Iwan's probleem (1)

De Boez verveelde zich stierlijk. Nee, er was niemand op straat om mee te zooien of klooien. Ja, dat wist hij zeker want hij ging elke 2 minuten buiten kijken en dat reeds gedurende enkele uren. Dat betekende inderdaad dat wij constant het kattenluikje hoorde klepperen en dat wij daar dus knettergek van werden. Nou, vooruit dan maar. We pakten de camera en gingen met de Boez de Hoftuin in. In 's hemelsnaam dan maar even samen spelen bij de graspollen onder de trap! Ja, de Boez is dol op de trap. Hij klom er ook gelijk op.



En dan door de treden heen naar de pluimen graaien. Dat is echt veel leuker dan binnen achter een balletje aanrennen, heh Boez? Bovendien was het net even droog en dat moet je dan waarnemen. We kunnen de hele winter nog met balletjes en muizen spelen....
Wel, we waren lekker bezig. Trap op, trap af, lekker graaien, tussen de pluimen duiken etc. En de fotograaf probeerde daarvan wat aardige plaatjes te maken.
Opeens hoorden wij klaaglijk gemauw en kreeg de fotograaf een duwtje van achteren tegen de benen. Wie had er wellicht problemen maar was bovendien erg brutaal?



We hadden het al aan zijn stem gehoord; het was Iwan. Hij was nogal opgewonden en had heel wat te vertellen. Maar omdat hij tegelijkertijd op wat gras stond te kauwen, konden wij hem echt niet verstaan. Tenslotte hebben wij hem maar uitgebreid geaaid en daar werd hij wat rustiger van.

Maar daarna moest er weer gras gekauwd worden en op hetzelfde moment gepraat. Nee, er was dus geen touw aan vast te knopen.
Iwan, wat moeten wij nu met jou?

De Boez trouwens, had zich voor Iwan verstopt. Hij ziet Iwan niet zo vaak en zo blijft Iwan dus min of meer een grote, vreemde rooie voor hem. Daar kwam nog bij dat de Boez op vreemd terrein was en dan dien je in te binden, heh?

Iwan liep om de trap heen omdat het gras aan de andere kant wat malser was. Tenminste, dat vermoedden wij. Terwijl hij daar verder ging met knabbelen, hield hij uiteraard wel de Boez in de gaten. Hij deed weliswaar alsof hij Boez niet had opgemerkt, maar wij wisten wel beter.

En toen Iwan wat al te dicht bij de Boez kwam, hoorden wij onze jongste bediende zowaar grommen. Dat maakte natuurlijk helemaal geen indruk op Iwan.
Tenslotte, toen wij nog zo'n 10 foto's hadden gemaakt van de graskauwende Iwan, liep hij weer om de trap heen. Wij er achteraan met de camera.

Iwan begon opnieuw te vertellen. Of eigenlijk kun je het beter klagen noemen. En schuurde met de zijkant van zijn kop langs de muur. En toen, eindelijk, zagen wij het: hij had op zijn linkerwang een behoorlijke wond! Dat was dus zijn probleem! Dat we dat nu niet eerder hadden gezien!

De wond zag er vrij vers uit. Zeg Iwan, weten je mensen hiervan???

In elk geval wilden wij hier meer over weten. Want je hebt een kattenkrant of niet, heh? Juist. Dus we besloten naar Iwan's huis te gaan om informatie los te peuteren. Ga je mee met ons, Iwan?

Nou, Iwan twijfelde. Eigenlijk had hij helemaal geen zin om naar huis te gaan. Later begrepen wij heus wel waarom.

U ziet op bovenstaande foto de twijfel aan de stand Iwan's poten; hij wist niet goed of hij nu voor- of achteruit moest stappen.

Maar tenslotte ging hij toch maar met ons mee. Op de achtergrond ziet u de Boez staan. Die was uit zijn schuilplaats gekomen en vroeg zich af wat er nu ging gebeuren. Liet zijn mens hem zomaar in de steek? We zouden toch zooien bij de trap?
We beloofden de Boez snel weer terug te komen. Nee, we bleven echt niet lang weg.

En toen gingen we met Iwan naar zijn huis.....

Ja, de mensen wisten van Iwan's probleem en waren zelfs al naar de dierenarts met hem geweest. Dat zat dus helemaal goed. We kregen het hele verhaal te horen en zullen u dat vertellen in deel 2 van deze reportage. En wij hadden het geluk dat Igor de trap was afgedaald! Zo konden wij ook van hem nog wat plaatjes schieten. Igor is net een flinke bol zachte wol, dus het was heel fijn hem even te mogen aaien. En het is een kleine dondersteen. Zijn mens vertelde ons dat hij af en toe op het balkon is geweest maar dan ook nodig het dak op wil. Iets wat door zijn mensen niet op prijs gesteld wordt. Want is Igor eenmaal op het dak, dan is hij niet meer te pakken. En hij is nog veel te jong voor een dakverkenning, dat zijn wij helemaal met de mensen eens.

Igor's oogjes, eerst nog diep blauw, worden steeds lichter van kleur. Maar verder blijft hij een lekker knuffeldiertje, al groeit hij flink en is hij dus best groot geworden.

Als hij wordt opgepakt, houdt hij zich slap, vertelt zijn zij-mens. Zou er dan Ragdol bloed door zijn adertjes stromen? Dat blijft de vraag; we zullen nooit zeker weten watvoor bloed er allemaal door zijn lijfje stroomt. Maar dat maakt ook dat Igor een heel interessante kater is.

Wij moesten afscheid nemen want we hadden de Boez beloofd niet te lang weg te blijven en er was toch minstens al een flink kwartier voorbij.

En tot onze verrassing zat Boez nog steeds in de Poort te wachten. Hij sprong op van vreugde toen hij ons zag naderen en danste van blijdschap in de rondte. Ons hart maakte een sprongetje van ontroering. Wel een beetje dom die Boez, maar toch ook een lekker ventje...

Allemaal eng...

Soms komt Kaija wel eens voorbij. Wat zij precies met haar bezoek beoogt, weten wij niet, maar we zien haar meestal laag bij de grond en uitgebreid snuffelend. Het is hier voor de deur misschien wel erg eng omdat de boel behoorlijk gemarkeerd is door Japekoppie. En dat kun je natuurlijk zien en ruiken.

Wat Kaija ook erg eng vindt: vreemde postbezorgers! Gisteren zagen wij haar op de vlucht slaan toen een bezorger zijn fiets parkeerde en met een grote stapel post aan zijn ronde begon. De Boez lijdt trouwens aan dezelfde "afwijking"; hij kwam met spoed het luik door naar binnen toen dezelfde man ons huis naderde. De krantenjongen (met bromwiel nota bene) vindt hij minder gevaarlijk. Zou dat door de helm komen?

Wat Kaija betreft: wij beginnen nu beter te snappen waarom zij zo vaak bovenin een boom zit!

Kattenleven.

Vandaag gelezen: nr. 1 (zomer 2009) van het blad "Kattenleven".
Eindelijk een prima tijdschrift (E 3,95) over katten met veel info, zonder dat je steeds naar je zakdoek hoeft te grijpen vanwege verdrietige verhalen (sommige bladen hebben een overdosis aan ellende, en dan zou je bijna vergeten dat een haarfabriek vooral veel vreugde in je leven brengt!)
Wij weten niet of er na nr. 1 nog meer nummers zijn verschenen, maar hebben ons in elk geval aangemeld als nieuwe abonnee. Is er iemand die dit blad ook kent? Graag uw commentaar!

Onmogelijke situatie.

Nou, dit was toch wel de omgekeerde wereld. Oscar zat achter het raam en zijn huisgenoot Lima op het bankje voor het huis. En meestal is dit dus andersom. Ja, Lima is best wel eens buiten, maar dat zit hij vaak verstopt onder het bankje tussen de plantenpotten. Maar nu dus niet.



Lima had net een poging gedaan om tegen de gevel van het huis op te klimmen. Dat zagen wij uit de verte. Maar wij hoeven u niet te vertellen dat dat niet lukte. Nee, dan moet er eerst een flinke druivenrank tegenaan staan. Of een blauwe regen zoals bij Zwarte Gijs' huis.



Lima bleef vervolgens wat heen en weer dralen voor het raam. Het was overduidelijk dat hij naar binnen wilde. Oscar kon Lima ook niet helpen en bovendien snapte hij Lima's probleem niet; hij wilde niets liever dan naar buiten!

En een grote wonder geschiedde: Lima rook even aan de hand van de fotograaf. Dat was heel bijzonder, dat kunnen wij u wel vertellen. Immers, Lima is erg schuw en houdt niet zo van vreemde mensen. Vandaar ook dat hij zich altijd verstopt onder het bankje voor het huis. De fotograaf wilde best ook nog even Lima over de kop aaien, maar dat ging Lima te ver. Even ruiken was tot daar aan toe, maar verder geen intimiteiten a.u.b.

Oscar zat ondertussen een toneelstukje op te voeren in de vensterbank. Ja, natuurlijk wilde hij wel geaaid worden, daar was geen twijfel over mogelijk, maar dat kon dus niet. Soms kan het behoorlijk tegen zitten en heb je gewoon vette pech.

Wel, we hadden hier te maken met een onmogelijke situatie, en konden deze niet veranderen. Sorry jongens! Maar ze komen straks vast wel weer thuis, jullie mensen. En dan kan Oscar weer lekker naar buiten, en Lima weer fijn naar binnen. Nou, sterkte dan maar heh?

En wij gingen weer verderop met de camera.

Leven in de brouwerij.

Wij hadden Bel de Franskat al tijden niet meer gezien, maar nu kwam hij opeens weer eens op bezoek. En ondanks dat Bel dus een vreselijke pestkop is, vonden wij het erg leuk hem te zien. Immers: hij brengt leven in de brouwerij en is een dankbaar object voor de fotograaf! Kijk nou weer eens naar die ogen!
Helaas is Bel een beetje (erg) schuw wat betreft de mens. Maar voor andere katten is hij dus helemaal niet bang.



Dus toen hij opeens van onze buitentafel sprong en tussen de plantenpotten zat te loeren, wisten wij eigenlijk al hoe laat het was. Wij wisten alleen niet naar wie Bel's belangstelling uitging, maar dat was een kwestie van omdraaien en kijken.



Juist ja. De Boez was dus achter de fotograaf langs gelopen en even gaan zitten om de straat af te kijken. Het was duidelijk dat hij Bel niet had opgemerkt, anders had hij daar niet zo rustig op zijn achterste gezeten. Zouden wij hem waarschuwen? Nee, dat deden wij niet. Het wordt eens tijd dat hij zijn eigen instinct en doppen gaat gebruiken. Anders leert hij het namelijk nooit!




Bel zat al een beetje te wiebelen maar deed verder nog niks. Waarom hij nog niks deed weten wij niet; hij had de Boez al lang kunnen bespringen. Maar goed, hij zal zijn redenen wel hebben gehad. Misschien was het de fotograaf die nog te dichtbij stond?

Eindelijk heeft de Boez de Franskat in de smiezen. Het had effe geduurd en hij had het geluk aan zijn zijde. De Boez dus heh? Maar wat nu?

Bel zit klaar voor de sprong. Wij kunnen u nog vertellen dat de afstand tussen beide haarfabrieken slechts een meter of 5 was. Nee, dat is niet veel. Dat besefte de Boez ook en dus probeerde hij langs de fotograaf naar de redactie terug te keren. Maar dat liet Bel niet toe.

Bliksemsnel verplaatste Bel zich, kroop onder de tafel door en besprong de Boez. Deze liet zich gelijk op zijn rug vallen en piepte als een kit(ten). Daarop deed Bel een paar passen achteruit. Dit alles ging razendsnel zodat de fotograaf het helaas niet allemaal kon vastleggen.

Ja, zo zien we beter hoe onze jongste bediende zich dacht te kunnen verdedigen. En Bel stond zich af te vragen hoe hij de zaak nu vervolgens aan moest pakken.

Wij hoorden wat tumult van verderop. Luid geblaf en gegrauw uit een andere bek.

Japekop had het gegil van de Boez gehoord, was de Steeg uit komen lopen en had daar een blafbeest ontmoet. Hij liet zich echter niet van de wijs brengen door het blafgeval (dat overigens aan de lijn zat) en kwam in gestrekte draf naar de redactie toe. Was nu Boez' redding nabij?

Jazeker! Japekop liep direct naar Bel toe en er kwamen diepe, gevaarlijke klanken uit zijn bek. Bel antwoordde met een veel hoger en zangeriger gekrijs. De Boez maakte uiteraard dat hij wegkwam. Iets anders had hij namelijk toch niet kunnen doen.

Het gegrom en gekrijs duurde niet lang. Bel de Franskat durfde de confrontatie met Japekop blijkbaar niet aan, al was zijn positie (op de bank en dus hoger) gunstiger dan die van Japekop. Maar het zal wel te maken hebben gehad met het feit dat dit Japekop's gebied was, en de boel dus flink gemarkeerd was door onze J. Dat was, bleek nu, niet voor niks geweest.

Bel sprong aan de andere kant de tafel af en spoedde zich weg, richting Kruidentuin. Zo, dat hadden we dan ook weer achter de rug.

De Boez lag ondertussen in de deuropening te wachten tot Japekop het Bel-probleem had opgelost. En toen Bel uit het zicht was verdwenen, kwam onze kleine, grote jongen weer de straat op stappen. Nee, mevrouw Troy was er deze keer niet bij; zij deed haar koffietijddutje ergens boven in ons pand. Want oude dames moeten namelijk af en toe wat rusten en bovendien heeft ze een deeltijdbaan.....

Fijn gesprek.

Rooie Gijs:
Zo mevrouw Katblad, weer een rondje aan het lopen? Nee, ik snap het wel want u heeft natuurlijk ook uw beweging nodig heh? Ja, u mag het nu wel regelmatig hebben over het overgewicht van sommige haarfabrieken in de katbladbuurt, maar u bent zelf ook niet een van de slankste, heh? Ook dol op lekkere hapjes zeker? Ja, dat dacht ik al. Maar die kleine wandelingetjes van u zetten geen zoden aan de dijk hoor. Nee, om af te vallen mag u er wel een paar kilometertjes aan vastplakken. Ach, u weet dat zelf ook wel? Maar het komt er gewoon niet van? Oh, te veel achter de laptop zitten? Wel, ik vind dat een slecht excuus.



Ach, u herkent dus een hoop in het gedrag van de wat meer volslanke haarfabrieken? Gebrek aan lenigheid dus niet snel kunnen vluchten zeker, heh? Ja, dat is een handicap inderdaad. Heb ik ook last van, maar dat ligt meer aan mijn artrose. Oh, heeft u ook? Nou, dan hebben wij dus ook wat gemeen! Ja, gezellig gesprek is dit, gaat u vooral verder. Wel, ik heb vooral last bij het krabben aan mijn oren en het wassen van het achterste deel, zal ik maar zeggen. Daar komt nog bij dat mijn vacht de neiging heeft tot vorming van klitten. Daar heeft u geen last van? Ja, ook het slaapkamerraam in- en uitklimmen geeft me regelmatig problemen. Inderdaad, daardoor ben ik regelmatig wat chagrijnig, dat klopt. Is ook geen wonder, heh?
Fijn dat u mij begrijpt. Nee, dat wegjagen van vreemdelingen heeft meer te maken met mijn behoefte aan eigen ruimte, zal ik maar zeggen. Ja, ik vind dat grenzen er zijn om gerespecteerd te worden, en dat geldt dan vooral voor mijn grenzen dus. Ja, met die behoefte ben ik geboren en opgevoed, en niemand die dat er nu nog uitkrijgt. Is ook nergens voor nodig, nee.



Dat maakt inderdaad dat sommigen mij geen lieve kat vinden. Mensen en katten, ja. Maar ik ben dus helemaal niet zo onaardig. Nee, als aan alle voorwaarden is voldaan wat mijn omgeving en voeding betreft, ben ik erg lief en tevreden. Ja, daar kan mijn mens u alles over vertellen. Doet ze ook regelmatig? Ja, mijn mens is een goed mens om bij te wonen. Ach, natuurlijk ben ik ook wel eens wat chagrijnig tegen haar, maar dat accepteert ze en dan laat ze me gewoon met rust totdat mijn boze bui weer voorbij is. Ik laat haar zelfs mijn klitten wegknippen terwijl dat echt geen pretje is, hoor! Nee, ik weet dat ze dat doet om mij te helpen en niet om me te pesten.



Tja, dat ik vaak wat bozig kijk, daar kan ik niks aan doen. Ik zou zelfs durven zeggen dat dat juist iets speciaals in mijn uiterlijk is. Ja, het onderscheidt me van de andere haarfabrieken inderdaad. Fijn dat u het met me eens bent.

Die boze blikken van mij zijn net zo speciaal als die domme uitdrukking van uw jongste bediende. De Boez ja, die bedoel ik. Tjonge, wat kan die appelig kijken. Ik heb u nu toch niet beledigd? Ah, fijn dat u het alweer met mij eens bent. Wat een fijn gesprek is dit. Ja, het was eens tijd voor een goed gesprek tussen ons heh? En ook voor een paar mooie foto's, inderdaad. Sta ik er goed op? Komen mijn unieke blikken goed uit, denkt u?

Nee, ik weet niet of ik een volgende keer weer in de stemming ben voor zo'n gezellig onderhoud. Ja, het zou best kunnen dat ik dan weer in een zeer chagrijnige stemming ben en niet zo vriendelijk als nu. Dat komt dan omdat ik het druk heb met het uitzetten van vreemdelingen, ja. Ja, ik ben nog steeds de partijleider van "Hof is Vol". Soms heb ik het gevoel dat ik daar eens mee moet ophouden en van mijn pensioen moet gaan genieten, maar voorlopig lukt het me nog niet om afscheid te nemen van de partij. Ach, we zien wel wat de toekomst brengt, heh?

Ja, ik heb ook erg genoten van dit onderonsje. Maar wilt u dat kleine ettertje van u meenemen als u de Poort door gaat? Ja, anders moet ik hem zelf strakjes de tuin uitrammen en dat kost altijd erg veel energie. Wel, zullen we dan maar "tot ziens" zeggen? Nee, ik kan u ook niet beloven dat ik mevrouw Troy niet meer zal lastig vallen. Nee, zo fijn was ons gesprekje nu ook weer niet.

Sneller reageren!

Mio:
Mevrouw Katblad, gaat u alstublieft weg. Ja, van het pad af want ik moet er zo langs. Nee, geen foto's nu want ik moet er zo vandoor. En u staat dus vreselijk in de weg! Hoort u mij niet, of hoe zit het? Mevrouw Katblad!!!


Ik had u gewaarschuwd en moet er nu echt langs! U zag toch ook wel dat de postman er aan kwam? Nou dan! En die zijn echt niet te vertrouwen, die postmannen! Ja, u bent erg slecht in het herkennen van noodsituaties. En volgende keer een beetje sneller reageren graag!

Muizen jatten!

Dit is de Boez, maar dat had u natuurlijk al gezien. En ook dat hij in een "vreemd" huis zit. Jawel, hij was bij Bohr op visite gegaan en in plaats van haar vriendelijk te begroeten en aardig tegen haar te zijn, maakte Boez zich meester van haar speelgoedmuis. En was vervolgens niet bereid de muis weer af te staan. Dat konden wij uiteraard niet accepteren. Boez heeft zelf thuis muizen genoeg en bovendien heeft Bohr haar muisjes hard nodig voor haar afslankoefeningen. Ja, want zij heeft de neiging om wat aan de zware kant te worden, en nu vooral met de winter voor de deur heb je dus je muizen hard nodig. Daarnaast had de Boez geen toestemming gevraagd te mogen spelen met het kleine beestje. Dus: Boez moest zo gauw mogelijk naar buiten! En wel zonder muisje natuurlijk!


Maar het was nog een hele klus om de bezoeker buiten de deur te krijgen. Inmiddels was Bohr, zeer geschrokken van de brutaliteit en felheid van Boez, zelf maar naar buiten gegaan en zat voor het raam de boel binnen verder in de gaten te houden. Arme Bohr.
Wij slaagden er niet in de muis af te pakken. Wel om Boez de deur uit te zetten. Tenminste, hij vluchtte de kamer uit maar bleef in het halletje steken.



Dat was omdat Panda daar zat. Ook Panda had belangstelling voor het muisje dat de Boez in zijn bek had genomen om mee naar huis te nemen. Wat nu? Boez wist het even niet meer en Panda zat er ook wat besluiteloos bij. Het moment dus voor de fotograaf om de muis af te pakken. Zo dat was geregeld. De jongens werden de tuin in gewerkt, de muis teruggegooid in Bohr's domein en vervolgens sloten wij de deur. Nou, dat hadden we dan ook weer gehad!

Het ijzer smeden.

Toen het nog geen noodweer was, en dat was dus ruim voordat wij vanmiddag in 5 files hadden gestaan en over het traject Laren - Leiden zo'n twee uur hadden moeten doen (met het wielhuis dus, heh?), gingen wij een stukje lopen met Japekoppie. (Ja, wij moesten dit over die files even kwijt want, potverdrie, op zondagmiddag - wat doen al die mensen op de weg en wordt het niet eens tijd voor ons om te verhuizen uit de Randstad? En volgende keer maar met de NS, ondanks alle vertragingen etc.?) Maar goed, Japekop had er zin in, was blij dat er geen anderen meegingen en wilde er een echte verkenningsronde van maken. Want dat gaat namelijk op zijn best wanneer er geen Boezels of Cera's of nog erger: Oscar's om je heen hobbelen en de boel voor je lopen te verzieken. Ja, zo denkt Japekop er namelijk over; hij is erg serieus wat betreft verkenningsrondes en wil daar altijd en immer het uiterste uit halen. Net zoals Sven Kramer met schaatsen dus, om maar iemand te noemen.



Japekop deed dus erg zijn best. De fotograaf hield de kaken stijf op elkaar om Japekop vooral maar niet uit zijn concentratie te halen. In de Kruidentuin leverde dat al direct bijzonder nieuws op. Ja, want Japekop (die een beter gehoor heeft dan wij) ontdekte iets belangrijks. Hij hield stil bij de hoogste boom van de Kruidentuin en keek omhoog. En bleef kijken. Dus keek de fotograaf ook maar omhoog. Want Japekop is erg betrouwbaar wat dat betreft.



Het duurde even, maar tenslotte zagen wij wat Japekop had opgemerkt. U kunt haar ook zien zitten, als u tenminste het midden van de foto goed bekijkt.

Jawel, het was Kaija, en zij zat bijna bovenin de besjesboom. En die boom is behoorlijk hoog, in elk geval deed het helemaal zeer in onze nek toen wij een tijdje naar haar stonden te kijken. De fotograaf maakte wat plaatjes van Kaija, waarvan er toch wel vele zijn mislukt vanwege de afstand en het probleem van scherp stellen.
Maar gelukkig zaten er dus tenslotte toch wat bruikbare bij.

Vervolgens zijn Japekop en de fotograaf nog door de Parallelstraat gelopen, waar Japekop ontdekte dat het huis van Simba in de steigers staat en dat de struikjes waarachter Simba zich altijd zo graag verstopt, zijn gesnoeid tot aan de grond. Wij vinden dat heel erg sneu voor Simba, maar Japekop voelde niet met Simba of ons mee en besloot de boel daar maar eens goed te markeren. Wij hebben geen foto's van die activiteit gemaakt, want vonden dat onkies en onbehoorlijk. Dat markeren heeft ook niets met verkennen te maken. Toen wij dat Japekop onder zijn neus wreven, gaf hij te kennen dat er nu eenmaal dingen zijn die moeten gebeuren, of wij dat nu leuk vinden of niet. Nou, daar kunnen we het dan weer mee doen. Maar ergens begrijpen wij het wel natuurlijk! Je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar? Zo is het maar net.

Nieuw grijs katertje?

Wij kregen een bericht dat er in de buurt van de Parallelstraat, bij het gevaarlijke water, een nieuw grijs katertje gesignaleerd zou zijn. Helaas was het bericht anoniem en werd de "mensennaam" van de straat vermeld, en om die redenen konden we deze reactie helaas niet plaatsen. De bedoeling van de boodschapper ongetwijfeld goed, maar als hij/zij dit leest: wilt u voortaan even uw naam vermelden en de straatnamen van de plattegrond gebruiken? Alvast bedankt! En als u nog nieuws heeft over de mogelijk nieuwe bewoner van de katbladbuurt, bericht het ons!
De redactie.

Knap vermoeiend.

Mevrouw T. Troy:
Erg leuk die nieuwe plantjes hoor, maar dan vooral voor haar, ons mens. Nee, voor mij maakt het niet uit want ik heb het te druk om me met die bloemen bezig te houden. Ik wil er best even aan snuffelen om haar een plezier te doen, maar dan moet ik toch wel weer aan het werk. Het loket en de tafel bewaken inderdaad.



Maar de tafel bewaken gaat wel een stuk moeilijker als er allemaal van die potjes op staan. Omdat je nooit weet wie er achter kruipt om zich te verstoppen voor mij.



Nee, het overzicht ben ik nu dus kwijt. Voor je het weet word ik begluurd en heb het dan niet eens in de gaten omdat ik het niet meer kan overzien. Door al die plantjes en rommeltjes op de tafel, inderdaad.

De enige manier waarop ik die gluurderij enzo kan voorkomen, is constant de hele straat in de gaten te houden. Ja, alles registreren wat verderop rondscharrelt en ze blijven volgen zodat ze zich niet zomaar kunnen verstoppen achter al die plantjes en bloemetjes.

Ja, beide kanten van de straat moet ik in de gaten houden, dus dat is knap vermoeiend. Vooral als je niet meer zo jong bent, heh? Maar ik doe mijn best en blijf alert. En als er dan toch iemand stiekem naderbij heeft kunnen komen zonder dat ik het heb gezien, moet zij maar komen helpen om die gluurders te verjagen. Ja, want zij heeft al die nieuwe plantjes hier neergezet zonder mij te raadplegen. Vandaar dus, ja. Ik ben blij dat u het snapt en met mij meeleeft.

Midden in de nacht.

De Boez:
Ja, ik weet dat het midden in de nacht is maar ik deed echt niets. Nee, ik was het niet; ik zit hier braaf te wezen. Wie er dan zo aan het kattenluik zat te krabben? Misschien was het wel iemand van buiten. Of was het Japekop. Oh, die ligt nog te slapen? Wel, Mevrouw Troy dan? Ligt ook te slapen? Nou, in elk geval heb ik niks gedaan. Nee, ook niet aan het raam zitten krabben, nee. Je werd ervan wakker? Van het lawaai? Erg jammer voor je, maar ik ben niet schuldig.



Dat neemt niet weg dat ik erg graag naar buiten wil. Ja, gewoon wat zooien in het donker omdat ik niet meer kan slapen. Genoeg slaap gehad ja. En nu je toch beneden bent, kun je dan misschien het luikje openmaken? Of het raam open doen? Nee? Waarom eigenlijk niet? Wat kan mij het schelen dat het midden in de nacht is! Ik wil gewoon buiten spelen!