Saaie dag.

Op deze koude dag hebben wij helaas weinig nieuws te melden. Wij kunnen u wel berichten dat Japekoppie, na precies 1 minuut buiten geweest te zijn (zie boven op foto), zich meldde voor "vorstverlet" en ook niet meer gewerkt heeft. Dat Cera (zie voor het poezenloket) natuurlijk wel even langs is geweest, maar dat was ook maar een momentopname.


Dat de Boez even aan de buitenlucht mocht snuiven maar verder ook geen behoefte had zich naar buiten te bewegen en dat Gijs bij het poezenloket langskwam om onduidelijke redenen.


Dat ook Simba langs is geweest om gedag te zeggen (of zoiets), wat op zich wel bijzonder is omdat wij hem nauwelijks in de Katbladstraat mogen begroeten.
En verder kunnen wij berichten dat Bolle-wangen vanochtend weer is langs gerend, maar zo'n vaart had ontwikkeld dat wij hem niet op de foto konden zetten. Al met al een saaie dag dus. Wij hopen dat het morgen beter wordt, qua nieuws dus.....

Wilde achtervolging

Bliksemsnel trokken wij onze jas aan en gristen de camera van de tafel toen wij het bekende klaaggeluid opvingen van Bolle-wangen, die blijkbaar terug was van zijn Kerstvakantie of wellicht tijdelijk zijn jachtterrein gedurende de afgelopen paar weken had verlegd. Maar hij was er weer dus, en dan moet je snel zijn als je hem wilt fotograferen want dat is hij ook (snel dus).



Gelukkig voor ons stak hij de Katbladstraat over en konden wij inzoomen op zijn gehavende lijf. Zou hij ondertussen zijn genen al hebben kunnen doorgeven of had hij tot nu toe alleen nog maar op zijn donder gehad van concurrenten?


Doelgericht snelde Bolle-wangen naar voor hem bekende plekjes om ze te markeren op bekende wijze. Dat hebben wij niet op de foto want dat vinden wij niet kies.

In het voorbijgaan kiekten wij nog even Troy achter zijn organza-gordijn. Kijkt hij hier nu wat triest of verbeelden wij ons dat? We hadden geen tijd om dat uit te zoeken want we zaten nu eenmaal achter Bolle-wangen aan. Deze laatste nam even de tijd om een bepaald plekje uitvoerig te besnuffelen.

Toen, opeens, draaide hij zich om en ging er in volle vaart vandoor. Wij erachter aan.

Gezwind liep hij de Katbladstraat uit. Wij menen hier te zien dat er een flinke hap uit zijn staart is....

Wij namen nog wel even een momentje de tijd om Bobo te fotograferen, die met belangstelling alles volgde wat er buiten gebeurde.

Dan wisten wij Bolle-wangen te passeren en zagen nu ook een flinke kras op zijn neus. Ja, dat krijg je als je al maandenlang achter de wijven aanzit in vreemd gebied!

Bolle-wangen ging vervolgens in een hogere versnelling en wij hadden moeite om hem bij te houden. Hij had hier de Katbladbuurt al ruim verlaten en ging richting Haven.

Over een tapijt van rood papier en verschoten kruid, nam hij de brug in recordtijd.

Hij moet dit traject meer gelopen hebben want hij aarzelde geen ogenblik. Wij besloten hier Bolle-wangen los te laten en naar huis weder te keren.

We zagen wel nog hoe hij over een andere brug weer zuidwaarts ging. De eenden onder de brug hadden geen oog voor onze wijvenjager.

Het heeft behoorlijk gedooid, heh?

Terug in de Katbladstraat zagen we dat Bobo nog steeds voor het raam zat. Oplettende kat hoor!

En Troy zat er dus ook nog. Als een standbeeld.

Moe maar voldaan keerden wij terug naar de redactie. Maar wel nieuwsgierig naar waar die Rooie nu eigenlijk woont. Het ziet ernaar uit dat hij de halve stad uitkamt, op zoek naar een lekker wijffie.

(Zojuist ontvingen wij bericht van een correspondent dat Bolle-wangen gesignaleerd is in een gebied dat 3 kilometer buiten de Katbladbuurt ligt. Ook daar liep hij in volle vaart, en langs een gevaarlijk water....)

Slim zijn

Mevrouw T. Troy:
Als je in dit leven echt wat wilt bereiken, moet je verdomd slim zijn. En dat ben ik dus, al zeg ik het zelf. Ja, het is een kwestie van afwachten, inschatten en snelheid. Nee, die jongens zullen dat nooit begrijpen. Dergelijke slimheid is ons voorbehouden. Ons, dames ja. Ten eerste moet je geduldig zijn en je kans afwachten. Nee, niet te gretig zijn. Japekoppie, mijn zoon, en die Boezel, mijn pleegzoon, zullen dat wellicht nooit leren. Altijd doorzichtig gedrag inderdaad, en dus voor mensen voorspelbaar. Ja, wij dames hebben in dit leven geleerd. En vergeten nooit inderdaad. Vandaar dat wij ook uitermate geschikt zijn om onze jongen te voeden, dus op jacht te gaan en dan ook nog met de buit thuis te komen. Want op jacht gaan is leuk en aardig, maar er moet wel brood op de plank, heh? Dus wij dames hebben dat geleerd. Het gaat niet om de jacht op zich maar om het resultaat. Dat je met iets thuiskomt dat de moeite waard is inderdaad. Ja, dat heb ik vanavond weer bewezen. Wel, als je iets wilt hebben, qua eten dus, moet je dat plannen. Nee, dat kunnen die jongens niet. Als ze lekkers zien, beginnen ze te dreinen om een happie, en dan loop je de kans dat je met lege poten blijft staan. Ik pak dat anders aan. Eerst doe ik alsof ik niks zie. Dat broodje rosbief inderdaad. Ik deed dus net of ik dat niet zag. Terwijl ik het allang had gezien en bovendien daarvoor al had geroken.


En dan, als ze -het mens- effe niet oplet, sla ik toe. Ja, een goeie haal op de juiste plek en ik heb een brok rosbief te pakken van heb-ik-jou-daar. Gewoon een hele hap uit die plak ja. Met mijn linkerpoot inderdaad, want ik ben supersensitief. Ja, alle sensitieve katten doen belangrijke dingen met hun linkerpoot. Wist u dat niet? Dan weet u het nu. Wel, mijn snelle actie met mijn linkerpoot had dus wel resultaat. Een flink stuk rosbief inderdaad. Dat heb ik zelf en bliksemsnel opgegeten ja. Nee, met niemand gedeeld want ik heb geen jongen dus. Als mijn zoon en die Boezel ook rosbief willen hebben, moeten ze maar even slim zijn als ik, en anders hebben ze pech gehad. Ja, ze stond wel effe te kijken met haar camera, mijn mens. Maar ze had het kunnen weten. Dat ik zo slim ben, ja.

Franse aanval op redactie

Eerst hoorden wij een hoop gekrijs op het dak. Toen gestamp op de keukenkoepel met direct daarna een mauwconcert van de Boez in de keuken. Dat laatste betekent dat Japekop boven op de keukenkoepel zit en via het slaapkamerraam binnen wenst te komen. Omdat wij ons personeel graag tevreden houden, hebben wij ons naar boven gespoed om de situatie nader te beschouwen.


De Boez ging met ons mee, graag bereid om zijn oom Japekop te verwelkomen. En hem duidelijk te maken dat hij (de Boez) ervoor gezorgd heeft dat het mens naar boven is gekomen om het raam te openen. (Alsof wij het gebonk niet al zelf hadden gehoord....)


Vervolgens moesten wij de Boez uit het raamkozijn plukken, anders wil oom Japekoppie niet binnenkomen. De ingang tot het huis moet immers vrij zijn. Toen wij de Boez tot drie keer toe uit dat kozijn hadden gegooid, was de weg eindelijk vrij en Japekop dus bereid binnen te treden. Wij begeleidden Japekop naar beneden alwaar hij direct zijn voerbakje indook. De Boez was boven gebleven om onduidelijke redenen. Toen wij tevreden toekeken hoe Japekop van zijn seniorenbrokjes smulde, klonk er opnieuw gekrijs van het dak. Bezorgd spoedden wij ons naar boven....


Toen wij vervolgens met camera en tronie voor het slaapkamerraam verschenen, zagen wij nog net een kattenkop wegduiken. Het bleek Bel te zijn. De Franskat heeft dus nu, behalve het kattenloket aan de voorkant van ons huis, nu ook onze ingang aan de achterzijde gevonden, en bedreigde ook daar onze jongste bediende. Wij vrezen dat het voordien al tot een treffen was gekomen met onze dakverkenner, dhr. Japekoppie. Overigens, na uitgebreide controle van de vacht van Japekop, konden wij bij onze verkenner geen beschadigingen ontdekken.


Brutaal als hij is, keek Bel de Franskat nog even om. Ja, recht in onze camera. Wij meenden iets van spot in zijn blik te ontdekken.


Daarna verwijderde Bel zich.
Wij moeten nog even opmerken dat dit dakgebied niet tot Bel's territorium behoort en dat hij via slinkse wegen toegang moet hebben gekregen tot dit gebied. Bel woont namelijk niet in een van de huizen die naar deze daken leiden. Binnenkort zullen wij u een nieuwe kaart presenteren waarop u nog duidelijker kunt zien waar de katten wonen en waar zij zich dienen op te houden. In elk geval hoort Bel niet thuis op Japekoppies dakterrein en wij zullen ons uiterste best doen om uit te vinden hoe hij hier heeft kunnen komen. Vooralsnog beschouwen wij deze brutale aanval van Bel op onze achteringang als een terroristische aanslag.


Terwijl Japekop dus rustig zijn seniorenbrokken stond op te knabbelen, hield de Boez de wacht bij onze achteringang. Mevrouw Troy, duttende op het logeerbed, had natuurlijk weer alles gezien maar verkoos zich niet te bemoeien met deze precaire zaak.
Vanwege deze terroristische dreiging (die wij net hebben omschreven), overwegen wij nu extra beveiliging aan te brengen aan de achterzijde van ons redactiepand. En hoewel wij zeer gesteld zijn op het Fransenland, de kaasjes, wijnen etc., moeten wij ons toch beraden over ons inkoopbeleid in de toekomst. Wij zijn weliswaar helemaal voor de oprichting van een partij "welkom in de katbladbuurt", maar kunnen aanvallen op onze krant door Franskatten echt niet toestaan. Uw reactie is wederom erg welkom.

Opruimen van de archieven

Dit jaar zijn wij begonnen met het opruimen van ons archief, dat wil zeggen dat wij langzamerhand de oudste berichten van onze krant verwijderen om zo weer ruimte maken voor nieuwe berichten. Natuurlijk worden deze oude berichten netjes opgeslagen en zal er in de loop van dit jaar een boekje verschijnen met de leukste berichten en foto's van het vorige jaar. Als dat boekje gereed is, zullen wij u dat hier (in het katblad) melden.
Tevens hebben wij vandaag een begin gemaakt met het anders inrichten van onze krant (de zijkolom) en andere kleuren aangebracht. We hopen dat het frisse blauw u bevalt!

Controleur controleert controleur...

Harremans:
Ik heb het inderdaad erg druk vandaag. Ja, nieuwe jaar heh? Dan beginnen we met een schone lei, mijn broer en ik. Dus ik ben nu met de schuurdeur en omtrek bezig. Controleren op vreemde luchtjes inderdaad. Nee, ik ben er nog niet uit wie of wat het is dat hier zo ruikt, maar ik kom er nog wel achter.


Fietstascontrole is ook altijd erg belangrijk, ja. Weer heel ander luchtje dan de schuurdeur, dat kan ik u wel verzekeren.


Mmmmm. Ook interessante geur, hier op die muur. Een hoop nieuwe luchten dit jaar ja. We zullen het er druk mee krijgen. Ja, met alles inventariseren en rubriceren en dergelijke. En dit is dan nog maar een klein stukje van ons gebied. Ja, de hele tuin moet in kaart gebracht worden. Nieuwe kaart inderdaad, die van 2009 dus.

Panda (boven):

Ik weet dat mijn broer Har net deze fietstas heeft gecontroleerd, maar ik controleer weer of hij dat wel goed heeft gedaan. Ja, ondertussen is hij alweer in de tuin bezig en juist dat vertrouw ik niet. Nee, hij doet alles veel te snel en te vluchtig. Daarom controleer ik hem ja. De muur neem ik zo ook nog even mee in mijn controle, dat klopt ja.

Struikjes horen ook bij de controle inderdaad. Vooral de uitstekende takjes heh? Ja, daar is een hoop langsgelopen, dat ruik je zo. Wat er langsloopt? Nou, vogels van diverse pluimage, zal ik maar zeggen. Daar bedoel ik mee dat er honden zijn langsgekomen, mensen en ook soortgenoten van mij inderdaad. Ja, dat verschil ruik ik direct. Vooral honden laten smerige luchtjes achter maar vlak de mensen ook niet uit. Tja, ik zou natuurlijk liever niet hebben dat er maar van alles langsloopt hier, maar soms hou je dat gewoon niet tegen heh? Nee, het is onbegonnen werk om dag in dag uit maar de poorten te bewaken en de bezoekers te selecteren.

Ja, de partij "Hof is Vol" probeert inderdaad wel een kattenwacht te organiseren waarbij wij volgens schema deze tuin bewaken, maar het komt maar niet van de grond. Meningsverschillen inderdaad. Ja, de leden van de partij zijn het niet altijd met elkaar eens, dat klopt. Ja, u zou kunnen stellen dat ze het eigenlijk zelden met elkaar eens zijn en dat er veel ruzietjes plaatsvinden. Nee, wie de leden zijn, kan ik u echt niet vertellen. Dat houden wij inderdaad geheim. Ja, de partijleider is Rooie Gijs inderdaad. Partijvoorzitter is Mio, dat klopt. Hoe komt u eigenlijk aan die informatie?

Nee, ik ben gewoon lid. Mijn broer Harremans ook ja. Sinds kort dus. Maar hij doet erg zijn best want hij zou graag een jongerenafdeling van de partij willen beginnen. Wat ons doel is? U vraagt naar de bekende weg. "Hof is Vol" zegt het eigenlijk al, niet? Ja, wij willen alle vreemdelingen uit de Hoftuin weren. En wie hier al woont maar hier niet past, moet ook weg. Meer vertel ik u niet want dan klap ik uit de school en ik wil voorkomen dat ik uit de partij word gezet.

Kijk, nu is, tijdens ons gesprek, mijn broer Harremans zonder overleg met mij in de tuin aan de slag gegaan. Wel, omdat ik hoofdtuinman ben en hij slechts mijn "knecht", had hij mij eerst om een opdracht moeten vragen. Dat heeft hij dus niet gedaan, nee. Ik moet ons gesprek dus beeindigen. Ja, ik moet nu bliksemsnel gaan controleren wat hij nu net heeft gedaan. Aan controlewerk dus ja.

Er is haast bij, dat ziet u zeker wel.

(Wij hebben hier geen tekst bij maar kunnen wel melden dat er een meningsverschil lijkt te zijn tussen beide broers.)

Harremans:

Ik deed gewoon eenvoudig controlewerk, niks bijzonders nee. Mag dat weer niet van mijn broer. Ik had hem eerst om raad moeten vragen ja. Nu gaat hij weer controleren wat ik net al heb gecontroleerd. Nee, hij vertrouwt mij dus voor geen cent en dat is erg vernederend voor mij. Ja, hij weet altijd alles beter. Alleen met het stoelentesten bemoeit hij zich niet. Nee, dat is echt mijn hobby en daar houdt hij zich buiten. Verder bemoeit hij zich met alles wat ik doe. Ja, altijd maar controleren wat ik net heb gedaan.

Ik kap er nu maar mee. Nee, zo heb ik er geen zin in. Dan werk ik net zo lief niet. Bovendien doet hij ook niet alles even zorgvuldig hoor, dat kan ik u wel vertellen!

Hier, bij deze kerstboom bijvoorbeeld. Ja, daar was u net bij, dat mijn broer Panda hier aan het controleren was. Maar volgens mij heeft hij alleen maar met u zitten kleppen en helemaal niks gecontroleerd. Ja, ik zag het wel! Daarom moet ik hier nu weer zijn werk controleren. Of hij zijn controle dus goed heeft uitgevoerd ja, en ik zei u net al dat ik mijn twijfels daaromtrent heb. U kunt mij niet meer volgen? Oh, u wilt mij niet volgen! Dat is heel wat anders. Ja, dan moet u inderdaad maar deze tuin verlaten. Nee, als u mij en mijn broer niet begrijpt, snapt u dus niets van ons, katten. Wel, dan heeft u een probleem en niet ik!

Rondje Kruidentuin

In dit nieuwe jaar moesten we natuurlijk een rondje Kruidentuin doen om de katten daar onze beste wensen over te brengen. Al gauw vergaten wij waarvoor wij kwamen. Wie had hier nu weer midden in de tuin zo'n zooi gemaakt? Schandalig!


Dat vond Jaya ook. Zij zat netjes op haar straatje de wacht te houden. Nee, niet vrijwillig. Ze was door haar zij-mens naar buiten gewerkt voor de verplichte frisse neus. Linksboven op de foto ziet u nog net dat Tummy hetzelfde lot moet ondergaan, hoewel hij lijkt tegen te stribbelen.


Wij horen van het mens van Jaya en Tummy dat op nieuwjaarsnacht de ruit van de buren is ingegooid. Nog zoiets schandaligs!! De ruit zit voorlopig nog even goed dichtgeplakt.
Wij gaan kijken waar Tummy is gebleven.


Ach. Tummy is terug in de hal en zit bij het tussen-kattenluikje. Of hij weer naar binnen mag zeker. Nee, dat mag hij niet! Eerst even die frisse neus! Tummy wordt naar buiten gebracht en op een bank neergezet.


Daar blijft Tummy even staan. Verder dan hier zal hij niet komen. Tummy heeft een hekel aan kou, draait zich snel om en verschuilt zich weer in de hal. Tenslotte wordt hij maar terug in de huiskamer gelaten.


Zo blijft het bankje met slechts enkele pootafdrukjes "beschilderd". We vernemen nog dat Jaya gisteren bij de dierenarts is geweest. Ze heeft last van haar nieren. We hopen dat ze snel beter wordt, desnoods maar met pilletjes!

De prooi van de Boez

Boezel:
Ik had 'm binnengebracht, mijn prooi. Helemaal zelf gevangen ja. Buiten, ook nog ja. Maar ik mocht 'm niet houden. Blaadjes mag ik wel houden, maar deze dus niet. Ja, jammer.


Ze had het nog geeneens gezien, dat ik het binnenbracht dus. En ik zat er nog wel bijna mee onder haar neus. Ja, ze zat te werken aan het katblad, aan tafel ja. En ik bracht het binnen door het poezenloket.


Toen begon ze opeens te roepen dat het niet mocht, spelen met mijn prooi dus. Dat het te gevaarlijk voor me was. Geen bedankje, niks. Nee, op zo'n manier heeft het geen zin om mijn prooien mee naar huis te nemen. En het had me best wel moeite gekost om dat ding door het raam te wurmen.


Gelukkig was hij "afgegaan", zei ze, mijn mens dus. Maar ze vond dat-ie in de zak thuishoorde. Buiten ja. Dat heeft ze toen gedaan, in de zak gestopt dus. En toen even later kwam de vuilnisman en die nam alles mee. Hoepakee, weg mijn prooi. Ja, jammer heh?