Altijd maar weer die Boez!

Japekoppie:
Ik ben het helemaal zat, dat gedoe met die camera. En als ze mij nou maar kiekten! Maar nee, de Boez wordt weer gefotografeerd. Altijd maar weer die Boez. Ik word er doodziek van. Zodra hij op de tafel zit, een sprongetje maakt of ligt te rollen op straat, moeten er weer foto's van hem worden gemaakt. Ja, ik ben het helemaal zat. Weg met die camera!


Ik zei: WEG MET DIE CAMERA!

Niet op tijd thuis.

Normaal gesproken meldt de Boez zich, als hij buiten speelt, minstens 1 x per uur voor wat brokjes. Boez krijgt namelijk zijn brokjes apart geserveerd in kleine porties, omdat anders de senioren de te eiwitrijke brokjes jatten.
Maar goed, de Boez had zich al een poos niet meer laten zien, en dan worden wij dus wat nerveus. Nu zult u misschien denken: die Boez zal toch niet in 7 sloten tegelijk lopen? Nou, dat is dus precies waartoe wij hem wel in staat achten! En daarom gingen wij op onderzoek uit.
Op ons geroep kwam hij niet af. In de Hoftuin echter stond Rooie Gijs naast een verzameling struikjes. Hij deed alsof er niets aan de hand was, maar ondertussen stond hij wel naar de bosjes te loeren met zijn bekende "Hof is Vol" blik.


En ja hoor, daar zat hij, onze kleine held. Helemaal weggekropen in het donker. En wat lijkt hij nog klein als hij bang is!


Wij vertelden Rooie Gijs dat het tijd was om op te hoepelen. Dat wijzelf de Boez wel zouden meenemen het Hof uit. En terwijl wij dit zeiden, keken we Gijs erg streng en beslist aan. Gelukkig ontving Gijs onze boodschap en liep behoorlijk chagrijnig naar zijn huis. Nu kon de Boez tussen de struiken vandaan komen en met ons meelopen naar huis. En dat deed hij ook. Hongerig vrat hij zijn brokjes op en verdween toen weer de straat op. Juist ja, de Poort door en de Hoftuin weer in! Snapt u het nu misschien, dat van die 7 sloten?

Kits gaan goed!

Het gaat erg goed met moeder Mickey en haar kits. De kleintjes hebben gezonde (onstilbare) honger en groeien goed. Ze moeten volgens de regels 10 gram per dag aankomen en dat gebeurt ook netjes.
De totaal zwarte (we noemen hem maar even Zwartmans) weegt nu 198 gram, de zwart-witte (Witmans) 188 gram en de zwarte die twee witte haartjes in zijn staart heeft, ontdekte Wilma, (Plus dus) is het zwaarst met 204 gram. De namen hebben wij even bedacht om ze in onze berichten te kunnen onderscheiden; we hopen dat Wilma dat niet erg vindt. Zijzelf geeft haar opvangpoesjes geen namen, dat mogen straks hun mensen doen.
Wij danken Wilma wederom voor de foto en het nieuws!

Dat is dan afgesproken.

Simba:
Ik heb mij verstopt dus u ziet mij niet. Natuurlijk zie ik u wel, maar dat spreekt vanzelf. Want ik kijk toevallig door een spleetje.



Ja, ik zie u dus duidelijk. Maar omdat ik achter de stoel zit, ziet niemand mij. Omdat ik dus verstopt zit ja. Dus u ziet mij ook niet. Ja, daar ben ik zeker van.



En nu beweert u dat u mij wel ziet? U maakt zelfs een foto van mij? Wel, dat was niet de bedoeling. Nee, u mag mij helemaal niet zien. Eigenlijk is het ook onmogelijk dat u mij ziet. Omdat ik dat zo besloten heb, ja. En als het anders is, heb ik me blijkbaar vergist. Maar eerst wil ik daar bewijzen van. Want ik zit verstopt en u heeft mij niet en nooit gezien. Ja, daar blijf ik bij. Dus ik stel voor dat u doorloopt en iedereen vertelt dat u mij niet heeft gezien. Ja, dan komt het wat mij betreft allemaal wel in orde. Als u maar doet wat ik zeg dus. Afgesproken?

Hoftuin in mei

Een korte impressie van de Hoftuin op dit moment.
Figurant: de Boez.

Bang dat ik u mep?

Luna:
Ha, mevrouw Katblad! Leuk dat u weer eens langsloopt. Ja, u zag mij laatst al op het dak, dat klopt. Ik was inderdaad uit het slaapkamerraam geklommen en scharrelde wat rond in de dakgoot. Ja, het klopt ook dat het allemaal niet meer zo gemakkelijk gaat, dat scharrelen op het dak. De leeftijd, heh? Ja, en ook wel een beetje mijn dikke buik.... Ik noem het zelf maar een "winterbuikje" en hoop erop dat het deze zomer vanzelf weer verdwijnt. Of tenminste wat krimpt, als dat mogelijk zou zijn. Nee, het is niet makkelijk om snel en adequaat op te treden met zo'n zwabberbuik. Zit behoorlijk in de weg, ja.



Staat hij wel aan? Die camera van u? Ja, dat wou ik even controleren. Anders zit ik me hier voor niks uit te sloven namelijk.



Wel, ik kan u zeggen dat ik me op dit moment vrij ontspannen voel. Zelfs in uw aanwezigheid ja. En u staat nog wel zo dichtbij mij, heh? U zou mij inderdaad zomaar kunnen aaien. Nee, dat zou ik niet erg vinden. Vandaag ben ik in een goeie bui ja, dat heeft u goed gezien.

U aarzelt? Bent u bang dat ik u mep? Ja, daar ben ik erg goed in, in meppen. Daarom snap ik ook wel dat u aarzelt. Maar dat neemt niet weg dat ik toch wel enigszins teleurgesteld ben. Dat u mij dus niet even aait, inderdaad. Ik bedoel, ik lig me hier uit te sloven en te rollen over het wielhuis en krijg geeneens een aai voor de moeite. En het is nog vies ook. Dit wielhuisdak ja. Maar goed, het is niet anders. Dat houdt wel in dat ik nu dus stop met me uit te sloven. Nee, ik vind er zo helemaal niks aan.

Ja, het is maar beter dat u nu weer doorloopt. Dan kan ik ook weer verder met mijn bezigheden, wat die ook waren. Ja, het was gezellig dat u mij even wat aandacht gaf, maar ik kan niet zeggen dat ik me nu zoveel beter voel dan daarvoor. Nee, ik vind dat we het hier maar bij moeten laten en dan zien we de volgende keer wel weer. U ook een fijne dag verder.

Vliegen teveel.

Boez, wat heb je daar nu weer? Wat heb je nu weer gevangen?



Oh, lekker vliegje zeker? En die ga je opeten? Weet je het zeker, Boez?
Is toch bah?


Nou, die zit er weer in dus. En, vond je 'm lekker? Ja?

Ja, daar gaat weer een vliegje. Er zijn heel veel vliegjes op deze wereld hoor, Boez, het stikt ervan. Je wilt ze toch zeker niet allemaal gaan vangen? Wel?

Hoeveel vliegjes heb je vandaag al gevangen en opgegeten, Boez? Overdrijf je het niet een beetje???

(Wel, de Boez had het zeker overdreven, die vliegenconsumptie, want aan het eind van de middag werd hij onwel en moest hij braken. Alsmaar braken.... En vervolgens heeft hij uren op bed gelegen, helemaal naar en misselijk en met een witte neus. Gelukkig is hij weer opgeknapt, en is het weer omgeslagen zodat er nu even geen vliegen voorradig zijn. Zo heeft inderdaad elk nadeel weer zijn voordeel....)

Bewaker in de zon

Terug van onze ronde, zien we Rooie Gijs bij de ingang (of uitgang zo u wilt) van de Poort liggen. Wat doet hij daar? Eigenlijk weten wij dat al wel, maar we willen bevestiging van ons idee dus stappen op hem af.



Rooie Gijs:
Ja, ik ben de Hoftuin aan het bewaken. Vreemdelingen buiten houden, daar gaat het inderdaad om. Bovendien schijnt hier de zon dus dat is dan mooi meegenomen. Nee, Panda en Harremans zijn er niet. Ze zitten binnen, denk ik. Nee, waarom weet ik ook niet. Misschien hebben ze een gedwongen vrije dag, wie zal het zeggen heh? In elk geval sta ik er dus alleen voor. Ja, dat komt omdat ook Mio afwezig is. Die is uit logeren. Ze willen namelijk weten of hij er tegen kan om met andere katten samen te zijn. Samenwonen inderdaad. Het schijnt dat zijn mens er een kat bij wil, als gezelschap voor hem, maar Mio was vroeger nogal tegen huisgenoten en nu willen ze zien of hij daar misschien anders over is gaan denken. Ja, ik vind dat inderdaad een heel slecht idee. Want het Hof is namelijk al overvol en wij, Mio en ik, hebben al lang geleden besloten dat er geen katten meer bijkunnen, en dan al helemaal geen vreemdelingen. Vandaar dat wij ook de partij "Hof is Vol" hebben opgericht, inderdaad. En daarom lig ik ook de Hoftuin te bewaken, dat heeft u goed opgemerkt.
U zegt dat er nu, op dit moment, een vreemdeling rondscharrelt in de tuin? Dus dat ik niet goed heb opgelet? U maakt zeker een grapje? Ach, u meent het? Dan is het voor mij hoog tijd om te gaan.



Nee, ik moet dat met eigen ogen zien. Want als u gelijk heeft en er inderdaad een vreemdeling tussen mijn planten zit en over mijn paden kuiert, moet ik onmiddellijk tot actie over gaan. Ja, dan volgt er vrijwel direct een uitzetting, en wel door mij persoonlijk. In elk geval bedank ik u voor de tip. Nee, u mag niet mee en er wordt niets vastgelegd van wat er te gebeuren staat. Bovendien staat uw koffie vast koud te worden. Ajuus, ik heb haast!

Mevrouw Troy experimenteert

Mevrouw Troy, die normaal gesproken uit principe elke drug weigert, wilde wel voor een keer meedoen aan een experiment. En dat experiment hield in dat zij een beetje zou snuffelen aan een takje Nepeta (kattenkruid dus), eventueel op een blaadje zou kluiven en dat wij dan zouden kijken wat er met haar gebeurde. En dat wij daar natuurlijk een paar foto's van zouden maken.


Het begon allemaal heel rustig. Mevrouw Troy snuffelde wat, maar haalde in eerste instantie haar neus op voor het takje Nepeta. Bovendien vond zij dat zij de straat in de gaten diende te houden, want je weet maar nooit.



Na een paar keer gesnuffeld te hebben (waarbij zij steeds weer opkeek omdat zij verdachte geluiden hoorde), kreeg zij jeuk aan haar snuit en moest er dus gewassen worden. De jeuk leek erg heftig want er werd driftig gepoetst.

De ogen van mevrouw Troy lijken hier al wat lodderig te worden, maar dat kan ook schijn zijn. In elk geval keek zij bij elk geluid op en bleef zij op haar hoede. Als je namelijk receptioniste bent en je taak het bewaken van het Poezenloket is, dien je je werk tenslotte tot je laatste snik met al je inzet uit te voeren, heh?

Afijn, het snuffelen ging toch over tot wat gekluif op de blaadjes. Eerst heel voorzichtig, maar mevrouw Troy werd stilaan toch wat enthousiaster over deze drug.

Ja, weer een geluid! Mevrouw bleef dus goed opletten, maar nu zorgt ze er wel voor dat het takje niet kan wegwaaien of dat iemand het zomaar van haar zou afpakken. Het goedje werkte dus, zelfs bij mevrouw Troy! Wij hadden dit niet verwacht. Maar het experiment was nog niet klaar.

Mevrouw Troy ging wederom op het takje knabbelen. Ze zakte daarbij steeds verder door haar poezelige pootjes.

Toch bleef zij alsmaar op haar hoede. Tussen het knabbelen door, reageerde ze op elk geluid. Een beetje overdreven vonden wij, want er gebeurde helemaal niets en er kwam niemand voorbij. Maar goed, Troy heeft betere oren dan wij, dus konden wij er mogelijk naast zitten en speelden zich toch belangrijke zaken af buiten ons gehoor en visueel vermogen.

Uiteindelijk werkte het spul dan toch echt. Voor de goede orde: het experiment duurde alles bij elkaar zo'n 20 minuten. Wij hebben dus kunnen vaststellen dat ook mevrouw Troy gevoelig is voor een takje Nepeta, maar dat zij meer tijd nodig heeft dan haar soortgenoten om zo'n takje tot de hare te maken, maar dat heeft dan waarschijnlijk weer te maken met haar plichtsbesef. Het uiteindelijk resultaat is bij haar gelijk aan dat bij andere katten: ze ligt er na gebruik van het kruid net zo laveloos bij.

Maar voordat wij definitief conclusies kunnen trekken, zullen wij dit experiment nog een keer moeten herhalen. T. Troy is daarvan echter nog niet op de hoogte gesteld.

Tumult bij Poezenloket, deel 2

Bel de Franskat (boven) was overeind gekomen en zag mevrouw Troy (onder) zitten. En mevrouw Troy was vastbesloten niet met zich te laten spotten.



Bel had dat best in de gaten en stelde zich, voor zijn doen, zowaar bescheiden op. Wat moest hij nu die ouwe taart daar paraat zat en geen genoegen zou nemen met een klein pesterijtje of iets dergelijks?



De Boez liet zowaar ook van zich horen. Hij durfde het wel op te nemen tegen Bel met zoveel steun om zich heen!

Bel keek vol verbazing naar de Boez. Dat ventje durfde wel, zeg! Moest hij die kleine nu afstraffen maar dan de kans lopen van mevrouw Troy op zijn kop te krijgen? Bel twijfelde.

Toen kwam er opeens met veel lawaai een groot wielhuis voorbij. De bestuurder hield het pedaal behoorlijk ingetrapt en er brak even paniek uit onder de aanwezige katten. Ook de fotograaf schrok van zoveel wielhuisgeweld in de anders zo rustige straat.

De redactieleden waren door het Poezenloket naar binnen gestoven. Het was wel even dringen geweest maar ze zaten nu in elk geval veilig. Cera was in een vensterbank gesprongen en op zoek naar een kier om naar binnen te kunnen vluchten. Maar die kier was er niet; het raam was goed gesloten en zat dus potdicht.

Bel de Franskat had nu een ideale uitgangspositie. Alleen Cera was nog op straat en zat als een rat in de val. Met een paar sprongen kon Bel zo bij Cera zijn en haar op haar nummer zetten.

Ons lief modelletje zat angstig naar Bel te kijken en te wachten tot hij tot actie zou overgaan. Wij keken met haar mee.

Maar Bel nam de tijd. Hij sprong van de tafel af en kwam beheerst steeds iets dichterbij Cera. Bel hield Cera goed in de gaten want ze mocht natuurlijk niet ontsnappen, heh? Tenminste, wij kregen de indruk dat hij heel wat van plan was en Cera dus de klos.

Maar plots liep Bel door naar de vuilnisbak waar een poosje daarvoor B-w nog zijn markeringen had aangebracht. Was de controle van deze bak nu opeens belangrijker dan het pesten van Cera? Wij snapten er helemaal niets meer van. Wat was er met Bel aan de hand?

Nee, wij hadden niet gezien dat ondertussen Japekop weer naar buiten was gekomen en dat de Boez ook was genaderd!

Maar wij konden ons niet voorstellen dat Bel daarom had gekozen voor die vuilnisbak. Of hadden wij ons vergist?

Bel was ondertussen klaar met snuffelen en controleren. Hij liep met een grote boog om het Poezenloket heen.

Toen bleef hij nog even staan en keek in de richting van mevrouw Troy, die op haar stoel lag voor het Poezenloket.

Het leek alsof T. Troy zat te dutten, maar dat was niet zo. Nee, zij hield Bel heel goed in de gaten. En zij zond signalen uit naar hem die er niet om logen!

De Boez had ook positie ingenomen, aan de andere kant van de voordeur van de redactie. Het was overduidelijk dat behalve B-w ook Bel de Franskat niet welkom was bij het loket.

Bel had de boodschap ontvangen en liep vervolgens de straat uit. Een beetje verslagen, vonden wij.

Maar goed, Cera was tenminste weer veilig en hoefde niet weg te kruipen onder een wielhuis.

De rust keerde weer bij het Poezenloket. Het was een gekke dag.

Nader bericht

Wilma heeft ons nog het volgende bericht:
De eerste (zwarte) kitten werd gisteravond geboren om 18.00 uur en woog 142 gram,
de tweede (zwart-wit) werd om 19.30 uur geboren en woog 135 gram,
de derde (wederom een zwarte) werd om 22.00 uur geboren woog toen 132 gram.
Het lijkt erop dat het allemaal katertjes zijn!

Poesjes geboren!

Gistermiddag kregen wij van Wilma het bericht dat bij Mickey, die bij haar in de "opvang" zit, de weeen waren begonnen.
Wel, wij kunnen u nu berichten dat Mickey ondertussen is bevallen van 3 kittens: 2 zwarte en 1 zwart-witte! Wilma stuurde ons ook wat foto's die u hier kunt bekijken.
Nadere bijzonderheden volgen vast nog! Maar zijn ze niet schattig!