Terraskat is restaurantkat geworden.

Afgelopen avond gingen wij een hapje eten bij Dok2. Want er is namelijk een nieuwe kaart en wij waren erg nieuwsgierig naar de herfstgerechten. Al vroeg liepen wij de richting van de haven uit, en aan het eind van de katbladstraat kwamen wij Storm tegen. Het regende dus hij was nat, maar onze buuf, die met ons mee was, vond dat niet erg en aaide hem. Toen kwam Thassos de hoek om. En was het dus bijna oorlog. Storm en Thas stonden zo ongeveer neus aan neus en Storm kondigde onweer aan zodat Thas even wijfelde. Wij hebben vervolgens Thas gesommeerd met ons mee te lopen naar het restaurant en dat deed hij ook. Misschien had ook hij wel zin in iets van de nieuwe kaart; wie zal het zeggen. In elk geval hobbelde hij vrolijk achter ons aan en toen wij tenslotte de deur van het restaurant openden, liep hij zonder gene naar binnen. Alsof hij daar woont en de hele tent van hem is dus.
Wij zochten een tafeltje en namen plaats. Thassos liep een rondje door de zaak en kwam daarna naast ons zitten. Jawel, hij liep ook nog over ons tafeltje heen en haalde zijn staart net niet door het waxinelichtje heen. We bestudeerden eerst de kaart. Ja, Thassos voelde ook wel voor een voorafje met Sashimi. Dat is dus Japans en met o.a. tonijn. Doch toen ging Thassos een beetje lopen klooien omdat we moesten wachten. Dat kwam doordat de buuf vissoep had besteld en dat moest natuurlijk wel warm op tafel komen en dat kost tijd. Wel, de juffrouw achter de bar vond dat geklooi van Thas een beetje vervelend en zette hem buiten de deur. Helaas moesten we even later dus onze Sashimi alleen opeten. Niet dat dat een straf was (het was errug lekker), maar het zou een stuk gezelliger zijn geweest als we onze vis hadden kunnen delen met de terraskat.
Afijn, toen we op ons hoofdgerecht zaten te wachten, kwam Thassos de zaak weer binnen. Hij was achter een andere gast mee naar binnen geglipt. Doch even later bleek dat hij niet zo'n zin had in onze Hazenpeper. Dus ging hij maar eens kijken of er nog iets lekkers te halen was in de keuken. Maar daar mag hij dus eigenlijk niet komen. Van de Keuringsdienst of zoiets. Want van ons mag hij best in de keuken maar wij hebben het niet voor het zeggen, heh?
Thassos is vervolgens nog een paar keer op straat gezet maar kwam telkens weer stiekem naar binnen. Omdat ons eten niet naar zijn zin was, heeft hij de hoofdredacteur nog een haal gegeven. Nee, Thassos is beslist niet voor de poes. De chef van het restaurant heeft hem toen opgepakt en hem toegesproken, maar Thas hield toen wel zijn nagels in. Tja, je zou wel gek zijn om de baas van een eethuis een mep te geven; daarmee snij je in je eigen poten natuurlijk. Dus Thas verzette zich nauwelijks toen hij in de houdgreep werd genomen.
Toen wij ons dessert hadden gekregen, hebben wij Thassos nog even daarvan laten meegenieten. Vooral de room vond hij lekker maar hij had snel genoeg. Wij vermoeden dat hij daarvoor toch iets in de keuken had genuttigd. Maar zeker weten doen wij dat dus niet.
De chef vertelde ons dat Thassos elke dag enkele keren langskomt voor een klein hapje. Dat kan varieren van een stukje vis tot een plakje ham. Echter, als er 's avonds een heel dispuut studenten komt borrelen of feesten, mag Thassos niet naar binnen want hij hobbelt gewoon tussen de mensen door en loopt dan de kans dat iemand op zijn staart gaat staan of erger. Vandaar. Toen wij de zaak verlieten, was Thassos nergens meer te bekennen. Dat wil niet zeggen dat hij buiten was, want voor hetzelfde geld zat hij weer in de keuken of was hij ergens op een lege stoel gaan liggen. Thassos is namelijk hondsbrutaal en het lievelingetje van de baas. Daar zijn we dus nu wel achter....

Brief voor pleegmamma.

"Pleegmamma" Wilma doet aan de opvang van kittens (met of zonder poezenmoeder) die ergens zijn gedumpt of in het wild leven. Zij socialiseert de kittens en gaat op zoek naar nieuwe mandjes voor hen; dit in samenwerking met het dierenasiel in Hilversum. U heeft al diverse keren kunnen lezen over Wilma's opvang. Ook de Boez komt bij Wilma vandaan. Zijn zwangere (zwerf-)moeder beviel in het asiel en ging nog dezelfde dag met nest naar Wilma toe. Daar werden de kleintjes dus grootgebracht. Wilma kan natuurlijk niet al haar opvangkittens blijven volgen, maar voor de Boez maakte zij een uitzondering. Wij hebben Wilma al een paar keer bij ons mogen ontvangen en zullen ook zeker contact houden!


Lieve pleegmamma Wilma.
Ik dacht, ik schrijf u eens een brief. Een brief om u te laten weten dat het nog steeds goed met mij gaat. Dat heeft u natuurlijk ook wel kunnen lezen in ons Katblad, maar ik wou het u ook nog eens persoonlijk vertellen, dus.
Op de foto hierboven ziet u mij buiten zitten op de tafel. Dat is omdat ik me een beetje verveelde. Ik zat naar de wielhuizen te kijken die hier af en toe voorbij komen.



En als het grote wielhuizen zijn, verstop ik me tussen een paar takken. Ondertussen kan ik dan ook even snuffelen aan de blaadjes. Ja, snuffelen vind ik fijn om te doen. Maar tegelijkertijd blijf ik dus wel goed opletten. U weet vast wel waarom.

Ze zeggen dat ik een grote jongen ben geworden. Ik moet volgende week voor een prik. De vorige was alweer een jaar geleden, vandaar. En dat betekent dat ik over een paar maanden ben uitgegroeid, tenminste, dat zegt mijn mens. Nee, ik weet niet hoe zwaar ik ben. Dat wegen doen ze ook volgende week en dan weten we het. Hoe zwaar ik ben dus. Ik lijk een beetje dik maar dat ben ik niet. Ik heb een hele dikke, dichte vacht. Dat zeggen de mensen die mij aaien. En soms maak ik me erg vies. Want ook als het regent ga ik naar buiten. Ik kan namelijk niet de hele dag binnen zitten bij die bejaarden. Daarmee bedoel ik mevrouw Troy en Japekoppie uiteraard, heh?

Ja, want die liggen de hele dag boven te slapen als het regent. En dat wil ik niet, de hele dag slapen.

Maar soms verveel ik me dus een beetje. Dan ga ik blaadjes snuffelen enzo. En dan wacht ik gewoon tot mijn vriendinnetje langs komt, of mijn vriendje. Cera dus en Oscar, ja. Cera komt elke morgen naar ons toe. Maar dan wil ze eerst kijken of er nog eten van ons staat. Daarna gaan we buiten spelen. Ze wilde eerst niet door het kattenluik in de deur, maar toen ze in de gaten had dat het poezenloket echt niet meer steeds open staat, kwam ze toch maar door het luikje naar binnen.

Dit is mijn vriendje Oscar. Met hem kan ik ook fijn spelen en zooien. Oscar is net zo jong als ik en hij woont bij ons in de straat. Nee, ik ga niet zo vaak naar zijn huis toe want dan moet ik voorbij het huis van Storm. Maar Oscar komt wel vaak naar mij toe en dan gaat hij in een grote boog om het huis van Storm heen. Ja, Oscar is best een stoere jongen en hij is niet gemeen. We vechten nooit, nee.

Als Os en ik buiten zijn, zit Japekoppie ons soms te bespieden. Ja, dan zit hij binnen voor het luikje naar ons te kijken.

We maken niet zoveel ruzie meer als eerst, Japekop en ik, maar soms dus nog wel. Dat komt omdat hij de baas wil zijn. Ja, dat is hij nog best wel, de baas, maar ik pik dus niet alles meer van hem. Als ik 's nachts bij ons mens op bed wil (of eigenlijk liever onder het dekbed), dan doe ik dat gewoon. Dan wordt oom Japekop boos op mij. Hij lag altijd bij de voeten van ons mens, maar nu moet hij ook zo nodig bij haar hoofd liggen. En als mevrouw Troy dan ook nog bovenop ons mens gaat liggen om te laten zien dat zij het uiteindelijk echt voor het zeggen heeft, begint het gegrom en gesnauw. Ja, dan ga ik meestal maar weg. Maar dan kom ik terug als ze naar beneden gaan voor een nachthapje en dan kruip ik gewoon weer stiekem onder het dekbed en hou ik me heel stil.

Met mijn vriendje Oscar zooi ik, nu het herfst is, vaak tussen de bladeren. Maar af en toe gaan we ook wel samen naar de Hoftuin toe, als de bewoners daar tenminste binnen zitten. Nee, met Rooie Gijs kan ik echt niet opschieten want die is gemeen naar mij toe. En Mio vaak ook, ja. Panda en Harremans zijn wat aardiger geworden tegen mij, dus voor hen loop ik niet meer weg. Maar Oscar mag van hen niet in de Hoftuin komen en tegen hem doen ze wel vervelend. Dus als de bewoners in de tuin zijn, gaan Os en ik gewoon ergens anders spelen. Ja, gewoon in onze straat dus en heel af en toe in de Kruidentuin.

Os moet altijd van alles markeren. Dan kijk ik hoe hij dat doet. Ja, op deze foto zie je hoe ik zit te kijken hoe Os de boom markeert met zijn nagels. Ikzelf heb daar niet zo'n behoefte aan, nee. Maar kijken vind ik dus wel leuk.

Os snuffelt net zoveel als ik. Ook aan de planten ja, maar hij snuffelt ook graag aan de vuilniszakken en scheurt ze dan nog open ook. Nee, dat doe ik dus niet maar ernaar kijken wel. En als Os dan klaar is met scheuren, wil ik best ook even ruiken aan wat er in de vuilniszak zit. Nee, ik eet er niet van.

En als we klaar zijn met spelen en zooien, Os en ik, en Os is weer naar huis gegaan, ga ik op de tafel verderop liggen wachten tot hij terug komt of totdat Cera komt. Ja, dan lig ik me ook weer een beetje te vervelen.

Maar het is ook best lekker om je te vervelen. Of om lui te zijn, ja.

En van lui zijn moet ik ook altijd gapen. Dat doe ik dus op deze foto.

En hier zit ik met mijn poot te vissen tussen de planken van de tafel. Nee, er was niks bijzonders om naar te vissen maar dat geeft niet. Ik deed dat omdat ik me een beetje verveelde, inderdaad.

Maar er gebeurt altijd wel wat in de straat, je moet er alleen maar op wachten en dan komt het wel.

Ja, op deze foto dus ziet u hoe ik naar de spreeuwen lig te kijken. Vliegbeesten ja. Heel veel, want de boom zag helemaal zwart en de boom daarnaast ook. Ze maakten heel veel lawaai en vlogen maar heen en weer.

Ik ga ook vaak heen en weer. Ja, sinds het kattenluik er is vlieg ik van binnen naar buiten en omgekeerd. Alleen doet ons mens het 's avonds na het eten dicht. Ja, dan gaat er een klepje voor en dan kan je er niet meer uit. Natuurlijk heb ik eerst heel hard geprotesteerd tegen dat klepje maar dat had geen effect. Nee, het blijft gewoon dicht totdat we ontbijt hebben gehad en dan gaat het weer open. Ook als het regent dus. Een paar dagen terug ging ik ook steeds in en uit terwijl het regende, en toen heb ik de hele kamer en keuken vies gemaakt met modder en blaadjes. Dat vond zij dus niet leuk maar ik had heel veel lol.

Nou pleegmamma Wilma, dit was dan mijn brief. Komt u nog eens langs? Dan kunt u mij weer aaien en met eigen ogen zien hoe groot ik ben geworden.

Liefs van uw eigenste, erg groot geworden

Boezelmans.

Oude dame in nood.

Wij kwamen Storm tegen, en Storm had behoefte aan contact met ons. Dus gingen we er maar even bij zitten en aaiden wij hem een poosje. Want Storm is dus best een lieverd als er geen andere katten in de buurt zijn. Die andere katten waren er trouwens wel, maar bleven op afstand. Ze weten wat ze aan Storm hebben en dat is niet veel positiefs. En dat is dan nog zwak uitgedrukt.


Storm zat met zijn rug naar de andere haarfabrieken toe en er lag minstens 25 meter tussen hen. En dat is genoeg. Storm zal niet zo gauw een sprintje trekken om anderen aan te vallen; hij werkt liever vanuit hinderlagen. Het groepje verderop bestond trouwens uit Japekop, de Boez en Oscar. Zij waren wat tussen de bladeren aan het zooien en hielden ondertussen de fotograaf en Storm goed in de gaten.
Storm zat dus tevreden op de tafel voor zijn huis. En wij zaten naast hem.



Verderop was Oscar tussen de blaadjes aan het snuffelen en de fotograaf probeerde wat leuke foto's van hem te maken. Zo waren wij dus heel even Storm vergeten.... En die was op zijn beurt heel stiekem van tafel gesprongen, merkten wij ietsje later. Want opeens klonk er een luid gekrijs. Wij keken om.

We zagen nog net hoe een pluizig kattenbeest zich uit de klauwen van Storm losrukte en achter een rijtje fietsen kroop. Het vechtende stel was trouwens uit de Steeg komen rollen. Wie was dit ongelukkige slachtoffer? Het leek een onbekende.

Maar toen wij dichterbij gekomen waren, zagen wij dat het de oude Poekie uit de parallelstraat was. Poekie komt nog maar zelden buiten, en als ze buiten komt blijft ze altijd vlak voor haar huis zitten. Ze is te oud om nog te gaan wandelen en bovendien heeft zij menig ouderdomskwaaltje waarvoor ze medicijnen moet slikken. Ergo: haar conditie is niet bepaald top meer en des te vreemder was het dus dat ze zich in de Steeg van Storm had gewaagd!
Ja, wij hadden weliswaar net nog Storm zitten aaien en hem toegesproken met lieve, zachte woorden, maar nu vielen wij tegen hem uit. Hoe hij het in zijn hoofd had kunnen halen om zo'n oud, ziek beestje te grijpen en dat hij maar snel weg moest wezen omdat wij hem op dit ogenblik beslist niet lief vonden! Wel, Storm begreep onze boodschap en liep de Steeg uit, de andere kant op. Daarna verdween hij uit het zicht.

Op de plek waar de knoedel (twee katten dus) uit elkaar was gevlogen, waren de Boez en Oscar bijeengekomen om de straat aan een onderzoek te onderwerpen. Nee, nieuwsgierig waren zij niet maar de boel moest natuurlijk wel geinspecteerd worden. Maar wat waren die natte plekken daar?

Wij vermoeden dat Poekie hier uit angst haar plasje heeft laten lopen. Ach, dat arme oudje toch!

Ook Japekop kwam opdraven om de straat aan een inspectie te onderwerpen. Poekie zat trouwens nog steeds achter de fietsen.

Oscar controleerde de Steeg voor ons. Ja, Storm was uit beeld verdwenen dus kon Oscar het sein "veilig" geven. Wij maakten toen even ruimte voor Poekie. Jongens, allemaal opdonderen en terug naar de redactie! We geven Poekie vrij baan zodat ze naar huis kan! De jongens begrepen het en zo kon Poekie terug de Steeg door. We merkten op dat ze nog best wel snel is, want we hadden geen tijd meer om een foto te maken van haar op haar terugtocht.

We hopen dat Poekie weer wat bijgekomen is van de brute aanval van Storm en wensen haar verder een rustige zondag toe.

Topmodel op trap in beeld.

Wat po(e)seert Cera toch weer mooi! Kijkt u zelf maar....

Eindelijk weer eens een verkenningstocht! (slot)

Cera en Oscar waren de Hoftuin al ingelopen en de Boez kwam er vlak achteraan. De jongens liepen direct naar hun favoriete plek: de graspollen onder de trap. Daar begonnen ze wat tussen de sprieten te zooien.



Cera bleef halverwege de tuin zitten. Ze durfde niet langs het huis van Rooie Gijs en dat kunnen wij heel goed begrijpen. Het was sowieso al heel flink van haar dat ze de Hoftuin was ingegaan, want vaak zit het er vol met pestkoppen. En die pestkoppen (R.Gijs, Panda, Harremans en Mio) hebben het altijd voorzien op ons lieve modelletje. Vandaar ook dat wij probeerden Cera een beetje in de gaten te houden, door het raam van de fietsenschuur heen dus. Ach, wat zat ze daar aandoenlijk!



De jongens keken natuurlijk helemaal niet naar Cera om. Ze hadden het erg druk met zichzelf en de grassprieten. Kleine egoïstjes!

Ha, gelukkig. Cera was de schuur voorbij gelopen en nu ook bij de trap aangekomen. Ze bleef wel vlak langs de muur scharrelen, want je weet inderdaad maar nooit. Cera, er zijn echt geen pestkoppen in de buurt hoor! Nee, ze liggen vast allemaal op een dekbed of in een luie stoel te knorren. Kom er maar lekker bij; je loopt geen gevaar!

En ja, Cera kwam erbij. Ze ging niet onder de trap bij de jongens zooien maar ging op de trap aan de stengels zitten kluiven. Oscar zag dat Cera zich bij ons groepje had gevoegd en was erg nieuwsgierig naar haar activiteiten. Hijzelf had er nog niet aan gedacht om vanaf de trap te proberen de grassprieten te pakken. Nee Os, Cera was eerst. Ga jij de Boez maar weer lastig vallen.

Nee, Oscar is dan wel geen pestkop maar hij kan knap lastig zijn. Een beetje een bemoeial dus, en Cera wilde nu net even met rust gelaten worden. Oscar, donder op!

Nee, ook niet twee treedjes lager gaan zitten. Cera wil even een klein beetje de ruimte hebben. Wat een lastpak toch, die Oscar. Hij weigert gewoon Cera met rust te laten!

Wel, dan zit er niets anders op dan Oscar een paar petsen voor zijn kop te geven. Zodat de situatie duidelijk is, zullen we maar zeggen. En eindelijk snapte Oscar het en draaide zich om. Hij ging niet weg, dat niet, maar Cera had nu wel de sprieten helemaal voor zichzelf en daar ging het om.

Prachtige pluimen heh, Cera? En wat zit je daar nu weer mooi te po(e)seren! Nee, Cera is niet voor niets ons topmodel!

We moeten er even niet aan denken dat de mensen van Cera van plan zijn om te gaan verhuizen. Voor het Leidsch Katblad zou dat een ramp zijn. Er is geen kat in de buurt die zo veelzijdig is als Cera. Ze is namelijk een uitstekend verslaggeefster, een prima verkenner en bovendien dus een onovertroffen topmodel. En daarnaast is ze superlief; er zit geen centje kwaad bij Cera. Wij krijgen plots een traan in elk oog. Gauw maar even weggeven en niet zo sentimenteel zijn!

Terwijl de jongens de Hoftuin uitlopen omdat ze blijkbaar zijn uitgespeeld, blijft Cera nog even op de trap zitten. Ze is er nu toch en heeft hier een prachtig uitzicht. En zo vaak kan ze daar niet van genieten omdat er meestal te veel pestkoppen in de buurt zijn. Nee, Cera komt eigenlijk alleen op dit plekje als wij erbij zijn. Maar, lieve Cera, wij moeten weer terug naar de redactie. Ben je er zeker van dat je hier nog even in je eentje wilt blijven?

Ja, Cera is er zeker van. Wij wensen haar veel sterkte en succes toe. Dag moedig meisje! Wij gaan eens kijken waar de jongens zijn gebleven.

Wel, de jongens (Boez en Oscar dus) zijn de Hoftuin nog niet uit. Nee, ze zijn aan het klooien bij de rozenboog waar achter nog een klein tuintje ligt.

De Boez wil eigenlijk liever terug naar de Katbladstraat en staat te wachten bij de Poort op Oscar. Oscar is niet van plan om met Boez mee te gaan, maar als er een fietser met blafbeest de Hoftuin binnenkomt, stuiven de twee de Poort door naar de redactie.

Bij de buitentafel voor de redactie blijven de twee nog even rondhangen. Ze kunnen niet besluiten wat ze nu weer eens zullen gaan uitvreten. Even later loopt Oscar in de richting van zijn huis.

De Boez bleef nog even bij de vergadertafel zitten en hield de Poort in de gaten. Zou hij wachten tot Cera weer zou verschijnen? Ja, soms heeft de Boez moeite om te kiezen met wie hij gaat spelen. Met Oscar kan hij lekker dollen, maar Cera is zijn vriendinnetje en met haar heeft hij een hechte band opgebouwd.

Wij zijn in elk geval erg blij dat Boez speelmaatjes heeft. En dan nog van die lieve ook! En we hopen dat deze vriendschappen nog heel lang mogen voortduren. Maar inderdaad. Je weet nooit hoe de dingen kunnen lopen, heh? Tja.....

Eindelijk weer eens een verkenningstocht! (2)

Boez aarzelde nog even. Wilde hij wel mee de parallelstraat in? Er reden immers vaak bromwielen doorheen met grote snelheid? En mensen met blafbeesten liepen er soms ook! Bovendien moest je, om weer in de Katbladstraat te komen, ook nog door de Steeg van Storm!
Ja, Boez ging mee. Maar dan wel in een rotgang. Hij spurtte snel door naar de Steeg en keek toen om om te zien of Cera en de fotograaf wel volgden. Nee, dit leek in de verste verten niet op verkennen en Cera was dus ook erg ontevreden over de snelheid waarmee de Boez de parallelstraat was doorgeraasd.


En hoewel de Boez dus ongeduldig stond te wachten, deed zij kalm aan. Er moesten toch echt wel een paar struikjes en paaltjes besnuffeld worden, anders had deze wandeling helemaal geen zin gehad!

De Boez kon daar niet op wachten. Hij sloeg de hoek om, de steeg in. Cera en de fotograaf volgden, maar dan wel in hun eigen tempo.

We gingen vervolgens naar het Zooiplein. Tegenover het plein lag Oscar voor zijn huis op zijn bankje. Wij gingen hem even begroeten.

En terwijl wij hem aaiden, zagen wij opeens twee kleine oogjes door de plankjes van de bank glimmen. Het was natuurlijk Lima, die zich weer eens verstopt hield voor de boze wereld.

Nee, Lima hoefde niet te worden geaaid. Hij had liever dat we 'm smeerden en dus lieten we hem verder met rust.

Ondertussen was Boez ook naderbij gekomen. En Oscar deed wat kunstjes voor hem, dat kunt u zien op de foto. Doch Boez was niet onder de indruk, want dat paalzitten kan hij zelf ook erg goed, dus dat is niks bijzonders.

Oscar draaide nog een paar rondjes, Lima zat nog steeds achter het bankje, Cera liep aan de overkant van de straat en de Boez zag een paar vuilniszakken staan.

Erg interessant, die vuilniszakken, dus die moesten besnuffeld worden. Dat vond Oscar ook, want als er wat eetbaars in verstopt zat, wou hij dat vinden. Oscar is namelijk erg goed in het opsporen van lege visblikjes en tevens erg bedreven in het openritsen van vuilniszakken. Maar blijkbaar zat er niks lekkers in de zakken. Want Oscar stak dus de straat over omdat Cera daar was.

Cera was naar het Zooiplein gegaan en had daar een lekkere plas gevonden om uit te drinken. Ze vond het maar niks dat Oscar er zich mee kwam bemoeien. Ja, het was tenslotte haar plas want zij had 'm het eerst gevonden, heh? Daarom dus.

De Boez wou niet mee. Vraag ons niet waarom want dat weten we niet. Misschien was hij wel bang dat Zwarte Gijs er zou zijn of iemand anders wie hij vreest; iets anders kunnen we zo gauw niet bedenken. We hebben in elk geval wel ons best gedaan hem het plein op te krijgen door hem te roepen en te smeken ook te komen, maar dat ging dus mooi niet door. Boez bleef zitten waar hij zat. Tenslotte gaven we het maar op.

Er gebeurde trouwens verder niets bijzonders op het Zooiplein. Cera bracht een bezoek aan de glijbaan en vond daar een ander smakelijk plasje water, en Oscar liep een beetje om haar heen te dribbelen.

Smaakt het Cera?

Ja dus. We gingen echter niet wachten totdat Cera al het water opgeslobberd had maar keerden om en gingen nu richting de Hoftuin, want daar waren we vandaag nog niet geweest.

Cera ging natuurlijk mee met de fotograaf, en Oscar had ook wel zin in een verzetje. Maar waar bleef de Boez? Was hij naar de redactie teruggegaan of zou hij ook nog naar de Hoftuin komen? En wie waren er allemaal nog meer in de Hoftuin?

(U leest het later in deel 3!)