Ouder bericht.

Dit bericht is al een wat ouder bericht, van maandag om precies te zijn. Tenminste, toen gebeurde het. Maar wij wilde u dit (oude) nieuws toch niet onthouden...






Cera was al vroeg gekomen om met de Boez te spelen. En ook natuurlijk om te inspecteren of er niet nog wat van het ontbijt over was. Nou, dat laatste was inderdaad het geval want Boez was reeds ruim voor zessen uit het slaapkamerraam vertrokken en had zich daarna niet meer gemeld. Niet eens voor het ontbijt, nee. Cera, het wachten een beetje moe, besloot om een dutje te gaan doen in een stoel op de redactie. Wij gingen maar eens de straat op om de Boez te zoeken...




Harremans zat wat te soezen op de bekende trap in de Hoftuin. Hij was duidelijk nog niet uitgeslapen en toen wij hem vroegen of hij Boez had gezien, kon hij slechts appelig langs ons heen kijken.






En dat hield hij nog vol ook, terwijl wij hem best wel irritant aan het flitsen waren. Of misschien was het juist daarom? Nee, aan Harremans hadden wij helemaal niets. Rien du tout. Dus gingen we verderop.

Panda (broer van Harremans dus) zat ook appelig te wezen bij de Hofvijver. Draaide zijn kop weg toen wij hem op de foto wilden zetten. Het zat dus niet mee. Er kwam geen geluid uit Panda. Was ook hij met de verkeerde poot uit de kattenmand gestapt? Of zat de chagrijn van het weekend (en dus het vuurwerk) nog in de kattenkoppies?

Nee, Storm had ook niks gezien. En was ook niet in een al te beste bui. Ons humeur werd er trouwens ook niet beter op want Boez was nergens te bekennen en reageerde ook niet op ons geroep. Wij hadden flink de pest in, dat kunnen wij u verzekeren. We keerden terug naar de redactie, riepen nog even uit het slaapkamerraam maar het bleef stil en geen Boez dus.

Een paar uur later gingen we naar de Kruidentuin. We hadden Japekop er al eerder op uitgestuurd om onze jongste bediende te zoeken, maar Japekop had Boez dus nog niet gevonden. En eigenlijk had hij ook geen zin meer om te zoeken. Vandaar dat hij maar bovenop het muurtje was gaan zitten (ja, dat ruitjeskunstwerk dus) want zo kon hij goed rondkijken, vond hij.

Oh, zag je daar wat? Was het de Boez? Hoezo ga je daar niet even heen dan, Japekop? Luie donder! Nou, blijf maar lekker op je luie achterste zitten, dan lopen wij er zelf wel even naartoe.

Nou, dit stukje chagrijn lijkt in de verste verte niet op de Boez. Ook goeiemorgen Luna! Boez gezien? Nee zeker?

Nee dus. Boez was en bleef zoek. Wij kregen steeds meer de pest in. Waar kon dat loedertje toch zitten? We liepen nog een rondje en riepen hem, maar geen Boez. Dan maar weer naar huis. Hij was tenslotte pas 6 uur weg. Maar hij moest toch onderdehand wel ontzettend honger hebben? Er zou toch niets met hem zijn gebeurd??

Het was dus maandag. En toen werd het twaalf uur.

Na deze gebeurtenis hebben wij besloten meer structuur aan te brengen bij het Leidsch Katblad. De Boez mag voor het ontbijt niet meer de deur uit en ook het dak niet meer op om die tijd. En wij gaan weer een kattenluik aanschaffen zodat meneertje beneden naar buiten kan en er ook weer in. Wij hopen dat hij over genoeg grijze celletjes in zijn koppie beschikt om de werking van zo'n luik te begrijpen. Dat is dus nog even afwachten. En wij gaan ook niet meer dagelijks tientallen keren de trap op en neer om ons personeel via het raam binnen te laten. Ze lopen gewoon maar om! Deze en andere maatregelen moeten nog even door de vergadering worden gedrukt, maar dat gaat ons wel lukken. Want wij zijn toevallig wel de baas hier!

mevrouw katblad,

de fotograaf en de

hoofdredacteur.

Max is niet meer....

Hedenmorgen kregen wij onderstaand schokkend en verdrietig bericht.

De foto die wij zondag van Max "de laatste foto" noemden, is letterlijk onze allerlaatste foto van hem geworden, en ons "Dag Max!" is een vaarwel gebleken.

We wensen Max's mens Floris veel sterkte toe.

Onder dit bericht hebben wij een diapresentatie van Max geplaatst, als laatste herinnering aan die wij lange tijd "de Vreemde" noemden, maar die de mooie naam "Max(ie)" droeg.







Wat leuk dat Max weer in het kattenblad stond.

De reden dat hij zo schuw tussen de bosjes zat de laatste tijd was dat Max al een tijdje ernstig ziek was. Het spijt me te moeten zeggen dat bij Max vorige week een grote maagtumor werd geconstateerd, daarna is het erg snel bergafwaarts gegaan met Max. De dierenarts heeft hem nog aan de medicijnen gezet, maar nadat hij reeds een week niet meer wou eten, hij echt graatmager was geworden en z'n lever ermee ophield, mocht hulp echt niet meer baten en is Max afgelopen maandagavond ingeslapen. Hij heeft zich onwijs goed gehouden, stoere bink dat hij was, en z'n mens zal hem erg missen.. 10 jaar is echt te kort voor zo'n toffe kat...



Groetjes,

Floris,

het trotse baasje van Max uit de parallelstraat.

Vaarwel Max.

Vallende blaadjes.

Japekoppie:
Nee mens, ik zit hier niet mijn behoefte te doen, dat had ik net al thuis op de bak gedaan. Je stond er met je neus bijna bovenop, weet je nog? Nou dan. Ja, ik heb het druk met de Nepeta, dat zie je toch? Voor mijn broodnodige rust inderdaad. Lekker even snuffelen en kauwen, dat heb ik hard nodig na die drukte van die drie oktober enzo. En dan nog ook dat gedrein van die Zoebel aan mijn hoofd, het steeds maar in- en uitlopen van Cera en bovendien daarbij nog eens die knallen voor mijn kop van mijn moeder. Nee, daar houdt ze maar niet mee op en ik ben bang dat ik die petsen zal moeten incasseren tot het bittere einde. Nee, ik mep nooit terug want je mag je moeder niet slaan toch? Zo is dat, ja.



Daarom moet ik af en toe even wat Nepeta scoren inderdaad, en omdat er hier zoveel staat, doe ik dat inderdaad op deze plek en niet bij zo'n lullig klein potje voor het poezenloket. Nee, ik ga niet mee op verkenning. Omdat ik hier voorlopig nog niet wens weg te gaan, nee. Loop jij je rondje nu maar alleen, dat kun je best. Dan zie ik je straks wel weer bij de redactie ja. Ja hoor, dag mevrouw Katblad, fotograaf, hoofdredacteur, cursusleidster of hoe je je verder allemaal noemt! Wel, voor mij ben je gewoon mijn mens, wat je anderen ook aan hun verstand probeert te peuteren. Ja, ik ben redelijk assertief en recalcitrant vandaag, dat klopt helemaal. Zullen de vallende blaadjes wel zijn of de nadering van een nieuw depressiegebied, ja. Zeg, je zou mij toch niet interviewen vandaag? Waarom stel je dan al die vragen? Omdat jij de baas bent, zeg je? Volgens mij word ik hier op dit moment vreselijk door jou in het ootje genomen, mevrouw Katblad! Maar je krijgt me toch echt niet zover dat ik met je meega!

Natte wraak...

Bel de Franskat:
Jazeker, de nacht van het vuurwerk was ik hier ook. Krek op deze plek ja. Vreselijk was het inderdaad, dat geknal, maar nog erger was dat u mij niet bij u binnenliet. Ja, ik zag heus wel dat u mij zag rondhangen hier, en dat ik naarstig op zoek was naar een schuilplaats, maar u liet mij dus keihard in de kou staan. En in het geknal ook ja.



En daarom ben ik nu teruggekomen om hier de boel eens even stevig te markeren. Om u en die redactiekatten van u daarmee te straffen inderdaad. Wel, vanwege het geen veilige haven bieden aan mij natuurlijk!



Zo, dat heb ik knap gedaan al zeg ik het zelf. Stinkt behoorlijk ja, maar dat was ook de bedoeling. Had u maar ...... enzovoort. Ja, boontje komt om zijn loontje, dat heeft u goed gezien.

En die kleine van u heeft het ook goed gezien, ja. Daar kan hij nog wat van leren, heh? Nee, met mij valt niet te spotten en ik hoop dat u dat goed in uw oren knoopt. Ajuus.

Rustige dierendag...

Op dierendag zagen wij nauwelijks haarfabrieken buiten. Misschien was het de koude wind, of misschien was het nog wel de nawerking van het vuurwerk van 3 oktober?
In elk geval was Max weliswaar buiten maar wel heel erg schuw. Hij zat weggekropen tussen de takken van een paar struiken, vlakbij zijn huis.



Nee, hij was niet bereid tot commentaar en wilde zeker niet tevoorschijn komen. Als we foto's wilde maken moesten we het maar zo doen. Door de takken heen. Maar uiteraard mochten we niet te dichtbij komen; dan was Leiden helemaal in last. En daar wij Max niet nog banger wilde maken dan hij al was, bleven wij op afstand. Arme Max...



Nee Max, we zullen het kort houden. Echt waar ja.

Ja Max, dit is echt de laatste foto. En we hopen dat je snel weer een beetje tot rust komt. Nee, dat stukje struikgewas geeft niet al te veel beschutting heh? Het wordt inderdaad een tikkie kaal, ja. Nou, dan gaan we maar weer. Veel sterkte heh, Max? Dag Max....

Nog steeds lekker wild.

Mini:
Ha, mevrouw Katblad! Ja, met mij gaat het erg goed. Alleen een beetje bang geweest van het geknal. Van het vuurwerk, ja. Nee, daar vond ik niks aan en van mij hoeft dat ook nooit meer.



Staat u weer te knippen met dat leuke apparaatje? Mag ik even aan de lens snuffelen? Nee?



Wel, in dat geval zal ik u maar mijn buikje laten zien. Nog steeds aardig kaal ja. Van mijn operatie dus inderdaad. Ja, dat is alweer een week of vier geleden, die operatie. Nee, mijn hormonen zijn nog niet "met rust" gekomen, zoals u dat zo prachtig duidt. Ik ben nog even wild en kittig als voor mijn operatie. Ja, ik ga er graag op uit en blijf niet bepaald dicht bij huis. U denkt dus dat dat wel wat zal bijtrekken? Die ontdekkingsdrang van mij? Wel, zelf denk ik dus van niet. Nee, ik heb tot noch toe nog niks van verandering gevoeld in mijn lijf en ben ook zeker van plan niet te gaan indammen. Ja, daarmee bedoel ik dat ik gewoon doorga met mijn tochten in de buurt en lekker wild blijf. En bang voor niemand inderdaad. O, u gaat weer? Tot de volgende keer dan maar weer? Ja, u ook de groeten thuis. Dag mevrouw Katblad!

Hutspot en haring.

Japekoppie:
Ja, ze hebben dus hutspot gegeten. Met spekjes, klapstuk en appelcompote. Dat laatste voor de frissigheid dus. Nee, dat appelspul kan wat mij betreft gestolen worden, evenals die wortelbrij. Maar die spekjes roken wel aardig inderdaad. En omdat mijn mens toch nog niet was gaan zitten, heb ik haar stoel maar vast voorgewarmd. En de spekjes in de gaten gehouden, ja.



Ja, die lucht van die hutspot kwam steeds in mijn neus. Dat was erg onaangenaam en het leidde ook af. Van de spekjes dus ja.



Ik heb inderdaad die spekjes lang in de gaten mogen houden, maar toen moest ik weer op de grond. Omdat zij dus ging zitten, heh? En ik heb er ook helemaal niks van gekregen, van die spekjes. Nee, later wel een paar fliebers klapstuk, maar ik kan niet zeggen dat ik daar nou een moord voor zal doen. Voor die klapstuk, heh? Nee, geef mij maar gewoon een lekker stuk runderlap. Ongebakken of ongesudderd ja. Gewoon puur natuur, zonder rare smaakjes eraan en vers van het mes, zal ik maar zeggen. Nee, het diner was dus niet zo geslaagd. Maar gelukkig kreeg ik eerder op de dag een stukje haring. Ja, fliebers dus. Vanwege het vet en het zout bleef het bij fliebers. Ja, voor haring doe ik wel een moord. Tenminste, voor de eerste 4 of 5 fliebers. Daarna heb ik wel weer even genoeg. Is dierendag trouwens alweer voorbij? Nee, ik heb er niet veel van gemerkt, van dat dierendaggedoe. Nee, van mij hoeft het niet, gedoe dus. Ik ben al dik tevreden als de dag normaal verloopt. Maar dan wel met een paar fliebertjes haring natuurlijk. Wat eet je trouwens vanavond?

Leidens ontzet? Leiden bezet!!!

Japekoppie:
Is dit nu een Tom Poes? Oh, Pouce dus. En die is dus niet voor ons. Nee, die ga jij opeten vanwege 3 oktober. Om het een beetje te vieren dus, dat stadsfeest van Leiden.



Nee, ik ruik alleen maar even. Ik kom er verder niet aan, nee. Ik had liever haring gehad. Ja, want dat hoort op 3 oktober. En hutspot hoort ook, maar die mag je wat mij betreft zelf houden. Die haring is het enige positieve van die hele 3 oktober-viering. Gooi de rest maar in mijn pet, ja.



Tokkie Troy:
Nee, ik heb ook niks met die 3 oktober. Geen oog dichtgedaan vannacht, nee. Ja, later in de nacht wel, maar toen werd het al bijna licht. Ja, je weet best wat ik bedoel want jij was ook wakker. Toen was ik bovenop je gaan liggen inderdaad. Nou, zo erg was dat niet want ik ben heus niet zo zwaar.



Japekop:
Ik was ook wakker, ja. Rotlawaai inderdaad. Eerst alsmaar dat geboenk. Kermis zeg je? En de wind stond verkeerd? Nou, dat hebben wij dus geweten. En dan steeds die vreemde mensen door de straat. Ja, ook nog midden in de nacht! Nee, ik vond er niks aan, aan die 3 oktober.




En toen kwam er ook nog dat geknal. Vuurwerk ja. Ja, toen had ik het helemaal gehad. Trouwens, mijn moeder en de Boez vonden het ook eng, dat geknal. Gelukkig duurde het niet zo lang. Ja, storm en regen heh? Wel, dat was maar goed ook, dat het snertweer was. Ja, want dan duurt dat vuurwerk tenminste minder lang dus. Maar is het nu echt voorbij, al dat lawaai?

In dat geval hebben we dus wat te vieren. Dat het weer voor een jaar voorbij is allemaal, ja. En misschien omdat het dierendag is. O, was je dat vergeten? Nou, de Albert Heyn is open dus gebruik je fantasie maar. Ja, we hebben wel wat lekkers verdiend na zo'n vreselijke nacht, vind je ook niet?

Tokkie Troy:

En dan wonen wij nog best een eindje van de kermis vandaan. Maar al die arme haarfabrieken dan die daar wonen? In de straten waar die kermis was dus? Twee dagen lang van die herrie om je heen! En dat dan alles in je huis staat te trillen en dat het giert om je heen en je nergens heen kan! Vreselijk ja. Zouden de mensen daar wel eens rekening mee houden, met al die beesten die daar wonen? Nee, ik denk het ook niet. Belachelijk, zo'n kermis midden in de stad.

Nou, laten we nu dan maar gauw overgaan tot het vieren van dierendag. Om al die ellende van de afgelopen nacht te kunnen verwerken, ja. De visboer is trouwens ook open vandaag. Ja, 't is maar dat je het weet!

Trap en gras.

Men neme een stevige trap, met spijlen uiteraard en met open treden, plaatst die ergens tegen een muur, plant daar spannend gras onder (een paar flinke bossen) en u heeft een prachtig speelobject voor haarfabrieken.
Als wij in de Hoftuin komen, gaan wij altijd even naar de trap aldaar toe. Want die trap is een prachtige ontmoetingsplek voor de katten en zit er altijd wel iemand op of onder. Vandaag dus ook.


Oscar (uit de Katbladstraat) zat op de trap maar besloot om naar beneden te komen. Hij had iets tussen het gras gezien, vermoeden wij.



Ja, want daar gaat hij al tussen de sprieten en dat doe je niet zomaar, heh?

Het is even goed turen, maar er is op deze foto een andere kat (dan Oscar) waar te nemen. Het is de Boez, maar dat konden we later pas zien. Hij hield zich namelijk lange tijd schuil tussen de pluimen...

Gelukkig zijn Oscar en de Boez vriendjes geworden. Het heeft even geduurd maar ze hebben uiteindelijk besloten dat ze elkaar aardig vinden. Bovendien zijn ze allebei precies even oud en ook dat schept natuurlijk een band. Dat is dus niet alleen bij mensen zo.

Met andere woorden: er is geen vijandigheid in dat gras te bespeuren. Oscar en de Boez zitten samen gezellig wat te kauwen op de stengels.

Dan keert Oscar zich plots om...

Hij lijkt iets gehoord te hebben en ziet het "iets" ook, vermoeden wij. Wijzelf hadden geen bijzondere geluiden waargenomen maar vertrouwen natuurlijk op Oscar's zintuigen.

En ja hoor, daar is Panda. Hij heeft een mooi plekje uitgekozen om Os en Boez te bespieden. Tja, het is tenslotte zijn tuin! En dan moet je vreemd volk in de gaten houden.

Oscar ziet geen gevaar in de aanwezigheid van Panda, dus hij gaat gewoon verder met kauwen op sprieten.

Er gaat trouwens het gerucht dat Panda uit de partij "Hof is Vol" is gezet. Ja, door Rooie Gijs persoonlijk. En de reden daarvan is dat Panda zich niet wenst te houden aan het uitzettingsbeleid; hij staat regelmatig toe dat vreemde gasten als Boez en Oscar in de Hoftuin komen spelen. En dat is tegen alle regels van de partij in. Daar moest natuurlijk wel gedonder van komen...

Ja, Panda lijkt het zelfs gezellig te vinden als er jong volk over de vloer (in de tuin) komt, al is het "vreemd volk". Wij wilden hem daar enkele vragen over stellen maar Panda had het, zoals u kunt zien, te druk. Een andere keer dus maar, Panda?

Wel, Panda wil op die vraag zelfs geen antwoord geven. Er zijn namelijk andere dingen aan de hand.

En die andere dingen hebben gemaakt dat Panda een paar treden hogerop is gaan zitten. Wij hebben het ook gehoord. Een mensenstem en een raar gehijg met gepiep.

Jazeker, een heus jachtblafbeest (zeggen ze) die zowat stikt door zijn strak aangetrokken halsband. Hij ziet maar 1 ding en dat is "poes". En dit beest wordt dus helemaal stapelgek als hij "poes" ziet. Wij zagen hem al eens als een idioot staan blaffen tegen Iwan die in een dakgoot zat, en als hij (blafbeest) niet tegengehouden zou zijn, was hij zo tegen de muur opgeklommen. Althans, dat was zijn bedoeling. Zo gek is hij dus. Of eigenlijk is het een zij, maar dat terzijde.

Oscar is uit het gras tevoorschijn gekomen en heeft natuurlijk best wel gezien dat het blafbeest vast zit en goed wordt vastgehouden. Vandaar dat Oscar ook wat uitdagend naderbij komt en zogenaamd ongeïnteresseerd aan wat pluimen staat te vegen met zijn neus.

En Oscar waagt het zelfs om nog dichterbij te komen! Maar dan wel achter de trap langs uiteraard, want je weet tenslotte maar nooit.

Er zit nu hooguit drie meter tussen "poes" en blafbeest. Het wanhopige gejank van het blafding klinkt ons zeer onaangenaam in de oren. Het doet ons denken aan gillende keukenmeiden.

Blafbeest staat helemaal te trillen van de spanning en het verlangen de "poes" aan te vallen. Maar dat mag hij lekker niet! Nee, blafbeest moet nu mee naar huis, voordat er mensen hun huis uit komen om te zien wie er zo'n kabaal maakt. Piepend en jankend wordt hij aan zijn riem meegetrokken door zijn mens.

Oscar kijkt het blafbeest na. En dan komt hij onder de trap vandaan.

Panda kan nu ook wel weer van die trap afkomen, vinden wij. En de Boez mag ook wel eens tevoorschijn komen. Wij hebben hem nog niet eens duidelijk voor de lens gehad! Of was hij er soms al eerder vandoor gegaan?

Nee, de Boez had zich al die tijd verstopt gehouden. Nu loopt hij even om het gras heen. Oscar staat aan de andere kant van het grasperk en het lijkt erop of ze hun spel (wat dat dan ook inhoudt) gaan voortzetten.

Het is in elk geval duidelijk dat wij niet bij dit spel betrokken gaan worden. Wij worden zelfs totaal genegeerd door Os en Boez. En daar wij onze plaats kennen, besluiten wij naar huis te gaan.

Wij kijken nog even om. Boez zit alweer tussen het gras, Oscar zal daar zo ook in verdwijnen en Panda snuffelt op de plek waar net het trillende blafbeest stond.

Een trap en wat bossen hoog gras. Wat een heerlijke plek om te verpozen, heh? Misschien moesten wij er ook maar zo een gaan bouwen. Gewoon tegen het huis aan. En dan heel veel gras eronder planten. Misschien.

Even pauze...

Wegens (milde) ziekte van mevrouw Katblad, is de redactie even gesloten. De redactiekatten hebben derhalve ook vrij en doen niks anders dan slapen. Zij krijgen normaal te eten. Wij hopen de verslaggeving zeer binnenkort weer voort te kunnen zetten.