pottenkijkers bij zijn; daar wordt hij nerveus van.

Na het ontbijt wordt het Poezenloket opengedaan en komt Cera als eerst naar binnen. Zij zegt dat ze met de Boez komt spelen, maar daar ze meestal direct doorloopt naar de keuken om te controleren of de etensbakjes wel leeg zijn, geloven wij haar niet helemaal meer op haar woord.

Any ways, de dag is voor de redactie allang begonnen als vele buren nog in hun bed liggen te knorren....

Vlinders en bloemen....

Wij (fotograaf en verslaggever) togen maar weer eens naar de Hoftuin om te kijken wat de haarfabrieken daar aan het doen waren. In de Hoftuin hoor je niets van het stadsverkeer en voel je (bijna) geen wind. Vandaar ook natuurlijk dat de katten van de Katbladstraat daar ook graag komen. En ja hoor, de eerste haarfabriek die wij zagen, was Charli. Hij had net een vlinder gevangen en was 'm verloren tussen de planten.



En vervolgens kon hij het fladderbeestje niet meer te pakken krijgen. Druk wroeten tussen de planten met snuit en poten hielp niet. Arme Charli. Heb je een keer wat gevangen, ontsnapt je prooi!



Harremans (boven) kijkt smalend toe. Sinds zijn duif loopt hij een beetje naast zijn eh..., wel, loopt hij een tikkie trots en arrogant te wezen. Zo'n vlinder stelt natuurlijk niets voor en als je 'm dan nog verliest ook! Afijn, Charli heeft in elk geval maling aan Har en zijn "air". Want Charli is oud en wijs dus.

Charli (onder dus) lijkt iets anders opgemerkt te hebben. Iets belangrijks zo te zien. Daarom draaien wij, met onze camera, ons ook om.

Ah, daar zit Panda te loeren. Panda houdt niet van indringers (lid van de partij Hof is Vol) en houdt Charli goed in de gaten. Niet dat Charli partij voor hem is, maar dat doet er niet toe.

En daar hebben we Mio ook. Mio zit een beetje appelig te wezen. Wellicht heeft hij zijn portie vlinders al binnen? Nee, al die vleugeltjes kunnen zwaar op de maag liggen. Misschien wordt het dan wel braken, straks....

De Boez hobbelt ook rond in de Hoftuin. Hij komt bij Bohr langs voor een klein gesprekje met haar, maar Bohr ligt boven op het dekbed. Ja, Bohr is ziek. Ze is al bij de dierenarts geweest en heeft wat medicijntjes gekregen. Bohr had een paar dagen last van veel spugen en at niet meer. Daar Bohr altijd onder alle omstandigheden graag eet, moest er wel wat aan de hand wezen. Ondertussen hebben wij het fijne bericht gekregen dat Bohr herstellende is en haar eetlust heeft teruggekregen. Het is niet geheel duidelijk wat haar nu precies mankeerde, maar de medicijnen hebben dus hun werk gedaan.

Maar Boez kwam dus vergeefs langs.....

En hij blijft even op de tafel van Bohr zitten, kijkt naar alle hommeltjes en vlindertjes die voorbij komen. Nog steeds met van die grote, verbaasde ogen.

Natuurlijk zitten er in de vlinderstruik veel vlinders en bijen + hommels. We zagen maar 1 dagpauwoog, maar het wemelde wel van de distelvlinders!

De dagpauwoog komt vrij algemeen voor maar wij vinden hem de mooiste!

De distelvlinders zitten niet alleen in de vlinderstruik maar ook op de hemelsleutel. Deze plant is een sedumsoort waarvan gezegd wordt dat het een "afweerkruid" is. En dat omdat men in de Middeleeuwen dacht dat deze vetplant heksen en boze geesten uit de buurt zou houden. Wij vinden de hemelsleutel trouwens mooier als hij bloeit! Maar dat komt nog.

Wij laten de katten even gaan; ze doen bovendien helemaal niks op dit moment en liggen of zitten allen te kijken naar alles wat beweegt. Ondertussen genieten wij ook even van de stilte en de warmte van het zonnetje (dat komt en gaat).

Charli geniet ook van de stilte. Alle poezen laten elkaar op dit moment met rust. De leden van de partij Hof is Vol zijn gelukkig niet actief. Het is Vrede in de Hoftuin. Heerlijk! Maar dus niet goed voor de krant!

En omdat er nog gewerkt moet worden, gaat het kriebelen. We staan op en verlaten het Hof. Charli wil zo te zien ook wel terug naar de Katbladstraat en de Boez gaat waarschijnlijk op zoek naar Cera. Want Cera komt hier niet zo vaak in de Hoftuin; zij wordt altijd door de Poort geslagen door Panda, Harremans en Rooie Gijs....

Voor wij zelf door de Poort gaan (en niet worden geslagen), zien wij hoe de Passiebloem zich langzaam is gaan openen. Binnenkort zal de plant vol zitten met deze prachtige bloemen! Wij kunnen ons daar al op verheugen!

Wij gaan overigens niet terug naar de redactie om daar koffie te drinken; de espressomachine is stuk......

Verkenningsles wederom een fiasco.

Wij wilden weer eens een poging wagen met de Boez. Ja, want het wordt tijd dat hij nu een echte opleiding gaat volgen en niet meer alleen bezig is met het uithalen van een hoop kattenkwaad. Hij is tenslotte reeds een heel jaar oud en dan moet je toch zo langzamerhand aan je toekomst gaan werken, heh? Boez was net van plan om onder de poort door te duiken en zo naar het dakgebied te verdwijnen, toen wij hem bij ons riepen en opdroegen mee te gaan voor de les "Verkennen voor Junioren". En de Boez ging dus mee.



In de Kruidentuin lag Kaija een beetje te doezelen. De Boez rende met een rotgang voorbij, dook even in de pollen met Nepeta (kattenkruid dus, maar dat weet u natuurlijk allang) en sloeg vervolgens de hoek om en draafde de parallelstraat in. Zo hadden wij een en ander niet gepland. De les was nu al een fiasco geworden door het gebrek aan ook maar een greintje interesse van de Boez. Wij konden hem niet bijhouden....



Op een gegeven ogenblik hield de Boez even halt. Wij weten niet waarom want juist op dit punt was er niets belangrijks om te verkennen en bovendien waren er geen pestkoppen of iets dergelijks aanwezig. Wel lag Luna weer op haar wielhuis, maar dat is inmiddels zo gewoon dat we daar geen aandacht meer aan wensen te besteden.

Ineens ging de Boez weer in galop, sprintte de Steeg van Storm in en raakte bijna uit zicht. Wij liepen dus allemaal (fotograaf, cursusleidster en redacteur) voor Jan Doedel mee. En kregen flink de pest in dus. Aan het eind van de Steeg had de Boez niet eens het fatsoen om op ons te wachten.

Wij zagen hem tenslotte pas terug gezeten in het Poezenloket. En toen had hij ook nog de brutaliteit om te gaan zeuren om een beloning. Deze heeft hij uiteraard niet gekregen; wij zijn niet van de gratis snoepjes-verstrekking. Wij hopen nu maar dat het tot de Boez is doorgedrongen dat hij zo niet verder komt. Een promotie van wat voor aard dan ook, kan hij voorlopig op zijn buik schrijven en salarisverhoging zit er zeker ook niet in. Wij blijven overigens hopen dat hij nog deze zomer toch bereid zal zijn om gemotiveerd en serieus deel te gaan nemen aan een van onze opleidingen of lessen, en mag dat niet het geval zijn, zullen wij wellicht moeten gaan overwegen zijn contract te beëindigen. De gevolgen van deze maatregel houden wij nog maar even voor ons.....

Was/rol/zonnebad

Cera kan een aantal dingen goed combineren. Daarmee wint ze een hoop tijd en dat is erg belangrijk als je vaak gepest wordt en onder wielhuizen moet schuilen. Dus als het moment daar is, maakt zij handig gebruik van de omstandigheden. De zon schijnt dus daar moet je van genieten, je hebt dringend een wasbeurt nodig dus doet dat gelijkertijd, en de roloefeningen kunnen daar wel tussendoor. Nu niet allemaal straks op het strand Cera gaan nadoen, heh?

Luna's APK-tje.

Het was hoog tijd voor Luna's APK. Nee, niet de Luna uit de parallelstraat maar de Luna van Bommel dus (zie onze bijlagenkrant). Luna werd thuis met een snoepje in haar tent gelokt en vervolgens werden snel de ritsen dicht getrokken. Wat een gemene streek!
Op de foto ziet u hoe zij bij dierenarts Saskia nog even moest wachten op haar beurt. Ze ziet er niet erg gelukkig uit, heh? Arme, bange Luna....



Wie net de spreekkamer uitkwam was Pelle. Pelle is 3 maanden oud en past nog in de handtas, maar dat gaat vast snel veranderen. Hij was een beetje ziekjes geweest maar nu wel aan de beterende han... eh, poot.



Ja Pelle, je bent een lekker ding. En vrij brutaal ook, zo te zien. En nog helemaal niet bang bij de dierenarts, heh? We hopen voor jou dat dat zo blijft!
Wij wensen Pelle natuurlijk van harte beterschap. Leuk kennis met je gemaakt te hebben, klein ventje! Laat nog eens wat van je horen!



Luna mocht naar binnen en de ritsjes werden opengetrokken. Maar zij liet zich niet uit haar tent lokken! Dus moest zij er worden uitgesleurd (voorzichtig natuurlijk).

Luna, wat ben je toch mooi. Drop met chocolade en caramel. En dan van die prachtige grote ogen om het plaatje nog fraaier te maken!

Ja, met alleen aaien kom je niet door een APK natuurlijk. Dus werd Luna uitgebreid gecontroleerd. Zijzelf was het daar uiteraard niet mee eens.

En stilzitten voor de foto deed zij dus al helemaal niet. Wij kunnen u in elk geval berichten dat Luna's gebitje in uitstekende staat is. Tanden en kiezen werden geprezen en gingen dus met gemak door de APK heen, zullen we maar zeggen.

Het inwendige voelde ook goed aan. Onze excuses voor al die mensenhanden op de foto's. Ze zaten ons ook bijzonder in de weg maar daar was helaas niets aan te doen.

Over het gewicht van Luna kunnen wij u alleen maar vertellen dat zij beslist niet te licht werd bevonden. En dat is een hele geruststelling, maar niet voor Luna zelf. Zij zou graag dagelijks nog wat meer lekkers nuttigen en dat zit er dus niet in. Pech heh?

Tot slot van de APK kreeg Luna nog haar prikje. En toen kon zij goedgekeurd naar huis gebracht worden. Daar zat Bommel natuurlijk op haar te wachten. Hij moest haar wel eerst uitgebreid besnuffelen, maar toen kon iedereen deze nare, steeds terugkerende gebeurtenis weer vergeten.