De rotzooischopper, deeltje I C

GG had er genoeg van. Hij had het nu wel gezien in deze vreemde tuin en verdween via de uitgang. In welke richting hij vervolgens ging hebben wij niet waargenomen want wij kregen iemand anders in het oog en waren daar niet gelukkig mee.





Onze jongste bediende was de tuin ingekomen. Hij was zeker zijn vriendinnetje Cera aan het zoeken geweest. De Boez had zich weliswaar bescheiden in een perkje opgesteld, maar wij hadden ondertussen in de gaten dat er met Thassos niet te spotten valt. En dat hij niet naar de Kruidentuin was gekomen om bloemetjes te plukken maar om rotzooi te schoppen. Hadden wij het bij het juiste eind?






Gelukkig. Thas negeerde de Boez. Voor nu dan heh? Hij had zin in wat snuifjes Nepeta gekregen en bleef enige tijd met zijn snufferd tussen het plantje neuzen. Maar we wisten dat dit ook een afleidingsmanoeuvre zou kunnen zijn. Zou u toch ook gedacht hebben? Daarom.

We bleven dus erg waakzaam en Thas liep een beetje als een dronken(kat)man heen en weer over het pad. Af en toe keek hij even heel snel in de richting van de Boez. Niet te lang want dat zou te opvallend zijn, heh?

En daarna ging hij braaf in het centrum van de tuin zitten.

Cera zat trouwens nog steeds op het tafeltje in de zon, maar niet om te zonnen doch om vooral heel goed op te letten. Brave meid.

En de Boez bleef heel lief in het perk zitten. Zogenaamd aan de plantjes ruiken en de onschuld spelen. Wel, voorlopig zou er dus wel helemaal niks gebeuren. Wij konden net zo goed ook even gaan zitten, dachten wij. Maar toen deed de Boez iets heel doms. Hij verloor zijn geduld en kwam naar het centrum van de tuin toe. Ja, waar Thassos nog steeds naar hem zat te loeren. Nee Boez, niet doen! Boez, ga terug! Maar Boez kwam toch.

Thas is al opgestaan. Hij berekent zijn kansen. Wacht het juiste moment af. En dan..........

Wham! Boez in paniek en krijsen! Plukken haar vliegen in het rond! En wij? Wij staan opeens zo maar midden in de tuin te schelden. Op Thassos ja!

Hoe gaat dit in 's hemelsnaam aflopen? U leest het morgen....

Op bezoek bij Igor.

Jawel, eindelijk was het zover: wij gingen op bezoek bij Igor. Toen wij binnenkwamen in het huis, zagen wij als eerste Bonya, de oude dame met frommeloortje en uit een ver weg gelegen asiel. Een beetje sikkeneurig was ze wel, maar dat komt doordat ze al zo oud is en wij vreemd voor haar. "U hoort hier niet!", zagen wij haar denken... En natuurlijk had zij daarin helemaal gelijk.



En ja hoor! Daar was hij dan. De hoofdpersoon van deze reportage, heidepoesje Igor dus! Nou, Igor is al een flinke jongen. Hij was zeer geïnteresseerd in onze camera maar speelde ondertussen wel gewoon door. Handig als je een paar dingen tegelijk kan! Daar zijn wij best jaloers op...



Heel goed, Igor! Hou die flappootjes van dat gekke beest maar goed vast!
Ziet u trouwens ook wat wij zien? Ja, een dik, rond buikje! Igor heeft het goed en vreet als een eh... dokwerkerskater. Waarschijnlijk wil hij net zo groot worden als zijn huisgenoot Iwan!



Niet loslaten hoor, Igor!

Lotje wilde ook graag wat aandacht. Daartoe ging zij in de vensterbank liggen zooien met de lamellen. En dat leverde dus deze aardige foto op! Zij was overigens erg afstandelijk toen wij pas waren binnengetreden, maar draaide langzaam bij. Dat vonden wij natuurlijk alleen maar leuk en gezellig...

Iwan kwam ook nog even. Niet om gedag te zeggen helaas, maar om te schranzen. Toch wel erg merkwaardig dat wanneer je Iwan buiten ontmoet hij maar niet ophoudt met vertellen en vreselijk veel aandacht vraagt, en dat hij in zijn eigen huis/omgeving zich vervolgens gedraagt als een schuwe, mensenvreemde, ongeïnteresseerde Jodokus. Wij moeten daar toch nog eens met hem over praten.

Wel, Igor is dus ook niet vies van eten. Dat doet hij graag en veel. En niet al te netjes zo te zien! Kijk uit Igor, de stukkies vlees vallen bijna je bek uit!

Bonya heeft wel moeite met eten. Het gaat er allemaal niet van harte in en daarom krijgt zij soms haar eten op de trap, vanwege de broodnodige rust dus. Bonya is erg mager, maar niet zo vreselijk mager meer als toen ze net uit het asiel kwam. Goed blijven smikkelen Bonya! Dat is goed voor je!

En toen was het tijd voor het zalven van de oortjes van Igor. Dat is dus voor (of eigenlijk tegen)de oorontsteking waarover wij al eerder berichtten. Gelukkig is Igor niet meer doof ondertussen, en dat zal vast en zeker komen door het gezalf, zullen we maar zeggen. Ach ja, natuurlijk is het niet zo leuk, dat geprut in je oren. En daarom moet Igor helaas even in de houdgreep...

Ah, gossie! Het is zo toch nog wel echt een baby, heh? Een baby met vette oortjes dan. Wat een droppie is die Igor toch...

Ja Igor, wat moet dat moet. Geen ontkomen aan. Maar nog even en dan ben je weer helemaal beter en dan blijven ze wel weer van je oortjes af, hoor! Bovendien hebben wij nu gezien dat jouw zij-mens heel behendig is met de zalf. De behandeling was in een mum van tijd achter de rug.

Lotje voert nog even een show op voor de balkondeur. Helaas voor haar opent deze deur zich niet, al doet zij er nog zo lief tegen. Igor kijkt toe, maar wij vermoeden dat hij toch een beetje aan het inzakken is.

En ja hoor, even later zit hij bovenop de krabpaal en zie je zijn oogjes zwaar worden.

Wel, moe is moe. En dus moet er nodig geslapen worden. Igor heeft daar geen moeite mee. Zij oogjes zijn dichtgegaan...

Nu kan Igor natuurlijk verder niet meer gestoord worden. Hij heeft zijn slaap hard nodig om weer helemaal te herstellen van zijn oorontsteking. Maar dat komt vast wel goed. Wij zagen ook vandaag weer een vrolijke, energieke heidepoes met wie het prima gaat en die het zeer getroffen heeft qua mensen! En wij bedanken diezelfde mensen voor hun gastvrijheid. Natuurlijk blijven wij Igor volgen; hij woont nu toch immers in de Katbladbuurt? Nou dan!

Kort nieuws, nieuwe rubriek.

Gisteravond bracht Thassos (de Terraskat) een kort bezoek aan Poek en Giz. Toen mevrouw Katblad werd uitgelaten en een fiets moest worden binnengezet, kwam opeens onze rooie vriend langs het gevaarlijke water aanlopen. Hij stak vervolgens de straat over en liep ongegeneerd bij de Poek naar binnen. Hij (Thassos dus) mocht echter niet blijven. Wij weten niet of hij dezelfde avond nog naar huis is teruggekeerd...

Rooie Gijs is zich een ongeluk geschrokken. Toen wij onze planten gingen watergeven, hadden wij niet in de gaten dat Gijs zich verstopt had tussen de plantenpotten, en toen vervolgens de plantensproeier water begon te spuiten kreeg Gijs de volle laag. Wij wisten niet dat de partijleider van "Hof is Vol" nog (ondanks zijn artrose) zo hoog kon springen. Gijs is mopperend "afgedropen"...

Dezelfde Rooie Gijs heeft later wraak genomen op de redactie. Hij kwam uit het Hof geslopen, stak over en greep de arme Boez die niet op zijn hoede was. De plukken vlogen in het rond en de Boez zette het op een schreeuwen. Mevrouw Troy kwam hem nog te hulp maar kreeg eveneens te maken met de scherpe klauwen van Gijs. Gijs ging er pas vandoor toen ook Japekop op het lawaai en gekrijs afkwam. Drie was waarschijnlijk zelfs voor Rooie Gijs te veel...

Nog een bericht over een Rooie; een vreemde deze keer. Hij kwam vanavond rond 23.00 uur aan het Poezenloket maar rende de Poort door het Hof in toen wij hem vroegen wat hij kwam doen. Natuurlijk zijn wij de vreemde Rooie gevolgd, maar in het Hof rende hij alsmaar rondjes en daar werden wij ook niet wijzer van. We zijn toen onverrichter zake naar de redactie teruggekeerd. Nee, het was niet Simba, niet Iwan, en niet Thassos, al leek hij wel erg veel op onze terraskat. Deze "vreemde" was namelijk bijzonder schuw, maar dat zult u uit het bovenstaande al wel begrepen hebben.

Ook vandaag weer is Cera erin geslaagd op haar eigen, onnavolgbare en onzichtbare wijze, de redactie binnen te dringen. En dat terwijl haar bankje in de zon niet bezet werd door Luna of wie dan ook. Cera sprong in onze enige sjieke, comfortabele stoel met extra zacht kattenmandje en heeft daar een paar uur liggen ronken. Uiteraard heeft Cera ook nog wat brokjes gestolen uit het voerbakje van de Boez. En het leek net of de Boez dat nog leuk vond ook, maar dat zullen wij ons wel verbeeld hebben...

Oude Poek en baby Gizmo.

Gisteravond mochten wij op bezoek komen bij de oude Poek en baby "Heidepoesje" Gizmo, oftewel Miss Gizz, Gizzemis etc. Wij houden het even op "Giz" want dan hoeven we niet zo veel te typen....
De Poek bekeek ons vanaf de trap. Ja, want je weet maar nooit wat voor volk er over de vloer komt, en in nood moet je wel kunnen vluchten. Al spoedig had de Poek gelukkig door dat er geen reden was om de benen (poten) te nemen en kwam hij er gezellig bij. Daarbij moeten we ook opmerken dat het al aardig richting etenstijd kwam, dus een reden temeer voor Poek om in de buurt van de keuken te blijven, heh? Zo is dat.


De kleine Giz vond het bezoek van mevrouw Katblad eerst een beetje eng, maar toen dat mens niet gevaarlijk bleek ging zij haar eigen gangetje weer. En dat was natuurlijk spelen, spelen en nog eens spelen. Want daar ben je tenslotte jong voor.



Eerst moest even gekeken worden of er toevallig niet nog meer bezoek kwam. Dat kun je natuurlijk het beste bekijken door het raam.

Toen werd de jacht op de muis geopend. Een hangend exemplaar, jawel. Daar kun je lekker tegenaan meppen en dan heb je dus een vliegende muis; die zijn erg aantrekkelijk. En Giz liet ons zien dat zij erg goed is in het vangen van vliegende muizen.

En Giz liet ons ook zien dat zij een prima gebitje heeft.....

........en dito klauwtjes. Arme muis.

De Poek moest natuurlijk wel van bovenaf te boel in de gaten houden. Zelf doet hij niet zoveel met vliegende muizen, maar kijken hoe een ander daarmee zooit is altijd erg vermakelijk.

Voor Giz stond vervolgens het uitdagen van Poek op het programma. Dat vond Poek zelf wat minder geslaagd. Wij waren getuige van wat gebrom en gemep over en weer, maar dat liep verder niet uit de klauw.

Toen eenmaal de wijn, olijven en kaas op tafel kwamen, moest daar natuurlijk aan geroken worden. Niet dat dat mocht; nee Giz, niet op tafel als er menseneten geserveerd is! En vooral geen gedonder in of met de glazen, heh? Maar Giz moet nog heel veel leren.

Als haar mens dan tenslotte de bakjes met kattenvoer staat te vullen, moet Giz daar natuurlijk een oogje op houden. Het balanceren op het smalle randje van de stoel gaat maar net goed! Maar Giz oefent veel en wordt er steeds beter in. Alleen zal de stoel, als Giz wat zwaarder is geworden, ongetwijfeld gaan kiepen; dat deed hij nu al bijna. Wij adviseren het mens van Giz alvast uit te kijken naar andere eetstoelen...

Het bezoek had een flesje meegenomen. Op zich niet zo interessant, maar de zak waarin het verpakt was dus wel. Daar kon namelijk een balletje in worden gestopt en dan kon Giz het razendsnel eruit vissen.

Dit balspelletje moest natuurlijk heel vaak herhaald worden. Alleen die touwtjes heh? Nee, die waren niet zo handig.

Ziet u de bui ook al hangen? Ja, want je kunt namelijk met je kop door die lus en dan heb je de poppen aan het dansen. En Gizmo dus ook. Een klassiek voorbeeld van hoe het niet moet.....

Wij waren er te laat bij. Voordat we er erg in hadden, had de Giz haar kop door de lus heengestoken. En toen brak de pleuris uit. Giz wilde wegspringen maar de zak bleef om haar nek hangen. Er volgde een paniekerige renpartij door de hele kamer. We schrokken allemaal heel erg, maar Giz natuurlijk nog het meest.

Deze foto snappen wij zelf ook niet zo goed, maar de Giz maakte het mee en daarom hebben wij hem toch maar geplaatst. Gelukkig kwam er snel een eind aan de paniek en kwam Giz met de schrik vrij. Giz bracht zich in veiligheid door naar boven te verdwijnen en de lussen aan de zak werden direct door haar mens verwijderd. Het zal echter best nog een poosje duren voordat Giz de (papieren) zak weer vertrouwt en er weer mee gaat spelen.
Het duurde nog even voordat Giz besloot naar de beneden te komen, dus wij mochten haar boven bezoeken. Discreet als we zijn, hebben we daar geen plaatjes geschoten. Wel kunnen wij u vertellen dat de Giz (en Poek dus ook) beschikt over een comfortabele bank, een enorme speelgoedvis en een riant dakterras met vele, interessante planten.
Tijdens de maaltijd kwam Giz gelukkig weer bij ons zitten, maar viel tenslotte, geheel tegen haar zin, op haar stoel in slaap. Het was dan ook een zeer drukke dag geweest en morgen zou het vast weer erg druk worden!

Wij danken Poek, Giz en hun mens voor hun gastvrijheid!

tuinwacht, kale buik, goed overzicht en aaibehoefte

Soms moet je best wel wat moeite doen om aan kattennieuws te komen; de haarfabrieken komen het namelijk niet bij je langsbrengen. Dus moeten we regelmatig de straat op en dan maar hopen dat we iemand tegengekomen. De ene keer ontmoeten we veel katten, de andere keer lijkt het wel alsof iedereen ergens op een bed of in een stoel ligt te dutten.
In de Kruidentuin is het tegenwoordig altijd wel rustig. Dat is vooral sinds Jaya en Tummy zijn verhuisd. Kaija zien wij de laatste tijd ook niet veel; wij vernamen dat zij nogal vaak 's nachts op pad gaat en overdag haar slaapjes doet.
Wie wij deze keer wel tegenkwamen was Siep. Zij heeft zich opgewerkt tot Tuinwachter en bewaakt derhalve de boel energiek en vrij agressief. Ja, er moet toch iemand zijn die het tuinterrein verdedigt tegen indringers, heh? Dus toen wij met onze camera voorbij liepen, moest zij ons duidelijk maken dat wij niet welkom waren in de Kruidentuin en dat er geen foto's gemaakt mochten worden. Daar hadden wij natuurlijk lak aan....



En Siep verwachtte eigenlijk dat wij onze katverslaggevers hadden meegenomen, dus stond ze deze al op te wachten. Zij, Siep dus, was vast van plan om zo nodig enige meppen uit te delen, maar moest vervolgens concluderen dat de fotograaf van het lkb dit keer helemaal alleen was gekomen. Er kwam helemaal niemand de hoek om en er viel dus niks te meppen, helaas.
Wij liepen een rondje door de tuin.



En daar kwam nog iemand aan. Het was de kleine Mini die alweer een stuk gegroeid is! Ze kwam parmantig aanstappen en was niet van zins om zich door wie dan ook tegen te laten houden. Wij vinden haar trouwens wel vaker bij het bankje, dat zij altijd uitgebreid moet inspecteren en besnuffelen.

Zo ook deze keer. Mini leek zich niks aan te trekken van onze aanwezigheid, dus konden wij er vrolijk op los knippen (met de camera dus).

Hoewel, de blik van Mini was niet zo vriendelijk en meegaand. Er zat haar duidelijk iets dwars en daar zouden wij dan ook snel achterkomen.

Ja hoor! Knal! Wij schrokken best van de plotselinge pets tegen de camera! Wij hadden een dergelijke actie van Mini kunnen zien aankomen, maar de mep kwam toch nog onverwacht.

Wij vroegen haar waar we deze knal aan verdiend hadden, maar Mini weigerde onze vraag te beantwoorden; het antwoord lag toch voor de hand, heh? Hoe dom kan een mens zijn!

Ja, een felle tante is het, deze Mini! Vervolgens werden wij weer genegeerd door haar en daarom dachten wij door de kunnen gaan met onze fotoreportage.

En inderdaad, wij konden nog wat aardige plaatjes schieten van het kleine mormeltje; zij deed zelfs haar uiterste best om wat leuke poses aan te nemen. Maar net toen wij haar het voorstel wilden doen een opleiding te gaan volgen bij ons voor "model", kregen we weer de volle laag.

Deze keer waren we er op bedacht en zij raakte ons net niet. Al scheelde het niet veel trouwens.
Wij waren echter niet van plan het op te geven. Wij laten ons niet wegjagen door een paar poezenklauwtjes, anders zouden wij ons werk niet kunnen doen en in dat geval konden we het lkb wel gelijk opheffen... We gingen dus door met het schieten van plaatjes.

Mini was ondertussen druk bezig onder het bankje. Er werd wat gerommeld met blaadjes en andere troep dat zich daar verzameld had, en ook dat wilden we in beeld brengen.
Maar Mini was het zat. Opeens wandelde ze kordaat weg en vond Siep op haar pad. Deze laatste kon als Tuinwachter natuurlijk niet Mini zomaar de ruimte te gunnen, en liet dat luid en duidelijk blijken. Mini op haar beurt was niet van plan om voor Siep te vluchten en dus ging ze er bij zitten, maar dan wel achter een beschermend fietswiel...

Tja, en toen gebeurde er een hele tijd niets. Dat kun je zo wel eens hebben, dat er niets gebeurt, en dat zal wel zo zijn redenen hebben en moet je als kattenjournalist accepteren. Wij overwogen zelfs al om onze ronde maar voort te zetten, toen er toch beweging in de zaak kwam.

Mini was achter het wiel vandaan gekomen en lag nu iets verderop over de stoep te rollen. Dat kon zij goed, dat rollen, maar natuurlijk niet zo goed als ons topmodel Cera. Maar dat komt doordat Mini nog erg jong is en een beetje wild. Echt poseren doet ze dus niet en wil ze ook niet.

Toen opeens zagen wij HET! Ziet u het ook? Jazeker, een kaal plekje op de buik! Zou het? Ja, dat moest haast wel! Vandaar dat wij Mini even een poosje niet meer buiten hadden gezien! Wel, wij vermoeden dus dat er geen kleine Mini'tjes zullen komen in de toekomst. Maar eerlijk gezegd is dat maar goed ook; aan 1 Mini hebben we als buurt al de handen vol!

Wel Mini, erg veel rustiger geworden ben je nog niet. Ligt maar te draaien en te doen en wij maar proberen om nog een mooie foto te kunnen maken van dat kale buikje.... Thassos liet ons laatst tenminste zijn litteken nog zien, Mini wenst dat dus niet te doen.
Nee, wij konden geen scherpe close-up maken en vonden het trouwens ook hoog tijd om maar eens verderop te gaan kijken. We hadden nu wel genoeg plaatjes geschoten van Mini-poes.

Erg veel verderop hoefden we niet, want toen wij ons omdraaiden zagen wij Luna op de bosjes liggen. Ja, bovenop dus. Een merkwaardige ligplaats voor een kat en een wonder dat zij niet door de takken heenzakt, maar je hebt zo natuurlijk wel goed overzicht als kat zijnde.

Ten eerste ben je zo hoog gelegen minder goed zichtbaar voor je soortgenoten (die kijken meer om zich heen en minder vaak omhoog), en ten tweede kijk je zo mooi neer op alles wat voorbij komt. En Luna had al die tijd dus al alles liggen volgen, dat was duidelijk. En ook was duidelijk dat zij voorlopig niet van de struiken af zou komen omdat deze plek haar erg goed beviel. Wij zeiden haar vriendelijk gedag en maakten onze ronde af.

In de Katbladstraat zagen wij Storm. Hij lag wat te soezen op een bankje en toen hij ons in het oog kreeg, begon hij te krijsen als een mager speenvarken. Hij had namelijk een dringende aaibehoefte en riep direct dat wij als door de hemel gezonden waren en gelijk aan de slag konden. Wel, een dergelijk - zo vriendelijk - verzoek konden wij natuurlijk niet weigeren, al was onze koffiebehoefte ook erg groot en dringend. Maar een kattenjournalist kan niet altijd toegeven aan zijn eigen verlangens als er een beroep op hem wordt gedaan, heh? Toen de Boez echter een tafel verderop begon te roepen dat Japekop voor onze deur stond te braken, namen wij afscheid van Storm. En voor die deur van ons lagen dus twee grote haarballen. Nou, dat ruimt weer lekker op, dachten wij.